Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

23 Αυγ 2017

Η Μύκονος του 2017 μαστίζεται από άγρια εγκληματικότητα!

Η 18χρονη και οι συνεργοί της ήταν τόσο άγριοι και αποφασισμένοι να βουτήξουν τον «θησαυρό» που έβαζαν στο μάτι, ώστε σε μία από τις επιθέσεις έσπρωξαν και τραυμάτισαν έξω από γνωστό ξενοδοχείο μια Ελβετίδα για να της αρπάξουν ένα σπορ Patek Philippe αξίας 15.000 ευρώ
Η 18χρονη και οι συνεργοί της ήταν τόσο άγριοι και αποφασισμένοι να βουτήξουν τον «θησαυρό» που έβαζαν στο μάτι, ώστε σε μία από τις επιθέσεις έσπρωξαν και τραυμάτισαν έξω από γνωστό ξενοδοχείο μια Ελβετίδα για να της αρπάξουν ένα σπορ Patek Philippe αξίας 15.000 ευρώ

Εντόπιζε τα πλούσια θύματά της και μεταμορφωνόταν σε αδίστακτη λησταρχίνα που μαζί με τους συνεργούς της χτύπησαν 14 φορές για να αρπάξουν πανάκριβα ελβετικά ρολόγια αξίας εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ

Ναπολιτάνικες συμμορίες που ληστεύουν πάμπλουτους τουρίστες, πολυεθνικές ομάδες που σπρώχνουν κόκα έξω από πολυτελή κλαμπ και beach bars του Νησιού των Ανέμων, κλοπές σε επαύλεις και σουίτες ξενοδοχείων... Η Μύκονος του 2017 μαστίζεται από άγρια εγκληματικότητα, γεγονός που υποχρέωσε το αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ. να στείλει από την Αθήνα κλιμάκια διαφόρων υπηρεσιών για να επιβάλει τον νόμο.

Η πρώτη μεγάλη επιχείρηση της Ασφάλειας αφορούσε μια συμμορία με άρωμα γυναίκας που πραγματοποιούσε επιθέσεις σε πλούσιους τουρίστες και τους άρπαζε τα πανάκριβα ρολόγια τους. Οπως προέκυψε, συμμετείχε -έχοντας πολλές φορές και τον ρόλο του δολώματος- μια εκρηκτική 18χρονη Ναπολιτάνα με τατουάζ, η οποία μαζί με τους συνεργούς της είχαν κάνει δεκατέσσερα χτυπήματα, με τη λεία των πανάκριβων ρολογιών από τους μεγάλους ελβετικούς οίκους να ανέρχεται σε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Μάλιστα ήταν τόσο άγριοι και αποφασισμένοι να βουτήξουν τον «θησαυρό» που έβαζαν στο μάτι, ώστε σε μία από τις επιθέσεις έσπρωξαν και τραυμάτισαν έξω από γνωστό ξενοδοχείο μια Ελβετίδα για να της αρπάξουν ένα σπορ Patek Philippe αξίας 15.000 ευρώ.


Η νεαρή είχε το προσωνύμιο «το τιμόνι» λόγω της ικανότητάς της στην επικίνδυνη οδήγηση και τη γρήγορη διαφυγή

Οι αστυνομικοί της Ασφάλειας σε Αθήνα και Μύκονο ξεκίνησαν τις έρευνες για την εξάρθρωση των «μακρυχέρηδων» Ναπολιτάνων μετά τη ληστεία και τον ανελέητο ξυλοδαρμό του Μυκονιάτη συνιδιοκτήτη του beach bar «Santanna» στην παραλία Παράγκα το βράδυ της 1ης Αυγούστου. Οι δράστες άρπαξαν το πανάκριβο χρυσό ρολόι του επιχειρηματία, το οποίο μάλιστα δεν ήταν ασφαλισμένο, και εξαφανίστηκαν στέλνοντας το θύμα τους στο νοσοκομείο. Οι τελευταίες εκτιμήσεις των Αρχών λένε ότι μετά τη σύλληψη της «καυτής» Ναπολιτάνας και των δύο συνεργών της στο νησί δρα και μία ακόμη συμμορία Ιταλών, η οποία ενδέχεται να συνεργάζεται με την ομάδα που εξαρθρώθηκε. Οι αναλυτές της ΕΛ.ΑΣ. προχωρούν ένα βήμα παρακάτω και αναζητούν και σχέσεις των κυκλωμάτων με την ιταλική μαφία σε ό,τι έχει να κάνει με τη διοχέτευση στις ευρωπαϊκές πιάτσες των κλεμμένων ρολογιών, ενώ δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο η ναπολιτάνικη ομάδα να δρούσε κατά παραγγελία. Μάλιστα οι έρευνες απλώνονται σε όλα τα επίπεδα - ακόμη και στην Ιταλία. Πριν από τρεις ημέρες κλιμάκιο της Interpol Ιταλίας έκανε επιχείρηση στο αεροδρόμιο της Ρώμης και πέρασε χειροπέδες σε έναν νεαρό Ναπολιτάνο ο οποίος φέρεται, σύμφωνα με πληροφορίες, να σχετίζεται με τη συμμορία που εξαρθρώθηκε στο κοσμοπολίτικο νησί των Κυκλάδων. 


Η εκρηκτική Εμανουέλα 

Οταν την περασμένη Παρασκευή έπεφταν στα χέρια της Αστυνομίας τρία από τα μέλη της ναπολιτάνικης συμμορίας, τα βλέμματα των αστυνομικών έκλεψε μια νεαρή Ιταλίδα, η οποία ήταν παρούσα σε όλες τις επιθέσεις, παίζοντας άλλοτε τον ρόλο του δολώματος και άλλοτε τον ρόλο του συντονιστή. Οπως αναφέρεται στη δικογραφία που παρουσιάζει το «ΘΕΜΑ»: «Κατά το χρονικό διάστημα που δεν μπορεί να προσδιοριστεί επακριβώς μέχρι σήμερα, μαζί με τους συγκατηγορούμενούς σου Antonio L. και Emanuela T., καθώς και λοιπά άτομα αγνώστων μέχρι στιγμής στοιχείων, συγκρότησες στη Μύκονο δομημένη και με διαρκή δράση ομάδα, αποτελούμενη περισσότερο από τρία πρόσωπα (εγκληματική οργάνωση) και εν συνεχεία παρέμεινες και συμμετείχες ως μέλος σε αυτή, προχωρούσες στη διάπραξη διεκεκριμένων κλοπών και ληστειών».



Η 18χρονη Ναπολιτάνα και δύο νεαροί συμπατριώτες της εγκαταστάθηκαν στις αρχές του καλοκαιριού στο κοσμοπολίτικο Νησί των Ανέμων και άρχισαν να στήνουν τη μεγάλη δουλειά. Ουσιαστικά, εντόπιζαν στο αεροδρόμιο ή σε νυχτερινά κλαμπ τουρίστες που φορούσαν πανάκριβα ρολόγια και αφού τους παρακολουθούσαν, έστηναν το σκηνικό της επίθεσης. Οπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση ενός Αγγλου επιχειρηματία που έφτασε στη Μύκονο με το ιδιωτικό του τζετ. Η όμορφη Εμανουέλα σε αυτή την επίθεση έπαιζε τον ρόλο του τσιλιαδόρου. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στη δικογραφία: «Στις 4.8.2017 και γύρω στις 19:10, με τους άλλους δύο συγκατηγορούμενούς σου ακολουθήσατε ενώ επιβαίνατε σε δύο δίκυκλες μοτοσικλέτες λευκού χρώματος, το όχημα του John Spence, στο οποίο επέβαινε ο ίδιος με την οικογένειά του που μόλις είχε φθάσει στη Μύκονο αεροπορικώς. Τη στιγμή που έφθασε στην οικία του και εξήλθε του αυτοκινήτου, τον πλησίασες πεζός και προσποιούμενος ότι αναζητείς πληροφορίες για να μεταβείς στο Paradise, του απέσπασες την προσοχή και του αφαίρεσες με αστραπιαίες κινήσεις από το δεξί του χέρι ένα ρολόι μάρκας Golden Rolex Daytona αξίας 50.000 ευρώ. Στη συνέχεια, προκειμένου να φύγεις, άρχισες να τρέχεις, λίγα δε μέτρα μακριά επιβιβάστηκες σε μία από τις δύο μοτοσικλέτες. Στη δεύτερη μηχανή που περίμενε επέβαινε η έτερη συγκατηγορούμενή σου Emanuela T.».

Το απίστευτο είναι ότι πριν από ενάμιση μήνα η 18χρονη Ναπολιτάνα είχε συλληφθεί και πάλι στη Μύκονο για τον ίδιο ακριβώς λόγο, καθώς με άλλους δύο ομοεθνείς της έβαζαν στο μάτι επώνυμα ρολόγια και τα βούταγαν από τους κατόχους τους. Η καστανόξανθη και άκρως εντυπωσιακή Ιταλίδα, αν και ήρθε μια φορά αντιμέτωπη με τις συνέπειες του νόμου, δεν έβαλε μυαλό. Αντιθέτως, επέστρεψε στη Μύκονο και με τους δύο φίλους της έπιασε και πάλι δουλειά. Λίγες ημέρες νωρίτερα, η Εμανουέλα εντόπισε έναν Μεξικανό τουρίστα και με την παρέα της αποφάσισαν να «χτυπήσουν» άγρια χαράματα. «Στις 3:25 ο Μεξικανός Chousleb Shoni, ο οποίος είχε εξέλθει από το κέντρο διασκέδασης με την επωνυμία Toy Room που βρίσκεται στη Χώρα της Μυκόνου και κινούνταν σε έναν στενό και παράλληλο δρόμο της οδού Μητροπόλεως, τον πλησίασες και αφού τον ρώτησες πού βρίσκεται η πιάτσα των ταξί, κατόρθωσες με αστραπιαίες κινήσεις να του αφαιρέσεις από το αριστερό του χέρι ένα ρολόι μάρκας Audemars Piguet, αξίας 10.000 ευρώ», αναφέρεται στη δικογραφία.


Η εκρηκτική Εμανουέλα χρησιμοποιούσε τα φυσικά της κάλλη για να παίζει άλλοτε τον ρόλο του δολώματος και άλλοτε τον ρόλο του συντονιστή


Τα ξημερώματα της Παρασκευής, λίγες ώρες πριν η ναπολιτάνικη συμμορία πέσει στα χέρια της ΕΛ.ΑΣ., χτύπησε στην περιοχή του Αη Γιάννη. Αυτή τη φορά θύμα ήταν μια Ελβετίδα έξω από το ξενοδοχείο «Saint George». Με το ίδιο modus operandi της άρπαξαν ένα ρολόι Patek Philippe αξίας 15.000 ευρώ - μάλιστα χρησιμοποίησαν και βία, αφού όταν η γυναίκα προσπάθησε να αντισταθεί την έσπρωξαν για να της αρπάξουν το ρολόι.

Οι αστυνομικοί χαρακτηρίζουν την υπόθεση άκρως σοβαρή. Η Εμανουέλα, αν και μόλις 18 χρόνων, είχε μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου. Μάλιστα έδειχνε ιδιαίτερα πονηρή, ενώ είχε και το προσωνύμιο «το τιμόνι», αφού, εκτός από δόλωμα ή τσιλιαδόρα, είχε ιδιαίτερες ικανότητες στην οδήγηση και τη γρήγορη διαφυγή. Μάλιστα εκείνη φέρεται, σύμφωνα με πληροφορίες, να είναι το άτομο που νοίκιαζε με πλαστό δίπλωμα οδήγησης τα scooter που χρησιμοποιούσε το ναπολιτάνικο τρίο για να οργώνει το νησί, να εντοπίζει τα θύματά του, να επιτίθεται και στη συνέχεια να γίνεται καπνός στους στενούς και κακοτράχαλους χωματόδρομους της Μυκόνου. Πληροφορίες λένε ότι οι έρευνες του κλιμακίου του Τμήματος Διαρρηκτών της Ασφάλειας Αττικής και των αστυνομικών του Τμήματος Μυκόνου συνεχίζονται καθώς, εκτός από τα άλλα άτομα που ανήκουν στη συμμορία της 18χρονης, αναζητούν και τα μέλη μιας δεύτερης ομάδας που με παρόμοιο τρόπο χτυπούσε και άρπαζε πανάκριβα ρολόγια από τουρίστες του Νησιού των Ανέμων. «Από τους τρεις κατηγορούμενους η μία αφέθη ελεύθερη και οι υπόλοιποι προφυλακίστηκαν. Δεν έχω να πω τίποτε άλλο, καθώς η ανάκριση συνεχίζεται», τονίζει στο «ΘΕΜΑ» η συνήγορος των τριών συλληφθέντων Αλεξάνδρα Δήμου. 




Η δικηγόρος των Ιταλών συλληφθέντων Αλεξάνδρα Δήμου

Προς φασιστόμουτρα και λοιπούς συγγενείς (μέρος 3ο)



    Με αφορμή το περίφημο αντικομμουνιστικό συνέδριο που διοργανώνεται στην Εσθονία, όλη η σαπίλα του ντουνιά, ό,τι κατακάθι κυκλοφορεί στον εγχώριο δημόσιο βίο, πλαισιωμένο από το περίφημο… «δημοκρατικό τόξο» – ή άλλως πως το κουκούλι εκτροφής του φασισμού – συνασπίστηκαν τις τελευταίες μέρες για να διατρανώσουν την πίστη τους στο «αξιακό» πλαίσιο της ΕΕ, η οποία ΕΕ είναι, λέει, κατά των ολοκληρωτισμών…  
    Στόχος τους για μια ακόμα φορά να αναπαραγάγουν την άθλια θεωρία των «δυο άκρων», να ελεεινολογήσουν κατά των κομμουνιστών, να συσχετίσουν ό,τι ωραιότερο και ευγενέστερο γέννησε η ανθρώπινη σκέψη – την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο – με τον μισανθρωπισμό, με τον ρατσισμό, με την κτηνωδία, με τον ναζισμό.
    Έφτασαν να μιλούν για τα «εγκλήματα των κομμουνιστών», ποιοι; Αυτοί που λίγο να ξύσεις την επιφάνεια της σκοταδιστικής τους μπούρκας θα διαπιστώσεις ότι σαν το μεγαλύτερο «έγκλημα» των κομμουνιστών θεωρούν ακριβώς το γεγονός ότι οι κομμουνιστές τσάκισαν τον φασισμό!
   Αλλά ποια είναι η ΕΕ, ποιο κομμάτι της ευρωπαϊκής κληρονομιάς κουβαλάει και εκπροσωπεί και ποια, τελικά, η σχέση της με τον φασισμό;  Είναι προφανές: Αν η ΕΕ εκπροσωπεί κάποια Ευρώπη, τότε σίγουρα αυτή δεν είναι η Ευρώπη του Διαφωτισμού, της Αναγέννησης και των κοινωνικών επαναστάσεων. Είναι η Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας, της αποικιοκρατίας και του φασισμού.
    Ο φασισμός γεννιέται μέσα στους υπονόμους του συστήματος της καπιταλιστικής αγριότητας, της εκμετάλλευσης, της σήψης, της διαφθοράς. Ειδικά, δε, σε συνθήκες κρίσης αυτού του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος, ο φασισμός γιγαντώνεται και αξιοποιείται από τις κυρίαρχες οικονομικές ελίτ ώστε να διατηρήσουν την κυριαρχία τους με μοχλό τον αυταρχισμό και την τρομοκρατία.
    Ανάλογα με το μέγεθος της κρίσης ορίζονται και οι ανάγκες της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να τσακίσει τις αντιστάσεις ή για να ξεστρατίσει την οργή που προκαλεί η πολιτική της, με την οποία μετακυλύει τα βάρη της κρίσης στο λαό, ο φασισμός αξιοποιείται είτε ως επικουρικός παρακρατικός μηχανισμός της εξουσίας της, είτε ακόμα και ως επίσημη μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεών της.
  • Αυτό συνέβη το 1919 στην Ιταλία όταν ο μεγιστάνας Ανιέλι έπαιρνε από το χεράκι τον Μουσολίνι και τον παρουσίαζε στους βιομηχάνους, στην έδρα του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Ιταλίας, ως τον πιστότερο υπηρέτη της τάξης τους.
  • Αυτό συνέβη όταν συγκροτούνταν τάγματα εφόδου χρηματοδοτούμενα από εργοστασιάρχες και  χτυπούσαν εργάτες και απεργίες, όπως γινόταν το 1920 στην Ιταλία από τους μελανοχίτωνες.
  • Αυτό συνέβη όταν ο βασιλιάς Βιτόριο Εμμανουέλε έπαιρνε  υπό την αγκάλη του τον «Ντούτσε» και τον διόριζε πρωθυπουργό το 1922.
  • Αυτό συνέβη στη Γερμανία με τον Χίτλερ να κάνει πραξικόπημα το 1923 και δέκα χρόνια αργότερα οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι να τον διορίζουν καγκελάριο.
    Ο φασισμός είναι – μεταξύ άλλων – η μορφή πολιτικής διαχείρισης των υποθέσεων της ολιγαρχίας που, πίσω από το «φιλολαϊκό» προσωπείο που χρησιμοποιεί για να αποκτήσει κοινωνική βάση, εκείνο που πραγματικά εγγυάται μέσα από την θηριωδία και την κτηνωδία των μεθόδων της είναι ότι τίθεται «το  κράτος στην υπηρεσία του ιδιωτικού κεφαλαίου», όπως ακριβώς το υποσχέθηκε ο Χίτλερ στη Λέσχη των Γερμανών Βιομηχάνων του Ντίσελντορφ το 1933.
    Φυσικά όταν απειλείται η εξουσία της άρχουσας τάξης ή σε συνθήκες πολιτικής αστάθειας αυτής της εξουσίας, οι ελίτ δεν αναμένουν πότε ο φασισμός θα αποκτήσει κοινωνικό έρεισμα για να τον αξιοποιήσουν. Τον επιβάλλουν «από τα πάνω» με φωτιά και σίδερο: Αυτό συνέβη το 1973 στη Χιλή, το 1936 στην Ισπανία, το 1936 και το 1967 στην Ελλάδα.
    Η ΕΕ που … απεχθάνεται τους «ολοκληρωτισμούς», που οι πολυεθνικές της είναι βουτηγμένες στο αίμα των λαών από την εποχή της αγαστής συνεργασίας τους με το ναζιστικό καθεστώς των Νταχάου και των Άουσβιτς (http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/180010,Kati-leipei-apo-to-kadro.html), είναι αυτή που
    α) μόνο από το 2014 και μετά έχει χρηματοδοτήσει με περισσότερα από 2 εκ. ευρώ φασίστες και νεοναζί σε όλη την Ευρώπη (http://expo.se/2016/over-two-million-euros-in-eu-subsidies-granted-to-fascists_7074.html),
    β) έχει στηρίξει και στηρίζει τους νεοναζί της Ουκρανίας με τους οποίους έχει προωθήσει και συμφωνία σύνδεσης,
    γ) παρακολουθεί τις κυβερνήσεις κρατών – μελών της (πχ Βαλτικές χώρες, της δε Εσθονίας προεξάρχουσας) να ηρωοποιούν τους ναζί και τους δοσίλογους συνεργάτες τους της περιόδου της Κατοχής,
    δ) έχει στρώσει το έδαφος για την ενίσχυση της ακροδεξιάς από την Λεπέν στη Γαλλία μέχρι τους Ουρμπάν στην Ουγγαρία κι από Αυστρία μέχρι Ολλανδία, Σουηδία και Γερμανία.  
     Μετά το αντικομμουνιστικό Μνημόνιο της ΕΕ στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ήρθε το 2009 το αντικομμουνιστικό ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, όπου – χωρίς περιστροφές – ομολογείτο ο βαθύτερος λόγος της αντικομμουνιστικής υστερίας των «κεφαλών» της ΕΕ:
    Ο κομμουνισμός, λέει η ΕΕ,  είναι «έγκλημα». Και τα «εγκλήματά του», εξηγούσε το Μνημόνιο στο εισηγητικό του μέρος, είναι απότοκο «της θεωρίας της πάλης των τάξεων»!
    Η πάλη των τάξεων, λοιπόν… Αυτή είναι που πρέπει να «καταργηθεί». Που «δεν κολλάει» με την εποχή της «συναίνεσης», του «διαλόγου», της «κοινωνικής ειρήνης», του «δεν υπάρχει εναλλακτική» και της «συναδέλφωσης» μεταξύ κεφαλαιοκρατών και εργατών, με τους δεύτερους, τους εργάτες, να πληρώνουν, και όταν υπάρχει ανάκαμψη, και όταν υπάρχει κρίση.
    Αφού, όμως, η πάλη των τάξεων δε γίνεται να «καταργηθεί» μέσω διαταγμάτων, θα πρέπει να συκοφαντηθεί, να ελεεινολογηθεί, να προβοκαριστεί, να στιγματιστεί και όπου είναι δυνατόν να ποινικοποιηθεί η δράση των κομμουνιστών. Εκείνων, δηλαδή,        
    α) που δεν υποκλίνονται στο αμετάκλητο της αστικής κοινωνίας, καθώς «η ιστορία όλων των κοινωνιών που υπήρξαν μέχρι σήμερα είναι η ιστορία των ταξικών αγώνων», που πρωτοστατούν στην «οργάνωση των προλετάριων σε τάξη και συνακόλουθα σε πολιτικό κόμμα»,
    β) που διακηρύσσουν ότι σκοπός τους είναι «η ανατροπή της αστικής κυριαρχίας, η κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από το προλεταριάτο», με στόχο την κατάργηση όλων των τάξεων και τη μετάβαση σε μια μη εκμεταλλευτική, αταξική κοινωνία, όπου «στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας, με τις τάξεις και τις ταξικές της αντιθέσεις, θα έχουμε μια ένωση, μέσα στην οποία η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός θα είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων» («Κομμουνιστικό Μανιφέστο»).
    Είναι προφανές ότι αυτή η προοπτική, της απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, δεν …συμφέρει όσους κατέχουν τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης. Κι αφού δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν σε επίπεδο ιδεών με τους κομμουνιστές, κατασκευάζουν την «ιστορία» στα μέτρα τους, έτσι ώστε να φαίνεται πως πίσω από τις κομμουνιστικές ιδέες υπάρχει κάτι το «εγκληματογόνο» και η απόδειξη περί τούτου είναι οι «εγκληματικές» πράξεις του κομμουνιστικού «ολοκληρωτισμού» που είναι συνώνυμος του… ναζισμού.
   Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ
     Κάθε συκοφαντία που διεκδικεί να παρουσιάζεται αληθοφανής έχει ανάγκη την παραχάραξη. Έτσι φτάσαμε στο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, όπου στο πλαίσιο αυτού του (αντι)ιστορικού «κόψε – ράψε», αποφασίστηκε «να καθιερωθεί η 23η Αυγούστου ως «Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης» κατά του κομμουνισμού και του ναζισμού.
    Γιατί, όμως, η 23η Αυγούστου; Επειδή αυτήν την ημερομηνία, στις 23 Αυγούστου 1939, υπογράφτηκε το «σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ». Να, επομένως, τα «ντοκουμέντα» της… «σύμπλευσης» κομμουνισμού – ναζισμού. Μέχρι και σύμφωνο μη επίθεσης υπέγραψαν! 
    Έτσι κάθε χρόνο η 23η Αυγούστου αποτελεί ένα τρόπον τινά προσκλητήριο για κάθε φασίστα, κρυφοφασίστα, μισοφασίστα, για κάθε φιλαράκι του Παττακου που αναβαθμίστηκε στην «δημοκρατική» κολυμπήθρα, να λέει το μακρύ του και το κοντό του από κοινού με εκείνους τους «δημοκράτες» που η πολιτική τους γεννάει και θρέφει τους φασίστες
    (σσ: Τώρα στο οξύμωρο που θέλει στο αντικομμουνιστικό ντελίριο κάθε 23η Αυγούστου να συμμετέχουν και οι φασίστες, εδώ, πια, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Η βλακεία – πόσω μάλλον του φασίστα – είναι αθεράπευτη).   
    Συνεχίζουμε ξεκαθαρίζοντας ότι οι παρατηρήσεις που ακολουθούν δεν απευθύνονται στους κάθε λογής απογόνους του Γκαίμπελς καθώς με τους ενσυνείδητους παραχαράκτες της Ιστορίας δεν χωράει κανένας διάλογος. Οι βρωμερές ενέργειες, όμως, αποτελούν ενίοτε και ευκαιρία για να θυμηθούμε και να αξιολογήσουμε καταστάσεις και πράγματα:
    Πρώτον: Η παγκόσμια ιστοριογραφία – την οποία φυσικά δεν έγραψαν Σοβιετικοί ή κομμουνιστές – έχει αποφανθεί: Το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης (και όχι «φιλίας»), το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ της 23 Αυγούστου 1939 αποτέλεσε κίνηση της ΕΣΣΔ που έσωσε την Ευρώπη από τη χιτλερική χολέρα και προέκυψε μόνο μετά την άρνηση Αγγλίας – Γαλλίας για την από κοινού με την ΕΣΣΔ αντιμετώπιση της Γερμανίας. Ήταν μια κίνηση που επέτρεψε στη Σοβιετική Ενωση (σε μια στιγμή που ήδη είχε δεχτεί στο Ανατολικό της μέτωπο την επίθεση των Ιαπώνων) να αναδιοργανώσει τον Κόκκινο Στρατό και την οικονομία της, ώστε να καταφέρει – όπως και έγινε – να συντρίψει την επερχόμενη χιτλερική επίθεση.
    Δεύτερον: Ήταν η συμφωνία του Μονάχου, ένα χρόνο πριν (30 Σεπτέμβρη 1938) μεταξύ των Χίτλερ, Μουσολίνι, Τσάμπερλεν και Νταλαντιέ, με την οποία Αγγλία και Γαλλία άνοιξαν το δρόμο για τη ναζιστική επιδρομή στην Ευρώπη. Εκεί ήταν που οι πρόγονοι των αντικομμουνιστών του «δημοκρατικού τόξου» προσέφεραν στρατηγικό πλεονέκτημα στον Χίτλερ, που, μέσω της κατάληψης της Τσεχοσλοβακίας δεν συνάντησε καμία άμυνα και κυρίως του προσέφεραν μια απομονωμένη ΕΣΣΔ έρμαιο – όπως ήλπιζαν – στις πολεμικές διαθέσεις του Γ’ Ράιχ.
    Τρίτον: Είναι ενδεικτικό πως όταν η ΕΣΣΔ τάχθηκε κατά της Συμφωνίας του Μονάχου και προσέφερε στρατιωτική βοήθεια στη Γαλλία και στην Αγγλία έναντι της Γερμανίας, Λονδίνο και Παρίσι απέρριψαν τη σοβιετική βοήθεια. Έτσι, το Σύμφωνο «Μολότοφ – Ρίμπεντροπ» (που υπεγράφη έναν ολόκληρο χρόνο μετά τη συμφωνία του Μονάχου) ήταν το μοναδικό μέσο άμυνας που είχε απομείνει στη Σοβιετική Ένωση δεδομένων των συνθηκών. Εξασφάλισε στη χώρα 21 πολύτιμους μήνες προετοιμασίας, που κατόπιν αποδείχτηκαν ανεκτίμητοι στην πολεμική της προεργασία ενόψει της αναπόφευκτης γερμανικής επίθεσης.
    Τέταρτον: Οι «ιστορικοί» και οι πολιτικοί του αντικομμουνισμού πολύ θα ήθελαν οι Σοβιετικοί να έμεναν άπραγοι. Να άφηναν ανοιχτά τα περάσματα στις χιτλερικές ορδές τόσο από την Πολωνία και Λευκορωσία όσο και από την Φινλανδία. Έτσι:
    α) Μιλούν (ποιοι; Οι ιμπεριαλιστές!)  για την «ιμπεριαλιστική επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης κατά της Φινλανδίας» το 1939, αλλά:
  • «Ξεχνούν» την άρνηση των Φινλανδών να ενισχυθούν από την ΕΣΣΔ τα φινλανδικά σύνορα στον ισθμό της Καρελίας, τα οποία είναι σε μια απόσταση μόλις 32 χλμ. από το Λένινγκραντ, με την πόλη δηλαδή να βρίσκεται εντός του βεληνεκούς του ναζιστικού πυροβολικού.
  • Ξεχνούν» την πρόταση της ΕΣΣΔ για τη σύναψη μιας σοβιετο-φινλανδικής συνθήκης αμοιβαίας βοήθειας.
  • «Ξεχνούν»  την σοβιετική πρόταση η Φινλανδία να μισθώσει στη Σοβιετική Ένωση το λιμένα Hanko και το έδαφος που γειτονεύει με αυτό, να επιτρέψει να έχει μια σοβιετική φρουρά εκεί για την προστασία της ναυτικής βάσης με αντάλλαγμα από την ΕΣΣΔ την εκχώρηση στην Φινλανδία μιας έκτασης  5.529 τετραγωνικών χιλιομέτρων, δηλαδή πάνω από 2 φορές μεγαλύτερη περιοχή.
  • «Ξεχνούν» ότι η Φινλανδία υπήρχε ως κράτος από το 1918, μόνο επειδή αναγνώρισαν την ανεξαρτησία της οι Μπολσεβίκοι.  
  • «Ξεχνούν» ότι η αντιδραστική κυβέρνηση της Φινλανδίας υποκινούμενη από τους ιμπεριαλιστές όχι μόνο απέρριψε το σοβιετικό σύμφωνο φιλίας αλλά επιδόθηκε και σε συνοριακές επιθέσεις ενάντια στην ΕΣΣΔ με συνέπεια το ξέσπασμα του σοβιετοφινλανδικού πολέμου (30 Νοέμβρη 1939).Και φυσικά
  • «ξεχνούν» το ρόλο της Φινλανδίας με το μέρος των χιτλερικών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
    β) Μιλούν για τον δήθεν «διαμελισμό» της Πολωνίας μεταξύ Γερμανίας και ΕΣΣΔ, αλλά:
  • «Ξεχνούν» πως όταν στις 17 Σεπτέμβρη 1939 πέρασε τα σοβιετοπολωνικά σύνορα ο Κόκκινος Στρατός για μπει φραγμός στις ορδές του Χίτλερ, η Πολωνία είχε ήδη συντριβεί από τους ναζί, πως ήδη ο Χίτλερ από την 1ηΣεπτέμβρη – χωρίς καμία έμπρακτη αντίδραση από Αγγλογάλλους –  είχε καταλάβει την Πολωνία και όπως δήλωσε ο Μολότοφ «η πολωνική κυβέρνηση έχει πάψει να δίνει οποιοδήποτε σημείο ζωής».
  • «Ξεχνούν» ότι ο Κόκκινος Στρατός μπήκε στα εδάφη που η σοβιετική εξουσία είχε αναγκαστεί να παραδώσει με τη ληστρική συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ το 1918.
  • «Ξεχνούν», φυσικά, ότι τα εδάφη στα οποία προωθήθηκε ο Κόκκινος Στρατός με στόχο την υπεράσπιση των σοβιετικών συνόρων ήταν εδάφη της Δυτικής Λευκορωσίας και της Δυτικής Ουκρανίας που είχαν ληστέψει οι αστοί και οι τσιφλικάδες της Πολωνίας το 1920 κατά τη διάρκεια της αντεπαναστατικής εκστρατείας της Αντάντ. Όπως
  • «ξεχνούν», φυσικά, ότι οι βαλτικές χώρες με τα φασιστικά τους καθεστώτα ήταν έτοιμες να τεθούν – όπως και έκαναν – στην υπηρεσία του Χίτλερ ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.
    γ) Όσοι κατηγορούν – σήμερα – την ΕΣΣΔ για το σύμφωνο μη επίθεσης με τη Γερμανία, είναι οι απόγονοι εκείνων που ήθελαν την καταστροφή της ΕΣΣΔ. Γι’ αυτό όταν με το σύμφωνο η ΕΣΣΔ απέτρεψε την άμεση εναντίον της επίθεση από τους ναζί, οι Αμερικανοί διαμαρτύρονταν ότι ο Χίτλερ «δεν κράτησε την υπόσχεσή του να είναι λιοντάρι προς ανατολάς και αρνάκι προς δυσμάς» («Νew York Herald Tribune», 7/10/1939) και ο Τσόρτσιλ κατηγορούσε τους ναζί ότι «πρόδωσαν το αντικομιντέρν σύμφωνο και τις αντιμπολσεβίκικες συμφωνίες» (Collier’s – ΗΠΑ 30/9/1939, http://www.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/30279/symfono-molotof-rimpentrop-symfonoyn-stin-paraharaxi).
    Τι δεν λένε, λοιπόν, οι «δημοκράτες» της ΕΕ, αυτοί οι τυφλοπόντικες της Ιστορίας που αξιοποιούν προπαγανδιστικά το σύμφωνο εναντίον της ΕΣΣΔ και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος;
  • Ότι εκείνο το σύμφωνο «Μολότοφ – Ρίμπεντροπ» (μη επίθεσης και όχι «φιλίας», όπως του Μονάχου) υπογράφτηκε μόνον αφότου οι ΗΠΑ σφύριζαν υπέρ «ουδετερότητας» και επί μήνες η Αγγλία και η Γαλλία αρνούνταν να υπογράψουν με την ΕΣΣΔ συμφωνία κοινής δράσης εναντίον του ναζισμού.
  • Ότι όλο αυτό το διάστημα ο ένας ιμπεριαλιστικός άξονας, των αστικών κοινοβουλευτικών δημοκρατιών της Ευρώπης, επιδίωκε να στραφεί μια ώρα αρχύτερα ο άλλος ιμπεριαλιστικός άξονας, της Γερμανίας, κατά της Σοβιετικής Ένωσης.
  • Ότι μέσα σε αυτές τις συνθήκες η ΕΣΣΔ χρειαζόταν ικανό διάστημα να οργανωθεί μπροστά στην επικείμενη και αναπόφευκτη πολεμική επίθεση από τη Γερμανία.
  • Και ότι κάθε αντικειμενικός και αμερόληπτος ιστορικός έχει αναγνωρίσει ότι εκείνο το σύμφωνο αποδείχτηκε μια ευφυής κίνηση της ΕΣΣΔ, που της έδωσε το χρόνο να προετοιμαστεί για να αντιμετωπίσει και, τελικά, να συντρίψει το ναζισμό.
   Το σύμφωνο του Μονάχου
    Τι δεν λένε οι τυφλοπόντικες: Ότι υπάρχει μια άλλη ημερομηνία που θα μπορούσε να αποτελέσει πραγματική επέτειο καταδίκης του ναζισμού και όσων τροφοδοτούν, συναλλάσσονται και ανοίγουν το δρόμο στους ολοκληρωτισμούς. Είναι η 30ή του Σεπτέμβρη.
Είναι η ημέρα (30 Σεπτέμβρη 1938 – ένα χρόνο πριν το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ), που στο Μόναχο, οι Χίτλερ και Μουσολίνι υπέγραψαν μαζί με τους αρχηγούς των κυβερνήσεων της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας, το ομώνυμο «σύμφωνο του Μονάχου», με το οποίο οι «δημοκρατίες της Δύσης», στο πλαίσιο του «κατευνασμού» του φασισμού, έδιναν το πράσινο φως στο ναζισμό να εισβάλει στην Τσεχοσλοβακία, να την διαμελίσει, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στον όλεθρο και οδηγώντας την ανθρωπότητα στην τραγωδία του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.
    Ήταν η 30η Σεπτέμβρη 1938 που η ιμπεριαλιστική συμφωνία του Μονάχου αποτέλεσε την κορύφωση της πολιτικής της ενθάρρυνσης των επιδρομέων. Οι κυβερνήσεις της Αγγλίας και της Γαλλίας, με την προτροπή της κυβέρνησης των ΗΠΑ, ικανοποίησαν όλες τις απαιτήσεις του Χίτλερ, πιστεύοντας ότι έτσι θα τον στρέψουν κατά της Σοβιετικής Ένωσης.
    Αυτή, βέβαια, η ημερομηνία απουσιάζει από τα αντικομμουνιστικά ψηφίσματα του Ευρωκοινοβουλίου, από τις αποφάσεις της ΕΕ και από τα άρθρα των «Μένουμε Ευρώπη» – σμπίρων της. Πολύ λογικό για μια ΕΕ των «Χάιντερ», της Λεπέν και της ακροδεξιάς, για μια ΕΕ που – επί ελληνικής προεδρίας – υπέγραψε συμφωνία σύνδεσης με τους ναζί της Ουκρανίας. Πολύ λογικό, επίσης για τους ασπάλακες γραφιάδες της που δίνουν νόημα στους στίχους του Βάρναλη: «…της Αλήθειας εσχάτη τεφροδόχα, και συ, πρόστυχη Πένα και ψοφίμι, του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα»!
      Άλλωστε αν η ΕΕ, το Ευρωκοινοβούλιο και οι κάθε λογής «φιλελεύθεροι» και «σοσιαλιστές» γκαιμπελίσκοι που τους ξεσκονίζουν νοιάζονταν για τη «δημοκρατία», αν είχαν ή έχουν ειλικρινή επιδίωξη να καταγγείλουν το ναζισμό και όχι να συκοφαντούν τον κομμουνισμό (όπως πραγματικά τους ενδιαφέρει), τότε θα είχαν να δείξουν έστω και μία ανακοίνωση, έστω μία διαμαρτυρία ή έστω μία καταγγελία τους για το γεγονός ότι σε Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία και μια σειρά ακόμα χώρες της ΕΕ στήνονται μνημεία υπέρ των Ες – Ες και «τιμούνται» συνεργάτες των Γερμανών, την ώρα που σε αυτές και άλλες χώρες (Τσεχία, Πολωνία, Ουγγαρία κλπ.) η μαρξιστική – λενινιστική ιδεολογία έχει κηρυχτεί «παράνομη» (!) από τα δικαστήρια και οι κομμουνιστές, αριστεροί και δημοκράτες τελούν σε καθεστώς παρανομίας.
       Σημείωση 1η: Στην Ελλάδα της Κατοχής, οι συνεργάτες των Γερμανών, οι γερμανοντυμένοι, οι δοσίλογοι και οι μαυραγορίτες δεν ήταν κομμουνιστές. Οι κομμουνιστές, μαζί με τους άλλους αριστερούς και δημοκράτες ήταν στα βουνά και πολεμούσαν το ναζισμό. Τα θρασίμια του εγχώριου αντικομμουνισμού, τα κόμματα και οι κυβερνήσεις τους που κάνουν τεμενάδες στην ΕΕ, που ψηφίζουν υπέρ της ναζιστοκρατούμενης Ουκρανίας τις κυρώσεις της ΕΕ ενάντια στη Ρωσία, προφανώς γνωρίζουν ποιας ιδεολογίας και ποιας πολιτικής μήτρας εκτρώματα ήταν οι γερμανοτσολιάδες.
    Σημείωση 2η: Για το τι συμβαίνει στην Εσθονία έχουμε αναφερθεί ήδη σε προηγούμενο άρθρο. Στην, δε, Ουκρανία,  ό,τι θυμίζει Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο κατά των ναζί διώκεται. Στο Χάρκοβο, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, κάθε χρόνο, μια συγκεκριμένη μέρα, οι αστυνόμοι και οι παρακρατικοί έχουν πολλή δουλειά. Είναι η μέρα της επετείου της απελευθέρωσης της πόλης από τους ναζί. Κατά σατανική ειρωνεία της Ιστορίας ήταν 23 Αυγούστου του 1943 όταν ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε την πόλη από τους χιτλερικούς. Και ένα μεγάλο κομμάτι πληθυσμού της Ουκρανίας, που ξεχύνεται με κόκκινες σημαίες στους δρόμους για να τιμήσει την ημέρα, αυτό δεν το ξεχνά. Όμως τέτοιες «μνήμες» στην Ουκρανία των φασιστών, σήμερα δεν επιτρέπονται. Αυτή την Ουκρανία, την λατρεμένη στη ΕΕ, μετά τον υπουργό του Σαμαρά, τον Βενιζέλο, το 2014, την επισκέφθηκε και ο πρωθυπουργός Τσίπρας το 2017…      
    Σημείωση 3η: Η 23η Αυγούστου είναι όντως σπουδαία ημερομηνία. Πρώτον: Ήταν 23 Αυγούστου του 1942 όταν η μάχη του Στάλινγκραντ πέρασε στην πιο αποφασιστική της φάση. Η 23η Αυγούστου 1942 θεωρείται ημερομηνία ορόσημο για τη μάχη του Στάλινγκραντ γιατί από τη μέρα εκείνη η μάχη μεταφέρθηκε ακόμα και στις συνοικίες της πόλης όταν το 14ο γερμανικό σώμα τεθωρακισμένων διέσπασε την αμυντική γραμμή του Στάλινγκραντ και έφτασε στο Βερτιάτσι. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε ο τιτάνιος αγώνας των αμυνομένων σπίτι το σπίτι και δρόμο το δρόμο που οδήγησε στη συντριβή της ναζιστικής χολέρας. Δεύτερον: Ήταν 23 Αυγούστου 1943 όταν λήγει η τιτανομαχία του Κουρσκ. Ο Κόκκινος στρατός στη μεγαλύτερη  μάχη τεθωρακισμένων που έγινε ποτέ τσακίζει τους ναζί.
Ο Τσώρτσιλ, ο Μουσολίνι, ο Χίτλερ και ο… Στάλιν
    Τον Γενάρη του 1927 ο υψηλός καλεσμένος της Ρώμης απευθυνόταν στον Μουσολίνι με τα παρακάτω λόγια:
«…Το κίνημά σας πρόσφερε υπηρεσία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο μεγάλος φόβος που διακατείχε τον δημοκρατικό ηγέτη ή ηγέτη της εργατικής τάξης ήταν η πιθανότητα να υπονομευτεί ή να υπερθεματιστεί από κάποιον πιο ακραίο από αυτόν. Φαίνεται ότι μια συνεχής μετακίνηση προς τα αριστερά, ένα είδος αναπόφευκτης διολίσθησης στην άβυσσο, ήταν το χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων.
Η Ιταλία έδειξε ότι υπάρχει ένας τρόπος να παλέψεις τις ανατρεπτικές δυνάμεις, ένας τρόπος που μπορεί να κινητοποιήσει την πλειοψηφία του κόσμου, η οποία κατάλληλα καθοδηγούμενη, μπορεί να εκτιμήσει και να θελήσει να υπερασπίσει την τιμή και τη σταθερότητα των πολιτισμένων κοινωνιών.
Η Ιταλία παρείχε το απαραίτητο αντίδοτο στο ρώσικο δηλητήριο. Από δω και στο εξής, κανένα μεγάλο έθνος δεν θα μείνει χωρίς το έσχατο μέσο προστασίας απέναντι στην ανάπτυξη καρκινωμάτων…
Αν ήμουν Ιταλός θα ήμουν με όλη την καρδιά μαζί σας, από την αρχή μέχρι το τέλος, στη θριαμβευτική σας μάχη ενάντια στις βάρβαρες ορέξεις και τα πάθη του Λενινισμού.
Το κίνημα σας έχει προσφέρει μια υπηρεσία σε όλο τον κόσμο. Έχει δώσει σε όλο τον κόσμο το απαραίτητο αντίδοτο στο Ρωσικό δηλητήριο…» (Tom Behan, “Arditi del Popolo: Η ιστορία της πρώτης αντιφασιστικής οργάνωσης”, εκδόσεις Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο).
    Ο ένθερμος οπαδός του Μουσολίνι, ο λάτρης του φασισμού, ο άνθρωπος που «με όλη του την καρδιά» τασσόταν στο πλευρό των μελανοχιτώνων έναντι των κομμουνιστών και της Σοβιετικής Ένωσης, δεν ήταν άλλος από τον Μέγα Θησαυροφύλακα. Ήταν ο υπουργός Οικονομικών εκείνη την εποχή της Βρετανίας, ο… Ουίνστον Τσώρτσιλ.
    Τον Γενάρη του 1934, ένα χρόνο μετά την κατάληψη από τους Ναζί της εξουσίας στη Γερμανία, το ευυπόληπτο ακροατήριο χειροκροτούσε με άφατο θαυμασμό το άκουσμα των παρακάτω λόγων:
«Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σσ: του κομμουνισμού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο.
Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σε σύντροφό μας» (Πρακτικά Δικών Νυρεμβέργης, Ντοκουμέντο D-392).
     Ο λάτρης του ναζισμού, εκείνος που στις 26 Γενάρη 1934 ενώπιον των ενθουσιασμένων συναδέλφων του εξυμνούσε τον Χίτλερ, που αναγόρευε τον ναζισμό σε προστάτη του έθνους γιατί μετέτρεψε τον εργάτη σε «σύντροφό μας», που επιδαψίλευε δάφνες στον Χίτλερ διότι «απελευθέρωσε» τον εργάτη από την «μέγγενη» του κομμουνιστικού δόγματος και τον μετέτρεψε σε «πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας», δεν ήταν άλλος από τον μεγιστάνα Κρουπ. Τον πρόεδρο του Συνδέσμου της Γερμανικής Βιομηχανίας…
    Κάπως έτσι, παρά τις εκκλήσεις της Σοβιετικής Ένωσης προς Άγγλους, Γάλλους και Αμερικάνους να πολεμηθεί ο ναζισμός, παρά τις προειδοποιήσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς για τον επερχόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τον φασισμό, φτάσαμε στη συμφωνία του Μονάχου το 1938, όταν (έναν ολόκληρο χρόνο πριν από τη συμφωνία μη επίθεσης μεταξύ Ρίμπεντροπ – Μολότοφ) η Αγγλία και η Γαλλία τα έκαναν πραγματικά «πλακάκια» με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι.
    Κι από εκεί σε εκείνον τον αποκαλούμενο ως «παράξενο πόλεμο» όπου οι δυτικοί «σύμμαχοι» – επιλέγοντας την τακτική της «συμμαχικής» υπονόμευσης της Σοβιετικής Ένωσης που προετοιμαζόταν ενάντια στην επερχόμενη ναζιστική εισβολή – δεν έριξαν μισή τουφεκιά ενάντια στον Άξονα για έξι ολόκληρους μήνες από την έναρξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.
    Σήμερα, τα πραγματικά γεγονότα και τα ουσιαστικά συμπεράσματα από την ανείπωτη τραγωδία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επιχειρούνται να συσκοτιστούν και να παραποιηθούν.
    Φροντίζει το εργαστήριο της καπιταλιστικής παραχάραξης. Ένα εργαστήριο που παράγει:
  • Τους γυμνοσάλιαγκες της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων».
  • Τους εντεταλμένους της ελεεινής επιχείρησης «εξίσωσης» κομμουνισμού – φασισμού.
  • Τα βαποράκια που ψάχνουν μερικά δευτερόλεπτα δημόσιου βήματος αναμηρυκάζοντας τα γελοία σχήματα περί «Χίτλερ – Στάλιν».
  • Τους ευρω-φωστήρες περί «ολοκληρωτισμών».
    Η εξουσία των κεφαλαιοκρατών έχει κάθε λόγο να αναποδογυρίζει την ιστορία και την πραγματικότητα. Και ο βασικός είναι αυτός:
«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί.
Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός» (Μπ.Μπρεχτ).
    Η ΕΣΣΔ στον πόλεμο
     Ο,τι και να κάνουν, όμως, η Ιστορία έχει γραφτεί με τρόπο που θα στοιχειώνει για πάντα. Και έχει γραφτεί με το κόκκινο του αίματος. Με το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας. Η Ιστορία γράφτηκε από το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο. Με αυτό το «μελάνι» γράφτηκε η Ιστορία στην αναμέτρηση του ανθρώπου με το τέρας και με το έγκλημα. Με την απανθρωπιά και την κτηνωδία.
Ήταν 9η Μάη 1945. Ήταν η ημέρα που η σημαία που ήδη κυμάτιζε στο Ράιχσταγκ, η σημαία του στρατού των εργατών, των αγροτών, των κολασμένων της γης, επέφερε το οριστικό πλήγμα στο φίδι του ναζισμού.  
Ήταν 9 Μάη του 1945, ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, που η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγησή της.
Αυτό το πανανθρώπινο επίτευγμα σφραγίστηκε με το ίδιο εκείνο κόκκινο χρώμα που δέσποζε στα οδοφράγματα της Παρισινής Κομμούνας. Με το χρώμα το βγαλμένο από το ηφαίστειο της ελπίδας που εξερράγη τον Οκτώβρη του 1917 στην Πετρούπολη.
Σε αυτή η Νίκη – σταθμό, που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, χωρίς προηγούμενο υπήρξε η συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού.
  • Σ’ ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα, ο Κόκκινος Στρατός έδωσε ενάντια στον ναζισμό αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα.
  • Κάθε λεπτό του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 9 νεκρούς. Κάθε ώρα 540 νεκρούς. Κάθε μέρα 13.000 νεκρούς.
  • Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία θρήνησε 375.000 νεκρούς και οι ΗΠΑ περίπου 400.000, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της.
  • Πάνω από 10 εκατομμύρια οι ανάπηροι και οι τραυματίες με τον ανθό του σοβιετικού λαού να φράζει με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη.
  • Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ σε υλικές ζημιές το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεγαλύτερο απ’ αυτό που κατέβαλαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί.
  • Πάνω από 1.700 πόλεις, πάνω από 70.000 χωριά, πάνω από 30.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις, πάνω από 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη στο έδαφος της ΕΣΣΔ από τους ναζί.
    Έτσι γράφτηκε η Ιστορία. Αυτά πρόσφεραν οι κομμουνιστές στον πόλεμο κατά του φασισμού. Αυτή είναι η «σχέση» του σοσιαλισμού και των κομμουνιστών με το φασισμό: «Σχέσεις» που το έχουμε τονίσει και θα το επαναλάβουμε: Τις χωρίζει αίμα! Το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα!
Η Ιστορία γράφτηκε:
    Την πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού την έδωσε στην ανθρωπότητα το πρώτο εργατικό κράτος στην Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.
    Όσοι μιλούν για το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τη σκοπιά του παραχαράκτη και του πλαστογράφου, είναι καταδικασμένοι να κουβαλάνε το «μπόι» που έχει το ψέμα τους.
    Η Ιστορία γράφτηκε: Παρόντες, πρωτομάρτυρες, αιμοδότες, στρατιώτες στην πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, από τις ερήμους της Μέσης Ανατολής μέχρι τις γραμμές των οριζόντων σε Βορρά και Νότο, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο, ήταν οι κομμουνιστές.
    Πόσο γελοίοι είναι οι πλαστογράφοι, αν νομίζουν ότι αυτή η εποποιία μπορεί να λασπολογηθεί ή να λησμονηθεί…
     Είναι εδώ, στην Ελλάδα των 700.000 θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, που αυτή η αλήθεια δεν θα πάψει ποτέ να περνάει μέσα:
  • Από την αθάνατη ψυχή των 200 της Καισαριανής, της Ηλέκτρας, του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, του Χαρίλαου, του Άρη, του αντάρτη που έστειλε περήφανο χαιρετισμό από τον Γοργοπόταμο στην Αλαμάνα.
  • Από την αδούλωτη Κοκκινιά και την Καλογρέζα, από τη Βιάννο, τον Χορτιάτη και το Κούρνοβο που έγιναν ένα με το Μανιάκι και το Μεσολόγγι.
  • Από τα άπαρτα βουνά που οι Αρματολοί και οι Κλέφτες στήσανε χορό με τους μαχητές του ΕΛΑΣ, με τους αδούλωτους της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης της δεκαετίας του ‘40.
  • Από τα θυσιαστήρια του πατριωτισμού και της λευτεριάς που η Γκουέρνικα και το Δίστομο, τα Καλάβρυτα και η Ακροναυπλία, η Μακρόνησος, το Στάλινγκραντ και η Αθήνα του Μεγάλου Δεκέμβρη, γίνανε κραυγή στα χέρια του Πικάσο, του Φαρσακίδη και του Λουντέμη, γίνανε τραγούδι στα χείλη του Ρίτσου και του Μπρεχτ, του Νερούδα και του Λειβαδίτη, του Μίκη και του Σοστακόβιτς.
     Όταν ο στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού κάρφωνε τη σημαία της Επανάστασης στην καρδιά του ναζισμού, στο Ράιχσταγκ, σφράγιζε για πάντα και με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία.
    Η σημαία η βαμμένη με το αίμα των εκατομμυρίων που έδωσαν τη ζωή τους και έχτισαν με τα κορμιά τους το μέτωπο που συνέτριψε τις ορδές του Χίτλερ και τους κάθε λογής «κουίσλινγκ», δε λασπώνεται. Και δεν υποστέλλεται.
Αυτή την αλήθεια δεν θα καταφέρουν ποτέ να τη «σβήσουν» από την Ιστορία εκείνοι που βουτάνε την «πένα» τους στην «κοιλιά» του Γκαίμπελς για να ξαναγράψουν και να ξεγράψουν την Ιστορία.
    Για τους «δεξιούς» και τους «αριστερούς», για τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες υπηρέτες των «Κρουπ» και των «Ροκφέλερ», για τους «δημοκράτες» της άθλιας θεωρίας των «δυο άκρων» που με όχημα την ΕΕ προσπαθούν να συσχετίσουν (!) το ναζισμό και το φασισμό με τον κομμουνισμό, που θέλουν να εμφανίζουν τους 200 της Καισαριανής «ίδιους» με τους εκτελεστές τους (!), η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη.
    Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα ταξικά χαμαιτυπεία των μονοπωλίων, θα υπάρχει αυτή η ημερομηνία, η 9η Μάη, θα υπάρχει πάντα αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας, με τον στρατιώτη του Κόκκινου Στρατού να ανεμίζει στην κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ, για να θυμίζει στους αιώνες: Οι κομμουνιστές δεν συνθηκολόγησαν ποτέ με τα φίδια.
    Ας μην έχουν, λοιπόν, καμία αμφιβολία: Οι κουκουλοφόροι του δοσιλογισμού, οι «κράτα Ρόμελ» του μαυραγοριτισμού, οι «Χίτες» του χτες και οι εγκληματικές συμμορίες του σήμερα, ο υπόκοσμος, οι ταγματασφαλίτες, οι Μεταξάδες και οι Ρουφογάληδες του συστήματος που γέννησε το ναζισμό, θα επιστρέφουν πάντα εκεί που ανήκουν: Στα καταγώγια των (…αρίων) υπανθρώπων.
    Στο ψέμα, στην πλαστογραφία και την παραχάραξη, θα ορθώνεται πάντα το σύμβολο της νίκης των λαών απέναντι στο κτήνος του φασισμού.
    Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα χαμαιτυπεία της ταξικής βαρβαρότητας των «Ζήμενς», των «Φορντ» και των «Ντόιτσε Μπανκ», θα υπάρχει αυτή η ημερομηνία, θα υπάρχει αυτή η φωτογραφία – παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία. Που σφράγισε για πάντα, με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία. Και που θα το θυμίζει στους αιώνες:
    Η Ιστορία γράφεται κάθε μέρα. Και γράφεται χωρίς «ρεαλιστικές» ανακυβιστήσεις. Χωρίς απαράδεκτους συμβιβασμούς. Χωρίς υπόκλιση στις αυταπάτες. Χωρίς «διαπραγματεύσεις», χωρίς «επαναδιαπραγματεύσεις» και χωρίς «αξιολογήσεις» από όσους υπηρετούν το σύστημα που επωάζει τα φίδια στον κόρφο του.
    Σημείωση: Τί νόημα έχει να γυρνάμε τόσο πίσω στην Ιστορία; Είναι απλό: Όταν μιλάμε για την Ιστορία μιλάμε για το σήμερα, για το τώρα. Γιατί η Ιστορία είναι η πολιτική του παρελθόντος. Που σημαίνει ότι η σημερινή πολιτική δεν είναι τίποτα λιγότερο από την Ιστορία του μέλλοντος. Και, συνεπώς, αναλογεί στον καθένα μας το δικό του μερίδιο ευθύνης για το πως θα γραφτεί, και για το αν θα επιτραπεί στα θρασίμια της φαιάς προπαγάνδας να ξαναγράψουν την ιστορία παραποιημένη  πάνω στην πλάτη τη δική μας και των παιδιών μας.

Προς φασιστόμουτρα και λοιπούς συγγενείς (μέρος 2ο)



    Στην Εσθονία, χώρα της … δημοκρατίας και της ΕΕ, δεσπόζει μνημείο που ανεγέρθη υπό την αιγίδα της «Ένωσης των αγωνιστών για την ελευθερία». Πρόκειται για τον σύλλογο των Εσθονών που υπηρέτησαν στα χιτλερικά SS…
    Στην Εσθονία, χώρα της δημοκρατίας και της ΕΕ, κάθε 22 του Σεπτέμβρη έχουν «μέρα πένθους». Γιατί; Γιατί τότε, στις 22 Σεπτέμβρη 1944 ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωσε το Ταλίν από τους Ναζί…
    Το μνημείο υπέρ των Ναζί ανεγέρθηκε στην Εσθονία, στην πόλη Λιούλα, ήδη από το 2004. Σχεδόν ταυτόχρονα, δηλαδή, με την είσοδο της χώρας στην ΕΕ…  Το μνημείο απεικονίζει Εσθονό στρατιώτη ντυμένο με τη γερμανική στρατιωτική στολή των Ες-Ες. Στην πλάκα του αναγράφεται: «Οι Εσθονοί άνδρες που πολέμησαν το 1940-1945 κατά του μπολσεβικισμού και για την αποκατάσταση της εσθονικής κυριαρχίας». Στην εκδήλωση των αποκαλυπτηρίων του μνημείου, ο κυβερνήτης της πόλης, ονόματι Τίιτ Μάντισον, είχε δηλώσει: «Αυτό το μνημείο είναι για τους ανθρώπους που έπρεπε να επιλέξουν μεταξύ δύο κακών, και επέλεξαν το λιγότερο κακό». Το «λιγότερο κακό» ήταν, φυσικά, ο ναζισμός κι ο δοσιλογισμός…
    Τον Ιούλη του 2012, πριν από μόλις 5 χρόνια, ήταν ο ίδιος ο υπουργός Άμυνας της Εσθονίας (Ούρμας Ρεϊνσάλι) που παραβρέθηκε σε εκδήλωση της λεγόμενης «Ένωσης Αγωνιστών της Ελευθερίας». Η προσφώνησή του προς τους βετεράνους της 20ής εσθονικής μεραρχίας των SS, που πολέμησαν στο πλευρό της ναζιστικής Γερμανίας και προς τους απογόνους τους, ήταν ότι «η συνεισφορά τους έσωσε την τιμή του εσθονικού λαού»…
    Λίγο νωρίτερα, τον Φλεβάρη του 2012, το πολιτικό καθεστώς της Εσθονίας είχε απεμπολήσει ήδη απροκάλυπτα κάθε πρόσχημα: Το εσθονικό κοινοβούλιο πήρε απόφαση  με την οποία η Εσθονία αναγνώρισε και επίσημα τους Εσθονούς ναζί ως «αγωνιστές της ελευθερίας»… Ταυτόχρονα το κυβερνητικό «Μεταρρυθμιστικό» κόμμα της Εσθονίας και τα απομεινάρια των εσθονικών Ες-Ες υπέγραψαν σύμφωνο το οποίο περιλάμβανε τρία μέτρα:
    α) Τη δημιουργία μνημείων των «αξιωματικών» της «Εσθονικής Δημοκρατίας» που «έπεσαν θύματα» των «διωγμών» των «δυνάμεων κατοχής» (σ.σ. εννοείται η ΕΣΣΔ) από το 1940. Δηλαδή, να ανεγερθούν αγάλματα στην πρωτεύουσα Ταλίν προς τιμήν των συνεργατών των ναζί.
    β) Τη χρηματοδότηση της αποπεράτωσης ανάλογου με τα παραπάνω μνημείου σε μια λουθηρανική εκκλησία στην περιοχή Τόρι στο νότο της χώρας, που αποτελεί άντρο των Εσθονών νεοναζιστών.
    γ) Την «αναζήτηση δυνατοτήτων» χρηματοδότησης των απογόνων των Ες Ες από τον κρατικό προϋπολογισμό…
    Το σύμφωνο νεκρανάστασης του ναζισμού στην Εσθονία, όπως είχε δηλώσει ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής επιτροπής Άμυνας της χώρας (Μάτι Ραιντμα) «εκφράζει τον σεβασμό σε εκείνους που πολέμησαν για την ελευθερία της Εσθονίας»…
    Την ίδια χρονιά πραγματοποιήθηκε στην Εσθονία εκδήλωση για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του obersturmbannführer των Ες  Ες, Χάραλντ Ρίιπαλα. Ο εν λόγω ήταν ο επικεφαλής των ναζιστικών εσθονικών τμημάτων της αστυνομίας, συμμετείχε σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον παρτιζάνικων τμημάτων και άμαχου πληθυσμού στη Λευκορωσία, μεταξύ αυτών και στη σφαγή σχεδόν του συνόλου του πληθυσμού της πόλης Νοβογκρούντοκ…
    Ήδη από τη δεκαετία του 2000 τα ναζιστικά αποβράσματα τιμούνται στο έδαφος της Εσθονίας με την παρουσία και τη συμμετοχή αντιπροσωπειών μιας σειράς… δημοκρατικών χωρών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η (παρόντος του Εσθονού υπουργού Άμυνας) κατ’ έτος άσκηση – αναβίωση του έργου της χιτλερικής ομάδας «Ερνα» στην οποία το 2008 είχαν πάει μέρος ομάδες από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τη Λιθουανία, τη Λετονία, τη Νορβηγία, τη Δανία και το Βέλγιο. Τι ήταν η «Έρνα»: «(…) η συγκεκριμένη ομάδα σαμποτέρ δημιουργήθηκε στη Φινλανδία και εκπαιδεύτηκε από τους Γερμανούς ναζί, ενώ στις γραμμές της συμμετείχαν 38 φασίστες Εσθονοί στρατιώτες και 4 αξιωματικοί και ενισχύθηκε με 17 άλλους φασίστες. Στόχος της ναζιστικής επιχείρησης ήταν η ανατίναξη σιδηροδρομικών γραμμών, η πρόκληση καταστροφών και γενικότερα πανικού στα μετόπισθεν του Κόκκινου Στρατού. Η ομάδα αυτή έμεινε γνωστή όχι για τα «ηρωικά κατορθώματά» της, αφού δεν κατάφερε να πετύχει τη διακοπή της σιδηροδρομικής επικοινωνίας Νάρβα – Ταλίν, όπως ήταν ο βασικός της στόχος, αλλά για τη σκληρότητα με την οποία σκότωσε στελέχη του ΚΚ και του σοβιετικού κράτους, καθώς και Σοβιετικούς στρατιώτες, χαράσσοντας στα σώματά τους το γράμμα «Ε». Λίγες μέρες μετά την εμφάνιση της δράσης της στα μετόπισθεν του Κόκκινου Στρατού, κυκλώθηκε σε μια βαλτώδη περιοχή από σοβιετικές δυνάμεις και εξολοθρεύτηκε. Λιγοστοί φασίστες – σαμποτέρ, περνώντας μέσα από μιαν ελώδη περιοχή, κατάφεραν να φτάσουν τη γραμμή του μετώπου και να διαφύγουν. Ο αρχηγός τους, συνταγματάρχης Αντς-Χέινο Κουργκ, τοποθετήθηκε λίγο αργότερα διοικητής συντάγματος στην 20ή εσθονική μεραρχία των SS, που συγκρότησαν οι ναζί , όταν κατέλαβαν την Εσθονία» (Ριζοσπάστης, 3/8/2008).
    Τα ναζιστικά αποβράσματα αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο του… δημοκρατικού καθεστώτος της Εσθονίας. Μάλιστα στις 28 Φλεβάρη κάθε χρόνο, εκπρόσωποί τους καλούνται στις επίσημες εκδηλώσεις στο πρωθυπουργικό Μέγαρο με αφορμή την εθνική εορτή της Εσθονίας. Ειδικά το 2011 ο πρωθυπουργός (Άνσιπ) τους είχε υποδεχτεί έτσι: «Σας ευχαριστώ για όσα κάνατε για το εσθονικό κράτος και το λαό. Η Εσθονία είναι πλέον ένα κράτος για το οποίο μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι»…
 Αυτό το «περήφανο» κράτος έφτασε να είναι τόσο… περήφανο ώστε το 2012 έκανε την εμφάνισή του στο έδαφός του μια απίστευτη διαφήμιση.
Ήταν η διαφήμιση της εταιρείας «GasTerm» που διαχειρίζεται τη διανομή του φυσικού αερίου και την πώληση μηχανημάτων θέρμανσης.
Το σλόγκαν της εταιρείας («Ευέλικτη, εύκολη και αποτελεσματική»), συνοδευόταν με μια φωτογραφία από την πύλη του ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς.
Ήταν εκεί, στο Άουσβιτς, που «ευέλικτα, εύκολα και αποτελεσματικά» οι ναζί χρησιμοποιούσαν τα κρεματόρια για τη μαζική εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων…
Σε αυτή τη… δημοκρατική χώρα της ΕΕ, λοιπόν, είναι που το κράτος
  • διώκει το Κομμουνιστικό Κόμμα,
  • απαγορεύει τα κομμουνιστικά σύμβολα,
  • διώκει τους αντιφασίστες βετεράνους
και ταυτόχρονα τιμά με κάθε επισημότητα όσους συμμετείχαν στις εσθονικές λεγεώνες των «Ες-Ες.
    Σε αυτή τη… δημοκρατική χώρα της ΕΕ είναι που διεξάγονται συνέδρια για τα «εγκλήματα των κομμουνιστών»…
    Και σε αυτή τη χώρα είναι που
  • σύμφωνα με τον δημοκράτη συνταγματολόγο Ευάγγελο Βενιζέλο (επίσημο επισκέπτη της ναζιστοκρατούμενης Ουκρανίας το 2014),
  • σύμφωνα με τον εγχώριο Τύπο της εξωνημένης πλουτοκρατίας και
  • σύμφωνα με τους κάθε λογής «Μένουμε Ευρώπη», χτυπάει η καρδιά του «αξιακού και θεσμικού υπόβαθρου» της ΕΕ.
    Πολύ λογικό…

Προς φασιστόμουτρα και λοιπούς συγγενείς (μέρος 1ο)

Με αφορμή το αντικομμουνιστικό συνέδριο της «αγίας» ΕΕ στην Εσθονία.

Με αφορμή την ανακοίνωση του υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Σταύρου Κοντονή, ο οποίος δήλωσε ότι η χώρα δεν θα παραστεί στο Διεθνές Συνέδριο με θέμα «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα» αρκετοί φασίστες, φασιστόμουτρα και λοιποί συγγενείς βγήκαν απο τις τρύπες τους, για να πλασάρουν ωμό ή ραφιναρισμένο αντικομμουνισμό. 
Το συνέδριο διοργανώνεται στις 23 Αυγούστου, στο Ταλίν, στο πλαίσιο της Εσθονικής Προεδρίας του Συμβουλίου της «αγίας» Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λέμε για την «αγία» Ευρωπαϊκή Ένωση της εξίσωσης του ναζισμού με τον κομμουνισμό, που κάθε τόσο αναπτύσσοντας τη θεωρία του ολοκληρωτισμού και των δύο άκρων (με ψηφίσματα, αποφάσεις κ.α) επιδιώκει να εμφανίσει τον καπιταλισμό και την αστική δημοκρατία ως συνώνυμο της ελευθερίας!
Έτσι, αυτοί που τσάκισαν τους ναζί, οι κομμουνιστές και η Σοβιετική Ένωση, που έδωσε εκατομμύρια νεκρούς του σοβιετικού λαού στον αντιφασιστικό αγώνα, εμφανίζονται σαν να είναι η άλλη όψη του φασισμού και του ναζισμού.
Με λίγα λόγια οι εκπρόσωποι του συστήματος που γεννά τον φασισμό και τον ναζισμό, οι εκπρόσωποι του συστήματος που – με τους κεφαλαιοκράτες της εποχής – στήριξε τον φασισμό και τον ναζισμό, τώρα εμφανίζονται σαν ελευθερωτές του κόσμου! 
Για τη σχετική ανακοίνωση του κ. Κοντονή και την επιχειρηματολογία του, σε αρκετά σημεία, θα αναφερθούμε σε άλλη στιγμή. Τώρα υπενθυμίζουμε μόνο πως αυτές οι θεωρίες (εξίσωσης ναζισμου – κομμουνισμού) κυκλοφορούν χρόνια στην «αγία» Ευρωπαϊκη Ένωση που λατρεύει και υπερασπίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ που καλλιεργεί αυταπάτες – και πριν γίνει κυβέρνηση – πως μπορεί να γίνει κάτι διαφορετικό η ΕΕ από αυτό που είναι, από αυτό που πάντα ήταν: Μια καπιταλιστική ένωση.
Ας πάμε τώρα στους φασίστες, τα φασιστόμουτρα και τους λοιπούς συγγενείς.
Οι ναζί της Χρυσής Αυγής στην ιστοσελίδα τους γράφουν σχετικά για τα  «θύματα και τις πληγές του Ελληνικού Έθνους από τον κομμουνισμό». Δεν θα αναφερθούμε παραπάνω. Ναζί είναι οι (υπ)άνθρωποι, δεν περιμέναμε και τίποτα άλλο
Είναι, όμως, κι άλλοι που βγήκαν από τις ακροδεξιές τους τρύπες.  
Η Νέα Δημοκρατία, με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο της Αδ. Γεωργιάδη – ο οποίος «τιτιβίζει» διαρκώς τις τελευταιές μέρες για τον κομμουνισμό και εμφανίζεται ως υπερασπιστής της ελευθερίας! – ασχολήθηκε με το θέμα. Για τον Γεωργιάδη, το αγαπημένο παιδί του Παττακού, τον θρασύδειλο μισο(;)φασίστα δεν θα αφιερώσουμε παραπάνω λέξεις (διαβάστε για περισσότερα τις παραπομπές). 
Υπάρχει, όμως, και ανακοίνωση της ΝΔ και της ΟΝΝΕΔ που θέλουν να μας πείσουν πόσο πρέπει να γίνονται συνέδρια που οδηγούν στην εξίσωση ναζισμού – κομμουνισμού, αλλά με …τρόπο. 
Η ΝΔ, λοιπόν, του Γεωργιάδη και του Βορίδη (επικεφαλής της νεολαίας της ΕΠΕΝ, του κόμματος που ίδρυσε ο δικτάτορας Παπαδόπουλος από τον Κορυδαλλό και εκπρόσωπος παλιότερα του πατέρα Λεπέν στην Ελλάδα) με τα «τσεκουράτα» χειροκροτήματα του, ισχυρίζεται πως η Ελλάδα μη συμμετέχοντας στο συνέδριο «προσβάλλει τους Έλληνες και Ευρωπαίους πολίτες που διαχρονικά προασπίζονται τα δημοκρατικά ιδεώδη και την πανανθρώπινη αξία της ελευθερίας».
Υποστηρίζει, δε, πως αυτό οδηγεί τη χώρα σε μια «ιδιότυπη ευρωπαϊκή και διεθνή απομόνωση», προσθέτοντας πως «ο Ναζισμός και ο Σταλινισμός είναι σκοτεινές περίοδοι της ευρωπαϊκής ιστορίας ασφαλώς καταδικαστέες από όλους τους δημοκρατικούς πολίτες. Η διαφορετική ιδεολογική τους αφετηρία και η μεταξύ τους σύγκρουση, ούτε εξισώνει, αλλά ούτε και εξαγνίζει, κανέναν από τους δύο».
Η ΟΝΝΕΔ, με ακόμα πιο… προωθημένη επιχειρηματολογία αναφέρει πως «παρότι μας βρίσκει σύμφωνους στην απόρριψη αυτού του συμψηφισμού» (σ.σ ναζισμού – κομμουνισμού), «καθώς πρόκειται για δύο εξεχόντως διακριτά ρεύματα, η σύγχρονη ιστορία τα κατατάσσει ως τις δύο μεγαλύτερες ιδεολογικές πληγές στο σώμα της Ευρώπης. Ο απολογισμός των θηριωδιών των δύο καθεστώτων αποτελεί ύβριν όταν ακόμα υπάρχουν θύματα των ακραίων ιδεολογιών εν ζωή». Στην ίδια κατεύθυνση με τη ΝΔ τοποθετήθηκε και ο αξιότιμος πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος μέσω facebook.  
Έχουμε γραψει πολλές φορές για τον ωμό και ραφιναρισμένο αντικομμουνισμό, που επιχειρείται χυδαία και με ανιστόρητο τρόπο, για να καλυφθεί η ουσία: Πως ο φασισμός και ο ναζισμός είναι γεννήματα του καπιταλιστικού συστήματος. Οι φασίστες, τα φασιστόμουτρα και οι λοιποί συγγενείς δεν κάνουν «αθώα» κριτική στη Σοβιετική Ένωση. Παραχαράσσουν την ιστορία για χτυπήσουν και την ελπίδα για την κοινωνική απελευθέρωση από το σάπιο σύστημα τους. 
Προς το παρόν αυτά τα λίγα, μαζί με δύο φωτογραφίες που δείχνουν τη «σχέση» των κομμουνιστων με το ναζισμο (αριστερά) και τη σχέση των φασιστόμουτρων και των υπόλοιπων συγγενών (δεξιά). 
***

21 Αυγ 2017

Πόσο τοξικές είναι οι τροφές που καταναλώνουμε;

Το σκάνδαλο των μολυσμένων αυγών έχει προκαλέσει έντονη ανησυχία για την ασφάλεια των τροφίμων που φτάνουν καθημερινά στο τραπέζι μας. Το θέμα είναι πιο πολύπλοκο από όσο φαίνεται με μια πρώτη ματιά.http://im2.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2017/33/236152-lgtiwg.jpg
Οι περισσότεροι άνθρωποι μάλλον θα απέφευγαν συνειδητά να καταναλώσουν… φυτοφάρμακα. Κι όμως στην πραγματικότητα καταναλώνουν, κι ας μην το γνωρίζουν. Μετά τις αποκαλύψεις για το σκάνδαλο των μολυσμένων αυγών από το παρασιτοκτόνο φιπρονίλη που ξέσπασε στη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Γαλλία αλλά και τη Μ. Βρετανία, ανακύπτει σε πολλούς το εύλογο ερώτημα: Σε τι ποσοστό το φαγητό που καταναλώνουμε καθημερινά περιέχει τοξικές χημικές ουσίες;
Όπως γράφει η Deutsche Welle, πρόσφατα η Ευρωπαϊκή Ένωση Προστασίας των Καλλιεργειών (ECPA) έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τις τεράστιες ποσότητες παράνομων ή νοθευμένων φυτοφαρμάκων που παράγονται και διακινούνται παγκοσμίως. Παράλληλα και η Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων προειδοποίησε ότι σχεδόν το ήμισυ των τροφίμων που καταναλώνουν οι Ευρωπαίοι περιέχει υπολείμματα φυτοπροστατευτικών προϊόντων, παρά το ότι πρόκειται κυρίως για ελάχιστες ποσότητες που δεν απειλούν την ανθρώπινη υγεία. Οι ουσίες αυτές δεν έχουν χρώμα ή οσμή κι έτσι οι καταναλωτές είναι αδύνατο να τις ανιχνεύσουν. Η ανίχνευσή τους γίνεται μόνο μέσα από ένα σύστημα περιοδικών ελέγχων βάσει ενός αυστηρού πλαισίου. Έτσι τα διατροφικά σκάνδαλα ξεσπούν στην πράξη τυχαία, στο πλαίσιο αυτών των τυποποιημένων ελέγχων, όταν μια τοξική ουσία εντοπίζεται σε αυξημένη ποσότητα.

Τοξικές ουσίες στο καθημερινό διαιτολόγιο
Παρά το ότι πάνω από τα μισά γεύματα στην Ευρώπη υπολογίζεται ότι περιέχουν ποσότητες φυτοφαρμάκων, μόνο το 3% των δειγμάτων που αναλύονται ξεπερνούν τα επιτρεπτά όρια από την ΕΕ και κρίνονται επικίνδυνα. Ωστόσο όταν πρόκειται για εισαγωγές από τρίτες χώρες εκτός ΕΕ, το ίδιο ποσοστό ανέρχεται στο 7%. Πέρα από την φιπρονίλη, σε πολλές άλλες τροφές εντοπίζονται επίσης διοξίνες και αφλατοξίνες. Αυτές οι επικίνδυνες ουσίες μπορούν να καταλήξουν στο πιάτο μας με διάφορους τρόπους. Είναι πιθανό για παράδειγμα οι παραγωγοί τροφίμων να μην πληρούν τα απαραίτητα υγειονομικά στάνταρντ, οι κτηνιατρικές μονάδες να χρησιμοποιούν με λάθος τρόπο κάποια χημική ουσία και οι γεωργοί να επιλέγουν για τις καλλιέργειές τους απαγορευμένα η ακόμη και νοθευμένα παρασιτικτόνα.
«Οι τοξικές ουσίες μπορεί να καταλήξουν στο τραπέζι μας εύκολα. Παράνομες ουσίες μπορεί να χρησιμοποιούνται στοχευμένα για να βελτιώσουν την ποιότητα του φαγητού», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Μπρίτα Σάουτς από την Γερμανική Ένωση Προστασίας του Καταναλωτή. Σύμφωνα μάλιστα με την Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφάλειας Τροφίμων κάποια από τα τρόφιμα που εμφανίζουν στους ελέγχους συχνότερα αυξημένα ποσοστά επικίνδυνων ουσιών είναι ο λυκίσκος, τα μούρα, τα μοσχολέμονα, η ρόκα, τα επιτραπέζια σταφύλια, τα γκρέιπφρουτ, οι φράουλες, τα μανταρίνια αλλά ακόμη και τα κεράσια, τα πορτοκάλια ή η μπανάνες.
Απόλυτη ασφάλεια στα τρόφιμα δεν υπάρχει
Η πλήρης απαγόρευση φυτοφαρμάκων δεν είναι εφικτή. Για παράδειγμα η φιπρονίλη δεν είναι απαγορευμένη ουσία, εντούτοις καθίσταται επίκινδυνη όταν ανιχνεύεται από ένα ποσοστό και πάνω στα τρόφιμα. Η ΕΕ έχει απαγορεύσει μόνο τα φυτοφάρμακα εκείνα που είναι υψηλής τοξικότητας για ανθρώπους και ζώα και τα οποία παραμένουν στο περιβάλλον για μεγάλο χρονικό διάστημα. Επίσης έχει θέσει αυστηρά ανώτατα όρια ως προς την ανίχνευση τους. Πέρα από την ΕΕ, η οποία κάθε τόσο εκπονεί αυστηρούς ελέγχους στα τρόφιμα που διακινούνται στην ευρωπαϊκή αγορά, και τα κράτη μέλη είναι επιφορτισμένα στη συνέχεια για την εφαρμογή αυστηρών κανόνων και επιπρόσθετων χημικών ελέγχων. Τέλος, πριν καταλήξουν στα ράφια των σούπερ μάρκετ όλα τα τρόφιμα περνούν και από τελικούς ελέχγους ποιότητας.
Ακόμη όμως και σε αυτή την περίπτωση, οι καταναλωτές δεν είναι και πάλι 100% προστατευμένοι. Όπως επισημαίνουν ειδικοί, οι έλεγχοι διεξάγονται πάνω στη βάση μιας λίστας γνωστών επικίνδυνων ουσιών. Έτσι μια νέα τοξική ουσία είναι δύσκολο να ανιχνευθεί. Τι όμως συνιστούν οι ειδικοί στους απλούς καταναλωτές; Σίγουρα η μαζική παραγωγή έχει μεγεθύνει τον κίνδυνο εμφάνισης αντίστοιχων κρουσμάτων. «Πρέπει να ξεφύγουμε από τη βιομηχανοποιημένη πρωτογενή παραγωγή. Είτε πρόκειται για καλλιέργειες, είτε για κτηνοτροφία είναι για παραγωγή ζωικών προϊόντων ή ακόμη για την επεξεργασία τροφίμων» αναφέρει η Κριστιάνιε Χούξντορφ, ειδική σε θέματα διατροφής από την Greenpeace. H ίδια μάλιστα συνιστά την αποφυγή όσο είναι δυνατόν τροφίμων που προέρχονται από τη μαζική βιομηχανία, όπως και την επιστροφή στα τοπικά, βιολογικά και οργανικά προϊόντα. Όσο πιο απλή είναι η διαδικασία παραγωγής τους τόσο περισσότερες είναι οι πιθανότητες να είναι καθαρά από τοξικές ουσίες.

9 νέες σύγχρονες ειδικότητες στο ΔΙΕΚ Μεσολογγίου.



  • ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ
  • ΒΟΗΘΟΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΝΟΣΗΛΕΙΑΣ
  • ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΤΥΠΟΠΟΙΗΣΗΣ, ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΑΣ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ
  • ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΑΘΛΗΜΑΤΩΝ
  • ΤΕΧΝΙΚΟΣ Η/Υ
  • ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΚΑΙ ΥΠΟΔΟΜΩΝ
  • ΦΥΛΑΚΑΣ ΜΟΥΣΕΙΩΝ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ
  • ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΜΗΧΑΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟΥ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟΥ - ΦΟΡΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ
  • ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΓΕΩΡΓΟΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΩΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΕΩΝ

Δείτε το προφίλ των επαγγελμάτων και τις δυνατότητες απασχόλησης εδώ.
http://iekmesol.sch.gr/

20 Αυγ 2017

Παιδί και παραμύθι: Μόνο με παραμύθια κατακτώνται οι άνθρωποι

Μόνο με παραμύθια κατακτώνται οι άνθρωποι. Τσαρούχης
Η Κοκκινοσκουφίτσα ήταν η πρώτη μου αγάπη. Ντίκενς
Εισαγωγή 
Το κείμενο αυτό αποτελεί μια αναφορά στη γοητεία του παραμυθιού και στην αξία του σαν εργαλείο μάθησης και αγωγής. Παραθέτει με απλό τρόπο τις δυνατότητές του, τη συμβολή του στη ψυχοσωματική ανάπτυξη του παιδιού και δίνει απλές πρακτικές εισηγήσεις σε εκπαιδευτικούς και γονείς για καλύτερη αξιοποίησή του. Στην προσπάθεια αυτή περιλαμβάνεται επίσης μια αναφορά στο συμμετοχικό-κοινωνικό παραμύθι και στο πώς αυτό συμβάλλει στους στόχους που οι γονείς αλλά και τα εκπαιδευτικά συστήματα θέτουν για τα παιδιά.
http://im1.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2017/33/236177-fairytail.jpgΤα σύγχρονα εκπαιδευτικά συστήματα δε διαφέρουν καθόλου από παλαιότερα συστήματα αναφορικά με τη συνεχή προσπάθεια που καταβάλλουν για να εξεύρουν νέες αποδοτικότερες μεθοδολογίες, προσεγγίσεις και νέα μέσα μάθησης και αγωγής. Σε αυτή τους την προσπάθεια και αναζήτηση δεν μπόρεσαν όμως ποτέ να αποχωριστούν μερικές παραδοσιακές προσεγγίσεις που παραμένουν σταθερά στην πρώτη γραμμή (ανάγνωση, διήγηση, αφήγηση, εξιστόρηση, διάλογος, παραμύθι,..), στις πρώτες επιλογές των εκπαιδευτικών αλλά και στις πρώτες προτιμήσεις των παιδιών.
Αυτές οι “παραδοσιακές”, αλλά ταυτόχρονα διαχρονικές και πάντα αποδεκτές προσεγγίσεις υιοθετούνται χωρίς πολύ προβληματισμό και άντεξαν στο χρόνο και επεβλήθησαν γιατί ακριβώς οι αποδέκτες, δηλαδή τα παιδιά, τις αγάπησαν. Τα παιδιά με την ψυχοσύνθεσή τους, τις αναπτυξιακές ιδιαιτερότητές τους και τις αντιδράσεις τους στις μεθοδολογίες αυτές επέβαλαν τρόπους διδασκαλίας γιατί υπέδειξαν ότι η μάθηση, η γνώση, η αγωγή θα πρέπει να έχουν παιδοκεντρικό χαρακτήρα, με το παιδί να παίρνει και ρόλο και ευθύνη και να αποκτά έτσι κίνητρο. Αν δε θέλω δε μαθαίνω, τόσο απλό είναι το μήνυμα των παιδιών και των οποιωνδήποτε μαθητών μικρών ή μεγάλων.
Αποτελεί λοιπόν βασική αρχή το ότι η διάθεση του παιδιού, ο ενθουσιασμός του, το ενδιαφέρον του, το κίνητρο του για το αντικείμενο μελέτης είναι αποφασιστικοί παράγοντες για να μάθει και να εκπαιδευτεί και εναπόκειται σε μας να τους αξιοποιήσουμε και να τους εκμεταλλευτούμε για να επιτύχουμε τους στόχους μας και τις προσπάθειες μας για διάπλαση χαρακτήρα και σωστή ανάπτυξη του κάθε μαθητή, του κάθε παιδιού.
Τονίζεται ιδιαίτερα ότι αποδεδειγμένα, με επιστημονικές διαδικασίες, έχει πια εμπεδωθεί η αρχή ότι γενικά οι μεθοδολογίες που επιτυγχάνουν, σαν εργαλεία μάθησης, είναι αυτές που δημιουργούν συναισθήματα στα παιδιά, κεντρίζουν το μυαλό τους, προκαλούν τη νόησή τους, διεγείρουν τη φαντασία τους. Τα συναισθήματα, η φαντασία και η νόηση αλληλοστηρίζονται και εμπλουτίζονται διαρκώς και αμοιβαία με αποτελεσματικότητα και επιτυχία.
Με την πιο πάνω διαπίστωση δε μειώνουμε καθόλου τις άλλες μεθοδολογίες που οι εκπαιδευτικοί αναπτύσσουν και εφαρμόζουν για να δομήσουν την ύλη, να προσαρμόσουν τα εκπαιδευτικά υλικά, να συστηματοποιήσουν την εργασία τους αλλά και να διαμορφώσουν το εκπαιδευτικό αντικείμενο στις ανάγκες, επιθυμίες δυνατότητες και ενδιαφέροντα των μαθητών τους. Τονίζουμε απλά ότι τα παιδιά έχουν συμπάθεια σε ορισμένες προσεγγίσεις και το παραμύθι είναι μια από αυτές γιατί τους δίνει ψυχικό κίνητρο.
Έχει κατ’ επανάληψη λεχθεί και επιστημονικά στηριχθεί ότι το κίνητρο είναι ο πιο ισχυρός συνεργός της μάθησης. Έχει επίσης εμπεδωθεί στους εκπαιδευτικούς και γονείς ότι η αφήγηση μιας ιστορίας, ενός παραμυθιού μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον ενός παιδιού μόνο αν το διασκεδάζει και αν κεντρίζει την περιέργειά του (Μπρούνο Μπετελχάιμ). Το παιδί ζητά ξανά και ξανά να ακούει την ίδια ιστορία γιατί, οι ιστορίες και ιδιαίτερα τα παραμύθια έχουν μια μαγική διάσταση, είναι έργα τέχνης και διαθέτουν πανέμορφο, πολυδιάσταστο πλούτο, σαγηνεύουν και μαγεύουν.
Βασισμένοι λοιπόν στην απλή αλλά αποδεκτή και αποτελεσματική αρχή του “αυτό μου αρέσει και θέλω να το ακούσω” γίνεται εδώ μια προσπάθεια να δοθούν εξηγήσεις, σκέψεις και εισηγήσεις για το παραμύθι που τόσο πολύ αγαπήθηκε, συνεχίζει να αγαπιέται και θα συνεχίσει να αγαπιέται από μικρούς και μεγάλους γιατί αποδεδειγμένα συναρπάζει, ενθουσιάζει, κεντρίζει το μυαλό.
Σε αυτή την παρουσίαση γίνεται προσπάθεια να προκληθεί προβληματισμός για το πώς θα αξιοποιήσουμε το παραμύθι σαν εκπαιδευτικό, διαπλαστικό, μορφωτικό εργαλείο και σαν εργαλείο διαπαιδαγώγησης αλλά και ψυχοσυναισθηματικής ωρίμανσης. Επιχειρείται επίσης η απαρίθμηση απλών προσεγγίσεων καθημερινών, πρακτικά εφαρμόσιμων εισηγήσεων για την πλήρη εκμετάλλευση του παραμυθιού. Οι εισηγήσεις αυτές απευθύνονται σε γονείς και εκπαιδευτικούς και οποιουσδήποτε άλλους αγαπούν το παραμύθι ή αγαπούν να λένε παραμύθια.
Τι είναι το παραμύθι; 
Μια φτιαχτή ιστορία, μια τεχνιτά καμωμένη διήγηση με στόχο να δοθούν κάποια μηνύματα, να καλιεργηθούν στάσεις, να αναπτυχθούν τρόποι σκέψης, να χαλιναγωγηθούν ορμές και να οριοθετηθούν αβίαστα συμπεριφορές. Χρησιμοποιεί αρκετά την υπερβολή και την επανάληψη σα μέσα έκφρασης, στοχεύει στη συνείδηση των παιδιών γιατί πραγματεύεται καθημερινά προβλήματα με λογοτεχνική μορφή.
Αυτός βέβαια που διηγείται το παραμύθι ίσως δε γνωρίζει καν τη μεγάλη του δυνατότητα και μεγάλη του προσφορά αλλά ακόμη ίσως να μην αντιλαμβάνεται πόσο δυνατό εργαλείο έχει στα χέρια του.
Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός παραμυθιών και πολλοί και αξιόλογοι οι συγγραφείς τους όπως ο Ιούλιος Βέρν, ο Ντίκενς, ο Άντερσεν, οι αδελφοί Γκριμ, ο Τριβιζάς, η Πουλχερίου, η Χατζηχάννα και τόσοι άλλοι που εξακολουθούν να διαβάζονται και θα διαβάζονται για πολλά ακόμη χρόνια. Συγγραφείς και ερευνητές ισχυρίζονται ότι τα παραμύθια μπορούν να ξεκινούν από νωρίς όμως η ωφέλιμη ηλικία είναι η ηλικία των 4-5 χρονών.
Σαν ελληνόφωνες πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας τυχερούς γιατί έχουμε ίσως την πιο πλούσια και πιο αξιόλογη αλλά και πιο διαδεδομένη συλλογή παραμυθιών και μύθων, που αγαπήθηκε για χιλιετίες, όχι μόνο από τους ελληνόγλωσσους αλλά και από τους ξενόγλωσσους. Αναφερόμαστε στην Ελληνική Μυθολογία που με την πλοκή της, την πλούσια και λεπτομερή περιγραφή της αλλά επίσης και με τις απρόσμενες εκπλήξεις και εξελίξεις που συνεχώς προσφέρει, ενθουσιάζει και μαγνητίζει κάθε αναγνώστη. Μεγάλη αξία έχουν επίσης η Ιλιάδα και η Οδύσσεια. Στα πιο πάνω πρέπει να προσθέσουμε και το Θέατρο Σκιών (Καραγκιόζης). Είναι επίσης ένα είδος ελληνικής λογοτεχνίας, τα δημοτικά και τα ακριτικά τραγούδια, που αποτελούσαν είδος παραμυθιού (θρύλου) σε ποιητική μορφή, με άλλους βέβαια στόχους και προσανατολισμούς.
Αυτά μαζί με πολλά άλλα απετέλεσαν τη συλλογή της «στετές», (της γιαγιάς), που την είχε πάντα έτοιμη για τα εγγονάκια της. Σημειώνουμε εδώ ότι η απώλεια της κλασικής παραμυθούς, της “στετές” δηλαδή όπως την έχουμε γνωρίσει οι μεγαλύτεροι, αποτελεί δυσαναπλήρωτη απώλεια για την εκπαίδευση και την αγωγή. Τα σημερινά παιδιά αδικούνται στον τομέα αυτό και βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην ηλεκτρονική μάθηση. Η σκέψη αυτή δεν δηλοί ότι θεωρείται η ηλεκτρονική μάθηση λανθασμένη προσέγγιση.
Μπορεί να έχουν αλλάξει οι τρόποι εξιστόρησης- παρουσίασης παραμυθιών με την εισβολή της τεχνολογίας και των πολυμέσων, αλλά η ζεστή, γλυκειά, τρυφερή ανθρώπινη φωνή δεν αποδίδεται μέσα από μικρόφωνα και μεγάφωνα ή συνθετικές ηλεκτρονικές φωνές. Το θορυβώδες και αντικοινωνικό περιβάλλον των ηλεκτρονικών μέσων δεν είναι πάντοτε βοηθητικό.
Αντίθετα το μεγαλείο της διήγησης βρίσκεται στην αμεσότητα και στη συμμετοχικότητα. Επίσης δεν πρέπει να αγνοείται το γεγονός ότι η μεταφορά στην οθόνη αλοιώνει και αφαιρεί από τις δυνατότητες του παραμυθιού.
Σημειώνεται, ως εκ τούτου, ότι η αυξημένη εξάρτηση από το ηλεκτρονικό βιβλίο, την ηλεκτρονική ανάγνωση αλλά και το φαινόμενο της περιορισμένης εθελοντικής ανάγνωσης, σε συνδυασμό με τη μορφή και τους στόχους που έχει η κλασσική ανάγνωση από το μάθημα της Ανάγνωσης στο σχολείο, δεν προάγουν την αγάπη στην ανάγνωση. Το μάθημα της Ανάγνωσης δυστυχώς παρουσιάζει αρκετές αδυναμίες και διαφέρει αισθητά από το παραμύθι σε αρκετούς τομείς.
Σε τι διαφέρει το παραμύθι από το μάθημα της Ανάγνωσης.
Η ανάγνωση σαν δεξιότητα από μόνη της ερμηνεύεται σαν απόκτηση δυνατότητας αποκωδικοποίησης γραπτών μηνυμάτων και σαν ερμηνεία των μηνυμάτων αυτών (κατανόηση). Στα πιο πολλά σύγχρονα συστήματα, δυστυχώς στο μάθημα της Ανάγνωσης δίνεται μεγάλη έμφαση και προσοχή στην αποκωδικοποιητική δεξιότητα της ανάγνωσης, στο ρυθμό και στην ταχύτητά της, στη ροή και σε άλλα τεχνικά στοιχεία. Θυσιάζεται έτσι, κατά πολύ η κατανόηση, συνεπώς γίνεται ανάγνωση χωρίς ευχαρίστηση και διασκέδαση από τα βιβλία Ανάγνωσης των σχολείων. Αυτά τα βιβλία πολλές φορές δεν προσφέρουν κανένα νόημα απλά έχουν γραφτεί για να διευκολύνουν την αποκωδικοποίηση και να εξυπηρετήσουν άλλες ανάγκες (ορθογραφία, μορφές γλώσσας, κλπ).
Το παραμύθι σε αντίθεση με την ανάγνωση έχει αμεσότητα και διαδραματίζουν μεγάλο ρόλο τα προσωδιακά στοιχεία του λόγου (ο ρυθμός, ο τονισμός, ο χρωματισμός, το ύφος, ο τόνος, το ύψος της φωνής, η ροή του λόγου, οι παύσεις κλπ) γιατί βγαίνουν μέσα από αβίαστη εκφώνηση. Στο παραμύθι το παιδί ζει έντονα και έχει προσωπική εκτίμηση της κατάστασης, παρακολουθεί την εξέλιξη και έκβαση του παραμυθιού, γίνεται μέλος του παραμυθιού, συγκεντρώνεται, συνδέεται ψυχικά με τον αφηγητή, πολλές φορές συμμετέχει και ακόμη λύνει απορίες κατά την εξέλιξη του μύθου.
Υπάρχουν διάφορα είδη παραμυθιών
Τα παραμύθια απευθύνονται σε μικρούς και μεγάλους και υπάρχουν διάφορα είδη τους βέβαια, που πρέπει να έχουμε υπόψιν μας, όπως τα ιστορικά παραμύθια που είναι βασισμένα σε πραγματικά γεγονότα, τα κοινωνικά παραμύθια με κοινωνικά θέματα, τα συμμετοχικά παραμύθια που δημιουργούνται από τον αφηγητή ή και το παιδί. Υπάρχουν επίσης παραμύθια διασκεδαστικά, θεοπλαστικά, περιγραφικά αλλά υπάρχουν ταυτόχρονα και πολλές παραλλάγες των ίδιων παραμυθιών. Αυτές εξυπηρετούν ανάγκες πολιτιστικές, πολιτισμικές και συνήθειες ανθρώπων σε διαφορετικούς τόπους ή διαφορετικές συνθήκες και κατά καιρούς με εθιμογραφικό χαρακτήρα.
Από τα πιο πάνω το είδος παραμυθιού που έχει εξελιχθεί σε πολύ αγαπητό λογοτεχνικό είδος είναι το συμμετοχικό-κοινωνικό παραμύθι. Το παραμύθι αυτό δημιουργείται από τον λέγοντα την ίδια ώρα που το διηγείται και συμμετέχει έτσι και ο ακούων. Είναι ένα ζωντανό, δυναμικό είδος έκφρασης και συμμετοχής αλλά ταυτόχρονα και δημιουργίας. Αυτό το είδος του παραμυθιού αγαπιέται και επιζητείται από τα παιδιά γιατί είναι το δικό τους παραμύθι. Μια αρκετά ενδιαφέρουσα μορφή του είναι η απόδοση γνωστών παραμυθιών με νέο στυλ, νέα τροπή και εξέλιξη π.χ.:
Η Κοκκινοσκουφίτσα που πάει με τα πατίνια στη γιαγιά και της παίρνει μια πίτσα με μανιτάρια. Στο δρόμο συναντά τον κυνηγό που την πληροφορεί ότι ο λύκος δεν θα εμφανιστεί γιατί παίζει η ομάδα του ποδόσφαιρο και είναι υπεύθυνος για τη συμπεριφορά των φιλάθλων.
Κοινωνικό - συμμετοχικό παραμύθι
Το είδος του παραμυθιού που εξετάζεται και προβάλεται αλλά και προτείνεται στους γονείς και εκπαιδευτικούς είναι το αυθόρμητο, το δημιουργικό, το συμμετοχικό παραμύθι, το παραμύθι στο οποίο το παιδί είναι δημιουργός, συμπρωταγωνιστεί και δεν είναι απλά θεατής. Γίνεται ο ίδιος συγγραφέας, ήρωας, αποφασίζει και ελέγχει, αλλάζει την εξέλιξη και την έκβαση της ιστορίας, επιλέγει νέους ήρωες, διώχνει αυτούς που δεν του αρέσουν, μιμείται αυτούς που αγάπησε.
Είναι γνωστό ότι το παιδί προτιμά τους ήρωες των παραμυθιών παρά τους πραγματικούς ήρωες και αυτό γιατί πολύ απλά τους πραγματικούς ήρωες δεν μπορεί να τους μιμηθεί, αυτό μάλιστα του δημιουργεί αισθήματα κατωτερότητας. Το κοινωνικό παραμύθι ικανοποιεί την ανάγκη του να γίνει και αυτός ένας ήρωας.
Η ζωντανή και συμμετοχική διαδικασία που διαδραματίζεται μπορεί να δώσει ευκαιρίες πειραματισμού αλλά και συναισθηματικής επικοινωνίας μεταξύ του παιδιού και του αφηγητή.
Το σκηνικό αλλά και το σενάριο ορίζονται από κοινού, ή ο ενήλικας απλά καθοδηγεί και τα συναισθήματα κυκλοφορούν, δοκιμάζονται χωρίς περιορισμούς, χωρίς ενδοιασμούς και οι λύσεις άμεσες χωρίς καμιά απειλή, ενοχή, φόβο ή άλλες επιπτώσεις για το παιδί. Έτσι το παιδί γίνεται απόλυτος άρχοντας του παραμυθιού αλλά πάνω από όλα συνδέεται ψυχικά και παίζει με τον ενήλικα αφηγητή (πατέρα, εκπαιδευτικό, άλλο).
Έτσι το κοινωνικό-συμμετοχικό παραμύθι αποκτά επιπρόσθετη αξία και συμβολή πέρα από τα άλλα παραμύθια. Βέβαια η αξία οποιουδήποτε παραμυθιού σε οποιοδήποτε είδος και αν ανήκει είναι πάντα σημαντική και ξεχωριστή.
Πού εντοπίζεται η μεγάλη αξία και συμβολή του παραμυθιού;
Η προσφορά του παραμυθιού και η μεγάλη του συμβολή στην προσωπική ανάπτυξη, στην εκπαίδευση, στην αγωγή, στην κοινωνική συμπεριφορά και στη συναισθηματική ωρίμανση του παιδιού είναι πολλαπλή, ανεκτίμητη και ανεπανάληπτη:
Α. Συναισθηματική ωρίμανση: 
• Εμπλουτίζεται και ενδυναμώνεται ο ψυχικός κόσμος του παιδιού. Ιδιαίτερα σημαντικός σε αυτή την ενδυνάμωση είναι ο τρόπος αφήγησης ο τόνος, η συναισθηματική επένδυση και το ύφος του αφηγητή.
• Εμπεριέχονται στα παραμύθια στοιχεία και χαρακτήρες με τα οποία το παιδί ταυτίζεται.
• Το παιδί διαχειρίζεται και εκφράζει ασυνείδητα κομμάτια του ψυχισμού του.
• Ακόμα και τα πιο δύσκολα θέματα όπως ο θάνατος, ο χωρισμός, μια ασθένεια αντιμετωπίζονται μέσα από το παραμύθι.
• Δοκιμάζονται και δαμάζονται χαοτικές πιέσεις του ασυνειδήτου. Ο Φρόϋντ αναφέρει κάπου ότι το επαναλαμβανόμενο παραμύθι φέρνει στην επιφάνεια ξεχασμένα κομμάτια του ψυχισμού του παιδιού και το βοηθά να τα διαχειριστεί και να τα ξεπεράσει.
• Επιτυγχάνεται η επιβεβαίωση (Ο Τζακ που καταφέρνει να σκαρφαλώσει στη φασολιά).
• Το παιδί δυναμώνει και συνειδητοποιεί τις πραγματικότητες και πιο εύκολα προετοιμάζεται για αυτές.
• Αναπτύσσεται η φαντασία του παιδιού (η πλοκή, οι ήρωες, η εξέλιξη και έκβαση του παραμυθιού είναι ιδιαίτερα βοηθητικά).
• Εκτιμάται ότι παρουσιάζεται μεγάλη εξελικτική επίδραση στην ανάπτυξη του παιδιού. Το παραμύθι με τα τρία γουρουνάκια, για παράδειγμα, δείχνει με απλό αλλά ξεκάθαρο τρόπο την εξέλιξη από το άχυρο στο ξύλο, από το ξύλο στην πέτρα αλλά και μεταδίδει στο παιδί την ίδια την εξελικτική του πορεία. Το τρίτο γουρουνάκι ήταν το πιο μεγάλο και σε όγκο και σε ηλικία, γι΄ αυτό και έδειξε σοβαρότητα και πιο ώριμη σκέψη.
• Δίνεται η ευκαιρία στο παιδί να αναγνωρίσει ότι η σκληρή δουλειά, ο προγραμματισμός, οι υγιείς συνήθειες είναι εργαλεία με μεγάλη αξία που θα το βγάλουν από δύσκολες καταστάσεις (π.χ. το παραμύθι Ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας).
Β. Κοινωνική συμπεριφορά: 
• Υπάρχει μεγάλη διαπλαστική επίδραση (Ο δρόμος της Αρετής και της Κακίας). Καθοδηγείται το παιδί στο δρόμο της αρετής και της σωστής συμπεριφοράς.
• Καλιεργούνται και αναπτύσσονται στάσεις και συνήθειες,έτσι το παιδί δεν γίνεται τεμπέλης, είρωνας, ζηλιάρης, μοχθηρός, τσιγγούνης, απάνθρωπος,
• Η αγάπη, η αλληλεγγύη, η συμπαράσταση, η κατανόηση, η αλληλοβοήθεια στην οικογένεια αποκτιούνται από νωρίς μέσα από παραμύθια που δείχνουν αυτή τη δύναμη (Ο λύκος και τα εφτά κατσικάκια που προσπαθούν να ακολουθήσουν τις συμβουλές της μαμάς, Η Κοκκινοσκουφίτσα, το εγγονάκι που φροντίζει τη γιαγιά).
• Με το παραμύθι υπάρχει ελπίδα, διαφαίνεται η αισιοδοξία, δίνονται λύσεις σε κοινωνικούς προβληματισμούς.
• Οι εμπειρίες των παραμυθιών εμπλουτίζουν την κοινωνική ζωή και συμβάλουν στην κοινωνικοποίηση του παιδιού.
• Επιτυγχάνεται υγιής, ανθρώπινη ανάπτυξη και ωρίμανση.
• Ενισχύεται και ενδυναμώνεται η αυτοεκτίμηση.
• Κατανοούνται οι ιδιαιτερότητες των ανθρώπων πιο εύκολα (Μια μαύρη παπαρούνα ανάμεσα στις κόκκινες παπαρούνες)
• Το παιδί αντιλαμβάνεται ότι οι μεγάλοι παραδέχονται αλλά ότι και οι μικροί έχουν δύναμη.
• Αναπτύσσεται σεβασμός προς τους γονείς γιατί τα παραμύθια προβάλλουν τις αρετές τους (π.χ. ο πατέρας προστάτης) και διδάσκεται έτσι η αγάπη και η φροντίδα της οικογένειας.
• Ενδυναμώνεται η σχέση με το γονιό ή τον εκπαιδευτικό.
• Η αφήγηση παραμυθιού σε ομάδα ενισχύει το ομαδικό πνεύμα.
• Το παιδί αποκτά κοινωνικά ιδανικά και μοντέλο για ιδανική συμπεριφορά.
Γ. Προσωπική ανάπτυξη, ευχαρίστηση: 
• Συγκινεί πάντοτε τα παιδιά το απρόοπτο, το απρόσμενο, μια άλλη λύση και εξήγηση.
• Υπάρχει θετική επίδραση στον χαρακτήρα του παιδιού, που βοηθιέται να κατανοήσει και να ξεπεράσει δικά του προβλήματα.
• Εκτιμάται ότι οποιοδήποτε παιδί έχει μεγαλώσει ακούγοντας και διαβάζοντας παραμύθια είναι ιδιαίτερα συνεργάσιμο και κοινωνικό.
• Το παιδί απελευθερώνεται από το φόβο (π.χ. ο φόβος της εγκατάλειψης), βγαίνει από δύσκολες συναισθηματικές καταστάσεις, δυναμώνει και γίνεται πιο έτοιμο να αντεπεξέλθει στη ζωή. Αποκτά θάρρος και πίστη στον εαυτό του μέσα από τις λύσεις και δυνατότητες λύσεων που συναντιώνται στα παραμύθια.
• Βελτιώνονται πολλές νοητικές λειτουργίες και το παιδί ανακαλύπτει τις δυνατότητες και την ταυτότητά του.
• Τα παιδί αρέσκεται να ακούει, αλλά αρέσκεται επίσης να δημιουργεί παραμύθια.
• Αναπτύσσεται στο παιδί το αίσθημα της αισιοδοξίας και πίστης στην ύπαρξη δυνάμεων, που θα συνδράμουν στα προβλήματά του.
• Γίνεται το παιδί πιο προσγειωμένο, πιο εργατικό και πιο απαιτητικό από τον εαυτό του.
• Αναπτύσσεται μεγάλη εκτίμηση στην αξία της οικογένειας και της αγάπης που προσφέρει. Στα όνειρά του το παιδί κυνηγιέται από ζώα. Ο πατέρας ταυτίζεται με τον κυνηγό που είναι πάντα εκεί για να σώσει τον ήρωα.
• Το παιδί που έχει μεγαλώσει με τα παραμύθια ζει μια πιο ομαλή και ήρεμη εφηβεία.
Δ. Καλλιέργεια στάσεων και δεξιοτήτων: 
• Με την κριτική και δημιουργική σκέψη αποκτούνται και ενισχύονται εργαλεία του μυαλού όπως η μνήμη.
• Καλλιέργεια της δημιουργικής, κριτικής, θετικής σκέψης.
• Ανάπτυξη συστήματος αυτοάμυνας.
• Βελτίωση κοινωνικών δεξιοτήτων.
• Αναγνώριση αδυναμιών και απόκτηση αυτογνωσίας.
• Κακές συνήθειες περιορίζονται. Ακόμη και η στοματική απληστία, βουλιμία σε μεγαλύτερα παιδιά ελέγχεται μέσα από το παραμύθι.
• Το παιδί αποκτά ψυχική δύναμη γιατί ταυτίζεται με τους ήρωες.
Ε. Απόκτηση γνώσεων 
• Αποκτιούνται αβίαστα γνώσεις.
• Επέρχεται φυσική, γλωσσική εξέλιξη και γλωσσική ανάπτυξη.
• Βελτιώνεται ο γραπτός λόγος.
• Εύκολη μεταφορά από το παραμύθι στη λογοτεχνία.
• Με την επιρροή και συμβολή των παραμυθιών το παιδί διδάσκεται εμμέσως.
• Δίνονται πολλές ευκαιρίες για να εξαχθούν συμπεράσματα.
• Λόγω των πολλών παραλλαγών μπορούν να εισηγηθούν λύσεις σε αδιέξοδα.
Εισηγήσεις – συμβουλές σε γονείς και εκπαιδευτικούς 
• Ενθαρρύνετε το παιδί να διαβάζει βιβλία.
• Διηγηθείτε στο παιδί παραμύθια με δικό σας προσωπικό στυλ.
• Διαβάστε στο παιδί σας ευχάριστα παραμύθια το βράδυ πριν κοιμηθεί.
• Διαβάστε στο παιδί παραμύθια για ξεκούραση, για επιβράβευση, για διασκέδαση.
• Μη διακόπτετε την ανάγνωση ή τη διήγηση για να κάνετε κάτι άλλο.
• Όπου κι αν είσαστε ξεκινήστε ένα παραμύθι με το παιδί.
• Τολμήστε την αφήγηση γνωστού παραμυθιού με διαφορετικό σενάριο, στυλ, εξέλιξη.
• Εμπλουτίστε τα παραμύθια σας με ποιηματάκια, με τραγουδάκια, με αινίγματα, με παύσεις για να δώσετε απαντήσεις στο παιδί.
• Το παιδί αρέσκεται να καθοδηγεί. Αφήστε το να καθοδηγεί το παραμύθι που προτιμά.
• Μην ελέγχετε το τι κατανόησε το παιδί, αλλά το περιεχόμενο του κειμένου. Συνιστά εισβολή η προσπάθεια ερμηνείας της σκέψης του παιδιού. Αφήστε το παιδί να το απολαύσει.
• Μην επιχειρείτε να ερμηνεύσετε τα παραμύθια, καταστρέφετε τη μαγεία τους.
• Βάλτε το παραμύθι στα παιδικά πάρτυ σαν μέρος της διασκέδασης και της διαπαιδαγώγησης.
• Πηγαίνετε μαζί με το παιδί στο βιβλιοπωλείο.
• Αφήστε το παιδί που είναι στην εφηβική ηλικία να επιλέξει μόνο του το παραμύθι του.
• Ενθαρρύνετε τα παιδιά να γράφουν παραμύθια.
• Δημιουργήστε παραμύθια με τα παιδιά
• Ενθαρρύνετε τα παιδιά να διηγούνται παραμύθια σε σας ή σε άλλα παιδιά.
Παντελής Μακρής, Εκπαιδευτικός
paidiatros.com

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More