Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μαρινα Μεσολογγιου εργο πνοης η ανακοπης;

Μετά τις δηλώσεις του νέου πρόεδρου του λιμενικού ταμείου Μεσολογγίου για την ουσιαστική λειτουργία της μαρίνας στο Μεσολόγγι, μπήκα στη διαδικασία να βρω την σύμβαση για να δω περί τίνος πρόκειται μιας και το έργο δείχνει να μην προχωράει. Παρά το γεγονός ότι ο Πάνος Παπαδόπουλος είχε λόγο και στο παλαιό συμβούλιο του

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

20 Οκτ 2014

“Αγορές ή θάνατος”!


Ξεκίνησαν με το «Μνημόνιο ή χρεοκοπία». Kαι έφεραν τη χρεοκοπία, έφεραν την φτωχοποίηση  εκατομμυρίων ανθρώπων του λαού.

Προχώρησαν με το «Μεσοπρόθεσμο ή τανκς». Kαι έφεραν δοτούς πρωθυπουργούς, τον αυταρχισμό του «μαύρου», τη δημοκρατία των Μπαλτάκων και των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου.

“Αγορές ή θάνατος”! Συνέχισαν με το δεύτερο Μνημόνιο, διακηρύσσοντας «Μνημόνιο ή χάος». Και έφεραν το χάος της αδιανόητης ανεργίας, των συσσιτίων, των ληγμένων τροφίμων, των παιδιών που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία.

Απείλησαν με το «PSI ή καταστροφή». Και έφεραν την καταστροφή των νοσοκομείων, των Πανεπιστημίων, των Ασφαλιστικών Ταμείων.

Εκβίασαν με το «ευρώ ή δραχμή». Και έφεραν την πλήρη... αφραγκία, το μηδενικό εισόδημα, τα χαράτσια, τον ΕΝΦΙΑ, τη φτώχεια που ακόμα κι αυτήν τη φοροληστεύουν.

Και να που μετά από όλα αυτά φτάσαμε στον νέο εκβιασμό: «Αγορές ή θάνατος»! «Αγορές ή πείνα»! «Αγορές ή εξανδραποδισμός»!

Ιδού, λοιπόν, η νέα τρομοκρατία. Αυτοί που «σκίζουν Μνημόνια», που «διαπραγματεύονται την έξοδο από τα Μνημόνια», που «οργανώνουν την έξοδο της χώρας από τα Μνημόνια», σε συνεργασία με τους αφεντάδες του βασιλείου που υπηρετούν, σε συνεργασία δηλαδή με τους κερδοσκόπους και τους τοκογλύφους του σάπιου βασιλείου της Αυτού Εξοχότητας της «Αγοράς», βάζουν τα κανάλια τους, τις εφημερίδες τους και τους ενσωματωμένους διανοούμενους της αγοραίας κινδυνολογίας να διαλαλούν:
-       Ή θα κάνουμε ό,τι λένε οι «Αγορές» ή θα πεινάσουμε!
-       Ή θα κάνουμε ό,τι λένε οι «Αγορές» ή θα χρεοκοπήσουμε!
-       Ή θα παραμείνουμε αιωνίως (και… προληπτικώς) σε καθεστώς λιτότητας υπό την επιτήρηση της ΕΕ, της Κομισιόν, της ΕΚΤ ή οι «Αγορές» θα μας πνίξουν!

Ερώτηση 1η: Από πότε συνιστά «σωτηρία» και «πατριωτισμό» το «σφάξε με… Αγορά μου ν’ αγιάσω»;
   
Ερώτηση 2η: Από πότε είναι «σωτηρία» και «πατριωτισμός» να απειλούν με «πείνα» ένα λαό αυτοί που – για τον… εξευμενισμό των «Αγορών» - κατάντησαν τα 6,3 εκατομμύρια του πληθυσμού της Ελλάδας να ζουν στην καταχνιά της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού;

Ερώτηση 3η: Από πότε είναι «σωτηρία» και «πατριωτισμός» το κήρυγμα της αιώνιας υποταγής στα πιράνχας των «Αγορών» από αυτούς που για να θησαυρίζουν οι ύαινες των «Αγορών» σφάγιασαν μισθούς και συντάξεις, «φυλάκισαν» τα εργασιακά δικαιώματα και «απελευθέρωσαν» τις απολύσεις;

Ερώτηση 4η: Από πότε είναι «σωτηρία» και «πατριωτισμός» να κατακρεουργούνται στην προκρούστια κλίνη της «Αγοράς» οι εργάτες, οι υπάλληλοι και οι άνεργοι για να διασώζονται οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι και οι εργολάβοι της «Αγοράς»;

Αφού, λοιπόν, έπαιξαν με τα ταξίδια στα Παρίσια και με τα «διαζύγια» με το ΔΝΤ, ιδού ο «ρεαλιστικός» δρόμος που μας προτείνουν: Να είμαστε φρόνιμοι, να πληρώνουμε κανονικά τους κερδοσκόπους και τους διεθνείς τοκογλύφους, να είμαστε μειλίχιοι κα κατευναστικοί με τις «Αγορές», να συνεχίσουμε να ταΐζουμε τον Μινώταυρο της καπιταλιστικής κρίσης με την δική μας ανθρωπιστική κρίση, ειδάλλως οι «Αγορές» θα μας αυξήσουν τα σπρέντ…

 Αλλά για μισό λεπτό ορέ «λεβέντες»:
- Και τι θα γίνει άμα μας αυξήσουν τα σπρεντ;  Τότε – απαντούν οι «λεβέντες» - δεν θα μπορούμε να δανειζόμαστε (από τους τοκογλύφους).
- Ε, κι άμα δεν μπορούμε να δανειζόμαστε από τους τοκογλύφους τι θα γίνει; Τότε – επιμένουν οι «λεβέντες» - δεν θα μπορούμε να ξεπληρώνουμε τα χρέη (στους τοκογλύφους).
- Αλλά ποιος σας είπε, ορέ «λεβέντες», ότι η μοίρα αυτού του λαού είναι ντε και καλά να θυσιάζεται για δάνεια και να ματώνει για χρέη που τα δημιουργεί η κάστα σας και για τόκους που τους εισπράττουν οι τοκογλύφοι φίλοι σας;

Επομένως: Αφού η «Αγορά» σας δεν είναι παρά το γήπεδο ενός σικέ παιχνιδιού, αφού δεν είναι  τίποτα λιγότερο από μια ζούγκλα από γύπες κι από ύαινες, από σαρκοφάγα και από παχύδερμα που παριστάνουν τους «καλούς Σαμαρείτες», τότε:
  • Είναι δικαίωμα του ελληνικού λαού και κάθε λαού να την στείλει στην «Αγορά» σας στον αγύριστο.
  • Είναι δικαίωμα του ελληνικού λαού να αρνηθεί να πληρώνει στην «Αγορά» σας χρέη που δεν του αναλογούν.
  • Είναι δικαίωμά του αντί να πληρώνει λύτρα σε εκβιαστές και τρομοκράτες, να οργανώσει την άμυνά του απέναντι στην «Αγορά» σας, και να χρηματοδοτήσει ο ίδιος τους όρους της ύπαρξής του.

Εδώ, βέβαια, ξεκινούν τα δύσκολα. Εδώ είναι που τίθεται το μέγα ερώτημα: Και πώς θα γίνουν όλα αυτά; Πως θα τα βάλουμε με τις «Αγορές»; Μπορεί η «μικρή Ελλάδα» να τα βάλει με τέτοιες δυνάμεις; Μην είναι καλύτερα να εξουσιοδοτήσουμε κάποιο Μεσσία μπας και καλοπιάσει τα όρνεα; Μήπως να προσδοκούμε να περισώσουμε κάτι από τις διαπραγματεύσεις με τις ύαινες; Μήπως να διατηρήσουμε τη χώρα και το λαό στις αρένες των «Αγορών» εν αναμονή της συνεννόησης με τα παχύδερμα;

Ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο, ισοδυναμεί με το να πιστεύεις ότι παίζοντας με τους κανόνες του Κύκλωπα και ζώντας μέσα στη σπηλιά του Κύκλωπα, θα καλοπιάσεις τον Κύκλωπα.

Στην οργάνωση του σχεδίου της άμυνας, και ταυτόχρονα της λαϊκής αντεπίθεσης, απέναντι στα σαρκοφάγα και τους Κύκλωπες των «Αγορών» δεν χωρούν ψευδαισθήσεις. Εδώ απαιτείται ένας κοινωνικός συναγερμός, αποτυπωμένος σε ένα τέτοιο πολιτικό σχέδιο που δεν μπορεί παρά:
  • Να περνάει μέσα από την ανυπακοή στους εκβιαστές και από την «ιχνηλάτηση» της πορείας αποδέσμευσης από την αρένα τους.
  • Να περνάει μέσα από ένα λαό αποφασισμένο ότι τον πλούτο που παράγεται σε αυτόν τον τόπο δεν θα τον οικειοποιούνται τρίτοι.
  • Να στηρίζεται από ένα οικονομικό πρόγραμμα που θα αξιοποιεί όλο το εργατικό και επιστημονικό δυναμικό της χώρας στο πλαίσιο της παραγωγικής αναγέννησης του τόπου.
  • Να εντάσσει την παραγωγική βάση, τον ορυκτό πλούτο, τις βιομηχανικές δυνατότητες, τον τραπεζικό τομέα, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας σε ένα σχεδιασμό με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες και με πολιτική πυξίδα οι παραγόμενες αξίες να μην γίνονται κέρδη ή τοκοχρεολύσια για τους λίγους αλλά κοινωνικό όφελος που θα διανέμεται στους πολλούς.
  • Να περνάει μέσα από την οικοδόμηση διεθνών σχέσεων όπου ο δανεισμός και οι κάθε λογής σχέσεις της χώρας στο «παγκόσμιο χωριό» θα αποφασίζονται στη βάση του κοινού οφέλους και όχι στη βάση της υποταγής στο δίκιο του εκμεταλλευτή.  

Μα όλα αυτά – θα πουν οι «λεβέντες» - θα επιφέρουν τη σύγκρουση με τις «Αγορές» και με τα πολιτικοοικονομικά τους στηρίγματα εντός και εκτός Ελλάδας.

Μα, ναι! Αυτό ακριβώς λέμε! Λέμε ότι εισερχόμαστε στη νέα φάση της λαϊκής σφαγής, όπου όντως στον ελληνικό λαό τίθεται το πραγματικό δίλημμα:
    Ή θα συνεχίσει να παρακολουθεί τη συντριβή του ή θα επιλέξει τον άλλο δρόμο!
    Ή θα αποδεχθεί το εκβιαστικό δίλημμα «Αγορές ή θάνατος» και θα υποταχθεί στην τυραννία ως το θάνατο, ή θα συγκρουστεί με τους εκ-βιαστές του διεκδικώντας ως έπαθλο την Ελευθερία του από τις αλυσίδες. 

email: mpog@enikos.gr 

Ντώϋτσαλντ Υμπερ Άλλες, αντί Ισότητας Ελευθέρων Κρατών

Ο Γάλλος συγγραφέας Εμμάνουελ Τοντ, σε συνέντευξή του στη Ρωσίσκαγια Γκαζέτα, καταγγέλλει: Μετάλλαξη της Ε.Ε. σε Γερμανική Επικράτεια και Επικράτηση της Γερμανικής Μεγαλομανίας



Την μετάλλαξη της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, ελεύθερων και ισότιμων κρατών, σε γερμανική επικράτεια επισημαίνει ο κορυφαίος Γάλλος διανοούμενος Εμμάνουελ Τοντ, σε συνέντευξή του στη Ρωσίσκαγια Γκαζέτα.
Αναφέρει ότι υπό την ηγεσία της Μέρκελ κυριάρχησε το στοιχείο της μεγαλομανίας στο γερμανικό ψυχισμό, ότι η Γερμανία έβαλε στο χέρι το μέγιστο του χώρου της άλλοτε Σοβιετικής ΄Ενωσης (έτσι απέκτησε την οικονομική ισχύ, η οποία μεγεθύνθηκε από την οικονομική κρίση του 2008) και ότι προχωρεί ολοένα βαθύτερα στην συγκαλυμμένη επεκτατική πολιτική της.
Την αμερικανική επιθετικότητα αποδίδει στην ψυχολογία απώλειας της παντοδυναμίας των ΗΠΑ, της οποίας αναφέρει πειστήρια και τονίζει πως χωρίς την αντίσταση της Ρωσίας ο κόσμος θα υφίστατο μια καταστροφική μοίρα.
Ο Εμμάνουελ Τόντ εξέχει στην σημερινή ξηρασία της γαλλικής πνευματικής ζωής και αναγνωρίζεται διεθνώς ως γνήσιος συνεχιστής της παράδοσης των Γάλλων εγκυκλοπαιδιστών. Εθνολόγος, Κοινωνιολόγος και Iστορικός, σε ηλικία 25 ετών, με το βιβλίο του «Η Τελική Πτώση», προανήγγειλε (το 1976!) την πτώση της Σοβιετικής ΄Ενωσης, ύστερα από μελέτη… δημογραφικών στατιστικών δεδομένων. Το βιβλίο προκάλεσε αίσθηση τότε, μάλλον ως παραδοξολογία. Ακολούθησαν πέντε άλλα σημαντικά βιβλία, μεταξύ των οποίων το «Μετά την Αυτοκρατορία», το 2002,με αντικείμενο τις ΗΠΑ και μερικά χρόνια αργότερα το «Μετά την Δημοκρατία».
Ο Εμμάνουελ Τοντ απέχει της πολιτικής αρένας και στις σπάνιες προσκλήσεις του στην τηλεόραση εξέχει με τον λιτό, ουσιαστικό και σαγηνευτικό λόγο του. Ελεύθερο πνεύμα, μολονότι σοσιαλιστικής ευαισθησίας και εβραϊκής καταγωγής, δεν διστάζει να δηλώσει πως οι σωστές θέσεις για την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, την οικονομική κρίση και τα συμφέροντα της Γαλλίας και της Ευρώπης είναι αυτές που υπερασπίζεται η Μαρίν Λε Πεν.
Το κείμενο της συνέντευξης, όπως αναδημοσιεύθηκε στο όργανο των Γάλλων Γκωλλιστών « Επιτροπή Βαλμύ» -πλήρες, για την επικοινωνία με την προσωπικότητα και τη σκέψη ενός εξέχοντα Ευρωπαίου και αυθεντικού Γάλλου διανοητή- έχει ως εξής: (Μτφ Μιχαήλ Στυλιανού)
Ερωτών: Ο Δυτικός Κόσμος ξεκίνησε πόλεμο κατά της Ρωσίας, κατηγορώντας την για όλα τα θανάσιμα αμαρτήματα και τις σκοτεινές προθέσεις. Εσείς τι λέτε;
Εμ.Τόντ: Και πριν τα γεγονότα της Ουκρανίας είχα επισημάνει αυτή την αντιρωσική στάση, έκδηλα προγραμματισμένη, στα Δυτικά ΜΜΕ. Οι πρώτες συστηματικές επιθέσεις κατά της Ρωσίας αναφέρονταν στην «απόρριψη» των σεξουαλικών μειονοτήτων. Στη συνέχεια πολυάριθμα άρθρα υποστήριζαν ότι η πολιτική Πούτιν ήταν «ακατανόητη» και ότι ο ίδιος ήταν «απρόβλεπτος».
Για να είμαι ειλικρινής, αυτά τα έβρισκα πολύ αστεία. Επειδή, κατά την γνώμη μου, η πολιτική γραμμή της ρωσικής κυβέρνησης είναι, αντίθετα, πολύ ορθολογική και μελετημένη. Οι Ρώσοι είναι περήφανοι που είναι Ρώσοι και εάν διαθέτουν τα απαραίτητα μέσα, κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν τη συνωμοσία. Η υποστήριξη που επιδεικνύεται στον ρωσόφωνο πληθυσμό της νότιο-ανατολικής Ουκρανίας εντάσσεται απόλυτα σ’ αυτή τη λογική. Αναφορικά με τις ανησυχίες των Πολωνών και των χωρών της Βαλτικής, που πιστεύουν ότι η Μόσχα σχεδιάζει να τους καταπιεί, αυτές είναι τελείως αβάσιμες. Δεν έχουν καμιά λογική. Η Ρωσία έχει ήδη αρκετές φροντίδες να διαχειριστεί την τεράστια επικράτειά της.
Ερ. Το βιβλίο σας του 1976, όπου επισημαίνατε τα αίτια δυνητικής διάλυσης της ΕΣΣΔ, προκάλεσε τότε πολύ θόρυβο αλλά δεν το πήραν στα σοβαρά. Ποια είναι η σημερινή σας θεώρηση της σύγχρονης Ρωσίας;
Ε.Τ.: Αν εγκύψετε στην ιστορία της Ρωσίας, θα αντιληφθείτε ότι ο ρόλος της στις διεθνείς υποθέσεις –και ειδικώτερα στις ευρωπαϊκές- ήτανε πάντοτε θετικός. Η Ρωσία υπέστη μια ταπείνωση στη δεκαετία του ’90, αμέσως μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Η στάση της Δύσης ήτανε τότε αφόρητη και άδικη, αλλά παρά ταύτα, η μεταπολίτευση μπόρεσε να γίνει με αξιοπρέπεια. Σήμερα η χώρα έχει ξαναβρεί τη θέση της στις διεθνείς υποθέσεις και έχει επιτύχει μιαν εσωτερικήν ισορροπία. Πέτυχε μια δημογραφική σταθερότητα και σημείωσε μάλιστα αύξηση του πληθυσμού της, σημαντικότερη της υπόλοιπης Ευρώπης. Το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε. Προοπτικά, το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας θα είναι χαμηλότερο από των ΗΠΑ, σύμφωνα με τις στατιστικές. Το γεγονός ότι η Ρωσία προσελκύει εισροή μεταναστών από τις γειτονικές χώρες δείχνει πως αντιπροσωπεύει γι’ αυτούς ένα οικονομικό μέλλον.
Κατά την γνώμη μου η Ρωσία διαδραματίζει έναν ιδιαίτερο ρόλο στις διεθνείς υποθέσεις, τον οποίο κληρονόμησε από τον ψυχρό πόλεμο, ρόλο που συνίσταται στο να εξασφαλίζει την παγκόσμια ισορροπία. Χάρη στο πυρηνικό της οπλοστάσιο, η Ρωσία είναι σήμερα η μόνη χώρα ικανή να συγκρατήσει τους Αμερικανούς. Χωρίς αυτήν ο κόσμος θα είχε μια καταστροφική μοίρα.
Όλοι οι φιλελεύθεροι Δυτικοί θα όφειλαν να την χειροκροτούν. Αντίθετα προς τους Ευρωπαίους δημοκράτες, αυτή έδωσε άσυλο στον ΄Εντουαρντ Σνόουντον. Πόσο εύγλωττο σύμβολο: Η Ρωσία οχυρό των ελευθεριών, την σημαία των οποίων απαρνούνται οι Ευρωπαίοι.
Ερ.: Το 2002 εκδόθηκε το βιβλίο σας «Μετά την Αυτοκρατορία», όπου αναφέρεστε στα αίτια της εξασθένισης, αργής αλλά βέβαιης, των ΗΠΑ. Πως είναι τα πράγματα σήμερα;
Ε.Τ.: Πράγματι, έγραφα τότε πως η επιθετικότητα των ΗΠΑ δεν ήταν καθόλου μια εκδήλωση ισχύος. Αντίθετα έκρυβε την αδυναμία τους και την απώλεια της θέσης τους στον κόσμο. Αυτά που συνέβησαν έκτοτε επιβεβαίωσαν τα τότε συμπεράσματά μου. Και αυτό ισχύει επίσης και σήμερα. Μη πιστέψετε ότι κινήθηκα από οποιοδήποτε αντιαμερικανικό αίσθημα. Τίποτα κάτι τέτοιο. Ωστόσο διαπιστώνω πως η αμερικανική «αυτοκρατορία» είναι σε φάση παρακμής. Και αυτό είναι ιδιαίτερα ορατό στον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ, κάθε φορά που χάνουν έναν από τους συμμάχους τους, υποκρίνονται πως τίποτα το αξιόλογο δεν συνέβη.
Πάρετε για παράδειγμα την εξέλιξη των σχέσεων της Ουάσιγκτων με τη Σαουδική Αραβία. Οι μόνιμες αποτυχίες των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή είναι εξόφθαλμες για όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στις τελευταίες συρράξεις στο Ιράκ και στη Συρία. Και η Σαουδική Αραβία, που ήταν άλλοτε ο στενότερος σύμμαχός τους σε αυτή την περιοχή, έχει στην πραγματικότητα ξεφύγει από τον αμερικανικόν έλεγχο, μ’ όλο που, βέβαια, κανείς δεν το ομολογεί. Το ίδιο και με τη Νότιο Κορέα, που απομακρύνεται από τις ΗΠΑ για να συνεργάζεται ολοένα και στενότερα με την Κίνα. Ο μόνος πραγματικά πιστός σύμμαχος των ΗΠΑ στην Ασία μένει η Ιαπωνία. Αλλά λόγω της αντιπαράθεσής της με το Πεκίνο, αυτή η χώρα δεν ξέρει πια που να βρει θέση.
Ερ.: Και η Ευρώπη;
Ε.Τ.: Η ίδια διαδικασία και στην Ευρώπη. Η κύρια εξέλιξη που σημειώθηκε τα τελευταία χρόνια στην Γηραιά ήπειρο ήταν η αύξηση της γερμανικής ισχύος. Προηγουμένως πίστευα πως η Ευρώπη θα αναπτύσσονταν συρόμενη από την ατμομηχανή της ενοποίησης Βερολίνο-Παρίσι. Αλλά τα πράγματα πήγαν αλλιώς.
Κατ’ αρχήν η Ευρώπη δεν μεταμορφώθηκε σε ένωση εθνών «ελεύθερων και ίσων»,όπως το ονειρεύονταν οι θεμελιωτές της. Υιοθέτησε μια ιεραρχική δομή υπό την αιγίδα της Γερμανίας, η οποία ξεπέρασε σημαντικά, στον οικονομικό τομέα, όλες τις άλλες χώρες της Ε.Ε. Από την φύση τους οι Γερμανοί δεν μπορούν να αντιληφθούν τον κόσμο διαφορετικά, παρά μέσα από ένα ιεραρχικό πρίσμα. Αυτή η άνοδος του Βερολίνου επιταχύνθηκε ιδιαίτερα μετά την κρίση του 2008.
Σήμερα η Ευρώπη ελέγχεται από τη Γερμανία. Τα πρώτα σημάδια απώλειας από τους Αμερικανούς του ελέγχου υπέρ του Βερολίνου εμφανίσθηκαν στην αρχή του πολέμου του Ιράκ, όταν Παρίσι, Μόσχα και Βερολίνο, που μέχρι τότε βάδιζαν πάνω στα ίχνη των ΗΠΑ, πήραν αντίθετη στάση. Αυτός ήταν ένας θεμελιώδης σταθμός.
Από τότε, σε ένα τομέα τέτοιας κρισιμότητας όπως η παγκόσμια οικονομία, η Γερμανία ακολουθεί τη δική της γραμμή για να υποστηρίξει τα εθνικά της συμφέροντα. Δεν υποχωρεί στις πιέσεις των Αμερικανών, που πιστεύουν πως όλος ο κόσμος οφείλει να παίζει με τους δικούς τους κανόνες και επιμένουν ότι οι Γερμανοί πρέπει να εγκαταλείψουν, επί παραδείγματι, την πολιτική του προϋπολογισμού λιτότητας. Αυτή η γραμμή επιβάλλεται και στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπό την πίεση του Βερολίνου και οι Αμερικανοί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Σ’ αυτόν τον τομέα, οι Γερμανοί δεν δίνουν σημασία στη γνώμη των Αμερικανών.
Μπορούμε επίσης να αναφερθούμε στα πρόσφατα σκάνδαλα με τις τηλεφωνικές συνακροάσεις, όπου οι Γερμανοί –περίπτωση χωρίς προηγούμενο- απέλασαν τον επικεφαλής της CIA στο Βερολίνο. Αλλά η οικονομία μένει το πιο σημαντικό. Οι Αμερικανοί δεν υιοθετούν στις παρούσες συνθήκες μια πιο απειλητική στάση. Όχι γιατί δεν το θέλουν, αλλά γιατί δεν το μπορούν. Και παραδεχόμενοι σιωπηρά το γεγονός, κατά κάποιο τρόπο αναγνωρίζουν πως η εξουσία τους φθάνει στο τέλος της. Μπορεί αυτό να μη χτυπάει ακόμη στο μάτι, αλλά είναι η πραγματικότητα.
Ερ.: Ωστόσο πολλοί πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ παραμένουν μια δύναμη που διευθύνει τις υποθέσεις του κόσμου και ιδιαίτερα της Ευρώπης
Ε.Τ.: Υπάρχει ο παλαιός κόσμος και ο νέος κόσμοςΟ παλαιός κόσμος είναι η θεώρηση που κληρονομήθηκε από τον ψυχρό πόλεμο. Μένει αγκυροβολημένη στη συνείδηση των αμερικανικών γερακιών, στις βαλτικές χώρες και στη Πολωνία. Είναι σαφές ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ στα ανατολικά, μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του νόμου της αδρανείας μέσα στο πνεύμα του ψυχρού πολέμου, οποιουσδήποτε όρους και αν χρησιμοποιήσει κανείς. Στο παλαιό κόσμο η Γερμανία έπαιζε ένα ρόλο διαιτητού, ενός παράγοντα λογικής που επιζητεί την ειρηνική λύση των προβλημάτων και ευνοεί την οικονομική συνεργασία. Αλλά ένα νέος κόσμος αναδύθηκε και φάνηκε πως δεν ελέγχεται πλέον από τους Αμερικανούς.
Η Ευρώπη σήμερα έχει τη δική της δυναμική. Δεν έχει στρατό, αλλά διευθύνεται από τη Γερμανία. Και όλα περιπλέκονται, γιατί η Γερμανία είναι ισχυρή αλλά είναι ασταθής στις γεωπολιτικές αντιλήψεις της. Στη διαδρομή της ιστορίας, το γερμανικό εκκρεμές ταλαντευόταν ανάμεσα σε μια στάση λογικής και σε ορμές μεγαλομανίας, που οδήγησαν, ας το θυμίσουμε, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι το «δισυπόστατο» της Γερμανίας. Για παράδειγμα, ο Βίσμαρκ επεδίωκε την παγκόσμια ειρήνη και την αρμονία με την Ρωσία, ενώ ο Γουλιέλμος ο Β΄, στο πνεύμα του «Ντώϋτσλαντ ύμπερ άλες», τα έβαλε με όλο τον κόσμο, αρχίζοντας από την Ρωσία.
Φοβούμαι ότι ξαναβρισκόμαστε σήμερα μπροστά σ’ αυτό το δισυπόστατο. Από τη μια πλευρά ο πρώην καγκελάριος Σρέντερ απέβλεπε στην ανάπτυξη των σχέσεων με την Ρωσία και διαθέτει σήμερα πολλούς οπαδούς. Από την άλλη πλευρά διαπιστώνουμε μια στάση εκπληκτικά άκαμπτη από την Μέρκελ στις υποθέσεις της Ουκρανίας. Η επιθετικότητα του δυτικού κόσμου απέναντι στη Ρωσία δεν εξηγείται επομένως αποκλειστικά με την πίεση των ΗΠΑ.
Ερ.: Πράγματι ο κόσμος περίμενε μια ενεργό γερμανική μεσολάβηση
στην ουκρανική κρίση, αλλά δεν συνέβη.
Ο.Τ.: Μου φαίνεται ότι η Γερμανία προχωρεί όλο και πιο βαθειά σε μια δυναμική συγκαλυμμένης επεκτατικής πολιτικής. Η πραγματικότητα της Γερμανίας μετά την ενοποίηση είναι ότι υπονόμευσε τις εύθραυστες κρατικές δομές στην Ευρώπη. Θυμηθείτε την θανούσα Γιουγκοσλαβία, την Τσεχοσλοβακία και σήμερα ως φαίνεται είναι η σειρά της Ουκρανίας. Για τους περισσότερους Ευρωπαίους η Ουκρανία δεν έχει κανένα ενδιαφέρον. Όχι όμως για τους Γερμανούς.
Από την εποχή της ενοποίησης, η Γερμανία έβαλε στο χέρι το σύνολο σχεδόν του χώρου της παλαιάς σοβιετικής κυριαρχίας και το χρησιμοποιεί για τους δικούς της οικονομικούς και βιομηχανικούς στόχους. Και αυτό, πιστεύω, είναι το μυστικό της γερμανικής οικονομικής επιτυχίας. Αντιμετωπίζοντας ένα οξύ δημογραφικό πρόβλημα και ασθενές ποσοστό γονιμότητας, η Γερμανία έχει ανάγκη ειδικευμένης και φτηνής εργατικής δύναμης. ΄Ετσι, στα πλαίσια αυτής της λογικής, η απόσπαση των δύο τρίτων των Ουκρανών εργατών είναι μια επιχείρηση πολύ επωφελής για το Βερολίνο.
Ερ.: Εξ άλλου, στις 23 Αυγούστου η ΄Ανγκελα Μέρκελ ήταν η μόνη αρχηγός κράτους της Ε.Ε. που θέλησε να παραστεί στο Κίεβο, στο εορτασμό της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας.
Ο.Τ.: Κατά την γνώμη μου ήταν ένα σημαδιακό γεγονός. Και νομίζω πως και η Μόσχα το εσημείωσε.
Ερ.: Γιατί,κατά τη γνώμη σας, οι ΗΠΑ δείχνουν τέτοιο ζήλο για την Ουκρανία;
Ο.Τ.: Επειδή η στρατηγική τους αποβλέπει να εξασθενίσει τη Ρωσία. Αλλά να μη ξεχνάμε ποιος την προκάλεσε. Στο κάτω κάτω, όλα ξεκίνησαν με την πρόταση της Ε.Ε. για την σύναψη συμφωνίας σύνδεσης με την Ουκρανία. Έπειτα η Ε.Ε. στήριξε το Μεϊντάν που οδήγησε στο πραξικόπημα, το οποίο πραγματοποιήθηκε με την σιωπηρή συγκατάθεση των πρωτευουσών της Ευρώπης. Όταν συνέβησαν τα γεγονότα της Κριμαίας, οι Αμερικανοί δεν μπορούσαν να μείνουν εκτός, με κίνδυνο να χάσουν το γόητρό τους. Τα «γεράκια» του ψυχρού πολέμου πέρασαν τότε στην πρώτη γραμμή για να καθορίσουν την αμερικανική πολιτική απέναντι στη Ρωσία. Δεν νομίζω πως οι Αμερικανοί θέλουν την παρόξυνση αυτής της διαμάχης, αλλά πρέπει να παρακολουθήσουμε στενά αυτή την εξέλιξη για να δούμε μέχρι που θέλουν να προχωρήσουν.
[Πηγή: Ινφογνώμων, 17/10/2014]

Pritchard: «Θανάσιμα» για την Ευρώπη τα γερμανικά φετίχ

Σκίτσο: David Parkins

Η Γερμανία μοιάζει υγιής μόνο γιατί η μισή Ευρώπη μοιάζει ετοιμοθάνατη, λέει ο Ambrose Evans-Pritchard της Telegraph. Το εκρηκτικό κοκτέιλ γήρανσης, έλλειψης δημοσίων επενδύσεων και Hartz IV. Πώς το γερμανικό μοντέλο καταστρέφει τη… Γερμανία.
Μπορεί η Γαλλία να μοιάζει με τον μεγάλο ασθενή της Ευρώπης, όμως τα προβλήματα της Γερμανίας είναι ακόμα βαθύτερα, υποστηρίζει ο Ambrose Evans-Pritchard σε άρθρο του στην Telegraph, χαρακτηρίζοντάς τα θανάσιμα για την Ευρώπη.
Τα προβλήματα της Γερμανίας έχουν τη ρίζα τους στο εμποροκρατικό δόγμα, στη θεοποίηση της αποταμίευσης για χάρη της αποταμίευσης, αλλά και στη διαβρωτική ψυχολογία της γήρανσης.
«Η Γερμανία θεωρεί τον εαυτόν της μοντέλο για τον κόσμο, όμως η υπερηφάνεια προηγείται της πτώσης», λέει στο νέο του βιβλίο με τίτλο «Η Γερμανική Φούσκα: Το τελευταίο Ζήτω ενός Μεγάλου Οικονομικού Έθνους» ο επικεφαλής οικονομικών της Die Welt, Olaf Gersemann.
Όπως αναφέρει, το Δεύτερο Οικονομικό Θαύμα, από το 2005 και ύστερα, «έχει φουσκώσει τα μυαλά της Γερμανίας». Η χώρα συγχέει τη σύγκλιση διαφόρων εξαιρετικών γεγονότων με τη μόνιμη υπεροχή. Δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει από τις εξαγωγές κεφαλαιακών αγαθών στην Κίνα και στις BRICS, ούτε κλέβοντας τον ευρωπαϊκό νότο μέσω συμπίεσης των μισθών.
Ο επικεφαλής του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (DIW) Marcel Fratzscher, ασκεί παράλληλη κριτική στο δικό του βιβλίο «Die Deutschland Illusion», στρεφόμενος κατά του δημοσιονομικού φετιχισμού του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε – που πλέον έχει περάσει στο Σύνταγμα ως νόμος για ισοσκελισμένο προϋπολογισμό από το 2016 και έπειτα, με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν αδύνατο να ακυρωθεί.
Πρόκειται για την αυταπάτη μιας χώρας που επαναπαύεται στις δάφνες της, εγκλωβισμένη στην πλάνη ότι οι οικονομίες είναι σαν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς, και η οποία λανθασμένα καθησυχάζεται από τις κολακείες των ξένων, οι οποίοι σπάνια κοιτάζουν κάτω από το καπό για να δουν τη γερμανική μηχανή.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παρακίνησε ευγενικά το Βερολίνο να κάνει αυτό που του αναλογεί, σε μια παγκόσμια οικονομία που διψάει για ζήτηση, για το δικό του καλό. «Η Γερμανία μπορεί να χρηματοδοτήσει την απαραίτητη δημόσια επένδυση στις υποδομές, χωρίς να παραβιάζει τους δημοσιονομικούς κανόνες», ανέφερε χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, υπάρχει πιθανότητα 40% για τριπλή ύφεση στην ευρωζώνη τους επόμενους μήνες και 30% πιθανότητα αποπληθωρισμού.
Η γερμανική οικονομία βρίσκεται ήδη σε τέλμα. Η παραγωγή συρρικνώθηκε το β’ τρίμηνο. Οι βιομηχανικές παραγγελίες μειώθηκαν 5,7% τον Αύγουστο. Οι Πέντε Σοφοί του συμβουλίου οικονομικών ειδημόνων της Γερμανίας προχωρούν σε υποβάθμιση των προβλέψεών τους για την ανάπτυξη της χώρας, του χρόνου, στο 1,2%.
Ο κ. Fratzscher κατηγορεί τις ελίτ της Γερμανίας ότι έχασαν την μπάλα από κάθε σημαντική άποψη. Οι επενδύσεις έχουν μειωθεί από το 23% στο 17% του ΑΕΠ από την αρχή της δεκαετίας του 1990. Οι καθαρές δημόσιες επενδύσεις είναι αρνητικές τα τελευταία 12 χρόνια.
Η ανάπτυξη από την αρχή της δεκαετίας βρίσκεται κατά μέσο όρο στο 1,1%, με αποτέλεσμα η Γερμανία να βρίσκεται στη 13η θέση από τις 18 χώρες της ευρωζώνης (ή 156η μεταξύ 166 χωρών παγκοσμίως τα τελευταία 20 χρόνια). Αυτή η χρόνια αδυναμία κρύφτηκε πίσω από την ελαφρώς καλύτερη ανάπτυξη μετά την κρίση της Lehman, και από τη δυναμική πιστωτή-οφειλέτη της κρίσης χρέους της ευρωζώνης. Εν ολίγοις, η Γερμανία μοιάζει υγιής μόνο γιατί η μισή Ευρώπη μοιάζει ετοιμοθάνατη.
Οι μεταρρυθμίσεις Hartz IV (που αφορούν τα επιδόματα ανεργίας και την κοινωνική ασφάλιση), οι οποίες χαιρετίζονται ως το θεμέλιο της γερμανικής ανταγωνιστικότητας και πλέον επιβάλλονται στη νότια Ευρώπη, δεν αύξησαν την παραγωγικότητα. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, η ανάπτυξη της γερμανικής παραγωγικότητας υποχώρησε στο 0,3% ετησίως την περίοδο από το 2007 μέχρι το 2012, έναντι 0,5% της Δανίας, 0,7% της Αυστρίας, 0,9% της Ιαπωνίας, 1,3% της Αυστραλίας, 1,5% των ΗΠΑ και 3,2% της Κορέας.
Σύμφωνα με τον κ. Fratzscher, η βασική επίπτωση ήταν να επιτραπεί στις επιχειρήσεις να συμπιέσουν τους μισθούς μέσω της εργασιακής διαιτησίας. Οι πραγματικές αμοιβές έχουν μειωθεί στα επίπεδα που ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Το κληροδότημα του Hartz IV είναι ένα λούμπεν προλεταριάτο 7,4 εκατ. ανθρώπων με «μίνι δουλειές», δηλαδή με μερική απασχόληση η οποία είναι αφορολόγητη έως το ποσό των 450 ευρώ. Αυτό μπορεί να λειτουργεί θετικά για το ποσοστό της ανεργίας, όμως η Γερμανία έχει μετατραπεί σε διχασμένη κοινωνία, πιο άνιση από οποτεδήποτε άλλοτε στη σύγχρονη ιστορία. Το ένα πέμπτο των παιδιών στη Γερμανία μεγαλώνει στη φτώχεια.
Ο Philippe Legrain, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, λέει πως το μοντέλο της πολιτικής ισχυροποίησης σε βάρος άλλων χωρών που χρησιμοποιεί η Γερμανία, λειτουργεί πιέζοντας τους μισθούς ώστε να πριμοδοτηθούν οι εξαγωγές, προς όφελος των επιχειρηματικών ελίτ. Πρόκειται για προβληματική τακτική, και όσο οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι προσπαθούν να επεκτείνουν το μοντέλο αυτό και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται.
Οι ροές κεφαλαίων εντός της ΟΝΕ ήταν ένας τρόπος χρηματοδότησης από τον πωλητή για να διευκολυνθούν οι αγοραστές γερμανικών εξαγωγών, όμως θα πρέπει να είναι εμφανές ότι μια τέτοια δομή θα φτάσει σε σημείο καμπής -τόσο για τη Γερμανία όσο και για την ΟΝΕ- αν η Γαλλία και η Ιταλία υποχωρήσουν στις απαιτήσεις της Γερμανίας και ακολουθήσουν την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία στην εφαρμογή μισθολογικού αποπληθωρισμού. Η Ευρώπη ήδη διολισθαίνει σταδιακά σε υφεσιακή δίνη, επαναλαμβάνοντας τα λάθη του Κανόνα του Χρυσού της δεκαετίας του 1930.
Η Γερμανία πρέπει να κινηθεί με μεγαλύτερη προσοχή. Όπως υποστηρίζει στο βιβλίο του ο κ. Gersemann, η χώρα απολαμβάνει τις τελευταίες ημέρες ενός ιδιαίτερα ισχυρού δημογραφικού μερίσματος, που σύντομα θα γυρίσει τούμπα.
Η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη γήρανση του πληθυσμού (2012) ανέφερε πως το εργατικό δυναμικό της Γερμανιας θα συρρικνώνεται κατά 200.000 άτομα ετησίως αυτήν τη δεκαετία. Ο δείκτης εξάρτησης ηλικιωμένων θα εκτιναχθεί από το 31% το 2010 στο 26% το 2020, στο 41% το 2025, στο 48% το 2030 και στο 57% το 20,45, μέγεθος που ισοδυναμεί με εθνική αυτοκτονία.
Πρόκειται για μια σοβαρή αποτυχία της δημόσιας πολιτικής σε διάστημα δεκαετιών. Οι φορολογικές πολιτικές και οι κοινωνικές δομές έχουν ενθαρρύνει την κατάρρευση του δείκτη γονιμότητας. Η έλλειψη επενδύσεων έχει υπερτονίσει το λάθος. Μέσα σε πέντε χρόνια σίγουρα θα γίνει εμφανές σε όλους ότι η Γερμανία έχει σοβαρό πρόβλημα, που δεν λύνεται με έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Μέσα σε δέκα χρόνια, η Γαλλία θα είναι η κυρίαρχη δύναμη της Ευρώπης.
[Πηγή: EURO2day, 10/10/2014]

19 Οκτ 2014

It’s take two to tango Αντικλείδι


Ο ρομαντισμός στις μέρες μας είναι σαν τις παλιές καλές πορσελάνες της γιαγιάς. Για κάποιους ξεπερασμένος, παλιομοδίτικος και όχι ιδιαίτερα χρηστικός. Για άλλους αναλλοίωτος, καλαίσθητος και με ιδιαίτερη σημασία στην προθήκη της ψυχής τους.
Δύο άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, συναντιούνται στο αεροδρόμιο, συνταξιδεύουν, γνωρίζονται και ερωτεύονται. Ο λογικός τύπος ανθρώπου θα το αποδώσει στις πιθανότητες και στη χρονική συγκυρία. (Με τρομάζουν αυτοί οι τύποι!) Ο φύσει και θέσει ρομαντικός τύπος θα το αποδώσει σε μια υπερφυσική δύναμη που τους ήθελε μαζί. Και τα δύο σωστά, ιδωμένα από διαφορετική οπτική γωνία.
3B3C35340F4C377328FDCAAFA014Ανεξάρτητα από την εξήγηση για το σμίξιμο, το ζευγάρι είναι ομάδα, αποτελείται από δυο άτομα με έναν σκοπό, την από κοινού ευτυχία.  Επί της ουσίας, ένα ζευγάρι δεν είναι δύο πρόσωπα, είναι δύο συστήματα οικογενειών που συναντήθηκαν. Η μεταξύ τους σύνδεση επιτυγχάνεται μέσω της προσωπικής συμφιλίωσης με τα εκάστοτε γονεϊκά και οικογενειακά πρότυπα, ώστε να μην υπάρχουν γόρδιοι δεσμοί που ο καθένας θα προσπαθήσει να ξεφορτώσει στο ταίρι του.
imagesΕξάλλου, It’s take two to tango. Tango όμως σαν αυτό του Κάρλος Αντρές Μπαρ: «Δε θα μπορέσω να γίνω καλύτερος, αν και το θέλεις αφού με παροτρύνεις ν’ αλλάξω, δε θα μπορέσω να γίνω καλύτερος, αν και το θέλω, και για τη δική σου αγάπη και για τη δική μου. Αγάπα με όπως είμαι, με την αγάπη μου και τα πιστεύω μου, αγάπα με όπως είμαι, με την ενοχή μου και τη μνησικακία μου, μην περιμένεις από μένα, για να μ’ αγαπήσεις, να πάψω να είμαι εγώ». Οι περισσότεροι λαχταρούμε ένα δεσμό, που θα μας προσφέρει την αίσθηση του ανήκειν, την οικειότητα, την σεξουαλικότητα,  την δημιουργία, την ανάπτυξη. Πολλές φορές όμως, μέσα σε αυτή τη δίνη της λαχτάρας χάνουμε κομμάτια του εαυτού μας. Κομματιάζουμε τα βελούδα της ψυχής μας ώστε να φορέσουμε το κακοραμμένο κοστούμι του δεσμού. Προτιμάμε ένα κακό ποιοτικά δεσμό από το κενό που μας δημιουργεί η μοναξιά.
Ο Joan Garriga, γνωστός ψυχοθεραπευτής της σχολής Gestalt, ο οποίος ειδικεύεται στις ανθρώπινες σχέσεις,  μας λέει ότι υπάρχουν δυο είδη αγάπης, η καλή και η κακή. Κακή αγάπη είναι το «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα». Αυτό που λέμε στο σύντροφό μας, σαν να ήμασταν παιδιά ενώ καλή αγάπη είναι το «Χωρίς εσένα επίσης θα μου πάει καλά η ζωή….όμως ως ενήλικας, έχω επιλέξει να είμαι μαζί σου». «Σ’ αγαπώ γι’ αυτό που είσαι» λέμε και δεν είναι καλό! Καλή αγάπη είναι το «σ’ αγαπώ … ακόμη και που είσαι αυτός που είσαι» , δηλαδή, η καλή αγάπη αποδέχεται τις σκιές του άλλου, φιλοξενεί και λιμάρει τις τραχύτητες των δύο Εγώ που συναντήθηκαν. Ανέχομαι σημαίνει παραβλέπω αυτές τις αδυναμίες του άλλου που με ενοχλούν αν και με ενοχλούν, ενώ το υπομένω ενέχει το στοιχείο της ελπίδας ότι κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο.
Και συνεχίζει, η καλή αγάπη συντίθεται από τέσσερα στάδια:
1. Έρωτας «Με ξεσηκώνεις, αλλά ΔΕΝ ΣΕ βλέπω αρκετά»
2. Σχέση «Μπορώ πλέον να σε δω καλύτερα και σε έχω επιλέξει για να πορευτούμε παρέα»
3. Δέσμευση «Δημιουργούμε κάτι πιο σημαντικό από τις οικογένειες καταγωγής μας και τους προηγούμενους συντρόφους μας». Και
4. Δώσιμο «Αγαπώ εσένα και ό,τι σε κατευθύνει».
Αυτό είναι πλέον μια  αγάπη πολύ ανεπτυγμένη. Η καλή αγάπη συμπορεύεται με την αυθόρμητη επιθυμία να κάνει ο ένας τον άλλον ευτυχισμένο. Είναι ο κάθε ένας ευχαριστημένος με την πληρότητα του άλλου! Η ειρωνεία βέβαια είναι ότι η προσωπική μας ευτυχία εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς και επιτυγχάνεται μόνο από την στενή σύνδεσή μας με τον εσώτερο εαυτό μας! Κανένας εξωτερικός παράγοντας δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους ή δυστυχισμένους!
Το σμίξιμο μας με κάποιο ταίρι, μέσω του οποίου αποζητάμε την εκπλήρωση της ευτυχίας και η ζύμωση μας με αυτό, είναι προφανέστατα θέμα επιλογής.
maxresdefault
Η λέξη«ελευθερία» προκύπτει «παρά το ελευθείν όπου ερά τις», («ελεύσομαι», μέλλοντας του ρήματος έρχομαι και το «ερα» που προέρχεται από το ουσιαστικό έρως, έρωτας), δηλαδή το να πηγαίνει κάποιος εκεί που αγαπάει, προς το ερωτικό δαιμόνιο. Για να είναι λοιπόν κάποιος ελεύθερος επιλέγει να βαδίσει σύμφωνα με τον έρωτα που του ταράζει την ψυχή, τον συγκλονίζει. Άποψη-επιλογή αρκούντως ρομαντική για καρδιές που πιστεύουν σε μονόκερους. Κατ’ άλλη ερμηνεία, η ελευθερία προέρχεται από το έλευσις, που σημαίνει περνώ, εισέρχομαι και το «Ρίον» (ομηρική λέξη), που σημαίνει το στέρεο έδαφος. Το πιθανότερο αυτής της ετυμολογίας είναι πως πρόκειται για την ακριβή φράση «ΕΛΕΥΘΕΡΕΣΤΕ ΡΙΟΝ» δηλαδή, περάστε, εισέλθετε σε σταθερό έδαφος, όπου στην συνέχεια με τις σχετικές μεταπτώσεις, έγινε «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Και η καταλληλότερη επιλογή για τον λογικά σκεπτόμενο..
~ Mαρία Ιακωβίδου  

«Μούφα» έξοδος από το ΔΝΤ



Τα… ψιλά γράμματα της σύμβασης του ESM, η «πιστωτική γραμμή» και η ενισχυμένη επιτήρησηΜπλεγμένη στα… ψιλά γράμματα του «μηχανισμού στήριξης» βρίσκεται η κυβέρνηση Σαμαρά, η οποία προσπαθεί να γλιτώσει την επερχόμενη εκλογική συντριβή με μία θεαματική έξοδο από το ΔΝΤ, η οποία έως τώρα βρίσκει στον… τοίχο των δανειστών. Η έξοδος αυτή, σύμφωνα με το καταστατικό του ESM (του περίφημου μηχανισμού στήριξης: European Stability Mechanism), κάθε άλλο παρά εύκολο εγχείρημα είναι, καθώς το ΔΝΤ εγείρει ως αξεπέραστο «εμπόδιο» την ενεργοποίηση της «προληπτικής» πιστωτικής γραμμής, η οποία όμως οδηγεί σε «ενισχυμένη επιτήρηση» και σε «υιοθέτηση μέτρων».
«Εάν υπάρξει προληπτική πιστωτική γραμμή, θα υπάρξουν και όροι. Αυτό είναι γεγονός, δεν είναι πρόταση». Αυτό ακριβώς ξεκαθάρισε ο υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας και επικεφαλής του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ μετά το τελευταίο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης.
Τα έγγραφα που παρουσιάζει σήμερα το «Ποντίκι» κατατέθηκαν στη Βουλή από τον πρόεδρο των Ανεξάρτητων Ελλήνων Π. Καμμένο στη συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης και φανερώνουν το πλαίσιο κάτω από το οποίο μπορεί να γίνει η έξοδος αυτή.
Πίστωση ίσον εποπτεία
Κατ’ αρχάς να δούμε τι προβλέπει η ιδρυτική συμφωνία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM):
♦ Άρθρο 4 – Ενεργοποίηση της πιστωτικής γραμμής: «Η ενεργοποίηση της πιστωτικής γραμμής γίνεται με πρωτοβουλία του μέλους του ESM – δικαιούχου. Το μέλος έχει τη δυνατότητα [ευελιξία] να ζητήσει άντληση χρηματοδότησης οποιαδήποτε χρονική στιγμή της περιόδου κατά την οποία είναι διαθέσιμη η πιστωτική γραμμή, με βάση τους συμφωνηθέντες όρους. [Το μέλος] ενημερώνει τον ESM τουλάχιστον μια εβδομάδα νωρίτερα από την εκδήλωση της πρόθεσής του να αντλήσει πόρους, ανάλογα και με το μέγεθος του ποσού που σκοπεύει να ζητήσει».
♦ Άρθρο 5 – Ενισχυμένη Επιτήρηση: «Όταν χορηγείται προληπτική πίστωση (PCCL: Precautionary Conditioned Credit Line) ή αντλείται ενισχυμένη πίστωση (ECCL: Enhanced Conditions Credit Line), το μέλος του ESM υπόκειται σε ενισχυμένη επιτήρηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την περίοδο διαθεσιμότητας της γραμμής πίστωσης. Ένα μέλος του ESM υπό ενισχυμένη επιτήρηση, υπό την καθοδήγηση και τη συνεργασία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία ενεργεί ευρισκόμενη σε επαφή με την ΕΚΤ, την Ευρωπαϊκή Εποπτική Αρχή (ESA) και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Συστημικού Κινδύνου (EBSR), όπου ενδείκνυται και με το ΔΝΤ, υιοθετεί μέτρα που στοχεύουν στην αντιμετώπιση των πηγών ή πιθανών πηγών δυσκολιών».
ΔΝΤ από την πίσω πόρτα!
Η κυβέρνηση επιχειρεί να συνδέσει την έξοδο της χώρας από το ΔΝΤ με ένα αναπτυξιακό συμβόλαιο, ωστόσο αυτή η προοπτική σκοντάφτει σε αυτό που είπε ο Ντάισελμπλουμ, ότι «ο ESM δεν δημιουργήθηκε ως επενδυτικό ταμείο, αλλά ως εργαλείο διαχείρισης των κρίσεων. Και έτσι πρέπει να παραμείνει».
Με τον τρόπο αυτόν ταυτίστηκε με την άποψη του Γερμανού ομολόγου του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, απορρίπτοντας την πρόταση για την εκμετάλλευση των λιμναζόντων κεφαλαίων του ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης (ESM) ως εγγυήσεων για την τόνωση των επενδύσεων. Συνεπώς, σε περίπτωση που η Ελλάδα βγει από το τρέχον μνημόνιο, αυτό θα γίνει υπό όρους:
1 Οι δανειστές θα έχουν την αποφασιστική γνώμη. Δεν θα γίνει τίποτε χωρίς αυτούς. Οι δανειστές εμφανίζονται εξαιρετικά δύσπιστοι για την προοπτική η Ελλάδα να βγει πλήρως και «καθαρά» από το μνημόνιο κατά το πρότυπο της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας.
2 Πώς η Ελλάδα θα βγει στις αγορές για να δανειστεί όταν το χρηματοδοτικό κενό υπολογίζεται σε 29 δισ. την επόμενη διετία, με επιτόκιο που ήδη σκαρφάλωσε πάνω από το 7%; Άρα, λέει το ΔΝΤ, σε περίπτωση πρόωρης αποχώρησης από το μνημόνιο, που μόνο βέβαιη δεν είναι, η Ελλάδα θα πρέπει να εξοπλιστεί με μια προληπτικού χαρακτήρα «γραμμή χρηματοδότησης», η οποία, και μόνο που θα «ανοίξει», όπως λέει το άρθρο 5 του ESM, θα επισύρει ενισχυμένη επιτήρηση και ενδεχομένως νέα μέτρα.
Ποιο είναι το πιο… ωραίο; Ότι ο ESM, επιτηρώντας τον δικαιούχο ή χρήστη της προληπτικής πιστωτικής γραμμής, θα συνεργάζεται, μεταξύ άλλων, «όπου χρειάζεται», και με το… ΔΝΤ, από το οποίο εμείς θα έχουμε «βγει» – και εξ αιτίας της εξόδου μας θα πάρουμε την εν λόγω πίστωση, η οποία θα ξαναφέρει το Ταμείο στην πόρτα μας.
3 Ακόμη και αν η Ελλάδα βγει τυπικά από το τρέχον μνημόνιο στο τέλος του έτους, οι αποφάσεις για το χρέος δεν θα ληφθούν ταυτόχρονα – αντιθέτως θεωρείται βέβαιο ότι θα καθυστερήσουν για άγνωστο χρονικό διάστημα και η εκκρεμότητα αυτή μπορεί να τινάξει στον αέρα τον όποιο πολιτικό και οικονομικό σχεδιασμό.
Όμως στο Μαξίμου ουδείς ενδιαφέρεται πλέον για τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα. Προέχει η – εκ των πραγμάτων αμφίβολη – προσωπική πολιτική τους επιβίωση…



Γιάννης Μυλόπουλος
Το κοινωνικό πρόταγμα του νεοφιλελευθερισμού, η υπόσχεση δηλαδή που νομιμοποίησε το οικονομικό μοντέλο που κυριάρχησε μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου στον πλανήτη και το οποίο στηρίχθηκε στην απόλυτη ελευθερία των αγορών, αλλά και στην κατάργηση των συνόρων για την ελεύθερη διακίνηση προϊόντων και κεφαλαίου, ήταν η μείωση των ανισοτήτων και η καταπολέμηση της φτώχειας. Η αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας και η εντατικοποίηση των ρυθμών της ανάπτυξης που θα έφερνε η μεγαλύτερη ελευθερία των αγορών, θα καταπολεμούσαν την ανεργία, θα απομάκρυναν τη φτώχεια και θα οδηγούσαν ολοένα και περισσότερα κράτη και ανθρώπους σε τροχιά ανάπτυξης και ευημερίας.
Και πράγματι, τα αποτελέσματα, τον πρώτο τουλάχιστον καιρό, φάνηκαν εντυπωσιακά για την καταπολέμηση της φτώχειας και την άνοδο του βιοτικού επιπέδου στις τρίτες τουλάχιστον χώρες. Οι εργαζόμενοι με αμοιβή λιγότερο από ένα δολάριο ημερησίως άρχισαν να μειώνονται τα πρώτα χρόνια της παγκοσμιοποίησης στις χώρες αυτές και νέοι και εκτεταμένοι πληθυσμοί άρχισαν να εισέρχονται στην κούρσα της ανάπτυξης και να δείχνουν τάσεις βελτίωσης του ποιοτικού επιπέδου της ζωής τους.
Όμως οι εντυπώσεις βελτίωσης των κοινωνικών προβλημάτων ήταν προσωρινές. Αφού σήμερα, η οικονομική κρίση και η ύφεση που ακολούθησαν την έκρηξη των ρυθμών της ανάπτυξης στις πλέον ευάλωτες οικονομίες, όπως η Κύπρος, η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και τελευταία μαθαίνουμε και η Γαλλία στην Ευρώπη, καθώς όμως και το γεγονός της συγκέντρωσης του πλούτου σε ένα μικρό αριθμό εταιρειών που ελέγχουν ολιγαρχικά τις παγκόσμιες αγορές, μετέστρεψαν τον αρχικό ενθουσιασμό. Η συνειδητοποίηση ότι οι ανισότητες διευρύνθηκαν έτι περαιτέρω και νέες στρατιές ανέργων και νεόπτωχων προστέθηκαν στις ήδη υπάρχουσες, άλλαξε τις εντυπώσεις για το ρόλο που διαδραμάτισε το νεοφιλελεύθερο μοντέλο της οικονομίας στην αντιμετώπιση των ανισοτήτων και των λοιπών κοινωνικών προβλημάτων του πλανήτη.
Σε πρόσφατη δημοσίευση στον Guardian, η Ελβετική Τράπεζα Credit Suisse, παρουσιάζει τα τελευταία στοιχεία σχετικά με τις ανισότητες και την κατανομή του πλούτου στη γη. Μάθαμε λοιπόν ότι το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού, κατέχει σήμερα μόλις το 1% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, έχει συγκεντρώσει στα χέρια του το 48% του πλούτου της γης.
Ένα ακόμη συγκλονιστικό στοιχείο για τις τεράστιες ανισότητες που γέννησε η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, είναι ότι μόλις το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού, ελέγχει σήμερα το 87% του παγκόσμιου πλούτου. Που σημαίνει ότι για τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της γης, για το υπόλοιπο δηλαδή 90% του πληθυσμού, μένει να μοιραστεί μόλις το 13% του συνολικού πλούτου, που ισοδυναμεί ουσιαστικά με ισόβια καταδίκη στη φτώχεια για το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων της γης.
Όσον αφορά την Ελλάδα, σύμφωνα με την έρευνα της Credit Suisse, τα νέα είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά, αν και ακόμη χειρότερα σε σχέση με τη διεθνή κατάσταση. Οι ανισότητες εμφανίζονται ακόμη μεγαλύτερες, με το 1% του ελληνικού πληθυσμού, να κατέχει το 56,1 % του εθνικού πλούτου. Η έρευνα ακόμη αποκαλύπτει ότι οι οικονομικές ανισότητες που διευρύνθηκαν στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης, επιδεινώθηκαν ακόμη περισσότερο στα χρόνια της κρίσης, δίνοντας εμμέσως και μιαν απάντηση στο ποιοί ωφελούνται από τη σημερινή κρίση της οικονομίας και την πολιτική της λιτότητας που ακολουθείται πιστά από τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων. Αποκαλύπτεται λοιπόν ότι προ κρίσης και συγκεκριμένα το 2007, το 1% του ελληνικού πληθυσμού, κατείχε το 48% του εθνικού πλούτου Σήμερα, η ίδια οικονομική ολιγαρχία που αντιστοιχεί στο 1% του πληθυσμού, βελτίωσε τη θέση της και έφτασε να κατέχει το 56% του εθνικού πλούτου στην Ελλάδα. Η οικονομική δηλαδή ολιγαρχία που ελέγχει την ελληνική οικονομία, αύξησε τα κέρδη της κατά 8%, σε μια εποχή ύφεσης και σκληρής λιτότητας για τους πολλούς. Σε μια εποχή κατά την οποία χάθηκαν εκατομμύρια θέσεις εργασίας και δημιουργήθηκαν εκατομμύρια νεόπτωχοι σε μια μικρή, σαν την Ελλάδα, χώρα.
Ακόμη και αν δεχθούμε ότι αυτή η αύξηση της συμμετοχής του 1% του ελληνικού πληθυσμού, κατά 8% στον εθνικό πλούτο, δεν οφείλεται σε νέα κέρδη, αλλά σε μείωση του συνολικού ποσού αναφοράς, του εθνικού δηλαδή πλούτου, λόγω της ύφεσης της οικονομίας, το γεγονός και μόνο ότι ο δείκτης αυξήθηκε για τους λίγους μαρτυρά ότι αυτοί, αν μη τι άλλο, διατήρησαν τον πλούτο τους και δεν συμμετείχαν στη λιτότητα και τις θυσίες που υπέστησαν οι πολλοί, χάριν, δήθεν, της αποκατάστασης της δημοσιονομικής εκτροπής και της αποπληρωμής του χρέους. Το οποίο χρέος, για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις σε τι εξυπηρετεί η πολιτική της λιτότητας, αντί νέα περιοριστεί εκτινάχθηκε τα τελευταία χρόνια...
Δεν είναι όμως μόνο η εγχώρια ολιγαρχία που πλούτισε τα χρόνια της ύφεσης και της κρίσης, το ίδιο συνέβη και με τη διεθνή, καθώς ο παγκόσμιος πλούτος που κατέχει το 1% του πληθυσμού της γης, αυξήθηκε εν μέσω ύφεσης και κρίσης, φτάνοντας φέτος σε επίπεδα ρεκόρ, αφού σημείωσε για πρώτη φορά, ετήσια πραγματική αύξηση της τάξης των 20,1 τρις δολαρίων, μια αύξηση δηλαδή της τάξης του 8,3%.
Ο πλούτος βεβαίως αυτός που συγκέντρωσε η διεθνής, αλλά και η εγχώρια οικονομική ολιγαρχία στα χρόνια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και ιδίως στα χρόνια της κρίσης, δεν κατανεμήθηκε σε όσους τον είχαν ανάγκη, δεν καταπολέμησε τη φτώχεια και τη δυστυχία και δεν βελτίωσε τις ανισότητες και τα κοινωνικά προβλήματα. Αντίθετα, η συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια μιας μικρής οικονομικής ολιγαρχίας αποτέλεσε αυτοσκοπό, μια και παρουσιάζεται σήμερα σαν το τελικό προϊόν της εποχής του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού.
Είναι πάντως χαρακτηριστικό δείγμα των ηθών της εποχής, ότι η νέα εγχώρια οικονομική ολιγαρχία που δημιούργησε η σύγχρονη και ενισχυμένη εκδοχή του καπιταλισμού, δεν έχει ούτε το στοιχειώδες… φιλότιμο για να συμβάλει, όπως έκαναν κάποτε οι ευπατρίδηδες και οι εθνικοί ευεργέτες, στη σωτηρία του τόπου τους, ανακουφίζοντας το μαρτύριο των ομοεθνών τους και μένοντας έτσι, τουλάχιστον, στην ιστορία. Και ίσως σε αυτό να οφείλεται και το γεγονός ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν πείραξαν τα κέρδη και τον πλούτο της ολιγαρχίας, καθώς προσέβλεπαν, φαίνεται, ματαίως όπως σήμερα αποδεικνύεται, στο ελληνικό φιλότιμο της... συμπαθούς αυτής οικονομικής τάξης.
Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο της οικονομίας, αυτό που με ευλάβεια υπηρετεί και η σημερινή κυβέρνηση, όχι απλώς δεν μείωσε, όπως υποσχόταν, αλλά αντίθετα, διεύρυνε τις ανισότητες και αύξησε τη φτώχεια, αφού ο αποκλειστικός του σκοπός ήταν ακριβώς αυτός, η συγκέντρωση του πλούτου από τους πολλούς, σε πολύ λίγους.
Αυτά, για να μην υπάρχουν αυταπάτες ούτε για τη σκοπιμότητα των μνημονίων και της πολιτικής της λιτότητας που ακολουθείται τα τελευταία χρόνια, ούτε όμως και για το ποια συμφέροντα υπηρέτησαν και συνεχίζουν να υπηρετούν οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα.
Αυτές οι αλήθειες που έρχονται στο φως τελευταία και αφορούν το ίχνος του νεοφιλελευθερισμού, είναι το σημείο εκκίνησης για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, η οποία ευαγγελίζεται και φιλοδοξεί να  ανατρέψει την κατάσταση αυτή και να φέρει μια μεγάλη κοινωνική αλλαγή στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.

Η Υπερεθνική Ελίτ ως «συνωμοσιολογία»

Αποτέλεσμα εικόνας για ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ


Το περασμένο Σάββατο χιλιάδες Ευρωπαίων πολιτών (πλην Ελλήνων!) κατέβηκαν σε διαδηλώσεις ενάντια στη νέα υπερατλαντική συμφωνία (ΕΕ-ΗΠΑ) ελεύθερου εμπορίου που σχεδιάζει η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), χωρίς βέβαια να ρωτήσει κανέναν. Πράγμα που μπορεί να σημαίνει τελικά την πλήρη ιδιωτικοποίηση Υγείας και Παιδείας, κατά το άθλιο πρότυπο των ΗΠΑ, των οποίων οι σχετικές πολυεθνικές ετοιμάζονται να εισβάλλουν στην Ευρώπη. Μια τέτοια συμφωνία θα ήταν βέβαια το σημαντικότερο ίσως βήμα στην ολοκλήρωση της Νέας Διεθνούς Τάξης (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Όχι τυχαία, την ίδια στιγμή ανώνυμοι λασπολόγοι είχαν αμοληθεί στο διαδίκτυο για να βρίζουν σαν συνωμοσιολόγους αν όχι ως ...αντισημίτες, όσους μιλούν για Υ/Ε που διαχειρίζεται την ΝΔΤ, καθώς και όσους καταγγέλλουν τον ρόλο των πολυεθνικών επιχειρήσεων στην όλη αυτή διαδικασία. Όπως, όμως, εύστοχα τόνισε πρόσφατα ο (φιλελεύθερος) συγγραφέας και δημοσιογράφος Neil Clark, το να αποκαλούν οι συστημικοί κονδυλοφόροι στη Δύση κάποιον ως συνωμοσιολόγο δεν έχει τίποτα να κάνει με θεωρητική ανάλυση ή με στοιχεία, αλλά αποτελεί σήμερα τον τυπικό τρόπο με τον οποίο προσπαθούν να περιθωριοποιήσουν οποιονδήποτε κρίνουν «εκτός ορίων», χαρακτηρίζοντας τον «αναξιόπιστο», «παρανοϊκό» κ.λπ.Όμως, το να μιλούν για παρόμοιες «συνωμοσιολογίες» ανώνυμοι (και επομένως ανεύθυνοι) λασπολόγοι στο διαδίκτυο που, προφανώς με το αζημίωτο, ξημεροβραδιάζονται στον υπολογιστή τους κάνοντας αυτή τη δουλειά, είναι βέβαια εντελώς διαφορετικό από την περίπτωση που κάποιοι «Πανεπιστημιακοί» της συμφοράς (που απαξιώ και να ονοματίσω) κατέφυγαν σε παρόμοιες μεθόδους για να χαρακτηρίζουν και τον υπογράφοντα τη στήλη (μαζί με πολλούς άλλους), ως συνωμοσιολόγο. Αυτό συνέβη με λιβελογράφημα υπό τύπο ψευδό-επιστημονικής διατριβής που ενέκρινε τριμελής επιτροπή διδασκόντων στο ΑΠΘ με τίτλο «Ο συνωμοσιολογικός λόγος στο ελληνικό πολιτικό σύστημα» ― της οποίας  την λαθρόβια ύπαρξη ελάχιστοι γνωρίζουν εκτός από τους κουκουλοφόρους λασπολόγους του διαδικτύου που την επικαλούνται! ― και την οποία μόλις πληροφορήθηκα. Μιλώ, βέβαια, για λιβελογράφημα γιατί το κείμενο αυτό δεν έχει σχέση με επιστημονική μελέτη, η οποία προϋποθέτει έρευνα σε βάθος των απόψεων άλλου Πανεπιστημιακού συγγραφέα, αν όχι του συνόλου του συγγραφικού του έργου (που στη δική μου περίπτωση ξεκίνησε όταν οι «πανεπιστημιακοί» αυτοί ήταν ακόμη αγέννητοι ή στα σπάργανα και θα απαιτούσε τεράστιο χρόνο), τουλάχιστον του σχετικού με το συγκριμένο θέμα της έρευνάς τους. Όμως, ο λόγος που ασχολούμαι με το θέμα δεν είναι βέβαια η συκοφαντική παραποίηση της ανάλυσης μου απο κάποιους «πανεπιστημιακούς» που ελάχιστα απασχολούν το ευρύτερο κοινό, αλλά γιατί έχει γενικότερο ενδιαφέρον το πως επιχειρείται σήμερα η ατεκμηρίωτη περιθωριοποίηση των κρίσιμων, για την κατανόηση της σημερινής πραγματικότητας, εννοιών της ΝΔΤ, και της Υ/Ε που την διαχειρίζεται.
H αυστηρά καθορισμένη έννοια της «Υπερεθνικής Ελίτ» που χρησιμοποιώ στην ανάλυσή μου (η οποία σήμερα χρησιμοποιείται και σε διεθνές επίπεδο) δεν υποδηλώνει, όπως παραπλανητικά υποστηρίζει η «πανεπιστημιακή» μελέτη, την παρουσία μιας καλά οργανωμένης διεθνικής ελίτ, η οποία αποφασίζει για το μέλλον του πλανήτη, έτσι ώστε «η ιστορία (να) γράφεται από τις επιταγές μόνον αυτής της διεθνικής ελίτ, η οποία και αντιπροσωπεύει τη «Νέα Διεθνή Τάξη». Όπως δεν έπαψα ποτέ να  τονίζω, η Ιστορία είναι πάντα μια δημιουργία που δεν έχει βέβαια σχέση με συνωμοσίες. Ούτε, από την άλλη μεριά, με αντικειμενικούς «Νόμους» κλπ. Όχι βέβαια γιατί οι ελίτ γενικά και η Υ/Ε ειδικότερα δεν συνωμοτούν. Το παράδειγμα άλλωστε της αποδεδειγμένης συνωμοσίας της Υ/Ε για τα δήθεν όπλα μαζικής καταστροφής  στο Ιράκ που της επέτρεψαν τη καταστροφή του Μπααθικού καθεστώτος και την ουσιαστική διάλυση της χώρας, είναι ακόμη ζωντανό! Αλλά γιατί είναι πάντα θέμα έκβασης της Κοινωνικής Πάλης αν τελικά θα επικρατήσουν παρόμοιες  συνωμοσίες η όχι.
Με βάση αυτό το κριτήριο μπορούμε να εξηγήσουμε χωρίς συνωμοσίες τύπου Ναόμι Κλάιν για το «δόγμα του δέους» κ.λπ. (που εκτιμά η ίδια «αριστερά»)! Όπως έγραφα παλαιότερα, «θα μπορούσαμε να διακρίνουμε διάφορες φάσεις στην νεωτερικότητα ανάλογα με την έκβαση της Κοινωνικής Πάλης, όπου άλλοτε επικρατούσε η ιστορική τάση για περαιτέρω αγοραιοποίηση που ευνοούσαν οι ελίτ (φιλελεύθερη και νεοφιλελεύθερη φάση) και άλλοτε οι αντιτιθέμενες τάσεις για την προστασία της κοινωνίας» (σοσιαλδημοκρατική φάση). Έτσι, συνέχιζα, «η σημερινή παγκοσμιοποίηση είναι πράγματι ένα νέο φαινόμενο, παρόλο που είναι το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης της Κοινωνικής Πάλης με την δυναμική της οικονομίας της αγοράς, η οποία οδήγησε στην διαδικασία ελαχιστοποίησης των κοινωνικών ελέγχων πάνω στις αγορές και, ιδιαιτέρως, εκείνων που στόχευαν στην προστασία της εργασίας και του περιβάλλοντος και ερχόντουσαν σε αναπόφευκτη σύγκρουση με την οικονομική ‘αποτελεσματικότητα’ και την κερδοφορία. Η εμφάνιση και ταχεία επέκταση των πολυεθνικών εταιρειών (ένα νέο φαινόμενο στην ιστορία της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς) οδήγησε αρχικά σε άτυπο άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών, που αργότερα θεσμοθετήθηκε. Αυτή η εξέλιξη, μαζί με την αλλαγή στις υποκειμενικές συνθήκες, δηλαδή τη παρακμή των εργατικών και σοσιαλιστικών κινημάτων στον απόηχο της αποβιομηχάνισης στη Δύση, σηματοδότησε την κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας» και την άνοδο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.[1]

Για κάθε, επομένως, μη «ειδικό» της συνωμοσιολογίας, η Υ/Ε είναι απλά ένα δίκτυο διαπλεκόμενων υπερεθνικών ελίτ που ελέγχουν κάθε μείζονα τομέα της κοινωνικής ζωής (οικονομικό, πολιτικό, ιδεολογικό κ.λπ.), με βάση το υπερεθνικό συμφέρον τους, όπως ακριβώς, στην προ-παγκοσμιοποίησης περίοδο, η αστική ελίτ στην κάθε χώρα εξέφραζε το εθνικό συμφέρον της. Αντίστοιχα η κρίση του 2008-9 δεν έχει καμιά σχέση με συνωμοσίες Τραπεζιτών, κερδοσκόπων κλπ  και ηθικολογικά κριτήρια, αλλά, όπως έδειξα σε σχετικά άρθρα μου και βιβλίο (που επίσης αγνοήθηκε από την «πανεπιστημιακή» μελέτη), με το άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών που αναπόφευκτα έφερε η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση της ΝΔΤ. Τέλος, η συναφής με τα παραπάνω διαπίστωση της «μεταλλαγμένης» σημερινής αριστεράς δεν έχει βέβαια  σχέση με δαιμονοποιήσεις και ηθικές απαξιώσεις, αλλά με το γεγονός ότι σήμερα δεν αμφισβητεί πια τους κύριους οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς της παγκοσμιοποίησης. Γι αυτό και είναι πολιτικά νεκρή...




[1] Η μυθολογία της ρεφορμιστικής Αριστεράς για την κρίση, Πριν (23/11/2008).



Πηγήhttp://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2014/2014_10_19.html 

Αρχείο Τάκη Φωτόπουλουhttp://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

18 Οκτ 2014

«Θανάσιμα» για την Ευρώπη τα γερμανικά φετίχ – Η Γερμανία μοιάζει υγιής μόνο γιατί η μισή Ευρώπη μοιάζει ετοιμοθάνατη


GERMANY

 Ambrose Evans-Pritchard

Η Γερμανία μοιάζει υγιής μόνο γιατί η μισή Ευρώπη μοιάζει ετοιμοθάνατη, λέει ο Ambrose Evans-Pritchard της Telegraph. Το εκρηκτικό κοκτέιλ γήρανσης, έλλειψης δημοσίων επενδύσεων και Hartz IV. Πώς το γερμανικό μοντέλο καταστρέφει τη… Γερμανία.
Μπορεί η Γαλλία να μοιάζει με τον μεγάλο ασθενή της Ευρώπης, όμως τα προβλήματα της Γερμανίας είναι ακόμα βαθύτερα, υποστηρίζει ο Ambrose Evans-Pritchard σε άρθρο του στην Telegraph, χαρακτηρίζοντάς τα θανάσιμα για την Ευρώπη.
Τα προβλήματα της Γερμανίας έχουν τη ρίζα τους στο εμποροκρατικό δόγμα, στη θεοποίηση της αποταμίευσης για χάρη της αποταμίευσης, αλλά και στη διαβρωτική ψυχολογία της γήρανσης.
«Η Γερμανία θεωρεί τον εαυτόν της μοντέλο για τον κόσμο, όμως η υπερηφάνεια προηγείται της πτώσης», λέει στο νέο του βιβλίο με τίτλο «Η Γερμανική Φούσκα: Το τελευταίο Ζήτω ενός Μεγάλου Οικονομικού Έθνους» ο επικεφαλής οικονομικών της Die Welt, Olaf Gersemann.
Όπως αναφέρει, το Δεύτερο Οικονομικό Θαύμα, από το 2005 και ύστερα, «έχει φουσκώσει τα μυαλά της Γερμανίας». Η χώρα συγχέει τη σύγκλιση διαφόρων εξαιρετικών γεγονότων με τη μόνιμη υπεροχή. Δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει από τις εξαγωγές κεφαλαιακών αγαθών στην Κίνα και στις BRICS, ούτε κλέβοντας τον ευρωπαϊκό νότο μέσω συμπίεσης των μισθών.
Ο επικεφαλής του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (DIW) Marcel Fratzscher, ασκεί παράλληλη κριτική στο δικό του βιβλίο «Die Deutschland Illusion», στρεφόμενος κατά του δημοσιονομικού φετιχισμού του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε – που πλέον έχει περάσει στο Σύνταγμα ως νόμος για ισοσκελισμένο προϋπολογισμό από το 2016 και έπειτα, με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν αδύνατο να ακυρωθεί.
Πρόκειται για την αυταπάτη μιας χώρας που επαναπαύεται στις δάφνες της, εγκλωβισμένη στην πλάνη ότι οι οικονομίες είναι σαν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς, και η οποία λανθασμένα καθησυχάζεται από τις κολακείες των ξένων, οι οποίοι σπάνια κοιτάζουν κάτω από το καπό για να δουν τη γερμανική μηχανή.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παρακίνησε ευγενικά το Βερολίνο να κάνει αυτό που του αναλογεί, σε μια παγκόσμια οικονομία που διψάει για ζήτηση, για το δικό του καλό. «Η Γερμανία μπορεί να χρηματοδοτήσει την απαραίτητη δημόσια επένδυση στις υποδομές, χωρίς να παραβιάζει τους δημοσιονομικούς κανόνες», ανέφερε χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, υπάρχει πιθανότητα 40% για τριπλή ύφεση στην ευρωζώνη τους επόμενους μήνες και 30% πιθανότητα αποπληθωρισμού.
Η γερμανική οικονομία βρίσκεται ήδη σε τέλμα. Η παραγωγή συρρικνώθηκε το β” τρίμηνο. Οι βιομηχανικές παραγγελίες μειώθηκαν 5,7% τον Αύγουστο. Οι Πέντε Σοφοί του συμβουλίου οικονομικών ειδημόνων της Γερμανίας προχωρούν σε υποβάθμιση των προβλέψεών τους για την ανάπτυξη της χώρας, του χρόνου, στο 1,2%.
Ο κ. Fratzscher κατηγορεί τις ελίτ της Γερμανίας ότι έχασαν την μπάλα από κάθε σημαντική άποψη. Οιεπενδύσεις έχουν μειωθεί από το 23% στο 17% του ΑΕΠ από την αρχή της δεκαετίας του 1990. Οι καθαρές δημόσιες επενδύσεις είναι αρνητικές τα τελευταία 12 χρόνια.
Η ανάπτυξη από την αρχή της δεκαετίας βρίσκεται κατά μέσο όρο στο 1,1%, με αποτέλεσμα η Γερμανία να βρίσκεται στη 13η θέση από τις 18 χώρες της ευρωζώνης (ή 156η μεταξύ 166 χωρών παγκοσμίως τα τελευταία 20 χρόνια). Αυτή η χρόνια αδυναμία κρύφτηκε πίσω από την ελαφρώς καλύτερη ανάπτυξη μετά την κρίση της Lehman, και από τη δυναμική πιστωτή-οφειλέτη της κρίσης χρέους της ευρωζώνης. Εν ολίγοις, η Γερμανία μοιάζει υγιής μόνο γιατί η μισή Ευρώπη μοιάζει ετοιμοθάνατη.
Οι μεταρρυθμίσεις Hartz IV (που αφορούν τα επιδόματα ανεργίας και την κοινωνική ασφάλιση), οι οποίες χαιρετίζονται ως το θεμέλιο της γερμανικής ανταγωνιστικότητας και πλέον επιβάλλονται στη νότια Ευρώπη, δεν αύξησαν την παραγωγικότητα. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, η ανάπτυξη της γερμανικής παραγωγικότητας υποχώρησε στο 0,3% ετησίως την περίοδο από το 2007 μέχρι το 2012, έναντι 0,5% της Δανίας, 0,7% της Αυστρίας, 0,9% της Ιαπωνίας, 1,3% της Αυστραλίας, 1,5% των ΗΠΑ και 3,2% της Κορέας.
Σύμφωνα με τον κ. Fratzscher, η βασική επίπτωση ήταν να επιτραπεί στις επιχειρήσεις να συμπιέσουν τους μισθούς μέσω της εργασιακής διαιτησίας. Οι πραγματικές αμοιβές έχουν μειωθεί στα επίπεδα που ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Το κληροδότημα του Hartz IV είναι ένα λούμπεν προλεταριάτο 7,4 εκατ. ανθρώπων με «μίνι δουλειές», δηλαδή με μερική απασχόληση η οποία είναι αφορολόγητη έως το ποσό των 450 ευρώ. Αυτό μπορεί να λειτουργεί θετικά για το ποσοστό της ανεργίας, όμως η Γερμανία έχει μετατραπεί σε διχασμένη κοινωνία, πιο άνιση από οποτεδήποτε άλλοτε στη σύγχρονη ιστορία. Το ένα πέμπτο των παιδιών στη Γερμανία μεγαλώνει στη φτώχεια.
Ο Philippe Legrain, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, λέει πως το μοντέλο της πολιτικής ισχυροποίησης σε βάρος άλλων χωρών που χρησιμοποιεί η Γερμανία, λειτουργεί πιέζοντας τους μισθούς ώστε να πριμοδοτηθούν οι εξαγωγές, προς όφελος των επιχειρηματικών ελίτ. Πρόκειται γιαπροβληματική τακτική, και όσο οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι προσπαθούν να επεκτείνουν το μοντέλο αυτό και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται.
Οι ροές κεφαλαίων εντός της ΟΝΕ ήταν ένας τρόπος χρηματοδότησης από τον πωλητή για να διευκολυνθούν οι αγοραστές γερμανικών εξαγωγών, όμως θα πρέπει να είναι εμφανές ότι μια τέτοια δομή θα φτάσει σε σημείο καμπής -τόσο για τη Γερμανία όσο και για την ΟΝΕ- αν η Γαλλία και η Ιταλία υποχωρήσουν στις απαιτήσεις της Γερμανίας και ακολουθήσουν την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία στην εφαρμογή μισθολογικού αποπληθωρισμού. Η Ευρώπη ήδη διολισθαίνει σταδιακά σε υφεσιακή δίνη, επαναλαμβάνοντας τα λάθη του Κανόνα του Χρυσού της δεκαετίας του 1930.
Η Γερμανία πρέπει να κινηθεί με μεγαλύτερη προσοχή. Όπως υποστηρίζει στο βιβλίο του ο κ. Gersemann, η χώρα απολαμβάνει τις τελευταίες ημέρες ενός ιδιαίτερα ισχυρού δημογραφικού μερίσματος, που σύντομα θα γυρίσει τούμπα.
Η έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη γήρανση του πληθυσμού (2012) ανέφερε πως το εργατικό δυναμικό της Γερμανιας θα συρρικνώνεται κατά 200.000 άτομα ετησίως αυτήν τη δεκαετία. Ο δείκτης εξάρτησης ηλικιωμένων θα εκτιναχθεί από το 31% το 2010 στο 26% το 2020, στο 41% το 2025, στο 48% το 2030 και στο 57% το 20,45, μέγεθος που ισοδυναμεί με εθνική αυτοκτονία.
Πρόκειται για μια σοβαρή αποτυχία της δημόσιας πολιτικής σε διάστημα δεκαετιών. Οι φορολογικές πολιτικές και οι κοινωνικές δομές έχουν ενθαρρύνει την κατάρρευση του δείκτη γονιμότητας. Η έλλειψη επενδύσεων έχει υπερτονίσει το λάθος. Μέσα σε πέντε χρόνια σίγουρα θα γίνει εμφανές σε όλους ότι η Γερμανία έχει σοβαρό πρόβλημα, που δεν λύνεται με έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό. Μέσα σε δέκα χρόνια, η Γαλλία θα είναι η κυρίαρχη δύναμη της Ευρώπης.
: euro2day Το είδαμε στην Παρέμβαση

Στα ίχνη των κλεμμένων της Κατοχής


coverenew-thumb-largeΡεπορτάζ: ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΚΑΚΑΟΥΝΑΚΗ, Φωτογραφίες: ENRI CANAJ
Στις 30 Μαρτίου του 2013, ο Ρόναλντ Ομπερμάιερ, μηχανικός στο επάγγελμα, πήγε στο ταχυδρομείο της μικρής γερμανικής πόλης Ρίμσινγκ όπου ζει, κρατώντας ένα δέμα, που ύστερα από πολλή σκέψη είχε αποφασίσει να αποχωριστεί. Το προηγούμενο βράδυ είχε αμπαλάρει το περιεχόμενό του με μεγάλη προσοχή: 73 αρχαία αντικείμενα που χρονολογούνται από τα ελληνιστικά χρόνια μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ. ― αγαλματίδια, λυχνάρια, γυάλινα αγγεία και νομίσματα. Μια ζωή θυμόταν τα αρχαία αυτά στην κεντρική βιτρίνα του σαλονιού του σπιτιού του και τον πατέρα του να τα περιεργάζεται και να του αφηγείται τη συναρπαστική τους ιστορία.
«Μεγάλωσα με αυτά, αλλά μια ημέρα είπα στον εαυτό μου ότι ήρθε η ώρα. Πρέπει τα αρχαία να επιστρέψουν εκεί όπου ανήκουν». Ο παραλήπτης του δέματος ήταν το Αρχαιολογικό Μουσείο της Κω, εκεί όπου είχε ζήσει ο πατέρας του Ομπερμάιερ ως πολεμικός ανταποκριτής του γερμανικού ναυτικού πριν από επτά δεκαετίες, το 1942, όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν το νησί.
Στο χειρόγραφο γράμμα που έστειλε ο Ομπερμάιερ στο μουσείο και δημοσιεύει για πρώτη φορά η «Κ», εξιστορεί όσα θυμάται από τις διηγήσεις του πατέρα του για την «ιστορία των αρχαιοτήτων», όπως το τιτλοφορεί: «Ως τοπικό αρχηγείο (οι Γερμανοί) κατέλαβαν ένα κτίριο που χρησίμευε ως μουσείο. Τα εκθέματα που βρίσκονταν εκεί τα πέταξαν από το παράθυρο. Ο πατέρας μου μάζεψε μερικά κομμάτια και κέρματα από αυτά και τα έφερε στη Γερμανία. Μετά τον θάνατο του πατέρα μου, το 1996, έχω εγώ αυτά τα εκθέματα και θα ήθελα πολύ να τα επιστρέψω σε ένα μουσείο στην Κω».
Η λεηλασία του μικρού αυτού μουσείου το ’41 από τους Γερμανούς και η παράνομη φυγάδευση εκείνων των αρχαίων αντικειμένων είναι μια από τις εκατοντάδες ιστορίες της Κατοχής που θα έμεναν για πάντα άγνωστες αν δεν αποφάσιζε ο ίδιος ο Ομπερμπάιερ να επιστρέψει τα κλεμμένα αρχαία.
Η μόνη γραπτή πηγή που έχουμε σήμερα για τις απώλειες σε αρχαία αντικείμενα στην περίοδο της Κατοχής είναι το «ζημίαι των αρχαιοτήτων εκ του πολέμου και των στρατών κατοχής», ένας τόμος 165 σελίδων του 1946, γεμάτος ιστορίες κλοπών παράνομων ανασκαφών και ζημιών σε ολόκληρη την Ελλάδα και από τις τρεις δυνάμεις κατοχής, γερμανικής, ιταλικής και βουλγαρικής. «Το έργον δεν είναι πλήρες», όπως σημειώνει στον πρόλογο ο τότε υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων του 1946, με εντολή του οποίου οι μεγαλύτεροι αρχαιολόγοι της εποχής έκαναν αυτή την καταγραφή. Με την Ελλάδα στα πρόθυρα του Εμφυλίου Πολέμου άλλωστε, κάθε ημέρα έφταναν νέα δεδομένα, ενώ για πολλές πόλεις δεν υπάρχει καν καταγραφή γιατί το αρχαιολογικό προσωπικό ήταν «ελλιπέστατον».
Τη λίστα αυτή αποφάσισε να επικαιροποιήσει η Διεύθυνση Τεκμηρίωσης και Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς του υπουργείου Πολιτισμού.
Μια ομάδα έξι αρχαιολόγων και ιστορικών πήρε πέρυσι την πρωτοβουλία να καταγράψει από την αρχή όσα αρχαία αγνοούνται και όσα έχουν επαναπατριστεί μετά τη λήξη του πολέμου. «Η λίστα του ’46 ήταν η αφετηρία, αλλά πλέον είχαμε τη δυνατότητα να εκμεταλλευτούμε αρχεία των Γερμανών, που μόλις την τελευταία δεκαετία είναι προσβάσιμα και δίνουν πλήθος πληροφοριών για όσα έγιναν εκείνα τα χρόνια, αλλά και πολλές άλλες πηγές», εξηγεί η κ. Σουζάνα Χούλια, επικεφαλής της Διεύθυνσης.
Πλέον, σύμφωνα με πληροφορίες, το υπουργείο Πολιτισμού πρόκειται να αναζητήσει πάνω από 100 αρχαία αντικείμενα μέσω της Interpol. «Είναι βέβαιο ότι πάρα πολλά αρχαία που απομακρύνθηκαν την περίοδο της Κατοχής ακόμα αγνοούνται. Μπορεί να μην έχουμε ακριβή συνολικό αριθμό, αλλά πολλά από αυτά τα έχουμε τεκμηριώσει επαρκώς και τώρα πρέπει να εντοπιστούν», εξηγεί η κ. Χούλια.
Ηδη έχει ξεκινήσει η έρευνα σε ιστοσελίδες μεγάλων μουσείων, όπου περιλαμβάνονται αρχαία με την ένδειξη «αντικείμενα με άγνωστη προέλευση από την περίοδο του πολέμου». Προτεραιότητα είναι αρχαία των οποίων η ταυτότητα αλλά και η ιστορία κλοπής θεωρείται πλέον τεκμηριωμένη. Ανάμεσά τους βρίσκονται δύο πήλινα γυναικεία ειδώλια, τα οποία είχαν αφαιρέσει δύο Ιταλοί υπολοχαγοί από σπίτι ντόπιου στη Σίφνο, όπου φυλάσσονταν και άλλα πολύτιμα ευρήματα από ανασκαφές που είχαν γίνει το 1935 στο νησί. Ακόμη, μαρμάρινες επιτύμβιες στήλες από τη συλλογή Καστελίου Κισσάμου, που είχαν αφαιρεθεί το 1943 από τους Γερμανούς, αλλά και ένα γυναικείο άγαλμα ύψους 0, 70 μ. περίπου, το οποίο, σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, είχε ζητήσει και είχε λάβει από τον νομάρχη ο Γερμανός στρατιωτικός διοικητής Λαρίσης όταν μπήκε πρώτος στην πόλη.
Οποιο από αυτά τα αντικείμενα εντοπιστεί, θα μπει στη λίστα των -26 μέχρι σήμερα- επιτυχημένων υποθέσεων επαναπατρισμού αρχαίων από την περίοδο της Kατοχής, εκ των οποίων οι πρώτες έγιναν το καλοκαίρι του 1948.
Ο Σπύρος Μαρινάτος έκανε το πρώτο ταξίδι
Στις 18 Μαΐου του 1948, ο αρχαιολόγος Σπυρίδων Μαρινάτος έμπαινε στο αεροπλάνο για Ρώμη με έναν και μοναδικό σκοπό: να εντοπίσει και να φέρει πίσω τα κλεμμένα αρχαία της Kατοχής με εντολή του υπουργείου Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας που είχε κάνει και την πρώτη καταγραφή.
Ως καθηγητής αρχαιολογίας «που μιλούσε τρεις ξένες γλώσσες, πολυταξιδεμένος, με σπουδές στο Βερολίνο και εθνικόφρων, είχε όλα εκείνα τα στοιχεία που τον καθιστούσαν τον εθνικό αρχαιολόγο εκείνης της εποχής», εξηγεί η κ. Ελένη Ματζουράνη, καθηγήτρια Ιστορίας, που μαζί με την κόρη του Μαρινάτου, Ναννώ, επιμελήθηκαν πρόσφατη έκδοση για τη ζωή του και επεξεργάστηκαν, μαζί με ομάδα ιστορικών, ανέκδοτες ιστορίες και αρχειακό υλικό από το άγνωστο μέχρι σήμερα εκείνο ταξίδι.
Στη βαλίτσα του ο Μαρινάτος είχε μεταφρασμένη την περίφημη λίστα του 1946 με τις καταγεγραμμένες κλοπές, αρκετά χρήματα -σε δολάρια- και το ελεύθερο να αποφασίσει πέρα από τη Ρώμη, το Βερολίνο και το Γκρατς, που ήταν οι προγραμματισμένοι σταθμοί, πού αλλού θα χρειαζόταν να ταξιδέψει, οδηγούμενος από την έρευνά του. Το σημαντικότερο όμως εφόδιο που διέθετε ήταν η καμπαρντινέ στολή του ταγματάρχη που φορούσε μαζί με τον ανάλογο βαθμό που είχε πάρει με συνοπτικές διαδικασίες από το Α΄ Σώμα Στρατού έναν μήνα νωρίτερα: θα αποδεικνύονταν απαραίτητα για να μπορέσει να συνδιαλλαγεί με τις συμμαχικές δυνάμεις για τον εντοπισμό και τον επαναπατρισμό των αρχαιοτήτων.
«Αντισυνταγματάρχης έπρεπε να είχα γίνει» φέρεται να είχε παραπονεθεί σε έναν καλό του φίλο αρχαιολόγο, όταν τον συνόδευσε στο αεροδρόμιο λίγο προτού πετάξει για τον πρώτο σταθμό του ταξιδιού του, τη Ρώμη. Φαίνεται ότι ο Μαρινάτος ανησυχούσε για το αν ο βαθμός του θα του έδινε το κύρος που χρειαζόταν για να τον πάρουν σοβαρά. Ηδη προτού ξεκινήσει, οι συμμαχικές δυνάμεις στο Βερολίνο είχαν αρχίσει να του δημιουργούν δυσκολίες και να φέρνουν αντιρρήσεις στο επικείμενο ταξίδι του. Χαρακτηριστικό το απόσπασμα από ένα γράμμα που είχε στείλει στη γυναίκα του και αναφέρεται σε επιστολή που είχαν στείλει οι ρωσικές δυνάμεις κατοχής του Βερολίνου. Ο Μαρινάτος γράφει ότι ένας Ρώσος συνταγματάρχης «ισχυρίζεται ότι τα στοιχεία μας είναι ανεπαρκή για να αποδώσουν κάποιο άγαλμα. Διότι, λέγει, δεν φέρει όνομα. Εσκέφθην να το βαπτίσω εγώ Μακεδονία και να ζητήσω την άμεση αποκατάστασίν του».
Στο ταξίδι, που διήρκεσε 75 ημέρες, συνάντησε πολλές ανάλογες δυσκολίες, όπως ότι δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει στο πολλά υποσχόμενο για την αποστολή του Βερολίνο, καθώς οι συμμαχικές δυνάμεις κατοχής της πόλης δεν του το επέτρεψαν, προβάλλοντας δικαιολογίες και γραφειοκρατικά εμπόδια, ενώ στους άλλους δύο σταθμούς -όπως γράφει ο ίδιος ο Μαρινάτος στην αναφορά του- τόσο οι στρατιωτικοί όσο και κάποιοι αρχαιολόγοι τον αντιμετώπιζαν με απροθυμία ή ακόμα και δυσπιστία.
Ο Μαρινάτος περιόδευσε σε μουσεία και πανεπιστήμια ψάχνοντας τα αρχαία της λίστας και χάρη σε παλιές του γνωριμίες από τη διεθνή ακαδημαϊκή κοινότητα μπόρεσε να βρει κάποια άκρη και βέβαια πολλά από τα κλεμμένα.
Στη Ρώμη στόχος του ήταν να εντοπίσει και να επιστρέψει στην Ελλάδα δεκάδες αρχαία που είχαν φύγει από τη Ρόδο, το 1940, για να συμπεριληφθούν σε μια μεγάλη έκθεση αρχαιοτήτων, που είχε γίνει στη Νάπολη. Μεταξύ των αρχαιοτήτων αυτών και η Αφροδίτη της Ρόδου, η οποία έφτασε με το υπερωκεάνιο «Νέα Ελλάς» έξι μήνες αργότερα, γιατί ο Μαρινάτος και ο Ελληνας πρόξενος της Νάπολης είχαν αποφασίσει ότι ήταν παρακινδυνευμένο να ταξιδέψει ασυνόδευτη με ξένο μέσο.
Δεύτερος σταθμός του ταξιδιού ήταν το Γκρατς, όπου έφτασε τον Ιούλιο του 1948. Η μικρή πόλη της Αυστρίας δεν έχει επιλεγεί τυχαία ― ήταν η πόλη απ’ όπου καταγόταν ο διάσημος Αυστριακός στρατηγός Ρίνγκελ και ο οποίος το 1941 είχε κάνει στρατηγείο του τη βίλα Αριάδνη στην Κνωσό, αφαιρώντας από τις συλλογές τόσο της Κνωσού όσο και της Γόρτυνας πλήθος αρχαιοτήτων, τα οποία στη συνέχεια απέστειλε στην πατρίδα του.
Οταν ο Μαρινάτος φτάνει εκεί, απογοητευμένος από την άρνηση των συμμαχικών δυνάμεων κατοχής του Βερολίνου να τον δεχτούν, βιώνει μια ακόμη απογοήτευση: μαθαίνει ότι ο στρατηγός Ρίνγκελ έχει εγκαταλείψει την πόλη καθώς τον αναζητούσαν για να δικαστεί για εγκλήματα πολέμου, ενώ η έπαυλή του είχε λεηλατηθεί από τις ρωσικές δυνάμεις, οι οποίες είχαν πάρει μαζί και όλα τα αρχαία.
Ο Μαρινάτος όμως δεν το έβαλε κάτω. Ερευνώντας έμαθε ότι κάποια από τα κλοπιμαία της Κνωσού είχαν γίνει δωρεά από τον Ρίνγκελ στο κρατικό πανεπιστήμιο της πόλης και έτσι κατάφερε να τα εντοπίσει. Αφού τα μελέτησε, τα πακέταρε και έτσι τρία μεγάλα κιβώτια έφτασαν τότε στην Ελλάδα. Μάλιστα, τον Σεπτέμβριο του 1948, ταξίδεψε ξανά μαζί με τις αρχαιότητες, αυτήν τη φορά για να τις παραδώσει ο ίδιος στον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού.
Επιχείρηση απόκρυψης από τους Γερμανούς
Λίγο μετά το ταξίδι του 1948, στην Ιταλία και την Αυστρία, ο Μαρινάτος αναλαμβάνει γενικός διευθυντής Αρχαιοτήτων. Πέρα από τους επαναπατρισμούς, υπάρχει και το τιτάνιο έργο της αναδιοργάνωσης των μουσείων όλης της χώρας που κατά τη διάρκεια της Κατοχής είχαν μείνει κλειστά και τα αρχαία τους κρυμμένα για να προστατευτούν τόσο από τους βομβαρδισμούς όσο και από τις λεηλασίες των κατακτητών.
Με χρήματα από το σχέδιο Μάρσαλ προσλαμβάνεται κόσμος γι’ αυτό ακριβώς το έργο ― ανάμεσα σε αυτούς και η νεαρή τότε αρχαιολόγος Εβη Τουλούπα, η οποία πιάνει πρώτη ημέρα δουλειά στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο τον χειμώνα του 1950.
«Ο ενθουσιασμός μου ήταν μεγάλος γιατί τα χρόνια των σπουδών μας τα μουσεία ήταν κλειστά και οι γνώσεις μας ήταν θεωρητικές. Ανυπομονούσα να κρατήσω στα χέρια μου τα αρχαία», θυμάται σήμερα η ενενηντάχρονη κ.Τουλούπα. Η ομάδα της κατευθύνεται στα ημιυπόγεια του μουσείου όπου είχαν φυλαχτεί σε κουτιά τα αγγεία και οι ταναγραίες. Οι ετικέτες με τους αριθμούς είχαν φθαρεί από την υγρασία και η ταύτισή τους ήταν εξαιρετικά δύσκολη δουλειά.
«Τα αγγεία ήταν τυλιγμένα μέσα σε μπαμπάκια και χαρτιά που με έκπληξη βρίσκαμε καμιά φορά ματωμένα. «Είναι από τα ποντίκια”, έλεγε ο Σταύρος, ο βοηθός μου». Η ίδια ήταν ενθουσιασμένη, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη. Ο πατέρας του βοηθού της Σταύρου Κασανδρή ήταν ένας παλιός αρχιτεχνίτης που είχε συμμετάσχει ενεργά στην επιχείρηση απόκρυψης των αγαλμάτων στα υπόγεια που ανοίχτηκαν κάτω από τις αίθουσες του μουσείου. Εναν χρόνο αργότερα είχε πεθάνει από ασιτία.
Η επιχείρηση απόκρυψης, στην οποία είχε λάβει μέρος ο πατέρας Κασανδρής, είχε ξεκινήσει επίσημα στις 11 Νοεμβρίου του 1940. Εκείνη την ημέρα οι διευθύνσεις όλων των μουσείων είχαν παραλάβει αναλυτικές οδηγίες φύλαξης για να προστατευτούν τα αρχαία. Ετσι και στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο μια επίλεκτη ομάδα αρχαιολόγων, τεχνιτών και εθελοντών ξεκινούσε ένα έργο που διήρκεσε έξι ολόκληρους μήνες. «Πολύ πρωί, προτού δύσει η Σελήνη, συγκεντρώνονταν στο μουσείο όσοι είχαν αναλάβει την εργασία τούτη. Νύχτα έφευγαν το βράδυ για να πάνε στα σπίτια τους», γράφει χαρακτηριστικά η Σέμνη Καρούζου, μέλος της επιτροπής απόκρυψης και ασφάλισης των εκθεμάτων.
«Η φύλαξη των γλυπτών γινόταν ανάλογα με το μέγεθος και τη σημασία του καθενός. Δεν ήξεραν πόσο χρόνο είχαν στη διάθεσή τους και ήταν εκατοντάδες γλυπτά», εξηγεί ο Κώστας Πασχαλίδης, επιμελητής Αρχαιοτήτων, που έχει μελετήσει έγγραφα και αρχεία του μουσείου στο οποίο δουλεύει. Τα αγγεία και τα μικρότερα αγάλματα μπήκαν σε κούτες και κρύφτηκαν στα υπόγεια, τα χρυσά κοσμήματα μεταφέρθηκαν σε θησαυροφυλάκια των τραπεζών, ενώ για τα μεγαλύτερα αγάλματα έσκαψαν ορύγματα. Μαρμάρινα αγάλματα, όπως ο τρίμετρος Κούρος του Σουνίου, θάφτηκαν ξανά κάτω από το χώμα.

Την ίδια στιγμή, παρόμοιες επιχειρήσεις απόκρυψης πραγματοποιούνται σε ολόκληρη την Ελλάδα: σε σπήλαια, όπως στην Ακρόπολη, σε αρχαίους τάφους, όπως στους Δελφούς, στον κήπο του μουσείου της Θεσσαλονίκης, όπου και εκεί είχαν ορύγματα για να κρυφτούν τα μαρμάρινα αγάλματα της συλλογής, ή στα Ιωάννινα, όπου οι εργαζόμενοι του μουσείου σφράγισαν σε κρύπτη κάτω από τον μιναρέ του τζαμιού την πολύτιμη συλλογή με χάλκινα αντικείμενα. Κάποια αγάλματα μεταφέρθηκαν χιλιόμετρα μακριά για να προστατευτούν, όπως ο ηνίοχος των Δελφών που φιλοξενήθηκε στις κρυψώνες του Αρχαιολογικού Μουσείου της Αθήνας. Τα ευρετήρια όλων των θησαυρών των μουσείων ασφαλίστηκαν σε θυρίδες της Τραπέζης της Ελλάδος.
Ετσι, όταν από τις πρώτες ημέρες τους στην Ελλάδα, τον Απρίλιο του 1941, οι Γερμανοί κατακτητές άρχισαν να επισκέπτονται τα μουσεία, έβρισκαν το ένα μετά το άλλο κλειστά ή άδεια. Καθ’ όλη τη διάρκεια της Κατοχής, η γερμανική στρατιωτική υπηρεσία για την προστασία της τέχνης ασκούσε έντονες πιέσεις για την επαναλειτουργία τους. Μοναδική περίπτωση που η ελληνική πλευρά αποδέχτηκε το επίμονο αίτημα ήταν η περίπτωση του αρχαιολογικού μουσείου του Κεραμεικού, με την αιτιολογία ότι είχε ανεγερθεί με γερμανική δωρεά. Αποτέλεσμα ήταν σε ξενάγηση Γερμανών αξιωματούχων, στις 9 Νοεμβρίου του 1941, να κλαπεί μελανόμορφος πίνακας με παράσταση νεκρού, η οποία μέχρι και σήμερα αγνοείται…
: Καθημερινή

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More