Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μαρινα Μεσολογγιου εργο πνοης η ανακοπης;

Μετά τις δηλώσεις του νέου πρόεδρου του λιμενικού ταμείου Μεσολογγίου για την ουσιαστική λειτουργία της μαρίνας στο Μεσολόγγι, μπήκα στη διαδικασία να βρω την σύμβαση για να δω περί τίνος πρόκειται μιας και το έργο δείχνει να μην προχωράει. Παρά το γεγονός ότι ο Πάνος Παπαδόπουλος είχε λόγο και στο παλαιό συμβούλιο του

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

1 Σεπ 2014

“Και τι θα έπρεπε να κάνουμε τώρα;’’

Γελοιογραφία για την εξέγερση της Κρήτης ενάντια στους φόρους το 1928
    Πρώτο: Εγώ δεν δέχομαι ότι η Ελλάδα υπερφορολογείται», έλεγε τον περασμένο Νοέμβρη ο πρώην υπουργός Οικονομικών και νυν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, ο Γιάννης Στουρνάρας. Λίγο αργότερα δόθηκε στη δημοσιότητα η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής. Ιδού τα στοιχεία:
  • Οι φορολογικοί συντελεστές στην Ελλάδα είναι υψηλότεροι από το μέσο όρο όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
  • Παρ’ ότι τα λαϊκά εισοδήματα συγκριτικά με το 2010 έχουν συρρικνωθεί κατά 50%, η φορολογική επιβάρυνση μισθωτών και συνταξιούχων έχει αυξηθεί έως και 700% (!) και των ελεύθερων επαγγελματιών έως και 900%!
  • Ο ΦΠΑ αυξήθηκε από το 2010 τέσσερις φορές.
  • Οι φόροι στα καύσιμα έχουν αυξηθεί τρεις φορές.
  • Εξαιτίας ενός και μόνο γεγονότος, της αύξησης των φορολογικών συντελεστών στο πετρέλαιο θέρμανσης, η λαϊκή οικογένεια επιβαρύνθηκε με αύξηση των φόρων κατά 450%!
*
   Δεύτερο: Σύμφωνα με την άποψη που η πατρότητά της αποδίδεται στον βουλευτή Επικρατείας και στενότατο συνεργάτη του κ.Σαμαρά, τον κ.Χρύσανθο Λαζαρίδη, «ο ΕΝΦΙΑ είναι ένας καταπληκτικός φόρος»!
   Το καταπληκτικό με τον «καταπληκτικό» αυτό φόρο - που έχει αλαλιάσει το πανελλήνιο - είναι ότι ήρθε να προστεθεί σε μια στιγμή που οι φόροι επί των ακινήτων (σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού) είχαν ήδη επταπλασιαστεί…
*
   Τρίτο: Στην Ελλάδα, όπου ο λαός «υποφορολογείται» και στην οποία επιβάλλονται «καταπληκτικοί φόροι» (όπως ο ΕΝΦΙΑ), συμβαίνουν τα εξής… «καταπληκτικά»:
   Προ Μνημονίων: Σύμφωνα με τη μελέτη του ΟΟΣΑ, το 2007 στην Ελλάδα η πραγματική φορολογική επιβάρυνση για τα κέρδη των «εχόντων και κατεχόντων» δεν ξεπερνούσε το 15,9%. Την ίδια στιγμή η πραγματική φορολογική επιβάρυνση της εργασίας ήταν στο 35,1%. Με άλλα λόγια η φοροληστεία δεν είναι μια εφεύρεση των Μνημονίων. Αποτελεί καθεστώς διαρκείας: Από την προ Μνημονίων εποχή, ήδη, η εργασία εφορολογείτο στην Ελλάδα κατά τρεις φορές περισσότερο απ΄ ότι φορολογείτο το κεφάλαιο.
   Μετά Μνημονίων: Οι φόροι που πλήρωναν τα Νομικά Πρόσωπα το 2004 ανέρχονταν στο 25,7% του συνόλου των άμεσων φόρων. Δέκα χρόνια μετά, και συγκεκριμένα όπως αποτυπώθηκε στον προϋπολογισμό του 2013 οι φόροι που πλήρωσαν τα Νομικά Πρόσωπα δεν ξεπέρασαν το 8,2% του συνόλου των άμεσων φόρων. Με άλλα λόγια: Οι φόροι που πληρώνουν τραπεζίτες, βιομήχανοι, εργολάβοι και λοιποί «αναξιοπαθούντες» έχουν μειωθεί κατά 3 φορές, την ίδια περίοδο που οι φόροι επί των εργαζόμενων, των συνταξιούχων και εν γένει των λαικών στρωμάτων έχουν αυξηθεί κατά 7 και 9 φορές!
*
   Τέταρτο: Στην Ελλάδα που «δεν υπερφορολογείται», από το 2004 έως και το 2014 (Προϋπολογισμός 2014, πίνακας 3.6, σελίδα 82), οι φόροι που στην συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν πληρωθεί από τα λαϊκά στρώματα ανέρχονται αθροιστικά στα 513,243 δισ. ευρώ!  
   Επειδή το παραμύθι με τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων έπαψε να έχει δράκο (σσ: άλλωστε το κατ’ έτος κονδύλι για μισθούς και συντάξεις στο δημόσιο δεν ξεπέρασε ποτέ στο συγκεκριμένο διάστημα τα 23 δισ. ευρώ ενώ φέτος έχει πέσει στα 17 δισ. ευρώ), επειδή επίσης στην χώρα αυτή η αγοραστική δύναμη των μισθών είχε κατρακυλήσει στα επίπεδα της δεκαετίας του ’80 πριν ακόμα εμφανιστεί η κρίση, κι επειδή η Ελλάδα των ράντζων στα νοσοκομεία και του πακτωλού στην παραπαιδεία είναι σε όλους γνωστή, το ερώτημα ζητά επίμονα απάντηση: Τα λεφτά του ελληνικού λαού που έχουν πάει; Τους φόρους που πληρώνει ο ελληνικός λαός ποιος τους υπεξαιρεί; Το πάνω από μισό τρισεκατομμύριο ευρώ σε φόρους που πλήρωσαν σε μια δεκαετία οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι, οι βιοπαλαιστές, που πήγαν; Γιατί σε μισθούς, σε Υγεία και σε Παιδεία δεν πήγαν…  
   Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι που η κυβέρνηση απαιτεί εντός του 2014 την καταβολή επιπλέον φόρων ύψους 11 δισ. ευρώ από τα υποζύγια. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι που με τον προϋπολογισμό του 2014 εκτίναξε τους φόρους πάνω στην ακίνητη περιουσία στα 3,9 δισ. ευρώ! Τα όσα συμβαίνουν με τον ΕΝΦΙΑ, λοιπόν, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου «υπολογιστικού λάθους». Είναι το αποτέλεσμα μιας στυγνής πολιτικής που ενσυνείδητα και αδυσώπητα επιβάλλουν οι κυβερνώντες.
   Απέναντι σε αυτή την κατάσταση το ζήτημα που τίθεται είναι κεφαλαιώδες: Τι πρέπει να κάνει ο ελληνικός λαός; Ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο άνεργος, ο απολυμένος, ο «απασχολήσιμος», ο μεροκαματιάρης έχει «υποχρέωση» να πληρώνει; Κι αν δεν πληρώνει τότε είναι «αντικοινωνικό στοιχείο» και «φοροφυγάς»;
   Μα πριν αποδοθούν αυτοί οι χαρακτηρισμοί θα πρέπει οι κάθε λογής εισαγγελείς να απαντήσουν:
   α) Που έχει πάει ο κανόνας που έθετε ο Άνταμ Σμιθ, δηλαδή ο ίδιος ο πατέρας του συστήματος τους, του καπιταλισμού, ο οποίος έλεγε: «Οι φόροι θα πρέπει να αντιστοιχούν στη φοροδοτική ικανότητα του ατόμου, και επιπλέον θα πρέπει να είναι συγκεκριμένοι, ευκόλως βεβαιούμενοι και αποδοτικοί».
   β) Τι γίνεται αν το «υποζύγιο» δεν έχει πια να πληρώνει.
   γ) Ακόμα και στην περίπτωση που υποθέσουμε ότι ο μεροκαματιάρης συνεχίζει να διατηρεί ελάχιστη φοροδοτική δυνατότητα, πόσο «νόμιμο» είναι να υποβάλλεται σε ένα όλο και πιο άδικο καθεστώς φορολογικής λεηλασίας.
   δ - και κυριότερο) Ποια είναι μεγαλύτερη υποχρέωση για τον άνθρωπο του μόχθου: Να πληρώσει τον άδικο και δυσβάσταχτο φόρο ή να κρατηθεί στη ζωή και να πασχίσει με τα λίγα που έχει να συντηρήσει την οικογένεια και τα παιδιά του αντί να τα δώσει στην εφορία;
   Τα ερωτήματα αυτά, στην Ελλάδα των 4 εκατομμυρίων ανθρώπων που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, μόνο ρητορικά δεν είναι.
*
   Αν κοιτάξει κανείς πίσω στην Ιστορία θα πει ότι σήμερα απέχουμε πολύ από το 1928. Ήταν τότε που οι Κρητικοί ξεσηκώθηκαν κατά των φόρων, αρνήθηκαν την άγρια φορολογία που είχε επιβληθεί με πρόσχημα τα δάνεια από το εξωτερικό, αποκήρυξαν τους κυβερνητικούς βουλευτές που αποφάσιζαν όλο και σκληρότερα μέτρα σε βάρος των φτωχών και ανέτρεψαν δύο συμμαχικές, πολυκομματικές κυβερνήσεις...
   Απέχουμε ακόμα περισσότερο από το μακρινό 1192 της εξέγερσης των κατοίκων της Λευκωσίας. Πάλι λόγω των φόρων που καλούνταν να πληρώσουν στο Τάγμα των Ναϊτών που είχε αγοράσει το νησί από τον βασιλιά την Αγγλίας. Το αποτέλεσμα εκείνης της εξέγερσης ήταν και η διακοπή του ξεπουλήματος του νησιού…
   Όμως, πόσο απέχουμε, πραγματικά, όσον αφορά την φορομπηχτική τακτική στην Ελλάδα του 2014, από εκείνη που επικρατούσε στην Ευρώπη του Μεσαίωνα; Ήταν τότε που σύμφωνα με το «Οικονομολογικόν εγχειρίδιον» του Joseph Garnier («Το Χωνί», 31/8/2012, Δ.Καζάκης) οι εξέχοντες άνακτες και οι αυλικοί τους υποστήριζαν ότι «αν (το λαό) δεν τον καταθλίβουν οι επιβαρύνοντες φόροι, τότε θα γίνει αυθάδης» και ότι «πρέπει να κρατάμε φορτωμένο το μουλάρι για να το εμποδίσουμε να κλωτσάει»!
   Πόσο απέχουμε στην Ελλάδα του 2014 από το περιβάλλον που επικρατούσε στο δικαστήριο της Κολωνίας το 1849; Ήταν το δικαστήριο που αθώωσε τον Μαρξ από τις κατηγορίες που του είχε προσάψει η γερμανική κυβέρνηση, όταν στην «Εφημερίδα του Ρήνου» που εξέδιδε, έγραφε: «Και τι θα έπρεπε να κάνουμε τώρα; Θα έπρεπε να αρνηθούμε να πληρώνουμε φόρους (…). Η άρνηση πληρωμής φόρων είναι το καθήκον κάθε πολίτη».
   Και, τελικά, ποιανού επίτευγμα είναι, αν όχι της κυβέρνησης, δυο αιώνες μετά να ακούγεται τόσο επίκαιρη η κριτική του Μαρξ στην φορολογική πολιτική της κυβέρνησης της Γερμανίας στα 1848, για την οποία έλεγε ότι «στοχεύει στην επιβολή στην κοινωνία νόμων που έχουν καταδικαστεί από τις συνθήκες ζωής αυτής της κοινωνίας· στοχεύει στη διατήρηση νομοθετών που ενδιαφέρονται μόνο για τα δικά τους ιδιαίτερα συμφέροντα· επιδιώκει να καταχραστεί την πολιτική εξουσία για να θέσει τα συμφέροντα μιας μειοψηφίας πάνω από τα συμφέροντα της πλειοψηφίας…». 
  

email: mpog@enikos.gr

Μαθήματα νεοφιλελευθερισμού σε φοιτητές από τον Φούχτελ και τον Ανδριανόπουλο

Κυριολεκτικά γερμανοτσολιάδες, γερμανοδοσίλογοι, νεομαυραγορίτες… νεοφιλελεύθερα σκουλίκια για πάτημα από το λαό μας… αλλά η ξεπουλημένη εγχώρια “Αριστερά” σιωπά… κάποτε έλεγε σε τέτοια καθάρματα “προδότες θα πεθάνετε. ΟΠΛΑ” .

Μαθήματα νεοφιλελευθερισμού σε έλληνες φοιτητές με «καθηγητές» τον Χανς Φούχτελ και τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο! Και μάλιστα σε «Θερινή Ακαδημία» στη Λέσβο, ώστε τα σεμινάρια να συνδυάζονται με διακοπές.
Της Βασιλικής Σιούτη
Την ευθύνη της διοργάνωσης είχε ένα από τα γερμανικά πολιτικά ιδρύματα, που έχουν αναλάβει ενεργό ρόλο μετά την κρίση και τη γερμανική κηδεμονία, το νεοφιλελεύθερο Friedrich Naumann, σε συνεργασία με τη ΜΚΟ «Ιωάννης Καποδίστριας».

Το πρόγραμμα που είχε ως τίτλο «Βιώσιμη ανάπτυξη, Νησιωτικός χώρος και Οικονομική κρίση» πραγματοποιήθηκε το τρίτο δεκαήμερο του Ιουλίου και οι γερμανοί βουλευτές που συμμετείχαν σε αυτό, έμειναν τόσο ευχαριστημένοι, που -όπως δήλωσαν- ανυπομονούν να έρθει η ώρα αυτοί οι νέοι να πάρουν την εξουσία.


Από την ιστοσελίδα του γερμανικού ιδρύματος

Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που παρουσιάστηκαν τα μαθήματα αυτά από τους διοργανωτές του γερμανικού πολιτικού ιδρύματος στην ιστοσελίδα τους, σε άρθρο με τίτλο «Μαθαίνοντας από τους πολιτικούς» προβάλλοντας ιδιαιτέρως την παρουσία του γερμανού εντεταλμένου της καγκελαρίου Μέρκελ, Χανς Φούχτελ.
Στη «Θερινή Ακαδημία», όπως αναφέρουν, συμμετείχαν κι άλλοι γερμανοί πολιτικοί, πλην του Φούχτελ, όπως οι Katrin Albsteiger (CSU), Josef Rief (CDU) και Markus Tressel (Πράσινοι).
Ο βουλευτής μάλιστα του γερμανικού κυβερνητικού χριστιανοδημοκρατικού κόμματος CDU, μετά από συζήτηση με τους φοιτητές που συμμετείχαν, αναφώνησε -προφανώς ενθουσιασμένος- ότι μπορούν να ελπίζουν πως «η γενιά αυτή θα πάρει σύντομα τα ηνία στην Ελλάδα».
Αποκορύφωμα των σεμιναρίων, σύμφωνα με τους διοργανωτές ήταν η ομιλία (μαζί με workshop) του νεοφιλελεύθερου πολιτικού που χρειάστηκε να βγάλουν από τη ναφθαλίνη, του πρώην υπουργού της Ν.Δ, Ανδρέα Ανδριανόπουλου , με θέμα «Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες. Μια πρόταση ανάπτυξης για τις νησιωτικές περιοχές». Πρόκειται για ζώνες όπου στις επιχειρήσεις παρέχονται δωρεάν κτίρια, ηλεκτρικό και νερό , είναι απαλλαγμένες από φορολογία και μπορούν να βγάζουν τα κέρδη τους στο εξωτερικό. Το «αντάλλαγμα» είναι οι θέσεις εργασίας που προσφέρονται -σε συνθήκες και μισθούς όμως σύγχρονου σκλάβου. Τις «Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες» προπαγανδίζει το ΔΝΤ ως παράγοντα ανάπτυξης, αλλά οι μόνοι που κερδίζουν από αυτό είναι οι επιχειρηματίες.



Στο workshop για τις «Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες» υπήρξαν και ρόλοι, με επιλεγμένα ελληνικά νησιά, στα οποία έπρεπε να επιβάλλουν το καθεστώς αυτό, σε ένα παιχνίδι «προσομοίωσης». Το «τεστ» δηλαδή, ήταν να πάρουν ένα ελληνικό νησί και να το μετατρέψουν σε «Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη» ξεπερνώντας τα «εμπόδια του κρατικού προστατευτισμού».
Έτσι ονειρεύονται κάποιοι την ανάπτυξη για την Ελλάδα. Και δεν κρύβουν ότι θέλουν να μετατρέψουν τα ελληνικά νησιά, αλλά και πολλές περιοχές της Ελλάδας, σε ζώνες όπου οι επιχειρηματίες θα έχουν μόνο δικαιώματα, δεν θα πληρώνουν φόρους, θα είναι ελεύθεροι να βγάζουν τα κέρδη τους έξω και θα τους παρέχονται τα πάντα δωρεάν από το κράτος, και οι κάτοικοι θα βρίσκουν εργασία, αλλά σε συνθήκες σκλαβιάς. Αν οι επιχειρηματίες μάλιστα είναι και Γερμανοί, μπορούμε να κατανοήσουμε και τον ενθουσιασμό των γερμανών βουλευτών, καθώς και την ανυπομονησία τους. Ίσως -και γιατί όχι;- να θέλουν να μετατρέψουν και όλη τη χώρα σε «αποκλειστική οικονομική ζώνη».

ΕΝΦΙΑ όπως: φόνος.

ΕΝΦΙΑ όπως: φόνος.
Η συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ (πρώην Κουβέλη) και πάντα υποτελής στο Βερολίνο, με τον ΕΝΦΙΑ διέπραξε φόνο. Σε εθνική κλίμακα.
Ταυτοχρόνως με αυτόν τον φόνο η κυβέρνηση αυτοκτόνησε. Εκανε χαρακίρι.
Τα αξιοθαύμαστα (με την έννοια του τερατικού και τερατώδους θαυμασμού που νοιώθει κανείς, όταν μένει ενεός μπροστά από μιαν ενσαρκωμένη Υβριν) σ’ αυτήν την υπόθεση είναι δύο και το αναμενόμενο, ένα. Το αναμενόμενο αφορά στην υπακοή της κυβέρνησης στις έξωθεν εντολές για τη δήμευση της ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα, σε ποσοστό που θα αποφέρει θηριώδη κέρδη στους γαιοφάγους – κατά το ωμοφάγους, διότι και η γη τρώγεται. Μάλιστα, επειδή είναι σταθερή αξία, όταν αποκτάται για ένα κομμάτι ψωμί, το γλέντι των ωμοφάγων είναι τρικούβερτο.
Τα αξιοθαύμαστα σ’ αυτήν την υπόθεση κανιβαλισμού ανθρώπων (που ήδη δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίνη) είναι η ευκολία με την οποία η κυβέρνηση διαπράττει τους φόνους. Και η έκπληξή της για την αντίδραση που αυτή η οικοκτονία έχει προκαλέσει.
Συνηθισμένη πλέον η συγκυβέρνηση (της πολιτικής και πολιτειακής ανωμαλίας) στα «Συμβόλαια Θανάτου» που εκτελεί εναντίον του ελληνικού λαού, ανέλαβε να συνδέσει και τον ΕΝΦΙΑ με την ίδια ευκολία που ένας σήριαλ κήλερ προσθέτει έναν ακόμη φόνο στην αλυσίδα των εγκλημάτων του.
Αναγκασμένη απ’ το Μνημόνιο και τον ρόλο του «συνεργάτη», που η κυβέρνηση των ανδρεικέλων έχει επιλέξει, εκτέλεσε κι αυτήν τη φορά μιαν ακόμα διαταγή της Κομαντατούρ με τον παχυδερμισμό (αλλά και την άγνοια κινδύνου) ενός δωσίλογου.
Προς έκπληξίν της (καθ’ ότι εγκιβωτισμένη στον περίκλειστο κόσμο της) διαπίστωσε ότι αυτήν τη φορά ο φόνος βόγγηξε και βούιξε ο τόπος.
Γιατί; Η γενοκτονία των οίκων δεν είναι χειρότερη απ’ τη γενοκτονία της εργασίας. Γιατί λοιπόν αυτήν την φορά, το φάσγανο έγινε μπούμερανγκ; γιατί ο φόνος έγινε χαρακίρι; Διότι έχει υπάρξει ήδη αίμα πολύ. Η κυβέρνηση αυτή έχει φάει μισθούς και συντάξεις, ζωές και ανθρώπους, δουλειές και μαγαζιά – ήρθε να φάει και τα σπίτια, την ύστατη καταφυγή. Το κεραμίδι του άνεργου, το δωματιάκι του μωρού, την κληρονομιά του πατέρα και της μάνας, τον ιδρώτα του καθενός που έφτιαξε ένα σπίτι,
καταφυγή και βασίλειο, πρώτη κατοικία, ώστε να φύγει για την τελευταία με το καπελάκι του στραβά κι ένα τάλιρο για τον βαρκάρη.
Με τη δύναμη της αδράνειας (των φόνων που ατιμώρητη, ως τώρα, η κυβέρνηση έχει διαπράξει), διέπραξε και τον έσχατο φόνο, διαπιστώνοντας όμως έντρομη, ότι αυτήν τη φορά, ως άλλη λαίδη Μάκβεθ, δεν μπορεί να πλύνει το αίμα απ’ τα χέρια της. Και έτσι, αλλόφρονα τα στελέχη της, τρέχουν πάνω κάτω σαν τις μύγες γύρω απ’ τη σβουνιά, να «διορθώσουν» τα αδιόρθωτα. Βουλευτές και υπουργοί, παπαγαλάκια και σμπίροι προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι, να ψιμυθιώσουν τον ΕΝΦΙΑ, κι από Σκύλλα να τον κάνουν Χάρυβδη.
Ομως πλέον όλοι ξέρουν. Ολοι ξέρουν τι τους έχει συμβεί. Κι όλοι ξέρουν τι τους περιμένει. Με τα κόκκινα δάνεια. Το επόμενο βήμα, η επόμενη σκηνή στην ίδια τραγωδία. Οπου, όποιος είναι «δύστροπος» (!!!) – κατά την κρίση των τραπεζών, όποιος δεν «συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις» «δεοντολογίας» (τι ευφημισμός!) των ίδιων αυτών τραπεζών, θα δει να του αρπάζουν το σπίτι ύαινες και γύπες. Εκτός κι αν «συμμορφωθεί» αποδεχόμενος τον ρόλο του δουλοπάροικου (με την επιμήκυνση των δανείων κι άλλα κόλπα) που του επιφυλάσσουν οι τράπεζες καθώς του επιφύλαξαν οι εφορίες με τον ΕΝΦΙΑ.
Δουλοπάροικος, το λέει και η λέξη, γίνεσαι δούλος σε ένα άλλο Οικο – ανέστιος πλέον εσύ, διότι έτσι είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων, όταν γίνεται φασιστική.

ΥΓ.: Καλώς σας βρίσκω, και καλό υπόλοιπον θέρους, καθώς γλυκά θα χάνεται μέσα στην ηδύτητα του φθινοπώρου-ευχή! Που δεν θα πιάσει. Παρά μόνον μέσα μας, στις καρδιές μας. Για να πάρουν ανάκαρο. Καθότι κρανίου τόπος γύρω μας και ο φόνος πολύς. Χωρίς καιρόν να περισσεύει. Διότι αυτούς τους σκληρούς μήνες που έρχονται, ο Ρουβίκωνας θα ζευχθεί. Προς την μια κατεύθυνση ή προς την άλλη…

ΥΓ.2: Η κυβέρνηση αυτή, βάσκανος κι αιμοσταγής, μας έφερε αντιμέτωπους με τα έσχατα, με το υπέρ βωμών κι εστιών – τα ιερά και τα όσια των φτωχών θέλει αναίσχυντα να βουτήξει.
Τη δουλειά, την εργασία, τα σπίτια μας, το μέλλον των παιδιών, έχει στήσει ωσάν στον τοίχο της Καισαριανής αυτή η συγκυβέρνηση-συμμορία και οι κάνες των πολυβόλων καίνε – με βρώμικο κρασί προσπαθούν να τις δροσίσουν οι φονιάδες. Απ’αυτό που πίνουν για να αντέξουν το έργο τους – άκρατο αίμα…

Ποιοι και γιατί κατέστρεψαν την Ελλάδα

http://seisaxthia.files.wordpress.com/2014/08/9ffa5-diakiriksi.jpg?w=500(με αφορμή τις «επικήδειες» εκδηλώσεις του ΠΑΣΟΚ για την 3η του Σεπτέμβρη). Σειρά άρθρων: νούμερο 2
Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, ηγετικού και ιδρυτικού στελέχους του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ, Γενικού Γραμματέα του ΠΑΚ Δυτικής Γερμανίας –Δυτικού Βερολίνου, μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΚ, υπεύθυνου του Κέντρου Μελετών και Διαφώτισης (ΚΕΜΕΔΙΑ) επί ΠΑΚ και ΠΑΣΟΚ, επιφορτισμένου για τη συγγραφή της 3ης του Σεπτέμβρη.
«Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι απαράδεκτος, είναι επικίνδυνος, είναι ο ολετήρας του έθνους, είναι…είναι…»
Γιάννης Αλευράς, φίλος και στενός συνεργάτης του Α. Παπανδρέου1»
«
Η ιστορία θα καταγράψει τελικά τη ζημιογόνο συμπεριφορά του. Γιατί μετά τον Ανδρέα, με ιστορικούς υπολογισμούς, έρχεται αυτή εδώ η καταστροφή. Ο Ανδρέας ήταν αυτός που δημιούργησε τη βάση όσων τραβάμε σήμερα»2
Αδαμάντιος Πεπελάσης, φίλος, συνεργάτης και κουμπάρος του Α. Παπανδρέου
Ανδρέας ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ
Αθήνα, 3.9.2014
Ο ανωτέρω τίτλος κοσμεί το περιοδικό του Λιβάνη «Επίκαιρα» της 26/06 – 02/07/2014, 245 τεύχος.
Προφανώς ο εμπνευστής του τίτλου και οργανωτής της εκστρατείας αποκατάστασης της μνήμης του Ανδρέα Παπανδρέου, θεωρεί ότι υπάρχουν κακόβουλες δυνάμεις που, όπως αναγράφει ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης, «προσπαθούν τώρα, δεκαοχτώ χρόνια μετά τον θάνατό του, να αμαυρώσουν την μνήμη του, με έναν πολύ φτηνό και πρόστυχο τρόπο, αναμασώντας την «τσίχλα» ότι ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ είναι ο κύριος υπεύθυνος για την οικονομική κρίση της πατρίδας μας».
Ο συμπαθής και άξιος κατά τα άλλα καθηγητής Καρυώτης, γράφει και κάποια άλλα παράξενα και απίθανα πράγματα για τον Ανδρέα Παπανδρέου, που κάθε άλλο του περιποιούν τιμή. «Πολλοί από μας όμως θα τον θυμόμαστε …και σαν τον μεγαλύτερο οικονομολόγο της Ελλάδας από την εποχή του Αριστοτέλη». Και συνεχίζει σε άλλο σημείο στο ίδιο μοτίβο: «…αλλά και ο πιο ευφυής Έλληνας πολιτικός και γνώριζε ότι η πολιτική του φθορά θα ήταν πολύ μεγάλη, εάν ήταν ο κύριος υπεύθυνος της οικονομικής πολιτικής. Ωστόσο τίποτε δεν γινόταν, χωρίς τη δική του συμμετοχή και έγκριση, πάντα χωρίς να φαίνεται ο ίδιος, αλλά πάντα στο παρασκήνιο». Καλά, ξέρει (έχει συνείδηση) τι λέει ο άνθρωπος, φάσκοντας και αντιφάσκοντας;;; Έχει ιδέα τη συμβαίνει στην Ελλάδα, βάζοντας στις τελευταίες εκλογές υποψηφιότητα για το επικρατείας με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ του Γ. Α. Παπανδρέου; Ασφαλώς και έχει «μεσάνυχτα» για την ελληνική πραγματικότητα, όπως είχε μεσάνυχτα, όταν έβαζε την υπογραφή του στην οργάνωση του κ. Λαμπράκη, συνεργάτη του κ. Ζώρρα της ΕΝD και το μετάνιωσε πικρά. Μα είναι τόσο αφελής ο καλός επιστήμων, ως επιστήμων; Προσθέτει και ορισμένα άλλα στο «ρεπερτόριο» αυτό, αλλά αυτά αρκούν για να δούμε τους πρωταγωνιστές αυτής της «αμαυρωτικής» καμπάνιας εναντίον του «μεγαλείου» του ανδρός Ανδρέα Παπανδρέου, όπως θέλει να τον παρουσιάσει.
Αυτά όσον αφορά το άρθρο του Καρυώτη, ο οποίος παρεμπιπτόντως προσέφερε ανεκτίμητη υπηρεσία στην πατρίδα και το λέω ειλικρινά, αναδεικνύοντας πρώτος το θέμα της ΑΟΖ. Θα προσέθετα όμως το: Έτερον εκάτερον!
Σε άλλο άρθρο για τον Ανδρέα Παπανδρέου ο δημοσιογράφος Μάρκος Μουζάκης, προσπαθώντας να αναδείξει την «πατριωτική» φυσιογνωμία του Ανδρέα Παπανδρέου καταμαρτυρεί ποιοι βασικά «ανέτρεψαν» το έργο της «αλλαγής» του Ανδρέα Παπανδρέου. Γράφει συγκεκριμένα: «Ο άνθρωπος ο οποίος ξεκίνησε απ’ το “Η Ελλάδα στους Έλληνες” τη μεταπολιτευτική του διαδρομή – σύνθημα που συνήγειρε εκατομμύρια Ελλήνων και μεγάλη του παρακαταθήκη – γνώριζε που το πήγαιναν οι επίγονοί του, ειδικά οι “εκσυγχρονιστές”. Και το γνώριζε όχι μόνο από το non paper, αλλά κι απ’ την συνολική πορεία του Σημίτη και των συν αυτώ. Και ήθελε να προειδοποιήσει, αλλά δεν πρόλαβε....».Δεν καταλαβαίνει και ο Μάρκος Μουζάκης ότι φάσκει και αντιφάσκει, όπως θα αποδείξω κατωτέρω; Γιατί το κάνει είναι πραγματικά ένα θέμα, αλλά δεν είναι του παρόντος να το αναλύσουμε.
Ο τρίτος αρθογράφος, ονόματι Μενέλαος Γκίβαλος είναι πιο προσεκτικός. Αποφεύγει να αναφερθεί στον Ανδρέα Παπανδρέου και να τον εκθειάσει, έχοντας επίγνωση της ιστορικής πραγματικότητας. Καταφέρεται μόνο εναντίον του Σημίτη και των “συν αυτώ”, που είναι εύκολος στόχος, ενώ με τον Ανδρέα Παπανδρέου τα πράγματα είναι πιο δύσκολα και σύνθετα και δεν θέλει να εκτεθεί. Η κριτική στον Ανδρέα Παπανδρέου είναι, όπως λέει ο λαός, «καυτή πατάτα» και δεν είναι του καθενός η κριτική ενασχόληση μαζί του. Ο εθνικός μας ποιητής Κάλβος είχε πει: «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία» και αυτή η φράση έχει το νόημά της, για όποιον ξέρει να την αποκωδικοποιεί. Γράφει συγκεκριμένα στο τέλος του άρθρου του, ως συμπέρασμα της όλης του ανάλυσης: «Σήμερα, συνεπώς, δεν καταρρέει το ΠΑΣΟΚ. Το “έργο” αυτό το επιτέλεσε η τριάδα κ. Σημίτη- Γ. Παπανδρέου – Ευ. Βενιζέλος. Καταρρέει και απαξιώνεται το αντί -Παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ. Κι αυτό το γεγονός δεν αποτελεί ένα φυσικό φαινόμενο, αλλά συνειδητή επιλογή και πράξη εκείνων που στην πραγματικότητα δεν πίστεψαν ποτέ στο ΠΑΣΟΚ». Κανονικά θα έπρεπε ο συμπαθής κ. Γκίβαλος να πει ότι τα αίτια της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησαν από τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου και τις επιλογές του. Κι αυτό όμως είναι άλλο θέμα, που το ανέλυσα επανειλημμένα.
Τέλος γίνεται προσπάθεια, κυρίως από τον Μάρκο Μουζέλη να ανασκευαστεί η κατηγορία του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που αποκάλεσε τον Ανδρέα Παπανδρέου με τα γεγονότα της ξαφνικής του καρατόμησης ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου του φέρθηκε ως «κοινός απατεώνας» και δεύτερο να δικαιολογήσει ότι η πρόθεση του Ανδρέα στο συνέδριο στις 27 Ιουνίου του1996 ήταν να καρατομήσει τον Κώστα Σημίτη. Όμως δεν παρουσιάζουν το αυθεντικό κείμενο της ομιλίας του, παρ’ όλο που το γνωρίζουν επακριβώς τρεις άνθρωποι, δηλαδή ο Αντώνης Λιβάνης, ο Νίκος Αθανασάκης και ο Τηλέμαχος Χυτήρης, μάλλον και η Δήμητρα Λιανη, ως τέταρτος της παρέας. Βρίσκουν βέβαια κάποιες δικολαβικές δικαιολογίες για τους αφελείς, για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Από κει και πέρα παρουσιάζει ο Μάρκος Μουζέλης κάποιες εξομολογήσεις και «πατριωτικούς» λεονταρισμούς του Ανδρέα Παπανδρέου, χωρίς πρακτική σημασία, για λόγους προπαγάνδας υπέρ του «πατριώτη» Ανδρέα Παπανδρέου, λόγω υστεροφημίας, αλλά και της υστεροφημίας όσων συνεργάστηκαν με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Το πράγμα είναι απλό, πολύ απλό: Αν ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι υπεράνω υποψίας, τότε και οι ίδιοι που συνεργάστηκαν μαζί του είναι υπεράνω υποψίας. Το χειρότερο απ’ όλα: Ο Ανδρέας Παπανδρέου άφησε να λυμαίνονται το κράτος, δηλαδή τον συνεπή και έντιμο φορολογούμενο Έλληνα πολίτη, ως αχόρταγα τρωκτικά, κλέφτες, απατεώνες, ληστές, λωποδύτες, τυχοδιώκτες και καιροσκόποι παντός είδους, παντός καιρού και παντός χρώματος (γαλαζοπράσινου, κόκκινου κ.λπ)! Έτσι χρεοκόπησε η πατρίδα μας και κατέληξε στο χρέος. Δεν χρειάζεται πολύ φαιά ουσία για να το καταλάβει κανείς, εκτός αν έχει λερωμένη τη φωλιά του, γιατί έμπλεξε θεληματικά ή άθελα σ’ αυτό το σύστημα της διαφθοράς και της παρακρατικής, συντεχνιακής ρεμούλας, που κάπου κάπου, και για κάποιες σκοπιμότητες, βγαίνουν οι αποπνικτικές αναθυμιάσεις της στην επιφάνεια.
Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά και αγαθά, όπως ίσως φαίνονται. Εδώ λειτουργεί μηχανή διαστρέβλωσης της αλήθειας και παραπληροφόρησης. Πολλοί πιθανόν να πιστεύουν, οι πρωταγωνιστές αυτής της καμπάνιας και οι «συν αυτώ» ότι ο Έλληνας είναι τόσο αφελής (ηλίθιος), ώστε να καταπίνει ανεξέλεγκτα ό,τι του σερβίρουν οι διάφοροι επιτήδειοι!
Αυτά εν πάση περιπτώσει είναι λίγο πολύ τα επιχειρήματα των αρθογράφων.
Όλα καλά και άγια, αλλά ας απαντήσουν όλοι αυτοί οι απολογητές και εκείνοι που τους έβαλαν να τα πουν, σε τρία ερωτήματα: Ποιος ξεχώρισε, προώθησε, ανέδειξε και τελικά επέβαλε στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, τους «επιγόνους», όπως τον Κώστα Σημίτη, τον Θεόδωρο Πάγκαλο, τον Παρασκευά Αυγερινό, την Βάσω Παπανδρέου, τον Άκη Τσοχατζόπουλο, τον Κάρολο Παπούλια, τον Γιάννη Παπαντωνίου, τον Ευάγγελο Βενιζέλο και φυσικά τον γιό του Γιώργο Παπανδρέου και τόσους άλλους, ων ουκ έστιν αριθμός; Ποιος τους επέλεξε, διόρισε και τους ανέδειξε άραγε, αν όχι ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου και κανένας άλλος, που αλλιώς, όπως είχε πει ο Γιώργος Κατσιφάρας, δεν θα τους ήξερε όλους αυτούς ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους;
Δεύτερη ερώτηση:
Ποιος διέγραψε κατά χιλιάδες όλα τα άξια και συνεπή στελέχη, επειδή στην πλειονότητά τους (υπήρχαν και οι καιροσκόποι), πίστευαν στην 3η του Σεπτέμβρη και ήθελαν αν υπηρετήσουν, τις οποίες αρχές, αξίες και οράματα όμως πρόδωσε ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου; Τότε, για την ιστορία, ήμουν ο μόνος από το ΠΑΣΟΚ, που διαφώνησε σθεναρά για τις διαγραφές με διοικητικά μέτρα. Ο μόνος! Έκτοτε έβλεπα μπροστά μου φανερά τον κατήφορο που θα ακολουθούσε. Δεν θα μπορούσε τότε ούτε προφήτης να προβλέψει τις μετέπειτα οδυνηρές εξελίξεις. Η πλειονότητα του Ελληνικού Λαού, ως Ισλαμιστές φανατικοί, «πρασινοτζιχαντιστές» ήταν φανατικά υπέρ της «αλλαγής». Όποιος τασσόταν εναντίον ήταν υπηρετούσε το ολιγότερο την αντίδραση.
Ποιος διέγραψε ένα από τα διαμάντια του κινήματος, που έφερε το όνομα Σάκης Καράγιωργας, ο άνθρωπος, ο δάσκαλος, ο αγωνιστής, απαράμιλλο πρότυπο πατριωτισμού και μάλιστα χωρίς να αντιδράσει καν ο Ανδρέας Παπανδρέου, όταν στο προσυνέδριο το 1975 ακούστηκε η προσβλητική και απαίσια φράση εναντίον του από κάποιον φανατικό παπανδρεϊκό: «Κάτσε κάτω κουλοχέρι!»;
Ποιος ανεβοκατέβαζε από το τραίνο, τρίτο ερώτημα, με ένα τηλεφώνημα, όποιον τολμούσε να κάνει την παραμικρή κριτική στην απόλυτη μονοκρατορία του;
Ποιος συναίνεσε στο επαίσχυντο Νταβός3 και ποιος υπέγραψε την επίσης επαίσχυντη ενδιάμεση συμφωνία με τα Σκόπια, τέταρτη ερώτηση, απλώς μόνο για να έχει, όσο ζει, την ησυχία του; Και κατόπιν «εμού θανόντος, γαία μιχθήτω πυρί», όπως συνέβη με την κρίση, που βιώνουμε (όχι όλοι φυσικά!) σήμερα;
Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι για να πούμε την «μαύρη» αλήθεια, όπως λέγεται, ο αρχιτέκτονας της διαπλοκής και ολετήρας της Ελλάδας, ένας μοντέρνος Αλκιβιάδης, που παρέσυρε την Ελλάδα στην καταστροφή. Ισοπέδωσε τα πάντα προς τα κάτω και κυρίως εξαχρείωσε και κατεξευτέλησε τις πατροπαράδοτες αξίες του ελληνικού λαού, απλώς και μόνο για να απολαμβάνει (να νέμεται) την εξουσία του, γιατί το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η εξουσία. Θυσίαζε τους πάντες και τα πάντα στο βωμό της εξουσίας. Προς το σκοπό αυτό χρησιμοποιούσε κάθε πρόσφορο μέσο και τρόπο, χωρίς καμία ηθική αναστολή. Είναι αυτός, ο σοσιαλιστής, που ανέδειξε τον χρήμα ως την μεγαλύτερη αξία της κοινωνίας.
Εδώ θα κάνω και μια παρένθεση: Με την αριστερά και την γενικότερα λεγόμενη «δημοκρατική παράταξη» έκανε μια φαουστική συναλλαγή για να λεηλατήσει τις ψήφους της. Έκανε τη συναλλαγή, εξαγοράζοντας την ψυχή της. Αυτή είναι η πάσα αλήθεια4 Η μέθοδος ήταν γνωστή: Από την μια την έβγαλε από την απομόνωση και την καταφρόνια, αλλά από την άλλη την ενσωμάτωσε στο αστικό σύστημα. Σε άτυπη συμφωνία με το ΚΚΕ είχε αποφασιστεί η διάλυση και «απορρόφηση» στο ΠΑΣΟΚ της ΕΔΑ και του ΚΚ εσωτερικού και των συμμάχων του. Το τίμημα ήταν δυσανάλογα μεγάλο. Τι σημαίνει «αστικό σύστημα και αστική κοινωνία», για να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται, αρκεί να ακούσουμε αυτά που λέει η Ρόζα Λούξεμπουργκ, μια γνήσια και αυθεντική επαναστάτρια, που ενδιαφερόταν πραγματικά για την εργατική τάξη (σε αντίθεση με τα σημερινά δεδομένα στην Ελλάδα), για την οποία και θυσιάστηκε. Είπε το σοφό και αληθές: «Όταν πέσουν τα φράγματα και τα κατά συνθήκη στηρίγματα της ηθικής και του δικαίου, η αστική κοινωνία, της οποίας ο εσωτερικός νόμος είναι η πιο βαθιά ανηθικότητα, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, βυθίζεται αμέσως και χωρίς σταματημό στη διαφθορά και στην αλητεία».5 Ασφαλώς αυτός ο γενικός αφορισμός ισχύει για την Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου. Διέφθειρε την ελληνική κοινωνία (είχε την ικανότητα γι’ αυτό), εφαρμόζοντας το μοντέλο της παρασιτικής καταναλωτικής αποκτήνωσης (αλητείας) της ελληνικής κοινωνίας. Στα χρόνια της δικής του «βασιλείας» το χρέος υπερδιπλασιάστηκε (με τα δανεικά). Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια επέπεσε η αριστερά και η δεξιά εναλλάξ πάνω στο κράτος, ως λάφυρο και το καταλήστεψε. Δηλαδή για να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος του εγκλήματος, εννοούμε ότι απομύζησε τον συνεπή και ευπρεπή Έλληνα φορολογούμενο, που ήθελε να κρατήσει την αξιοπρέπειά του και να μη μπει στο σύστημα του Πάγκαλου του «μαζί τα φάγαμε». Μια μικρή μερίδα του ελληνικού λαού λοιπόν κράτησε, με χίλιες δυο στερήσεις, μέσα σ’ αυτήν την κραιπάλη και πλήρη αυθαιρεσία, την αξιοπρέπειά της. Την μερίδα του Λέοντος καρπώθηκε φυσικά ως συνήθως η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, οι λεγόμενοι «νταβατζήδες», αλλά και όλοι εκείνοι που στήριξαν αυτό το διεφθαρμένο σύστημα, όπως η πλειονότητα των συνδικαλιστών και άλλων διορισμένων σε προνομιούχες θέσεις του συστήματος, από όλες τις πολιτικές παρατάξεις. Η Αριστερά δεν έμεινε έξω από το αμαρτωλό φαγοπότι. Κι αυτό γιατί όσοι από την Αριστερά εντάχθηκαν στο ΠΑΣΟΚ έγιναν φανατικότεροι Πασόκοι από τους ίδιους τους Πασόκους. Ακόμη και καπετάνιοι του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ υπηρέτησαν το φαύλο αυτό σύστημα της «αλλαγής», (αυτό ήταν το πρόσχημα) μετά πάθους και μετά ιδιοτελείας. Η αλλοτρίωση και μετάλλαξη δεν γνώρισε όρια. Γενεές γενεών θα πληρώνουν την ασυδοσία και την ανευθυνότητα όλων των ανωτέρων κατηγοριών.
Αυτή είναι η πάση αλήθεια και αυτή είναι η καθ’ αυτό αιτία της σημερινής κρίσης. Αντώνη Λιβάνη, ακούς;! Δεν τον ξεπλένεις τον Ανδρέα Παπανδρέου, εσύ και οι επίλοιποι, όσες ανιστόρητες και παραπλανητικές «μπουγάδες» και να βάζετε, προσπαθώντας μετά βίας μέσω από το «ξέπλυμα» του Ανδρέα Παπανδρέου να καλύψετε τις δικές σας ευθύνες και τη δική σας συνενοχή!
Αγαπητέ κ. Καρυώτη, θα συνεχίσω να αναμασώ την «τσίχλα» ότι ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ είναι ο κύριος υπεύθυνος για την οικονομική κρίση της πατρίδας μας», έως ότου κι εσύ ακόμη, ο αγαθός, να συνειδητοποιήσεις μια πραγματικότητα που βοά!
Αγαπητέ κ, Μουζέλη, γιατί θέλεις να καλύπτεις την αλήθεια; Υπάρχει συγκεκριμένος λόγος;
Αγαπητέ κ, Γκίβαλε, γιατί δεν λες την αλήθεια που γνωρίζεις πολύ καλά;
Η αλήθεια, κυρίως σε εποχές παρακμής, όπως την βιώνουμε τώρα στην Ελλάδα, έχει τεράστιο κόστος, ψυχολογικό, ηθικό, οικονομικό, κοινωνικό κ.λπ, που δεν την αντέχει ο κάθε θνητός!
1 Βλ. Γιάννης Καψής, Ζεϊμπέκικο και κόκα κόλα. Για να ανατείλει ο ήλιος πρέπει να δύσει, εκδ. «Λιβάνης», Αθήνα 2005, σ. 331-332.
2 Αδαμάντιος Πεπελάσης, συνέντευξη στο περιοδικό «Μόνο», 2 Μαρτίου 2012. Για λεπτομέρειες βλ. Δαμιανός Βασιλειάδης, Ο μύθος του Ανδρέα ή οι θεωρητικές βάσεις της Ένωσης Κέντρου, του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη», εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα, 2007.
3 Στο Νταβός η Ελλάδα αποδέχεται επίσημα ότι τα πετρέλαια του Αιγαίου αποτελούν διεθνή υπόθεση και όχι ελληνική. Παπανδρέου και Οζάλ συμφωνούν να σταματήσουν τις έρευνες στην περιοχή της Θάσου και να βάλουν στο ράφι το Κυπριακό, εγκαινιάζοντας την πολιτική του «μη πόλεμος» και την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
4 Για όποιον δεν αρκούν αυτά τα στοιχεία, ας διαβάσει το έργο μου: Ο μύθος του Ανδρέα ή οι θεωρητικές βάσεις της Ένωσης Κέντρου, του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η πρακτική τους κατάληξη, εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα 20007. Ακόμη το ΠΑΚ – ΠΑΣΟΚ, μύθος και πραγματικότητα, εκδ. εκδ. «Διάλογος», Αθήνα 1977, το βιβλίο μου Δημοκρατικός Σοσιαλισμός ή το όραμα του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ και η εφαρμογή του στην πράξη, εκδ. «Εναλλακτικές εκδόσεις», Αθήνα 2006,το Πανεθνικό –
Παλλαϊκό Κίνημα, εκδ. «Γόρδιος», Αθήνα 2014 και τέλος πάμπολλες αναλύσεις για τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, που περιλαμβάνονται και σε άλλα βιβλία και στο ιστολόγιό μου: www. damonpontos.gr
5 Βλ. Ρόζα Λούξεμπουργκ, Η ρωσική επανάσταση, εκδ. «Κοροντζή», Αθήνα 1978, σ. 83.

31 Αυγ 2014

Η αληθινή αξία του δαχτυλιδιού, του Χόρχε Μπουκάι


«Ήρθα δάσκαλε, γιατί νιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πώς μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;'
Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε:'Πόσο λυπάμαι αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά ίσως...' και ύστερα από μια παύση συνέχισε: ' αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω'.
'ε... μετά χαράς, δάσκαλε' είπε διστακτικά ο νεαρός, νιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν γι' άλλη μια φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του.'Ωραία' συνέχισε ο δάσκαλος. Έβγαλε ένα δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας: 'πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένα χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς γι' αυτό. Και με κανέναν τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς.'
Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι και έφυγε. Μόλις έφτασε στην αγορά άρχισε να προσφέρει το δαχτυλίδι στους εμπόρους που το κοίταζαν με κάποιο ενδιαφέρον, ώσπου ο νεαρός έλεγε τι ζητούσε γι' αυτό.Όταν το παιδί έλεγε 'ένα χρυσό φλουρί' όλοι γελούσαν. Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συνάντησε στον δρόμο του στην αγορά –και σίγουρα θα ήταν πάνω από 100 άτομα-, παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το άλογο και γύρισε πίσω.Πόσο θα ήθελε ο νεαρός να είχε ένα χρυσό φλουρί για να το δώσει στο δάσκαλο και να τον γλιτώσει από το πρόβλημά του. Έτσι θα έπαιρνε κι αυτός τη συμβουλή και τη βοήθεια του δασκάλου.
'Δάσκαλε' είπε, 'λυπάμαι. Είναι αδύνατον να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού.''Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε' απάντησε ο δάσκαλος. 'Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού. Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε στον κοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; Πες του ότι θέλεις να το πουλήσεις και ρώτησε πόσα μπορεί να πιάσει. Όμως, μην του το πουλήσεις όσα κι αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι.'
Ο νεαρός καβάλησε και έφυγε πάλι.Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με τον φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί:'Πες στο δάσκαλο αγόρι μου, ότι αν θέλει να το πουλήσει αμέσως, δεν μπορώ να του δώσω παραπάνω από πενήντα οχτώ χρυσά φλουριά για το δαχτυλίδι του.''Πενήντα οχτώ χρυσά;' Φώναξε το παιδί.'Ναι' απάντησε ο κοσμηματοπώλης.
Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα.'Κάθισε' του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. 'είσαι κι εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. Ένα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο, πρέπει να σε εκτιμήσει ένας αληθινά ειδικός. Γιατί στην ζωή σου γυρίζεις εδώ κι εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;'Και μ' αυτά τα λόγια, έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο του αριστερού του χεριού.»
     από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι "Να σου πω μια ιστορία"
by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

«Μη βιώσιμο το ελληνικό χρέος χωρίς μαζική διαγραφή»


ΓΚΙΓΙΟΜ ΝΤΙΒΑΛ, Οικονομολόγος, εκδότης του γαλλικού περιοδικού «Alternatives économiques»

ΓΚΙΓΙΟΜ ΝΤΙΒΑΛ

Ο Γάλλος οικονομολόγος Γκιγιόμ Ντιβάλ δίνει έμφαση στους κινδύνους που απορρέουν από τη γερμανική πολιτική της λιτότητας και των περικοπών και μέμφεται τον Ολάντ. Θεωρεί ότι ο έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι θέμα πολιτικής βούλησης, που δεν επιδεικνύεται από τις κυβερνήσεις.
 
   
Ο Γάλλος οικονομολόγος δίνει έμφαση στους κινδύνους που απορρέουν από τη γερμανική πολιτική της λιτότητας και των περικοπών και μέμφεται τον Φρανσουά Ολάντ, τον οποίο κατηγορεί για ασυνέπεια λόγων και έργων. Θεωρεί ότι ο έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι θέμα καθαρά πολιτικής βούλησης, η οποία ωστόσο δεν επιδεικνύεται από τις κυβερνήσεις.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Τάσο Τσακίρογλου

• Πώς σχολιάζετε τον εξαναγκασμό σε παραίτηση της κυβέρνησης από τον Φρανσουά Ολάντ; Ποια είναι τα κίνητρά του;

Δεν μπορεί να κυριαρχεί η σταλινική άποψη ότι σκοτώνεις τον αντίπαλο και συνεχίζεις την πολιτική σου χωρίς αυτόν. Ο Γάλλος πρόεδρος έκανε την αλλαγή αυτή διότι η γαλλική πολιτική βρίσκεται σ’ ένα σταυροδρόμι. Από τη μια ο Ολάντ λέει ότι η ευρωπαϊκή πολιτική είναι λάθος και πρέπει να αλλάξει και ταυτόχρονα ισχυρίζεται ότι στη Γαλλία πρέπει να συνεχιστεί η πολιτική της λιτότητας και της περικοπής των μισθών. Αυτή η αντίφαση οδήγησε στην κρίση, καθώς ορισμένοι υπουργοί υποστήριζαν ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τη σημερινή πολιτική. Κατά τη γνώμη μου η Γαλλία έχει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας και έτσι δεν μπορούμε να κάνουμε κάποιο μεγάλο σχεδιασμό για να τονώσουμε τη ζήτηση. Εάν θεωρούμε ότι η ευρωπαϊκή πολιτική είναι λανθασμένη, τότε πρέπει να μειώσουμε τη σκληρή λιτότητα στο εσωτερικό της Γαλλίας, καθώς αυτή είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης. Η ζήτηση στην ευρωζώνη είναι ακόμα χαμηλά και αυτό την οδηγεί σε στασιμότητα. Αυτές ήταν οι δύο διαφορετικές απόψεις μέσα στην κυβέρνηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι η γαλλική πολιτική δεν θ’ αλλάξει στο μέλλον.

• Ποιες είναι οι προοπτικές της Γαλλίας με τη σημερινή διαχείριση;

Η Γαλλία βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση για έναν σημαντικό λόγο. Η γαλλική οικονομία από το 2009 είναι σταθερή, οι μισθοί είναι σταθεροί και εξαιτίας αυτής της σταθερότητας κρατήθηκε η ευρωζώνη. Διότι εάν είχαμε τα ίδια προβλήματα με την Ισπανία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία, η ευρωζώνη θα είχε καταρρεύσει. Τώρα όμως έχουμε σοβαρά προβλήματα, διότι οι άλλες χώρες που βρίσκονται σε κρίση μειώνουν τους μισθούς και το κόστος εργασίας. Ετσι δημιουργούνται νέα προβλήματα ανταγωνιστικότητας. Πριν από την κρίση, η Γαλλία έκανε τις περισσότερες εξαγωγές της στην Ισπανία, έχοντας εμπορικό πλεόνασμα. Τώρα συμβαίνει το αντίθετο. Και γι’ αυτό η κυβέρνηση αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο που έχουν πάρει και οι υπόλοιποι. Δηλαδή να μειώσει το κόστος εργασίας. Θεωρώ ότι πρόκειται για πολύ κακή ιδέα, διότι δεν μπορείς να λύσεις έτσι το γαλλικό πρόβλημα. Απλώς θα κάνεις τα πράγματα χειρότερα μειώνοντας την εσωτερική ζήτηση και θα φέρεις σε πιο δύσκολη θέση όλη την Ευρώπη. Η κυβέρνηση δεν θα μπορέσει να μειώσει το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος ακολουθώντας τέτοια αποπληθωριστική πολιτική.

• Σ’ ένα πρόσφατο μανιφέστο, το οποίο συνυπογράφετε μαζί με άλλους Γάλλους διανοούμενους, όπως ο Τομά Πικετί, ο Ντανιέλ Κοέν κα ο Πιερ Ροζανβαλόν, ισχυρίζεστε ότι «τίποτα δεν απέχει περισσότερο από την αλήθεια από το να φανταζόμαστε ότι τα χειρότερα βρίσκονται πίσω μας». Πιστεύετε ότι η παρούσα οικονομική κρίση στην Ευρώπη θα επιδεινωθεί και γιατί;

Ηδη από το 2009, και σήμερα είναι καθαρό πλέον, καθώς έχουμε τα αποτελέσματα του δεύτερου τριμήνου του 2014, η ευρωπαϊκή οικονομία βρίσκεται σε ύφεση. Για μένα ήταν ξεκάθαρο -αλλά τώρα πλέον γίνεται για όλους- ότι οι πιστώσεις που απαιτούνται δεν καλύπτονται με τίποτα.

• Πώς νομίζετε ότι ο οικονομικός ψυχρός πόλεμος της Δύσης με τη Ρωσία, με τις κυρώσεις και τα εμπάργκο, θα επηρεάσει την ευρωπαϊκή οικονομία;

Θα επηρεάσει κυρίως τις γερμανικές εξαγωγές, αλλά και άλλων χωρών, ιδιαίτερα στον τομέα των τροφίμων. Μπορεί, ωστόσο, να έχει και θετικές συνέπειες σε πολιτικό επίπεδο. Μπορεί να αναγκάσει τους Γερμανούς να εξετάσουν την ανάγκη μιας πιο «δεμένης» και αλληλέγγυας Ευρώπης, διότι οι κίνδυνοι βρίσκονται γύρω της. Η γερμανική οικονομία δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο με εξαγωγές εκτός Ευρώπης. Είναι πολύ επικίνδυνο γι’ αυτούς και έτσι ίσως η τωρινή κατάσταση τους αλλάξει διαθέσεις και στάση. Μπορεί επίσης η κόντρα αυτή με τη Ρωσία να οδηγήσει σε μια πιο επιθετική και συντονισμένη ευρωπαϊκή πολιτική στον ενεργειακό τομέα και κυρίως στην ενεργειακή επάρκεια.

• Πολλοί Γερμανοί διανοούμενοι, όπως ο Χάμπερμας και ο Στρεκ, υποστηρίζουν την ιδέα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, αντί για τα διαρκή προγράμματα λιτότητας. Ομως οι γερμανικές ηγετικές ελίτ προτιμούν την επιλογή της οικονομικής κυριαρχίας. Εχετε πει ότι «η εμμονή της Γερμανίας με τη διατήρηση ενός εμπορικού πλεονάσματος τη μετατρέπει σε ένα αρπακτικό έθνος». Πού μπορεί να μας οδηγήσει αυτή η πολιτική;

Εάν δεν αλλάξει, μπορεί να μας οδηγήσει σε πολύ καταστροφικές οικονομικά καταστάσεις. Πολιτικά μπορεί να μας οδηγήσει στην καταστροφή της ευρωπαϊκής ενοποίησης, με μεγάλες πιθανότητες συγκρούσεων. Αυτό θα συνιστούσε πολύ επικίνδυνη εξέλιξη. Νομίζω ότι οι γερμανικές ελίτ ή τουλάχιστον ένα μέρος τους συνειδητοποιεί αυτούς τους κινδύνους. Ο Βόλφγκανγκ Στρεκ, ο Γιόσκα Φίσερ και ο Χέλμουτ Σμιτ έχουν περιγράψει αυτούς τους κινδύνους. Θεωρώ ότι τώρα οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες αντιλαμβάνονται αυτή την κατάσταση. Και όταν βλέπετε τον Γενς Βάιντμαν, τον πρόεδρο της Μπούντεσμπανκ, να λέει ότι θα έπρεπε να υπάρχει πιο επιθετική πολιτική μισθών στη Γερμανία, αυτό δείχνει ότι οι γερμανικές ελίτ αντιλαμβάνονται όλο και περισσότερο τους οικονομικούς και πολιτικούς κινδύνους που αντιμετωπίζει η Ευρώπη.

• Η μέχρι σήμερα διαχείριση της κρίσης από τις κυρίαρχες αμερικανικές και ευρωπαϊκές ελίτ θα μπορούσε να συνοψιστεί στο δόγμα «κοινωνικοποιούμε τις ζημιές και ιδιωτικοποιούμε τα κέρδη». Πώς μπορούν οι απλοί φορολογούμενοι να προστατευθούν και να αναγκάσουν τους πλούσιους να πληρώσουν το μερίδιό τους;

Τα θέματα της φορολογικής συνεργασίας και της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής είναι από τα πλέον βασικά για τη διαχείριση της κρίσης. Μέχρι σήμερα δεν έχουν αντιμετωπιστεί. Ακόμα και οι νέες Συνθήκες δεν αντιμετωπίζουν αυτά τα προβλήματα. Είναι κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει άμεσα. Πρώτον, απαιτείται συνεργασία με τους Αμερικανούς και δεύτερον, με τους Σοσιαλδημοκράτες να συμμετέχουν στη γερμανική κυβέρνηση υπάρχει τώρα μια δυνατότητα να αντιμετωπιστεί η φοροαποφυγή των μεγάλων επιχειρήσεων και των πλουσίων. Χρειάζονται, όμως, πολλά να γίνουν και απαιτείται ομοφωνία, τόσο από το Λουξεμβούργο που είναι μια μικρή χώρα όσο και από τη Γερμανία και τη Γαλλία. Οι τελευταίες είναι μεγάλες χώρες και θα μπορούσαν να πείσουν και το Λουξεμβούργο. Ο λόγος που αυτό δεν έγινε μέχρι σήμερα είναι ότι και οι μεγάλες χώρες προστάτευαν τις μεγάλες επιχειρήσεις.

• Πιστεύετε ότι στο ορατό μέλλον τα κράτη θα μπορέσουν να ανακτήσουν τον έλεγχο και να επιβάλουν ρυθμίσεις σ’ αυτόν τον παγκοσμιοποιημένο χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό;

Ναι, διότι δεν νομίζω ότι είναι τόσο δύσκολο όσο ισχυρίζονται πολλοί. Από τις αποκαλύψεις του Σνόουντεν είδαμε τι έκανε η αμερικανική NSA. Είναι πολύ απλό να ξέρουμε ποιος στέλνει χρήματα σε ποιον φορολογικό παράδεισο, πότε τα στέλνει κ.λπ. Ηταν πολύ δυσκολότερο παλιότερα, με τις βαλίτσες που περιείχαν το μαύρο χρήμα κ.λπ. Τώρα υπάρχουν τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας και είναι εύκολο να γνωρίζεις, εάν βέβαια θέλεις να ξέρεις.

• Αρα, το μόνο που απαιτείται είναι η πολιτική βούληση των κυβερνήσεων;

Φυσικά.

• Πιστεύετε ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο χωρίς, ας πούμε, μια μαζική διαγραφή μέρους του;

Οχι, δεν είναι βιώσιμο χωρίς μια μαζική διαγραφή. Το πρόβλημα δεν είναι η ελληνική «ιδιαιτερότητα». Το ίδιο ισχύει για την Ιρλανδία και την Ιταλία. Δηλαδή το ζήτημα της διαγραφής του χρέους. Είναι ένα άλυτο πρόβλημα μέχρι τώρα και δεν βρίσκεται στην πολιτική ατζέντα. Είναι ένα δύσκολο πρόβλημα για τη γερμανική κυβέρνηση. Δεν μπορεί να λυθεί η ευρωπαϊκή κρίση εάν δεν λύσουμε αυτό το πρόβλημα, το οποίο, επαναλαμβάνω, δεν είναι ελληνικό.

…………………………………………

Ποιος είναι

Πενήντα ενός ετών σήμερα, είναι αρχισυντάκτης του μηνιαίου περιοδικού «Alternatives économiques», μιας συνεταιριστικής επιχείρησης στην οποία προσχώρησε αφού εργάστηκε για 13 χρόνια σε διάφορες πολυεθνικές. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων «Ο φιλελευθερισμός δεν έχει μέλλον» (La Découverte, 2003), «Είμαστε τεμπέληδες; Και 30 άλλες ερωτήσεις σχετικά με τη Γαλλία και τους Γάλλους» (Le Seuil, 2008), «Made in Germany: το γερμανικό μοντέλο πέρα από τους μύθους» (Le Seuil, 2013).

Τo οργανωμένο «χάος» στη Νέα Τάξη

Αποτέλεσμα εικόνας για ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ


Τις μέρες μας πολλοί ανύποπτοι πολίτες, που συνήθως δεν έχoυν καν τoν χρόνο μέσα στον αγώνα για την επιβίωση να παρακολουθήσουν στενά τις απανωτές δραματικές εξελίξεις γύρω μας, σχηματίζουν την εντύπωση ότι ζούμε σε ένα χαοτικό κόσμο. Μιλώ βέβαια για τα θύματα της παγκοσμιοποίησηςτην μεγάλη πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού― και όχι τους βολεμένους από αυτήν και τους αντίστοιχους «διανοούμενους» που δεν βλέπουν καν ότι υπάρχει παγκοσμιοποίηση, ΝΔΤ και Υ/Ε που την διαχειρίζεται (βασικά οι ελίτ των χωρών της «Ομάδας των 7»). Όμως, μόνο αν ξεκινήσει κάποιος με την υπόθεση της ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης μπορεί να καταλάβει ότι ο κόσμος μας κάθε άλλο παρά χαοτικός είναι, με την κοινή έννοια της μη προβλέψιμης αταξίας.
Οι αποκεφαλισμοί στο Ιράκ που επαναλαμβάνονται συνεχώς από τις οθόνες της τηλεόρασης, (με προφανή σκοπό να τραβήξουν την προσοχή από την μεγαλύτερη σφαγή στην Γάζα και να προκαλέσουν Ισλαμοφοβία, σε αντιστάθμισμα της έξαρσης του αντισιωνισμού σε όλο τον κόσμο) είναι άμεσα συνδεδεμένοι με την Νατοϊκή εισβολή και την συνακόλουθη καταστροφή του Ιράκ. Αντίστοιχα, η καταστροφή της χώρας αυτής είναι άμεσα συνδεμένη με τους προηγούμενους κτηνώδεις Νατοϊκούς βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία που σκόπευαν στον διαμελισμό της, και τους αντίστοιχους βομβαρδισμούς στην Λιβύη που ακολούθησαν, και την συνεχιζόμενη εκεί σφαγή σήμερα. Στη συνέχεια, ήλθε η οργανωμένη ένοπλη «εξέγερση» στη Συρία και οι παρόμοιοι Νατοϊκοί βομβαρδισμοί που πρόκειται να αρχίσουν άμεσα σε αυτήν, ενώ τώρα βλέπουμε να μεταφυτεύονται οι οργανωμένες «εξεγέρσεις» και στην ίδια την Ευρώπη, στην Ουκρανία, απειλώντας να εμπλέξουν σε γενικευμένο πόλεμο ακόμη και την ήπειρό μας.
Παράλληλα, συνεχίζεται η απάνθρωπη Σιωνιστική εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων, ή η «βαθμιαία γενοκτονία» όπως την αποκάλεσε ο Εβραίος ιστορικός Ιλάν Πάπε, ο οποίος είναι από τους σημαντικότερους ιστορικούς που την στοιχειοθέτησαν και από τους ελάχιστους πραγματικά αντισιωνιστές Εβραίους. Και αυτό, σε αντίθεση με την διεθνή Σιωνιστική ελίτ που τώρα ασχολείται με την καθολίκευση φασιστικής έμπνευσης Νόμων, όπως το «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» παρ’ημιν. Έτσι, επιβάλλεται συγκεκριμένος τρόπος αντίληψης ακόμη και ιστορικών γεγονότων όπως το «Ολοκαύτωμα» που πρέπει (με την απειλή φυλάκισης!) ν' αναγνωρίζεται ως η μοναδική ιστορική γενοκτονία, παρόλο που, για παράδειγμα, η γενοκτονία των Αρμενίων (ή το Αρμενικό «Ολοκαύτωμα») κατά πάσα πιθανότητα ήταν πολύ μεγαλύτερης έκτασης για να μην αναφέρουμε τις γενοκτονίες των Ινδιάνων στην Αμερική κ.λπ., που ουσιαστικά εξαφάνισαν ολόκληρους λαούς!
Ο συνδετικός κρίκος όλων αυτών των πολέμων και σφαγών, αλλά και του αντίστοιχου οικονομικού πολέμου που στραγγαλίζει σήμερα τον Ελληνικό λαό, τον Πορτογαλέζικο, τον Ισπανικό κ.λπ., μέχρι τώρα και τον Γαλλικό, είναι η συστηματική προσπάθεια της ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης για την ενσωμάτωση στην Τάξη αυτή κάθε μη πλήρως ενσωματωμένου λαού. Παρά τις ανοησίες όμως μιας εκφυλισμένης «αριστεράς» για «κακές» νεοφιλελεύθερες πολιτικές κ.λπ. κάποιων «προδοτών» της σοσιαλδημοκρατίας, ή τις αντίστοιχες ανοησίες μιας παλαιολιθικής μαρξιστικής Αριστεράς που προσπαθεί να «εξηγήσει» τους πολέμους αυτούς με το δόγμα των «ενδό-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων», η συνέπεια είναι απλά η στροφή των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία ήταν η εκλογική πελατεία της, στην πατριωτική ή εθνικιστική Δεξιά, αν όχι στην ακροδεξιά, όπως είδαμε στις Ευρωεκλογές. Η ιδεολογική χρεοκοπία άλλωστε της «Αριστεράς» αυτής είναι οφθαλμοφανής όταν είναι σε πλήρη αδυναμία να μας διαφωτίσει για την πρωτόγνωρη ιστορικά σύμπνοια της Υ/Ε σε όλους αυτούς του πολέμους (παρά τις «ενδό-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις»!) και όταν τα διεθνή ΜΜΕ αυτές ακριβώς τις αποπροσανατολιστικές απόψεις προωθούν, ενώ θάβουν κάθε άποψη για την ΝΔΤ σαν «συνωμοσιολογία». Το ίδιο παραμύθι επαναλαμβάνεται τώρα με τη στροφή 180 μοιρών του Ολάντ που απλά κάνει ό,τι έκανε ο προκάτοχος του Μιτεράν, ή ο Λαφοντέν στην Γερμανία που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση . Και αυτό, διότι δεν είναι νοητή σήμερα η άσκηση πραγματικά διαφορετικής πολιτικής από τις νεοφιλελεύθερες, πολιτικές, εφόσον αυτές δεν αποτελούν απλά την υλοποίηση μιας «συνωμοσίας» (Ναόμι Κλάιν κ.λπ.) ή μιας «κακής ιδεολογίας», αλλά την αναπόφευκτη συνέπεια του ανοίγματος και της απελευθέρωσης των αγορών που επιβάλλει η ενσωμάτωση μιας χώρας στην διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς για να προσελκύσει τις πολυεθνικές, και η αντίστοιχη ενσωμάτωση στους θεσμούς της (Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, ΕΕ κ.λπ.).
Γι’ αυτό και αποτελούν ανέκδοτα οι απόψεις ότι μπορούν χώρες ενσωματωμένες στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία της αγοράς να ασκήσουν πραγματικά εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές, δηλαδή να ανακτήσουν οποιονδήποτε βαθμό οικονομικής (και αντίστοιχα εθνικής) κυριαρχίας, ή πολύ περισσότερο να αποτελέσουν και μέλη κάποιου εναλλακτικού πόλου προς την Υ/Ε, όπως ισχυρίζονται οι χώρες της Ομάδας BRICS (Βραζιλία, Ινδία, Ν. Αφρική, Κίνα και Ρωσία). Όπως είχα αναφέρει και σε προηγούμενο άρθρο, η μόνη χώρα, μεταξύ των χωρών αυτών, με υπολείμματα εθνικής κυριαρχίας, δεδομένης της ισχυρής της στρατιωτικής, τεχνολογικής και εκπαιδευτικής βάσης, καθώς και των τεράστιων ενεργειακών πόρων της, είναι η Ρωσία.
Όχι μόνο οι BRICS (εκτός Ρωσίας) είναι εντελώς ενσωματωμένες στη ΝΔΤ, χωρίς να μοιράζονται οποιονδήποτε σημαντικό βαθμό υπερεθνικής κυριαρχίας (οικονομικής, πολιτικής, μιντιακής και πολιτιστικής δύναμης σε υπερεθνικό επίπεδο) αλλά ακόμη χειρότερα, η εθνική κυριαρχία τους είναι καταφανώς υποδεέστερη εκείνης της Ρωσίας, με την Κινεζική «κομουνιστική» ελίτ να είναι ιδιαίτερα ενσωματωμένη στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία, γεγονός που έχει οδηγήσει σε μια δραματική αύξηση της ανισότητας στην «σοσιαλιστική» αυτή χώρα. Αλλά, όπως δείχνει το Ουκρανικό παράδειγμα, ακόμη και η Ρωσία βλέπει τους ομοεθνείς της στην Ανατολική Ουκρανία να σφάζονται κυριολεκτικά από την Χούντα του Κιέβου (προτεκτοράτο της Υ/Ε), να τους κόβουν για εβδομάδες το ηλεκτρικό, το νερό και το τηλέφωνο και δεν τολμά να κάνει την παραμικρή ανοικτή επέμβαση, όταν η Υ/Ε προχωρούσε στη καταστροφή χωρών, όπως το Ιράκ και η Συρία, και έκανε ανοικτό «πραξικόπημα από τα κάτω» στην ίδια την Ουκρανία, όχι για να προστατεύσει ομοεθνείς της, αλλά απλά για να προστατεύσει τις Χούντες με τις οποίες ήθελε να ενσωματώσει τις χώρες αυτές στη ΝΔΤ!



Αρχείο Τάκη Φωτόπουλουhttp://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

30 Αυγ 2014

ECONOMIST: ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΤΟΥ ΕΥΡΩ, ΚΑΘΩΣ ΜΠΑΖΕΙ ΝΕΡΑ


ΜΕΡΚΕΛ, ΟΛΑΝΤ, ΡΕΝΤΣΙ, ΝΤΡΑΓΚΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΥΒΑ
Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί στην ευρωζώνη, παρά τις διαβεβαιώσεις για το αντίθετο όλη τη χρονιά είναι το πρωτοσέλιδο του βρετανικού περιοδικού "The Economist" με τίτλο "Η αίσθηση του ναυαγίου (πάλι)", με τη Μέρκελ, τον Ολάντ, τον Ντράγκι, τον Ρέντσι, στο καράβι του ευρώ το οποίο βυθίζεται καθώς μπάζει νερά.
Η κυβερνητική κρίση στη Γαλλία ανέδειξε αυτά τα προβλήματα καθώς το σύστημα στην ευρωζώνη ''χάνει λάδια'' αναφέρει το Economist, δυσχεραίνοντας την οικονομική κατάσταση διεθνώς από τις ΗΠΑ εώς την Κίνα που προβληματίζουν, σε περιβάλλον γεωπολιτικών εντάσεων.  
Η κρίση στη Γαλλία προκλήθηκε από στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν νωρίτερα αυτόν τον μήνα και έδειξαν ότι η γαλλική οικονομία παρουσίασε μηδενική ανάπτυξη το πρώτο εξάμηνο, ενώ η ανεργία συνέχισε να αυξάνει.
"Η ευρωζώνη απειλείται από μια μακροχρόνια ύφεση, που μπροστά της θα ωχριούν οι χαμένες δεκαετίες της Ιαπωνίας", υποστήριξε ο Τζόζεφ Στίγκλιτς, μιλώντας στην 5η Συνάντηση των νομπελιστών, στο Λιντάου της Γερμανίας, όπως αναφέρει ρεπορτάζ στη Deutsche Welle.
"Η μία χώρα μετά την άλλη ολισθαίνει στην κρίση και αυτό αποδεικνύει ότι είμαστε αντιμέτωποι με συστημικά σφάλματα", αναφέρει, συμπληρώνοντας ότι υποτιμήθηκαν σε μεγάλο βαθμό οι ανασταλτικές επιδράσεις της λιτότητας στην ανάπτυξη.  
Με λίγα λόγια, ούτε "έξω πάμε καλά".
Διολισθαίνουν οι οικονομίες των τριών ισχυρότερων χωρών της ζώνης του ευρώ (Ιταλία, Γαλλία και Γερμανία). Αντί η κρίση να αναχαιτίζεται και να βελτιώνεται το κλίμα, απλώνεται η αστάθεια και η αβεβαιαότητα οικονομικά και πολιτικά, από την περιφέρεια στον πυρήνα του ευρώ.
*Πηγή: www.enet.gr

Η ΕΕ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ ΠΡΟΣΓΕΙΩΝΟΥΝ ΒΙΑΙΑ ΣΑΜΑΡΑ - ΒΕΝΙΖΕΛΟ!

Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Επιστροφή στη σκληρή πραγματικότητα για την κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Τέρμα τα όνειρα θερινής νυκτός. Χθες η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ είχε μαζέψει στο Βερολίνο τους ηγέτες αυτών που οι Ευρωπαίοι αποκαλούν παραπλανητικά "Δυτικά Βαλκάνια". Εννοούν τα κρατίδια στα οποία τεμάχισαν την αλήστου μνήμης Γιουγκοσλαβία. Σκοπός αυτής της σύναξης κάτω από τις φτερούγες του γερμανικού αετού ήταν η προώθηση της ένταξης των χωρών αυτών στην ΕΕ. Πρέπει επιτέλους να ολοκληρωθεί η νοτιοανατολική πτέρυγα του Τέταρτου Ράιχ. Παρούσα φυσικά στο Βερολίνο και η ηγεσία των Σκοπίων. Οι Γερμανοί πολιτικοί και διπλωμάτες δεν κρύβουν άλλωστε στις ανεπίσημες συζητήσεις τους ότι έχει παρατραβήξει η ιστορία με το όνομα της ΠΓΔΜ και πρέπει οπωσδήποτε να ενταχθεί στην ΕΕ όσο το δυνατόν γρηγορότερα - δηλαδή όποτε το αποφασίσει το Βερολίνο. Μια εβδομάδα νωρίτερα είχε έρθει από την Κομισιόν το ισχυρότατο πλήγμα για την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου στην υπόθεση των ροδάκινων.
Οι Ελληνες ροδακινοπαραγωγοί, οι οποίοι πέρυσι εξήγαγαν στη Ρωσία ροδάκινα και νεκταρίνια συνολικής αξίας σχεδόν 35 εκατομμυρίων ευρώ -24,5 εκατ. για ροδάκινα και 10 εκατ. ευρώ για νεκταρίνια- υφίστανται φέτος σοβαρότατη οικονομική ζημιά δεκάδων εκατομμυρίων εξαιτίας των κυρώσεων που επέβαλε η ΕΕ εναντίον της Ρωσίας, στο πλαίσιο του οικονομικού πολέμου που της κήρυξε κατ' απαίτηση των ΗΠΑ και των δικαιολογημένων ρωσικών αντιμέτρων. Η Κομισιόν λοιπόν αποφάσισε την περασμένη Παρασκευή ότι θα διαθέσει 32,7 εκατομμύρια για τα ροδάκινα. Οχι όμως μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία! Το αποτέλεσμα είναι ότι ζήτημα αν θα πάρουν οι Ελληνες ροδακινοπαραγωγοί 4-5 εκατομμύρια ευρώ!
Καθώς από το ποσό αυτό τα 3 εκατομμύρια ευρώ προορίζονται για την προώθηση των ροδάκινων και των νεκταρινιών και μοιράζονται στις τέσσερις χώρες με βάση την παραγωγή τους, στην Ελλάδα αντιστοιχεί το ένα... δέκατο! Για την ακρίβεια... 317.215 ευρώ! Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ρώσος αρμόδιος Σεργκέι Ντάνκβερτ ανακοίνωσε στη Μόσχα σε αντιπροσωπεία της ελληνικής πρεσβείας ότι η Τουρκία επιθυμεί να αντικαταστήσει όλα τα προϊόντα που εξήγε η Ελλάδα στη Ρωσία! Κατέστρεψε κυριολεκτικά πολλούς Ελληνες αγρότες η απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου να συμμετάσχει στις αντιρωσικές κυρώσεις της ΕΕ, κάνοντας ταυτόχρονα δώρο στην Τουρκία τις ελληνικές εξαγωγές στη Ρωσία! Υπέροχη η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης! Το είπε όμως τόσο ωραία στο Mega η κυβερνητική εκπρόσωπος πριν από δύο εβδομάδες! "Μια υπεύθυνη πολιτεία δεν καθορίζει την εξωτερική της πολιτική με βάση κάποια φορτία ροδάκινου"! Εμείς συμφωνούμε απολύτως μαζί της, αλλά έχουμε κάποιες αμφιβολίες αν συμφωνούν και οι αγρότες που ψηφίζουν ΝΔ.
Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς πάντως συνοδευόμενος από τον υπουργό Εξωτερικών Βαγγέλη Βενιζέλο ταξιδεύει την επόμενη Πέμπτη και Παρασκευή στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουαλία για να υπερασπιστεί με κάθε μέσο την... Τουρκία! Oχι, δεν αστειευόμαστε, ούτε μιλάμε συμβολικά. Ο απερχόμενος γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Αντερς Φογκ Ράσμουσεν ήταν σαφέστατος στις δηλώσεις που έκανε: "Εάν κάποιος από τους συμμάχους μας, και στην περίπτωση αυτή ιδίως η Τουρκία, απειληθεί από οποιονδήποτε, δεν θα διστάσουμε να κάνουμε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για να διασφαλίσουμε την άμυνά της" υπογράμμισε. Το διασκεδαστικό είναι ότι ο "εχθρός" που μπορεί να απειλήσει την Τουρκία κατά τον Ράσμουσεν είναι οι... τζιχαντιστές. Αυτοί δηλαδή οι κατσαπλιάδες που επί τρία χρόνια τώρα μεταφέρονται μυστικά από το Κατάρ με μεταγωγικά αεροπλάνα στην... Τουρκία! Από την Τουρκία ξεκινούσαν τις επιθέσεις τους, έχοντάς την ως ορμητήριο, για να ανατρέψουν τον Ασαντ στη Συρία!
Αυτοί οι μισθοφόροι που χρηματοδοτούνται από τη Σαουδαραβία και τα Εμιράτα του Κόλπου και καθοδηγούνται εμμέσως από τις ΗΠΑ! Είμαστε σοβαροί, αυτοί θα απειλήσουν την Τουρκία; Ποιον κοροϊδεύουν οι Αμερικανοί, το ΝΑΤΟ και τα φερέφωνά τους; Ο πρωθυπουργός της χώρας πάντως θα κάνει την παρθενική του εμφάνιση σε σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ αποφασισμένος να συμπλεύσει με τη γραμμή υπεράσπισης της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ! Ωμά αντιρωσική θα είναι η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στην ουσία της, πέρα από τα παραμύθια περί τζιχαντιστών. Θα αποφασίσει τη χρηματοδότηση του νέου "ψυχρού πολέμου" εναντίον της Ρωσίας που προωθούν λυσσωδώς οι Αμερικανοί για να επαναβεβαιώσουν την παγκόσμια ηγεμονία τους.
*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Παρασκευή 29 Αυγούστου 2014

Αγάπη και ανταγωνιστικότητα μόνο



Κώστας Βαξεβάνης

Τώρα που η Ελλάδα γέμισε με μπουκαλάκια και ακριβές συσκευασίες λαδιού που υπόσχονται όσο σχεδόν και ο Σαμαράς το ελληνικό οικονομικό θαύμα, είναι ίσως χρήσιμο να ρίξουμε και μια ματιά στο γερμανικό θαύμα. Για να ξεκαθαρίσουμε όμως πρώτα με το ελληνικό θαύμα, οι θεωρίες που εμφανίζουν τη χώρα να έχει ανάγκη από έξυπνες ιδιωτικές πρωτοβουλίες και απεριόριστη αγάπη που θα ανατρέψει την αρνητική ενέργεια του κακού κρατισμού, είναι ίσως καλές θεωρίες για διασκεδαστικό ράφτινγκ στο Ποτάμι της πολιτικής ανεμελιάς, αλλά δεν είναι αλήθεια.
Η χώρα δεν κατοικείται από τεμπέληδες που πρέπει να τιμωρηθούν ή να αποστομωθούν από εφευρετικούς νεοεπιχειρηματίες των social media και του διαδικτύου, αλλά από πολίτες που διαμορφώθηκαν σε συγκεκριμένες συνθήκες. Η χώρα, με την ένωσή της με την πάλαι ποτέ ΕΟΚ, αυτό που σήμερα εμφανίζεται ως ευρωπαϊκό ιδεατό που δεν μπορεί όμως να αποδείξει τους ισχυρισμούς του, γνώρισε την αποπαραγωγικοποίηση εξαιτίας της. Εργοστάσια έκλεισαν με επιδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση (τα εργοστάσια ζάχαρης είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση), αλιευτικοί στόλοι καταστράφηκαν πάλι με επιδότηση και η ελληνική γεωργία και κτηνοτροφία έχασαν κάθε ποιοτικό χαρακτηριστικό από την επιδότηση των στρεμμάτων. Προσέξτε: δεν επιδοτήθηκε το προϊόν, ούτε η ποιότητα αλλά τα στρέμματα. Έτσι για μεγάλο διάστημα, συνέφερε τον έλληνα αγρότη να πάρει επιδότηση και μάλιστα πολλές φορές με ψεύτικα στρέμματα, παρά να καλλιεργήσει τη γη. Έτσι δημιουργήθηκε μια παρασιτική Ελλάδα, στην οποία οι γεωπόνοι έγραφαν στα γραφεία επιδοτήσεις αντί να είναι στα χωράφια και να συμβουλεύουν τους αγρότες τι να καλλιεργήσουν.
Αυτό το «Ευρωπαϊκό» μόρφωμα που παρουσιάζει τον εαυτό του ως προφητεία σωτηρίας, άρχισε να μοιράζει φτηνό δανεικό χρήμα. Ο κύριος Παπαδήμος, αργότερα μνημονιακός πρωθυπουργός που καταλόγισε στους Έλληνες ότι ζούσαν με δανεικά, προέτρεψε δημόσια την κυβέρνηση Σημίτη να δώσει, το 2000, φτηνά δάνεια. Η τηλεόραση δημιουργούσε την ίδια ώρα τα καταναλωτικά πρότυπα στα οποία έπρεπε να αναλωθούν αυτά τα δάνεια. Η Ελλάδα μέσα στην αγκαλιά της ΕΕ, έγινε μια χώρα που ερωτοτροπούσε με τον παρασιτισμό, τα σύμβολα ευωχίας και αγόραζε με δανεικό χρήμα γερμανικά αυτοκίνητα, γερμανικά όπλα και γερμανική τεχνολογία SIEMENS. Σε πολλαπλάσιες τιμές φυσικά, αφού έπρεπε να πληρωθούν και οι μίζες που έδιναν οι διεφθαρμένοι Γερμανοί στους Έλληνες διεφθαρμένους συνεργάτες τους.
Είναι ίσως γοητευτικό σήμερα να ονειρεύεσαι όμορφα μπουκαλάκια λαδιού στα οποία συσκευάζεις εκτός από το λάδι και τα όνειρα μιας άλλης Ελλάδας, αλλά αυτό δεν είναι σωτηρία, ούτε οργανωμένη οικονομική πολιτική.
Ας πάμε λοιπόν τώρα στο γερμανικό θαύμα. Αυτό συνίσταται σύμφωνα με τη Μέρκελ, σε δύο συνταγές. Τη δημοσιονομική πειθαρχία και την ανταγωνιστικότητα. Όταν οι Γερμανοί και οι ευρωπαίοι νεοφιλελεύθεροι μιλούν για ανταγωνιστικότητα, εννοούν ένα πράγμα. Φτηνά μεροκάματα που θα οδηγήσουν σε φτηνά προϊόντα τα οποία έτσι θα είναι ανταγωνιστικά. Σε καμιά περίπτωση δεν εννοούν βεβαίως, τμήμα αυτής της ανταγωνιστικότητας να επωμισθεί ο εργοδότης κάνοντας σκόντο από τα κέρδη του. Αν η ανταγωνιστικότητα που ονειρεύονται ήταν σωτηρία, τότε ούτε στο Πακιστάν, ούτε στην Ινδία, ούτε στην Αφρική θα πέθαινε κόσμος απ την πείνα, αφού τα μεροκάματα εκεί εξασφαλίζουν την πλήρη ανταγωνιστικότητα. Η Καμπούλ έπρεπε να ζει το δικό της success story και το Ισλαμαμπάντ να είναι παράδεισος επενδύσεων.
Τι εννοούν όμως λέγοντας δημοσιονομικό νοικοκύρεμα; Εννοούν και το δείχνουν, πως το σύνολο των δαπανών που πρέπει να κάνει το κράτος υπέρ της κοινωνικής πρόνοιας, πρέπει να ελαττωθεί. Αυτό το «νοικοκύρεμα» χτυπά δικαιώματα που η Ευρώπη είχε κατακτήσει πριν δεκαετίες, μετατρέποντας σε υπηρεσίες επί πληρωμή αυτό που ήταν υποχρέωση του κράτους. Η Ελλάδα είναι ένα καλό παράδειγμα στο τι εννοούν. Ο πρώην υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, πήρε εύσημα από τον Σαμαρά για τη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης. Το κόστος της δαπάνης δεν έπεσε, απλώς μετακύλησε μέσω της συμμετοχής στον ασθενή. Ταυτόχρονα, οι περικοπές στα νοσοκομεία στο όνομα φαινομένων που οι ίδιοι δημιούργησαν, σπρώχνουν τους πολίτες στην ιδιωτική υγεία. Τα ίδια συμβαίνουν και στην Παιδεία.
Αλλά ας πάρουμε την ίδια τη Γερμανία. Είναι ένα υπόδειγμα μερκελικής δημοσιονομικής πειθαρχίας. Σε αυτήν λοιπόν την πειθαρχημένη χώρα, το ένα τρίτο των πολιτών ζουν, σύμφωνα με τις γερμανικές στατιστικές, στα όρια της φτώχειας. Είναι υποαπασχολούμενοι, ωρομίσθιοι της πείνας που δουλεύουν μερικές ώρες εξασφαλίζοντας την επιβίωσή τους ενώ ταυτόχρονα δεν είναι δηλωμένοι ως άνεργοι ώστε να ανεβάζουν τους δείκτες ανεργίας. Το ποσοστό αυτών που ανασαίνουν για να μην πεθάνουν στη γερμανική κοινωνία αυξάνεται συνεχώς. Η άλλη Γερμανία, ωστόσο, των Τραπεζών και της οικονομικής ελίτ, αναπτύσσεται και πλουτίζει μέσα στην κρίση. Βέβαια οι Γερμανοί, ακόμη και αυτοί που είναι πλήρως απασχολούμενοι, έχουν 10 χρόνια να δουν αύξηση.
Αξίζει άραγε όλη αυτή η δημοσιονομική προτεσταντική πειθαρχία; Γιατί, για να γίνουμε Γερμανία και να λέμε ότι πεθαίνουμε σε ένα ισχυρό κράτος και όχι σε ένα ανίσχυρο; Και επειδή αυτή η πειθαρχία προωθείται με το λαϊκό παράδειγμα ενός νοικοκυρεμένου σπιτιού που ζει τακτοποιημένο, το παράδειγμα αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Ο νεοφιλελευθερισμός δεν θέλει πειθαρχία νοικοκυριού και ισότητας. Θέλει μια πειθαρχία στην οποία στο νοικοκυριό κάποιοι θα δουλεύουν για να εξασφαλίζουν έσοδα σε ένα πειθαρχημένο σπίτι, αλλά καλά θα περνάει μόνο αυτός που επιβάλει την πειθαρχία. Οι υπόλοιποι απλώς θα μπορούν να λένε πως ζουν και πεθαίνουν σε ένα πειθαρχημένο σπίτι.

29 Αυγ 2014

Τζον Λοκ: Από το tabula rasa σε ένα κοινωνικό συμβόλαιο ιδιοκτησίας

Σαν σήμερα, στις 29 Αυγούστου του 1632 γεννιέται στο χωριό Wrington στο Somerset της Αγγλίας ο Τζον Λοκ (John Locke), ο μεγάλος φιλόσοφος που θεωρήθηκε από προφήτης του καπιταλισμού και απολογητής της αστικής τάξης μέχρι υπερασπιστής της κοινωνικής αλληλεγγύης και από ιδρυτής του ατομικισμού μέχρι πρόδρομος της ρουσσωικής γενικής βούλησης. Τελικά έμεινε γνωστός ως πατέρας του κλασικού φιλελευθερισμού. Επιμέλεια: Κατρίν Αλαμάνου
Στο έργο του Δοκίμιο σχετικά με την ανθρώπινη αντίληψη παρομοίασε το ανθρώπινο μυαλό με ένα «άσπρο χαρτί», μια tabula rasa, πάνω στην οποία τίποτε δεν είναι γραμμένο. Πριν το νεογέννητο παιδί αρχίσει να έχει εμπειρίες, να αντιλαμβάνεται τον εξωτερικό κόσμο μέσα από τις αισθήσεις του, δεν καταγράφεται τίποτε στο μυαλό του. Οι απλές ιδέες που προκύπτουν άμεσα από τις αισθήσεις του είναι τα θεμέλια της γνώσης, οι οποίες συγχωνεύονται και γίνονται σύνθετες.

Ο Λοκ διατύπωσε μια πολιτική φιλοσοφία βασισμένη στο φυσικό δίκαιο, που χρησιμοποιήθηκε για να δικαιώσει την «Ένδοξη Επανάσταση» του 1688 και αργότερα, την Αμερικάνικη και τη Γαλλική Επανάσταση του 18ου αιώνα. Υπήρξε, ακόμη ο δημιουργός μιας εξαιρετικά δημοφιλούς θεωρίας της γνώσης. Απορρίπτοντας το καρτεσιανό δόγμα των έμφυτων ιδεών, υποστήριξε ότι η γνώση προέρχεται από τη λειτουργία των αισθήσεων. Η θεωρία αυτή είχε υποστηριχθεί από τον Τόμας Χομπς, ο Λοκ ωστόσο τη συστηματοποίησε και την επέκτεινε.

Η πολιτική θεωρία του Λοκ σχετίζεται άμεσα με την θεώρησή του ως προς την ανθρώπινη φύση. Για να κατανοηθεί αυτή θα πρέπει να προηγουμένως να γίνει αντιληπτό τι είναι ο «φυσικός άνθρωπος», ο άνθρωπος στη φυσική του κατάσταση. Σύμφωνα με τον Λοκ, «όλοι οι άνθρωποι βρίσκονται εκ φύσεως στην εν λόγω κατάσταση και παραμένουν σε αυτήν έως ότου, με δική τους συγκατάθεση, γίνουν μέλη κάποιας πολιτικής κοινωνίας».

Η φυσική κατάσταση για τον Λοκ είναι κατάσταση απόλυτης ελευθερίας όλων των ανθρώπων, οι οποίοι μπορούν να καθορίζουν μόνοι τους τις πράξεις και τις επιλογές τους, όπως ο καθένας θεωρεί σωστό, δίχως να ζητούν την άδεια ή να εξαρτώνται από τη βούληση οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου. Η φυσική κατάσταση είναι επίσης μια κατάσταση απόλυτης ισότητας. Στην πραγματικότητα, όμως, όλη αυτή η ελευθερία αυτοδιάθεσης, η αυτονομία δράσης και η αμοιβαία ισότητα λαμβάνουν πάντοτε χώρα μέσα στα όρια του νόμου της φύσης, που ορίζει τελικώς τη είναι επιτρεπτό και τι όχι.
Ελευθερία

Για τον εμπειριστή Λοκ η ελευθερία θα πρέπει να εκδηλώνεται κυρίως μέσα από εμπειρικά δεδομένα. Η ελευθερία εμφανίζεται με τη γέννηση καθώς, «όλοι οι άνθρωποι, όπως έχει δειχθεί, είναι εκ φύσεως ελεύθεροι», ή μάλλον γεννιούνται έχοντας τις ίδιες δυνατότητες να γίνουν ελεύθεροι:
«Γεννιόμαστε ελεύθεροι και έλλογοι, όχι όμως με την έννοια ότι εξαρχής ασκούμε αυτές τις δύο ιδιότητες: η ηλικία που φέρνει τη μία, φέρνει και την άλλη».
Με άλλα λόγια, «ο άνθρωπος γεννιέται, όπως αποδείχθηκε, με το δικαίωμα τέλειας ελευθερίας».

Πως ορίζεται όμως το περιεχόμενό της; Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα της ελευθερίας του προσώπου του, επί του οποίου κανένας άλλος δεν έχει εξουσία. Κυρίως, είναι ελεύθερος να πραγματοποιεί τις επιλογές του, σύμφωνα με τις επιθυμίες και τη βούλησή του.
Επομένως, η ελευθερία είναι η γενέθλια κατάσταση του ανθρώπου και η φυσική του κατάσταση, η οποία όμως με τον τρόπο που τη συλλαμβάνει ο Λοκ έχει ορισμένα κρίσιμα αντιφατικά στοιχεία. Παρόλο που κυριαρχεί η απόλυτη ελευθερία, δεν πρόκειται για κατάσταση ασυδοσίας. Ο φυσικός άνθρωπος δεν έχει την ελευθερία να καταστρέψει τον εαυτό του ή οποιοδήποτε άλλο πλάσμα βρίσκεται στην κατοχή του. Και αυτό εξαιτίας του φυσικού νόμου «που δεσμεύει τους πάντες» και ταυτίζεται «με τον λόγο, που διδάσκει ότι κανένας δεν πρέπει να προξενεί βλάβη στη ζωή, στην υγεία, στην ελευθερία και στα υπάρχοντα του άλλου».

Βεβαίως, εάν δεν προσέφευγε στον περιορισμό της φυσικής κατάστασης ο Λοκ θα κατέληγε σε μια γενικευμένη ασυδοσία παρόμοια με εκείνη του Χομπς (στη φυσική κατάσταση που περιγράφει) και κατά συνέπεια στον πόλεμο όλων εναντίον όλων. Η αποφυγή του γενικευμένου πολέμου στη φυσική κατάσταση από τον Λοκ, βασίζεται σε επιχειρήματα καθαρά ηθικού χαρακτήρα που υποστηρίζονται από θρησκευτικού και θεολογικού τύπου αξιώματα. Ο νόμος της φύσης δηλαδή, προέρχεται από τον νόμο του Θεού, ο οποίος υποχρεώνει τους «φυσικούς» ανθρώπους να μην αλληλοεξοντώνονται  αλλά να συμβάλλουν στη συντήρηση των συνανθρώπων τους.
Η ιδιοκτησία
Στη λοκιανή φυσική κατάσταση όλοι οι άνθρωποι έχουν ίσα φυσικά δικαιώματα όμως υπάρχουν διαφορετικές δυνατότητες για την κτήση των φυσικών δικαιωμάτων. Όλοι οι άνθρωποι είναι έλλογοι, όμως υπάρχουν διαφορετικής τάξης ορθολογικότητες και κάποιοι άνθρωποι αποδεικνύονται πιο έλλογοι εν τέλει από τους άλλους. Επιπλέον, όλοι ξεκινούν από συνθήκες ελευθερίας και ισότητας, όμως σύντομα ξεχωρίζουν όσοι κατέχουν ιδιοκτησία από εκείνους που δεν κατέχουν.

Η «ιδιοκτησία» στον Λοκ σχετίζεται επίσης με την έννοια της «ιδιοκτησίας εαυτού», που συνδέεται με την πρωτότυπη θεωρία του σχετικά με την προσωπική ταυτότητα και την αυτοσυνειδησία.

Από την φυσική προ-πολιτική κατάσταση στην πολιτική κοινωνία
Παρόλο που η λοκιανή φυσική κατάσταση φαντάζει πολύ ιδανική ώστε να την εγκαταλείψουν οι άνθρωποι για να εισέλθουν στην πολιτική κοινωνία, ο φιλόσοφος παρεμβαίνει ισχυριζόμενος ότι δεν ήταν εξαρχής «πρωτόγονη» αλλά απλώς παρήκμασε. Η παρακμή της φυσικής κατάστασης οδήγεί τελικά σε συγκρούσεις, «αφού όλοι είναι βασιλιάδες όσο και αυτός και κάθε άνθρωπος είναι ίσος προς αυτόν και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τηρούν αυστηρά τις αρχές της ευθυδικίας και της δικαιοσύνης, η απόλαυση της όποιας ιδιοκτησίας κατέχει σε αυτή την κατάσταση είναι πολύ επισφαλής, πολύ παρακινδυνευμένη».

Η αίτια της σύναψης ενός κοινωνικού συμβολαίου και της εισόδου στην πολιτική κοινωνία είναι η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια. Το ζήτημα της «ιδιοκτησίας» είναι κι εδώ κυρίαρχο:
«Ο μέγας και κύριος σκοπός της συνένωσης των ανθρώπων σε πολιτικές κοινότητες και της υποταγής τους σε κυβερνήσεις είναι η διαφύλαξη της περιουσίας τους».
Το συμβόλαιο

Η συνένωση των ανθρώπων σε ένα σώμα έχει επίσης ως κύριο στόχο τη θέσπιση και την αποτελεσματική λειτουργία ενός συστήματος απονομής δικαιοσύνης.
«Οπουδήποτε ένας αριθμός ανθρώπων συνενώνονται με αυτό τον τρόπο σε μια κοινωνία, ούτως ώστε να εγκαταλείψουν όλοι την εξουσία εκτέλεσης του νόμου της φύσης και να την αναθέσουν στο κοινό, εκεί και μόνον υπάρχει πολιτική κοινωνία».
Ο Λοκ, θα σημειώσει εμφατικά ότι «ο καθένας, δίνοντας μαζί με άλλους τη συγκατάθεσή του για τη συγκρότηση ενός πολιτικού σώματος υπό ενιαία κυβέρνηση, αναλαμβάνει προς κάθε μέλος της εν λόγω κοινωνίας την υποχρέωση να υποτάσσεται στις αποφάσεις της πλειοψηφίας και να δεσμεύεται από αυτήν».
Η ίδρυση αυτής της νέας κοινωνίας, που θα μεταβάλλει την τύχη των ανθρώπων, στηρίζεται σε μια ειδική μορφή σύμβασης, το συμβόλαιο. Το λοκιανό συμβόλαιο πάντως δεν φαίνεται να συνιστά μια πραγματική πράξη που θα εξηγούσε την ιστορική γένεση του κράτους, αλλά μοιάζει να δηλώνει μια συμβολική ή θεωρησιακή σύλληψη.

Η επιμονή του Λοκ στη διατύπωση της συμβολαιικής του θεωρίας με όρους συναίνεσης και συγκατάθεσης δείχνει ότι ήδη από τη στιγμή του συμβολαίου, προκρίνεται αξιολογικά κάποιου είδους κοινοβουλευτικό σύστημα. Εξάλλου ο Λοκ υπογραμμίζει και τη σημασία του κανόνα της πλειοψηφίας, βασική αρχή του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Ωστόσο η δημοκρατία που οραματιζόταν ο Λοκ είχε τους αποκλεισμούς της.
«Κάθε άνθρωπος που διαθέτει περιουσία ή με οποιονδήποτε τρόπο απολαμβάνει μέρος της επικράτειας κάποιας κυβέρνησης, παρέχει με τον τρόπο αυτό τη σιωπηρή συγκατάθεσή του και υποχρεώνεται στο εξής να υπακούει τους νόμους της εν λόγω κυβέρνησης, όπως κάθε άλλος υπήκοός της […] στην πράξη η υποχρέωση αυτή εκτείνεται σε όσους συμβαίνει να βρίσκονται εντός των εδαφών της εν λόγω κυβέρνησης».
Και για να γίνει κανείς μέλος μιας κοινωνίας θα πρέπει να έχει προηγηθεί «η έμπρακτη είσοδός του σε αυτή, με θετική δέσμευση και ρητή υπόσχεση σε συμφωνία». Όμως συμβαίνει, τελικά, οι μόνοι που ενσωματώνονται με αυτό τον τρόπο σε οποιαδήποτε πολιτεία μέσω ρητής συμφωνίας να είναι οι ιδιοκτήτες γης. Ο Λοκ, επομένως, καταλήγει σε μια ταξική διάκριση μεταξύ όσων έχουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα, δηλαδή οι κάτοχοι έγγειας ιδιοκτησίας, και των ακτημόνων, οι οποίοι δεν δικαιούνται να συμμετέχουν στη διακυβέρνηση.

Πηγές:
Στυλιανού, Άρης, Θεωρίες του κοινωνικού συμβολαίου-Από τον Γκρότιους στον Ρουσσώ, Πόλις, Αθήνα 2006.
Burns, Edward M, Ευρωπαϊκή Ιστορία-Ο δυτικός πολιτσμός: Νεότεροι χρόνοι, Επίκεντρο, 4η εκδ, Θεσσαλονίκη 2006.

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More