Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μαρινα Μεσολογγιου εργο πνοης η ανακοπης;

Μετά τις δηλώσεις του νέου πρόεδρου του λιμενικού ταμείου Μεσολογγίου για την ουσιαστική λειτουργία της μαρίνας στο Μεσολόγγι, μπήκα στη διαδικασία να βρω την σύμβαση για να δω περί τίνος πρόκειται μιας και το έργο δείχνει να μην προχωράει. Παρά το γεγονός ότι ο Πάνος Παπαδόπουλος είχε λόγο και στο παλαιό συμβούλιο του

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

23 Ιουλ 2014

Ανταπόκριση: «Όλη η Γάζα μυρίζει θάνατο»

Γάζα_ισοπεδωμένεςσυνοικίες_110714
 Boštjan Videmšek, DELO 
Η Γάζα είναι η κόλαση επί της Γης και γίνεται χειρότερη ημέρα με την ημέρα. Ο κατεστραμμένος παλαιστινιακός θύλακας στις ακτές της Μεσογείου δεν έχει δεχτεί ξανά τόσο βαρύ βομβαρδισμό στην ιστορία του.
Από την έναρξη των χερσαίων επιχειρήσεων την προηγούμενη Πέμπτη, ακόμα και τα πιο απομακρυσμένα σημεία της πιο πυκνοκατοικημένης περιοχής του κόσμου έχουν μετατραπεί σε πολεμική ζώνη.Πάνω από 600 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από τις επιχειρήσεις του ισραηλινού στρατού μέχρι σήμερα ενώ 4.000 ακόμα έχουν τραυματιστεί. Το 80% των θυμάτων ήταν άμαχος πληθυσμός.
Τα νούμερα μεγαλώνουν με ταχύτατους ρυθμούς. Τα Ηνωμένα Έθνη λένε ότι στο 43% της Λωρίδας της Γάζας έχουν ριφθεί προειδοποιητικά φυλλάδια που ζητούν εκκένωση από τους κατοίκους δημιουργώντας έτσι μια ζώνη μη-διαφυγής. Τις τελευταίες τέσσερις ημέρες, ο αριθμός των ατόμων που ζητούν κατάλυμα στα σχολεία των Ηνωμένων Εθνών έχει αυξηθεί κατά 400%. Αλλά ακόμα και τα ΗΕ αντιμετωπίζουν πλέον έλλειψη προμηθειών. Τα νοσοκομεία είναι πλήρη και η κατάστασή τους είναι χαοτική. Γιατροί και νοσοκόμοι βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, εργαζόμενοι σε εικοσιτετράωρη βάση για δύο εβδομάδες σε άθλιες συνθήκες. Δεν υπάρχουν πλέον φάρμακα. Τα παλιά ιατρικά μηχανήματα αρχίζουν να δυσλειτουργούν το ένα μετά το άλλο ενώ ταυτόχρονα υπάρχει πρόβλημα από τις διακοπές της ηλεκτροδότησης και τις ελλείψεις ακόμα και σε πόσιμο νερό. Τα νεκροτομεία έχουν γεμίσει. Ακόμα και τα πτώματα βρίσκονται πλέον σε λίστα αναμονής και μπορείς να τα δεις παντού να σαπίζουν κάτω από ήλιο. Όπως μου είπε χθες ένας φίλος «όλη η Γάζα πλέον μυρίζει θάνατο».Ο κόσμος τρέχει πανικόβλητος προς όλες τις κατευθύνσεις. Παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένοι. Ο ήλιος καίει. Οι ρουκέτες και οι βόμβες πέφτουν συνεχώς στους ανθρώπους που έχουν ζήσει κάτω από τον ασφυκτικό αποκλεισμό εδώ και επτά χρόνια. Αυτή είναι η τρίτη φορά που γίνονται βομβαρδισμοί τα τελευταία έξι χρόνια. Πίστευαν ότι είχαν δει τα χειρότερα αλλά αυτό βρίσκεται ακόμα μπροστά τους.
Οι περισσότεροι που αναγκάστηκαν να φύγουν δεν έχουν τώρα κάπου να επιστρέψουν. Τα σπίτια τους καταστράφηκαν (ή θα καταστραφούν) από την ισραηλινή αεροπορία, τα τανκς, τα πυρά του ναυτικού και τις μπουλντόζες του πεζικού. Το ίδιο και τα χωράφια τους, τα μαγαζιά και τα μικρά εργοστάσια. Ολόκληρο το έργο της ζωής τους έχει εξαλειφτεί.
Οι γιατροί, ντόπιοι και ξένοι, φωνάζουν… ουρλιάζουν για ανθρωπιστική βοήθεια αλλά δεν παίρνουν καμία απάντηση. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της καλούμενης «ανθρωπιστικής κατάπαυσης» δεν υπήρξε καμία αποστολή βοήθειας. Τα αποθέματα φαγητού, πετρελαίου, βενζίνης και εμφιαλωμένων νερών τελειώνουν γρήγορα. Ακόμα και εν καιρώ «ειρήνης» η Λωρίδα της Γάζας βρισκόταν σε μιαν καταστροφική ανθρωπιστική κρίση. Τώρα θα πρέπει να βρεθεί μια νέα λέξη που να περιγράφει την παρούσα κατάσταση, που γίνεται χειρότερη όσο περνάει η ώρα.
Πάνω από 100.000 άνθρωποι έχουν μετακινηθεί εντός της Γάζας ψάχνοντας απεγνωσμένα κάπου να πάνε. Οι Ισραηλινοί βομβαρδίζουν τα πάντα και τους πάντες. Τη Δευτέρα τα ισραηλινά τανκς χτύπησαν το Νοσοκομείο Al-Aqsa στο κέντρο της Λωρίδας της Γάζας. Οι γιατροί λένε ότι πολλά τανκς μαζί χτύπησαν εσκεμμένα τη ρεσεψιόν του Νοσοκομείου, τη μονάδα εντατικής θεραπείας και την πτέρυγα των χειρουργείων. Οι περισσότεροι τραυματίες ήταν γιατροί, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των Παλαιστινίων. «Αυτοί που υποφέρουν περισσότερο είναι τα παιδιά, τα οποία χρειάζονται επείγουσα ψυχολογική υποστήριξη» λέει ο Chris Guness, εκπρόσωπος των Ηνωμένων Εθνών στην Λωρίδα της Γάζας.
Οι χερσαίες επιχειρήσεις εντείνονται ώρα με την ώρα. Αμέσως μετά την έναρξή τους, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι θα διαρκέσουν τουλάχιστον κάποιες εβδομάδες και ότι η ανθρωπιστική τραγωδία ήταν αναπόφευκτη. Αλλά τώρα στο έδαφος οι απώλειες δεν θα είναι «μονόπλευρες». Η μαχητές της Χαμάς και των άλλων παλαιστινιακών στρατιωτικών ομάδων μάχονται σθεναρά στο έδαφός τους. Αυτός είναι ο πόλεμος που προτιμούν: αντάρτικο πόλεων χωρίς σχέδιο Β. Όσο οι Ισραηλινοί σκότωναν τους Παλαιστίνιους από τον αέρα και την θάλασσα, κυριαρχούσαν απόλυτα χωρίς καμία απώλεια. Όταν όμως ο πόλεμος μεταφέρθηκε στο έδαφος, όλα άλλαξαν. Μόνο την Κυριακή 13 ισραηλινοί στρατιώτες σκοτώθηκαν σε μία από τις μεγαλύτερες και σκληρότερες μάχες μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων εδώ και 20 χρόνια. Η μάχη έγινε στην περιοχή Shejaiya της Ανατολικής Γάζας και κατά τη σφαγή που ακολούθησε πάνω από 60 Παλαιστίνιοι έχασαν τη ζωή τους ενώ ένα μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε εντελώς.
Ένα μεγάλο ερωτηματικό παραμένει γιατί οι επικεφαλής του ισραηλινού στρατού επέλεξαν τελικά να κινηθούν με τις μονάδες πεζικού εναντίον μιας περιοχής των πιο έμπειρων και πιο αποφασισμένων Παλαιστινίων, οι οποίοι κυριολεκτικά μάχονται για την ίδια την επιβίωσή τους – φυσικά και πολιτικά. Αυτό ήταν ένα και από τα μεγαλύτερα λάθη τους και στον Νότιο Λίβανο το καλοκαίρι του 2006, όπου αναγκάστηκαν να αποσύρουν τις δυνάμεις τους έχοντας ηττηθεί σε πολιτικό και στρατιωτικό επίπεδο. Το ίδιο συνέβη και τον Δεκέμβριο του 2008 / Ιανουάριο του 2009, όταν μετά τις επιθέσεις τους ισχυροποίησαν τη Χαμάς ενώ το επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων της Λωρίδας της Γάζας έγινε ακόμα πιο αφόρητο.
Παρά την αύξηση των απωλειών μεταξύ των Ισραηλινών, που δεν περνούν αψήφιστα στην ευαίσθητη ισραηλινή κοινωνία, ο πρωθυπουργός Benjamn Netanyahu εντείνει τις επιθέσεις σε καθημερινή βάση, ανακοινώνοντας ότι «οι επιχειρήσεις θα συνεχιστούν μέχρι οι στόχοι μας να επιτευχθούν». Αλλά ποιοι είναι στα αλήθεια οι στόχοι του Ισραήλ στη Γάζα; Να καταστρέψει τη Χαμάς; Αυτό δεν είναι πολύ πιθανό.
Το Ισραήλ χρειάζεται τη Χαμάς για να παρατείνει την πολιορκία και να διατηρεί τη λειτουργία της στρατιωτικής βιομηχανίας. Πάνω απ” όλα όμως το Ισραήλ χρειάζεται τη Χαμάς για να αποτρέψει την πολιτική και κοινωνική ένωση των Παλαιστινίων. Είναι αρκετά πιθανό η καταστροφή της Χαμάς να προκαλέσει τη δημιουργία πολύ πιο ριζοσπαστικών ισλαμιστικών ομάδων. Αυτό θα αποτελούσε μιαν οικονομική αυτοκτονία για το Ισραήλ. Θέλουν να δείξουν τη δύναμή τους στο κοινό του Ισραήλ; Δεν τα καταφέρνουν αποτελεσματικά. Το κοινό θέλει αποτελέσματα και όχι μόνο σε καταμέτρηση πτωμάτων.
Δεν είναι μόνο η αιμοδιψής παράλογη Χαμάς (ως αποτέλεσμα και όχι ως αιτία) που είναι ένοχη για την τρομερή ανθρωπιστική τραγωδία της οποίας είμαστε μάρτυρες αυτές τις ημέρες στη Γάζα. Εξίσου υπεύθυνη είναι και επονομαζόμενη διεθνής κοινότητα, η οποία είναι πιο αδύναμη από ποτέ. Σε μιαν εποχή που το μεγαλύτερο μέρος της Μέσης Ανατολής (και όχι μόνο το Ιράκ και η Συρία) είναι στα πρόθυρα ενός θρησκευτικού πολέμου, η διεθνής προσοχή είναι διασπαρμένη χωρίς να εστιάζει πουθενά. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους το Ισραήλ κινείται τόσο εύκολα χωρίς σοβαρές διεθνείς πιέσεις ή ακόμα και κυρώσεις. Για να μην αναφερθώ στον «γεωστρατηγικό» πόλεμο που έχει ξεσπάσει στην Ουκρανία μετά την πτώση του μαλαισιανού αεροσκάφους, που «έκλεψε» την περισσότερη κάλυψη των διεθνών ΜΜΕ από τη Γάζα. Σε αυτό το πλαίσιο είναι σχεδόν αδύνατο να πάρουμε στα σοβαρά τις εκκλήσεις του ΟΗΕ για κατάπαυση του πυρός ιδιαίτερα όσο σε αυτές μιλάει για τις «δύο όψεις της σύγκρουσης» με τους ίδιους όρους.
Από την άλλη πλευρά ποτέ δεν υπήρχε λιγότερη εμπάθεια κατά και συμπάθεια υπέρ του παλαιστινιακού ζητήματος από το 1947. Οι Παλαιστίνιοι έχουν ξεχαστεί. Ποτέ δεν ήταν τόσο στριμωγμένοι στη γωνία. Τα βάσανά τους είναι πλέον συνηθισμένα. Ο αριθμός των θυμάτων τους είναι απλά στατιστικά στοιχεία. Δεν υπάρχουν πλέον, όχι μόνο για τη Δύση αλλά και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό για τον αραβικό κόσμο, που μετά τη λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» έχει γίνει εξαιρετικά χαοτικός. Οι αραβικές εξεγέρσεις, που έλαβαν χώρα στην περιοχή, έχουν πληγώσει τη Χαμάς που έχασε τη στήριξη του καθεστώτος της Συρίας και της Χεζμπολάχ στα πλαίσια του (όχι και τόσο) ψυχρού πολέμου μεταξύ σουνιτών και σιιτών, αλλά και της Αιγύπτου μετά την πτώση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, που υπήρξαν ο ιδεολογικός και υλικοτεχνικός πάτρωνας του ισλαμικού κινήματος της Γάζας.
Αλλά και πάλι, η κυριαρχία της Χαμάς είναι συνέπεια της naqba («Μέρα της Καταστροφής» αναφέρεται στην ήττα της Παλαιστίνης το 1948), τις πολιορκίας, της ταπείνωσης, της φτώχειας, της έλλειψης οποιασδήποτε προοπτικής, της τρομερής πίεσης και του συστήματος Απαρχάιντ, το οποίο ιδρύθηκε από το ισραηλινό κράτος στα παλαιστινιακά εδάφη. Και αυτό θα είναι δύσκολο να σταματήσει.
Ποιά είναι η λύση; Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, λέει η γενναία ακτιβίστρια και συγγραφέας Amira Hass: «Έχω ήδη σηκώσει τη λευκή σημαία. Σταμάτησα να ψάχνω στο λεξικό για τη λέξη που περιγράφει τη σκηνή όπου ο πατέρας κρατάει στην αγκαλιά του το παιδί που του λείπει το μισό κεφάλι και του φωνάζει «Ξύπνα, Ξύπνα σου πήρα ένα παιχνίδι!»». Πώς το είπε η Angela Merkel, η καγκελάριος της Μεγάλης Γερμανίας; «Το δικαίωμα του Ισραήλ να προστατεύσει τον εαυτό του.»;
: thepressproject.gr

Φονιάδες των λαών Ισραηλινοί


Το κοντέρ του θανάτου σπάει ρεκόρ στη Λωρίδα της Γάζας: Πάνω από 600 Παλαιστίνιοι νεκροί και σήμερα, οι περισσότεροι άμαχοι. Πολλά τα δολοφονημένα γυναικόπαιδα.
Καθίσταται προφανές ότι η επιχείρηση “Προστατευτική Αιχμή” που εξαπέλυσε το Ισραήλ κατά της Παλαιστίνης από τις αρχές του μήνα δεν έχει πρωτίστως στρατιωτικό στόχο.
Είναι μια επιχείρηση παραδειγματικών αντιποίνων, του τύπου που γνώρισαν τα ελληνικά χωριά κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής.
Είχε δηλωθεί άλλωστε επίσημα από την ισραηλινή πλευρά πως η επιχείρηση δεν είχε στόχο την εξουδετέρωση της Χαμάς, της υποτιθέμενης τρομοκρατικής ισλαμιστικής οργάνωσης.
Γιατί να θέλουν οι ισραηλινοί κάτι τέτοιο άλλωστε; Η Χαμάς είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για αυτούς.
Συντελεί στην κλιμάκωση, δίνει άλλοθι στη μηχανή του κιμά του Ισραήλ να λιανίζει Παλαιστίνιους, να δολοφονεί εκατοντάδες, να τραυματίζει χιλιάδες και να ξεσπιτώνει εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς. Κυρίως τους αθώους. Πρωτίστως τους αθώους.
Κάποιοι περιγράφουν την κατάσταση ως γενοκτονία. Υπερβάλλουν: είναι μια μίνι γενοκτονία σε δόσεις, ναζιστικά μεθοδική, ναζιστικά κυνική: Ισραηλινοί πολίτες βλέπουν το θέαμα των ισραηλινών πυραύλων και χειροκροτούν. Ο πρέσβης του Ισραήλ στις ΗΠΑ Ron Dermer δηλώνει πως στους ισραηλινούς στρατιώτες πρέπει να δοθεί Nobel ειρήνης για την αυτοσυγκράτησή τους. Γιατί όχι; Δεν είναι καθόλου κακή ιδέα. Εδώ το Nobel ειρήνης έχει δοθεί στον καταστροφέα της Λιβύης και τον υπονομευτή της Συρίας Barrack Obama, να μη δοθεί και ένα ακόμη στους μακελάρηδες του Ισραήλ;
Οι Ισραηλινοί δεν κάνουν κάτι κακό: ξεχορταριάζουν τον κήπο τους.
Δεν υπάρχει καμία παλαιστινοϊσραηλινή σύρραξη. Δεν υπάρχει κανένας πόλεμος στην Γάζα. Υπάρχει μια τρομοκρατική οργάνωση, το κράτος του Ισραήλ, που απεντομώνει την περιοχή της από τους Παλαιστίνιους.
Άλλωστε, το μόρφωμα που λέγεται Ισραήλ παίζει το ρόλο στρατιωτικής βάσης, προκεχωρημένου φυλακίου, αρχικά για το Βρετανικό ιμπεριαλισμό και το διεθνή σιωνισμό που παρέδωσε τη σκυτάλη στη διάδοχη αυτοκρατορική δύναμη, τις ΗΠΑ. Έτσι σχεδιάστηκε το Ισραήλ και μένει πιστό στον αρχικό σχεδιασμό του.
Η επιχείρηση “Προστατευτική Αιχμή” σπάει τα ρεκόρ δολοφονιών των τελευταίων ετών. Το επιτρέπουν οι διεθνείς συγκυρίες.
Το Ιράν που χρησιμοποιούσε τη Χαμάς ως μπαχαλάκια του, κατεβάζει τους τόνους με τις ΗΠΑ.Τα περισσότερα καινούρια εθνικιστικά ευρωσκεπτικιστικά κόμματα είναι φιλικά προς το Ισραήλ λόγω της ισλαμοφοβίας τους που φούντωσε μετά το 2001 και τον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας” ο οποίος εξέθρεψε τον ισλαμικό εξτρεμισμό. Στη συνέχεια ο Ισλαμικός εξτρεμισμός φούντωσε ακόμη περισσότερο με το άλλοθι της “Αραβικής Άνοιξης” και χρησιμοποιήθηκε για μια ακόμη φορά από τους Αμερικάνους για να διαλύσουν την Λιβύη και να επιχειρήσουν να κάνουν το ίδιο και στη Συρία.
Ας μη ξεγελιόμαστε. Ο ισλαμικός εξτρεμισμός είναι χρήσιμο αποσταθεροποιητικό εργαλείο για τους Αμερικάνους. Τον χρησιμοποίησαν στο Αφγανιστάν κατά των Σοβιετικών, τον χρησιμοποίησαν για να διαλύσουν τη Γιουγκοσλαβία, τον ξαναχρησιμοποιήσαν και πρόσφατα για να διαλύσουν τη Λιβύη και να επιχειρήσουν να διαλύσουν τη Συρία.
Ο ισλαμικός εξτρεμισμός είναι εξαιρετικά χρήσιμος και για το Ισραήλ. Το κάνει να εμφανίζεται ως κυματοθραύστης του ισλαμικού εξτρεμισμού όταν στην ουσία ΗΠΑ, Ισραήλ, και οι βασιλικές οικογένειες της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, είναι οι τροφοί και οι χρηματοδότες του Ισλαμικού Εξτρεμισμού.
Γιατί τώρα;
Όπως είδαμε οι διεθνείς συγκυρίες ευνοούν την ανεμπόδιστη επίδειξη δολοφονικής ισχύος του Ισραήλ. Ακόμη και η Ελλάδα, πάλαι πότε φιλική προς τον αραβικό κόσμο, είναι πλέον ανδρείκελο του Δυτικού ιμπεριαλισμού και οι μνημονιακές κυβερνήσεις της είναι τόσο εθελόδουλες που προσφέρθηκαν να συμβάλλουν σε πόλεμοκατά της Συρίας. Η επίσημη Ελλάδα που έτεινε κάποτε να παρομοιάζει το παλαιστινιακό με το κυπριακό, σήμερα, έχοντας πουλήσει ολοκληρωτικά την Κύπρο και έχοντας την παραδώσει όσον αφορά τα ενεργειακά ανάμεσα σε άλλους πρωτίστως σε ΗΠΑ και Ισραήλ, δε δίνει δεκάρα για την Παλαιστίνη.
Παρότι οι Αμερικανοισραηλινές σχέσεις έχουν κάπως διαταραχτεί, η Παλαιστίνη σήμερα φαντάζει πιο μόνη από ποτέ.
Ο δεύτερος λόγος που το Ισραήλ επιλέγει να εξαπολύσει τώρα την πιο ματοβαμένη επιχείρησή του είναι γιατί μετά από τον μικρό Παλαιστινιακό εμφύλιο των τελευταίων ετών στον οποίο η ισλαμική Χαμάς κέρδισε σημαντικό έδαφος έναντι του “κοσμικού” και περισσότερο διαλλακτικού προς το Ισραήλ αντιπάλου της Φατάχ, κάνοντας τις διαπραγματεύσεις ανέφικτες καθώς ο διακηρυγμένος στόχος της Χαμάς είναι να εκδιώξει πλήρως τους ισραηλινούς από τους ιερούς τόπους, τον Ιούνιο του 2014 ανακηρύσσεται κυβέρνηση εθνικής ενότητας της Παλαιστίνης. Η Χαμάς βάζει νερό στο κρασί της και συμμαχεί με την μετριοπαθή πλέον Φατάχ την οποία τα τελευταία χρόνια κατηγορούσε για προδοσία, κάτι που στο μέλλον θα μπορούσε να σηματοδοτήσει διαπραγματευτική προθυμία από την παλαιστινιακή πλευρά.
Και αυτό είναι κάτι που δεν επιθυμεί το Ισραήλ. Δεν θέλει καμία ειρηνευτική διαδικασία. Δε θέλει κανένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Θέλει τους Παλαιστίνιους στα κλουβιά τους, να τους εξολοθρεύει σιγά σιγά.
Η διακήρυξη κυβέρνησης εθνικής ενότητας της Παλαιστίνης ήταν καρφί στα πλευρά της Ισραηλινής πολιτικής. Απειλούσε να διαταράξει το διαίρει και βασίλευε των Ισραηλινών στην Παλαιστίνη. Απειλούσε τον πόλεμο.
Για αυτό και ο ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου στην ανακοίνωση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας από τους Παλαιστίνιους, απείλησε τη Φατάχ πως μπορούσε να έχει ειρήνη είτε μόνο με το Ισραήλ, είτε μόνο με τη Φατάχ και προχώρησε ευθύς αμέσως σε προειδοποιητική επίθεση τον Ιούνιο του 2014. Ένα μήνα μετά προχωρά στην επιχείρηση μακελέματος και οργανωμένης κρατικής τρομοκρατίας που ονομάστηκε “Προστατευτική Αιχμή”, δείχνοντας μας για μια ακόμη φορά το πως Αμερικανοί και Ισραηλινοί μιλάν την ίδια γλώσσα, το Newspeak, σπρώχνοντας ακόμη περισσότερους Παλαιστίνιους στο δίλημμα “έρμαια ή εξτρεμιστές” και ενισχύοντας τα πιο εξτρεμιστικά στοιχεία της Χαμάς.
Το Ισραήλ χρειάζεται τη Χαμάς όσο πιο εξτρεμιστική γίνεται. Και αν η Χαμάς αρχίζει να τσινάει, το Ισραήλ θα την ξαναφέρει στο σωστό δρόμο όπως κάνει ο κάθε σωστός γονέας με το παιδί του.
Η Χαμάς παιδί του Ισραήλ
Σε σειρά προηγούμενων άρθρων έχουμε τονίσει ξανά και ξανά πως ο ισλαμικός εξτρεμισμός των τελευταίων ετών είναι νόθο παιδί των ΗΠΑ που τον χρησιμοποιούν για να διαλύουν χώρες, να διατηρούν το ρόλο τους του παγκόσμιου μπάτσου και να δημιουργούν πιθανές εστίες και αιτιάσεις πολεμικών επεμβάσεων.
Το ίδιο ισχύει για το Ισραήλ: ο ισλαμικός εξτρεμισμός “νομιμοποιεί” τη στρατοκρατία του Ισραήλ, το αναβαθμίζει ως εμπροσθοφυλακή πλέον και της Ευρώπης και λειτουργεί ως άλλοθι για τη μεθοδική καταστροφή των Παλαιστινίων.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που η ίδια η Χαμάς, ο “ορκισμένος εχθρός του Ισραήλ” είναι παιδί του. Και δεν πάσχει από Οιδιπόδειο σύμπλεγμα.
Ούτε είναι τυχαίο το ότι η Χαμάς χρηματοδοτείται και από τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, σπόνσορες του Ισλαμικού εξτρεμισμού και σύμμαχοι των ΗΠΑ και κατ ανάγκη και του Ισραήλ.
“Η Χαμάς … είναι δημιούργημα του Ισραήλ” δήλωνε το 2009 στο Wall Street Journal ο Avner Cohen, επί δύο δεκαετίες αξιωματούχος του Ισραήλ στη Γάζα.
Πράγματι: Αξιωματούχοι του Ισραήλ, ακόμη οι πιο υψηλά ιστάμενοι, συνομιλούσαν τακτικά με τους υψηλόβαθμους της Χαμάς την οποία θεωρούσαν τότε σύμμαχο τους στην προσπάθεια τους να αποδυναμώσουν την πατριωτική Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.
Ο ιδρυτής της Χαμάς, Sheikh Ahmed Yassin, τετραπληγικός και ημίτυφλος, σχετιζόταν με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η ίδια η Μουσουλμανική Αδελφότητα που αποδέχεται τον ισλαμικό Νόμο ως τον μόνο νόμο, τη δεκαετία του 1960 και κατά το τελικό στάδιο της μετάβασης της Μέσης Ανατολής από τη βρετανική στην αμερικανική σφαίρα επιρροής, θα αγωνιστεί κυρίως στην Αίγυπτο μαζί με τους Εθνικιστές για να αποτινάξει τα απομεινάρια των καθεστώτων της αποικιοκρατίας και θα τιμωρηθεί από τους εθνικιστές για την ισλαμική μονομανία της με βασανιστήρια που έγιναν με τη συμβολή της CIA, βασανιστήρια που σίγουρα την ώθησαν σε ακόμη πιο ακραίες θέσεις και που ενθάρρυναν για μια ακόμη φορά τον ισλαμικό εξτρεμισμό -πάλι χάρη στους Αμερικάνους (ουσιαστικά αυτό που βλέπουμε σήμερα στην Αίγυπτο είναι το ρημέηκ της τραγωδίας της δεκαετίας του 1960).
Με την ήττα της Αιγύπτου στον πόλεμο των έξι ημερών, η Γάζα και η Δυτική Όχθη θα βρεθούν υπό Ισραηλινή Κατοχή. Οι ισραηλινοί θα κυνηγήσουν τους εθνικιστές της Φατάχ και άλλων κλάδων της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και για αυτό το λόγο θα ενθαρρύνουν τους ισλαμιστές της μετέπειτα Χαμάς, δίνοντας τους ελευθερίες ακόμη και στο να ιδρύσουν δικό τους Πανεπιστήμιο και δίκτυα αλληλεγγύης που σταδιακά αύξησαν την επιρροή τους στους δοκιμαζόμενους Παλαιστίνιους.
Με τον ίδιο τρόπο που οι Αμερικάνοι χρησιμοποίησαν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν για να χτίσουν ένοπλα δίκτυα ισλαμιστών στο Αφγανιστάν και να αποδυναμώσουν τους Σοβιετικούς για να τον ανακηρύξουν μετά το πέρας της χρησιμότητάς του ως Νο1 εχθρό των ΗΠΑ και να αρχίσουν τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας που εξέθρεψε ξανά τον ισλαμικό εξτρεμισμό, οι Ισραηλινοί χρησιμοποίησαν τον Yassin για να στηθούν αρχικά άοπλα ισλαμικα δίκτυα που θα αποδυνάμωναν την εθνική αντίσταση των Παλαιστινίων και στη συνέχεια, μετά τη στροφή του προς τον εξτρεμισμό, τον ανακήρυξαν ως εχθρό του Ισραήλ και άρχισαν το δικό τους πόλεμο κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας της Χαμάς που θα εξέτρεφε ακόμη περισσότερο τον ισλαμικό εξτρεμισμό.
Οι συνθήκες όμως γύρω από τη ζωή, τη δράση και το θάνατο του Γιασίν είναι ακόμη πιο περίεργες από αυτές του Λάντεν.
Το 1984 είναι η πρώτη σύλληψη του Γιασίν από τους Ισραηλινούς για αποθήκευση όπλων. ¨Ενα χρόνο μετά αφήνεται ελεύθερος μετά από συμφωνία ανταλλαγής κρατουμένων και συνεχίζει να ωθεί τη Χαμάς στην ένοπλη δράση
Το 1989 ο Γιασίν ξανασυλλαμβάνεται από τους Ισραηλινούς,. Καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη μα απελευθερώνεται το 1997, πάλι με συμφωνία ανταλλαγής κρατουμένων, επιστρέφει ως ήρωας στην Παλαιστίνη όπου και συνεχίζει την καθοδήγηση της ένοπλης ισλαμικής δράσης.
Το 2004 και μετά από παρόμοια ισραηλινή απόπειρα το προηγούμενο έτος, ο Γιασίν δολοφονείται από ισραηλινούς πυραύλους και ηρωποιείται ακόμη περισσότερο. Το 2006 η Χαμάς κερδίζει τις εκλογές στην Παλαιστίνη…
Το Ισραήλ δεν θέλει ειρήνη. Το ίδιο και οι εξτρεμιστές της Χαμάς. Για αυτό και το Ισραήλ έχει κάθε όφελος να κρατά την Χαμάς όσο πιο εξτρεμιστική γίνεται. Και χύνει άφθονα αίμα Παλαιστινίων για να το πετύχει αυτό.
Επίλογος
Είδαμε λοιπόν ότι η κύρια αιτία της επιχείρησης “Προστατευτική Αιχμή” είναι τυχούσα στροφή της Χαμάς προς τη μετριοπάθεια. Η μπότα του Ισραήλ στην Παλαιστίνη φρόντισε οι Παλαιστίνιοι να έχουν κάθε λόγο να καταφεύγουν στον εξτρεμισμό και να μην αναγκαστεί να καθίσει σε διαπραγματευτικό τραπέζι ποτέ ξανά.
Οι Ισραηλινοί έχουν λύση για το Παλαιστινιακό: Το παλαιστινιακό θα έχει λυθεί όταν δεν θα έχει μείνει ούτε μισός Παλαιστίνιος στην Παλαιστίνη.
Δεν είναι επιτρεπτό να εξοικειωθούμε με αυτές τις πότε χαφιέδικες και συχνότερα ναζιστικές λογικές και πρακτικές του Ισραήλ, δεν γίνεται να συζούμε με τη θηριωδία, δε γίνεται να λέμε έλα μωρέ, κάθε λίγο και λιγάκι αυτά θα γίνονται.
Δε γίνεται να είμαστε απαθείς θεατές στο δράμα μιας χώρας που την έχουν κάνει Κολοσσαίο.
Ο μόνος σύμμαχος πλέον των Παλαιστινίων είναι η διεθνής κοινή γνώμη. Ας μην τους τον στερήσουμε και αυτόν αν θέλουμε να συνεχίσουμε να λεγόμαστε άνθρωποι.

22 Ιουλ 2014

ΑΠΟ ΠΟΙΕΣ ΧΩΡΕΣ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ... ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΙ!


Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Η κατάλληλη τράπεζα έκανε την κατάλληλη μελέτη: η ελβετική UBS, η τράπεζα που για να σε δεχτεί ως πελάτη της πρέπει να είσαι ζάπλουτος, έκανε μελέτη για τους... δισεκατομμυριούχους! Δισεκατομμυριούχους σε δολάρια, οφείλουμε να επισημάνουμε, όχι δισεκατομμυριούχους σε ευρώ! Εστω και σε δολάρια, οι δισεκατομμυριούχοι στον πλανήτη δεν είναι πολλοί - μόλις 2.170 άτομα μέτρησε η UBS. Η συνολική περιουσία αυτών των δύο χιλιάδων ανθρώπων δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητη - περίπου 6,5 τρισεκατομμύρια δολάρια! Η UBS μάς πληροφορεί και από ποιες χώρες προέρχονται οι περισσότεροι δισεκατομμυριούχοι. Πρώτη χώρα προέλευσης οι ΗΠΑ, όπως θα περίμενε κανείς. Από τις ΗΠΑ λοιπόν προέρχεται σχεδόν το ένα τέταρτο των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη - για την ακρίβεια 515 από αυτούς με συνολική περιουσία 2,064 τρισεκατομμύρια δολάρια. Κανείς όμως δεν θα φανταζόταν ότι στη δεύτερη θέση προέλευσης των δισεκατομμυριούχων βρίσκεται η... Κίνα! Μάλιστα, η Κίνα, με 157 δισεκατομμυριούχους που διαθέτουν περιουσία ύψους 384 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Στην τρίτη θέση η Γερμανία με 148 άτομα και αθροιστική περιουσία 432 δισ., στην τέταρτη θέση η Βρετανία (135 δισεκατομμυριούχοι με 420 δισ. δολάρια) και στην πέμπτη θέση η Ρωσία με 108 δισεκατομμυριούχους που κατέχουν περιουσία 342 δισ. δολαρίων.
Νέα έκπληξη μας περιμένει στη θέση νούμερο έξι: 103 δισεκατομμυριούχοι από την... πάμπτωχη Ινδία, με περιουσία 180 δισεκατομμύρια. Στην έβδομη θέση το... Χονγκ Κονγκ (75 άτομα με 224 δισ.) και μετά βίας στην όγδοη θέση εμφανίζεται η Γαλλία, με 64 δισεκατομμυριούχους με περιουσία 202 δισεκατομμύρια. Στην ένατη θέση η Σαουδική Αραβία (64 με 204 δισ.) και την πρώτη δεκάδα κλείνει η Ελβετία με 61 δισεκατομμυριούχους, των οποίων αθροιστικά η περιουσία ανέρχεται σε 128 δισεκατομμύρια δολάρια. Βάσει δηλαδή του αριθμού των δισεκατομμυριούχων, οι χώρες προέλευσης τους κατατάσσονται ως εξής: ΗΠΑ, Κίνα, Γερμανία, Βρετανία, Ρωσία, Ινδία, Χονγκ Κονγκ, Γαλλία, Σαουδική Αραβία, Ελβετία.
Από τις 10 αυτές χώρες προέρχονται δηλαδή οι 1.430 από τους 2.170 δισεκατομμυριούχους που έχουν συνολική περιουσία τα 4,58 τρισεκατομμύρια δολάρια από τα 6,5 που έχουν όλοι οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη. Μια απλή διαίρεση όμως της προαναφερθείσης περιουσίας των δισεκατομμυριούχων ανά χώρα διά του αριθμού των δισεκατομμυριούχων κάθε χώρας ώστε να δούμε πόσο... πάμπλουτοι είναι οι ζάπλουτοι κάθε χώρας κατά μέσο όρο, αλλάζει εντελώς τη σειρά. Μόνο οι ΗΠΑ παραμένουν και πάλι πρώτες, με τους πιο πλούσιους δισεκατομμυριούχους! Ο κάθε Αμερικανός δισεκατομμυριούχος έχει κατά μέσο όρο περιουσία 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αντιθέτως, η ένατη σε αριθμό δισεκατομμυριούχων Σαουδική Αραβία εκτινάσσεται στη δεύτερη θέση, με τον κάθε δισεκατομμυριούχο της να έχει κατά μέσο όρο περιουσία 3,19 δισεκατομμυρίων. Περιουσία 3,17 δισ. δολαρίων έχει ο κάθε Ρώσος δισεκατομμυριούχος και 3,16 ο κάθε Γάλλος ομόλογός του, ενώ ο κάθε Βρετανός 3,11. Σφαγή δηλαδή στις θέσεις 2 έως 5! Δέκα έως πενήντα... "ψωροεκατομμύρια" δολάρια καθορίζουν τη σειρά κατάταξης των δισεκατομμυριούχων. Αν είναι δυνατόν! Αντιθέτως, οι δισεκατομμυριούχοι της Ινδίας και της Κίνας αποδεικνύονται... "μπατίρηδες", καθώς με μέση περιουσία 1,75 και 2,45 δισ. δολαρίων αντιστοίχως καταβαραθρώνονται στη δέκατη και την όγδοη θέση αντιστοίχως. "Μπατίρηδες" και οι Γερμανοί δισεκατομμυριούχοι, στην έβδομη μόλις θέση με μέση περιουσία 2,9 δισ. δολαρίων, πίσω από το Χονγκ Κονγκ (3 δισ. δολ.). Πολύ πιο... "εξαθλιωμένοι" οι Ελβετοί δισεκατομμυριούχοι, με περιουσία μόλις 2,1 δισεκατομμυριούχων, στην ένατη θέση! Είναι να αυτοκτονούν! Βάσει λοιπόν του μέσου πλούτου, εντελώς άλλη η σειρά κατάταξης των δισεκατομμυριούχων από αυτές τις δέκα χώρες: ΗΠΑ, Σαουδαραβία, Ρωσία, Γαλλία, Βρετανία, Χονγκ Κονγκ, Γερμανία, Κίνα, Ελβετία, Ινδία.
Η UBS μας πληροφορεί και για το πώς προτιμούν σήμερα να ξοδεύουν τα λεφτά τους οι δισεκατομμυριούχοι. Ετσι λοιπόν μαθαίνουμε ότι έχουν ξοδέψει 169 δισεκατομμύρια δολάρια για ακίνητα, 48 δισεκατομμύρια για γιοτ, 34 δισ. δολάρια για προσωπικά αεροπλάνα και 31 δισεκατομμύρια για έργα τέχνης. Αλλα 13 δισεκατομμύρια έχουν ξοδέψει για αντίκες, κοσμήματα, ρούχα, συλλεκτικά αυτοκίνητα και πάει λέγοντας Μια απλή πρόσθεση αποκαλύπτει ότι όλα αυτά τα ποσά μαζί δεν κάνουν ούτε 300 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα υπόλοιπα 6,2 τρισεκατομμύρια βρίσκονται στο χρηματοπιστωτικό σύστημα όπου αυξάνονται ή μειώνονται μακριά από τις παραγωγικές δραστηριότητες!
*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Τρίτη 22 Ιουλίου 2014

22 Ιούλη 1943… Αθήνα: η τεράστια πορεία του ΕΑΜ για τη Μακεδονία

Πάνδημο Συλλαλητήριο 400.000 Λαού στην Αθήνα, οργανωμένο από το ΕΑΜ, ματαιώνει την παράδοση της Μακεδονίας στους Βουλγάρους κατακτητές, κατά τη διάρκεια του οποίου ορθώθηκε η Παναγιώτα Σταθοπούλου μπροστά στο τάνκ, που την έλυωσε (πηγή ποαεα).
Στις αρχές Ιούλη 1943, οι Γερμανοί αποφάσισαν να αντικαταστήσουν με βουλγαρικά φασιστικά στρατεύματα, τα δικά τους στρατεύματα κατοχής και στην υπόλοιπη Μακεδονία.

Μόλις έγινε γνωστή η απόφαση των χιτλερικών, σηκώθηκε ισχυρό κύμα αγανάκτησης σε όλη τη χώρα. Στις 8 Ιούλη, η Κεντρική Επιτροπή του ΕΑΜ κάλεσε το λαό σε «συναγερμό για τη σωτηρία του λαού της Μακεδονίας και της Θράκης από τα νύχια των αιμοβόρων εισβολέων...». Απόφαση με παρόμοιο περιεχόμενο κυκλοφόρησε και η ΚΕ του ΕΛΑΣ.


Η αρχή των κινητοποιήσεων έγινε στη Μακεδονία, στη Θεσσαλονίκη. Με την καθοδήγηση του ΕΑΜ, συγκροτήθηκαν συλλαλητήρια με συμμετοχή χιλιάδων πατριωτών στις πόλεις Κιλκίς, Εδεσσα, Βέροια, Γιαννιτσά, Κοζάνη, Βόλο, Καρδίτσα, κ.α.
Η προκήρυξη του ΕΑΜ

«Η Μακεδονία ολόκληρη παραδόθηκε στη βουλγαρική θηριωδία. Η απειλή, που το ΕΑΜ είχε υποδείξει από καιρό και είχε καλέσει τον ελληνικό λαό ν’ αγωνιστή για την αποτροπή της, αποτελεί σήμερα πραγματικότητα. Μια βουλγαρική στρατιά αναπτύσσεται ανατολικά του Αξιού. Εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες – το τρίτο του ελληνικού πληθυσμού – χωρικοί και αστοί σ’ αυτή τη γωνιά της ελληνικής γης, ποτισμένη με αίμα, απειλούνται με εξόντωση. Οι βουλγαρικές συμμορίες θα επιπέσουν τώρα κατά των ανυπεράσπιστων πληθυσμών. Οι διωγμοί, οι δηλώσεις, οι ομαδικές σφαγές, θα επεκταθούν σε ολόκληρη τη Μακεδονία. Η εθνική τραγωδία αποκορυφώνεται. Τρέμοντας την ανάπτυξη του ανταρτικού κινήματος, το χιτλεροφασιστικό κτήνος, μη διαθέτοντας δυνάμεις αρκετές για να το αντιμετωπίσει, εξαπολύει στην Ελλάδα τις βουλγαρικές ορδές, παραδίδει τώρα ολόκληρη τη Μακεδονία στα εξοντωτικά σχέδια ενός κτηνώδους ιμπεριαλισμού. Και η προδοτική ψευτοκυβέρνηση – όπως το έχουμε προβλέψει – αδιαμαρτύρητα τον αποδέχεται τον διαμελισμό των εθνικών εδαφών, αναγνωρίζει και νομιμοποιεί την επέκτασή του και πιστό όργανο των επιδρομέων, ενισχύει τα σχέδιά τους» (πηγή erodotos weblog)
Τον Ιούλη του 1943, η χιτλερική διοίκηση, αντιμέτωπη με τα κρίσιμα προβλήματα του πολέμου, πήρε την απόφαση να παραχωρήσει ολόκληρη τη Μακεδονία και τη Θράκη στους Βούλγαρους φασίστες. Η μάχη ξεκίνησε στις 7 Ιούλη απ' τη Θεσσαλονίκη. Χιλιάδες νέοι και πλήθη λαού ξεκίνησαν με διαδήλωση από την Αποστόλου Παύλου. Το ίδιο βράδυ στη Νεάπολη μιλούν, σε συγκέντρωση λαού και νεολαίας, στελέχη του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ, ξεσηκώνοντας την πόλη. Τις επόμενες μέρες, σε Επτάλοφο, Νεάπολη, Τούμπα, Καλαμαριά κινητοποιούνται 50.000 λαού. Στις 10 Ιούλη κηρύσσεται παλλαϊκή απεργία. Την ίδια μέρα ξεσηκώνεται το Κιλκίς. Στις 17 η Εδεσσα, τα Γιαννιτσά. Ολη η Μακεδονία, με πρωτοπόρους το ΕΑΜ και την ΕΠΟΝ, δίνει τη μάχη ενάντια στο διαμελισμό της χώρας.

Τη μάχη αυτή, όμως, την έκρινε η ασύγκριτη σε μαζικότητα και μαχητικότητα διαδήλωση του λαού της Αθήνας, στις 22 Ιούλη 1943. Σε αυτή την πρωτοφανέρωτη μεγαλειώδη διαδήλωση, χιλιάδες λαού πλημμύρισαν το κέντρο της πρωτεύουσας. Σε αυτή τη μάχη, οι κατακτητές ήταν αποφασισμένοι να χτυπήσουν. Τη στιγμή που οι σημαίες έχουν φτάσει στην οδό Ομήρου, μπροστά στην Τράπεζα της Ελλάδας, τα τανκς έρχονται. Μια ξανθιά κοπέλα ορμά με τη σημαία και την ανεμίζει μπροστά απ' το τανκ. Μια ριπή τη ρίχνει κάτω νεκρή. Και οι ερπύστριες περνούνε πάνω απ' το άψυχο κορμί της. Ηταν η Παναγιώτα Σταθοπούλου. Μια άλλη ΕΠΟΝίτισσα ορμά στο τανκ, σκαρφαλώνει και χτυπά τον τανκίστα στο πρόσωπο. Μια σφαίρα, τη ρίχνει κι αυτή νεκρή. Ηταν η Κούλα Λίλη.


Στο ρεπορτάζ για τη μεγάλη διαδήλωση, η «Νέα Γενιά» γράφει: «Στη μεγάλη διαδήλωση της 22/7 πέσανε ηρωικά οι ΕΠΟΝίτες και ΕΠΟΝίτισσες: Μ. Καλοζύμης εφαρμοστής στη ΒΙΟ, Παναγιώτα Σταθοπούλου, Θώμης Χατζηθωμάς, σπουδαστής, Αντωνιάδου, φοιτήτρια. Ορκιζόμαστε να εκδικηθούμε το θάνατο των συναγωνιστών μας» (πηγή Κόκκινος Φάκελος).


Πηγή Αντίσταση στις γειτονιές

Αθήνα



Αποκορύφωμα των εκδηλώσεων αποτέλεσε η μάχη που έδωσε ο αθηναϊκός λαός στις 22 Ιούλη 1943.
Το πρωί της 22 Ιούλη, στην Αθήνα είχε σταματήσει κάθε κίνηση. Οι εργάτες είχαν κατέβει σε απεργία. Τα δημόσια γραφεία και τα καταστήματα έκλεισαν και στους έρημους δρόμους κυκλοφορούσαν περίπολοι στρατευμάτων κατοχής και Ελλήνων αστυνομικών. Σε επίκαιρα σημεία της πρωτεύουσας, οι Γερμανοϊταλοί είχαν στήσει πολυβόλα. Οι ξένοι κατακτητές και οι λακέδες τους είχαν πάρει όλα τα μέτρα για να εμποδίσουν τις εκδηλώσεις του λαού.






Αλλά κατά τις 10 το πρωί οι δρόμοι άρχιζαν να ζωντανεύουν. Οι Αθηναίοι κατέφθασαν στους προκαθορισμένους χώρους των συγκεντρώσεων. Οι Πλατείες στα Εξάρχεια και στου Ψυρρή, στο Κολωνάκι, στο Μοναστηράκι, η Πλατεία Λαυρίου, η Ομόνοια και άλλα κεντρικά σημεία της πρωτεύουσας πλημμύρισαν από χιλιάδες πατριώτες. 


Με ξεδιπλωμένες ελληνικές σημαίες και πλακάτ, οι μάζες του λαού προχώρησαν προς το κέντρο, ενώ χιλιάδες προκηρύξεις γέμισαν τους δρόμους: «Οχι επέκταση», «Εξω οι Βούλγαροι φασίστες από την ελληνική Μακεδονία - Θράκη», «Κάτω οι προδότες». Τα συνθήματα αυτά αντήχησαν σ' όλους τους δρόμους της πρωτεύουσας.

Τα γερμανικά τανκς επιχείρησαν χωρίς επιτυχία να διαλύσουν τις φάλαγγες των διαδηλωτών. Ακολούθησαν σκληρές συγκρούσεις. Στις συγκρούσεις σκοτώθηκαν 30 διαδηλωτές, ανάμεσά τους η Παναγιώτα Σταθοπούλου, η Κούλα Λίλη, ο Κ. Δουκάκης, η υφαντουργός Ολγα Μπακόλα, η φοιτήτρια Αντωνιάδη, ο Μ. Καλοζύμης, ο Θωμάς Χατζηθωμάς, ο Θ. Τεριακής, ο Β. Στεφανιώτης και ο ανάπηρος του ελληνοϊταλικού πολέμου Αντώνης Παπασταυράκης. Τραυματίστηκαν 200 διαδηλωτές και συνελήφθησαν 500. Πολλοί από αυτούς καταδικάστηκαν σε βαριές ποινές (πηγή).


Παναγιώτα Σταθοπούλου
Στις 22 Ιούλη του 1943 η ΕΠΟΝίτισσα Παναγιώτα Σταθοπούλου ήταν μια από τους 400.000 αγωνιστές, άντρες, γυναίκες και παιδιά, που ξεχύθηκαν στο κέντρο της Αθήνας για να ματαιώσουν τα σχέδια των ναζί. Οι Γερμανοί έβλεπαν ότι η Αντίσταση στις πόλεις και τα βουνά απασχολούσε δώδεκα ολόκληρες μεραρχίες τους στην Ελλάδα. Εδώ και μήνες, στο Ανατολικό Μέτωπο είχαν προβλήματα. Ετσι, για να ελευθερώσουν μερικά στρατεύματα, αποφάσισαν να επεκτείνουν τη βουλγαρική κατοχή έως τη Θεσσαλία.
Από το πρωί εκείνης της μέρας, όλα είχαν νεκρώσει. Λαοθάλασσα ο κόσμος από τις συνοικίες στο κέντρο. Γερμανικά μηχανοκίνητα, ιταλική καβαλερία, «Ελληνες» χωροφύλακες χτυπάνε στο ψαχνό. Κάποιοι πέφτουν, αλλά η κοσμοπλημμύρα προχωράει. Γύρω στην Ομόνοια γίνονται μάχες. Οι διαδηλωτές έρχονται στα χέρια με τους καραμπινιέρους, νέες κοπέλες αφοπλίζουν χωροφύλακες, ανάπηροι χτυπούν με τα δεκανίκια τους μέσα από τα καροτσάκια.



Στην οδό Ομήρου, η Παναγιώτα προχωράει μπροστά στο τανκς, για να το εμποδίσει να προχωρήσει. Ο Γερμανός την πυροβολεί και περνάει από πάνω της. Ενα άλλο κορίτσι, η Κούλα Λίλη, βλέποντας το μηχανοκίνητο να πλακώνει το σώμα της Σταθοπούλου, πηδάει πάνω στην ερπύστρια και με το τακούνι της χτυπάει στο πρόσωπο τον οδηγό του. Εκείνος πυροβολεί με το πιστόλι και η Λίλη σωριάζεται θανάσιμα πληγωμένη στην άσφαλτο.


Στις 22 του Ιούλη 1943 τριάντα έπεσαν νεκροί και τριακόσιοι πληγώθηκαν. Ομως, οι Βούλγαροι φασίστες δεν έφτασαν μέχρι τη Θεσσαλία και οι Γερμανοί δεν έφυγαν για το Ανατολικό Μέτωπο...


Οι διαδηλωτές κατόρθωσαν να αρπάξουν το σώμα της Παναγιώτας και χέρια στοργικά στόλισαν το κεφάλι της πάνω από το σημείο που είχε συντριβεί, με λουλούδια, πριν την παραδώσουν στη μάνα γη... (πηγή Ριζοσπάστης).
Η Παναγιώτα Σταθοπούλου γεννήθηκε στην Αμερική από γονείς που κατάγονταν από το Μεγάλο Χωριό Ευρυτανίας. Στην Κατοχή βρέθηκαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στη συνοικία του Γκύζη, στην οδό Βαλτινών, η οποία μετά τη θυσία της Παναγιώτας πήρε το όνομά της. Ομως, με την απελευθέρωση οι κυβερνήσεις αφαίρεσαν το όνομά της και επανήλθε στο προηγούμενο!


Τα χρόνια πέρασαν... Η ηρωική μορφή της Σταθοπούλου βρέθηκε στην αφάνεια και στη λησμονιά. Υστερα από χρόνια, επί δημαρχίας Δ. Μπέη, στήθηκε μια υποτυπώδης πλάκα απέναντι από εκεί που βρισκόταν το σπίτι της (στο άλσος, γιατί στην πολυκατοικία που έγινε δε δέχτηκαν να τοποθετηθεί) και έτσι παραμένει, φθαρμένη από το χρόνο.


Στο χωριό όμως των γονιών της, στο Μεγάλο Χωριό, στήθηκε ένα μεγαλόπρεπο μνημείο με φροντίδα του αντιστασιακού Αυγέρη Αυγερόπουλου και των συγγενών της, με απούσα πάντα την πολιτεία. Επίσης στη συμβολή των οδών Ομήρου και Πανεπιστημίου - στο χώρο που έπεσε η Παναγιώτα Σταθοπούλου κάτω από τις ερπύστριες των γερμανικών τανκς - στη γωνία της Εθνικής Τράπεζας υπάρχει μια πλάκα με τα ονόματα των πεσόντων και της Παναγιώτας (πηγή).

Κούλα Λίλη
Φοιτήτρια της Γαλλικής Ακαδημίας , 19 χρονών.
Όταν είδε να συνθλίβεται η συμμαθήτρια της από τις ερπύστριες τού άρματος μάχης, σκαρφαλώνει πάνω στο τανκ και τραβάει απ’τα μαλλιά των ναζί διοικητή τού άρματος και με το παπούτσι της τον χτυπά στο πρόσωπο. Μια ριπή αυτόματου όπλου την θέρισε (πηγή).





Ο Ριζοσπάστης της 23 Ιουλίου 1943

Τους πληρώνουμε για να μας… χρεοκοπήσουν!

«Η Ελλάδα είναι η χώρα με την υψηλότερη πιθανότητα χρεοκοπίας, εκτιμά σε έκθεση της η BlackRock».
Το πρώτο που θα είχε να παρατηρήσει κανείς διαβάζοντας αυτή την είδηση είναι πόσο μακριά από την πραγματικότητα βρίσκεται η κυβέρνηση με το «succes story» της.
Το δεύτερο είναι ότι όλα αυτά που προηγήθηκαν (για την ακρίβεια αυτά που πάθαμε) για να αποφύγουμε δήθεν τη χρεοκοπία δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα αφού ο κίνδυνος της χρεοκοπίας παραμένει και ενισχύεται.
Το τρίτο που θα είχε να παρατηρήσει κανείς είναι ότι η χρεοκοπία, για την οποία κάνει λόγο η BlackRock, ήδη έχει συντελεσθεί για την πλειοψηφία του ελληνικού λαού…
Το τέταρτο και πολύ ενδιαφέρον που έχουμε να παρατηρήσουμε σχετικά με την προειδοποίηση της BlackRock είναι ότι αυτή η εταιρεία είχε προσληφθεί από την ελληνική κυβέρνηση για να ελέγξει και να πιστοποιήσει τη βιωσιμότητα των τραπεζών που λειτουργούν στη χώρα μας.
Ετσι, οι άνθρωποι της έκαναν φύλλο- φτερό τα χαρτοφυλάκια 18 τραπεζών και μπήκαν στα άδυτα των αδύτων του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.
Τώρα λοιπόν η BlackRock αξιοποιεί, όπως φαίνεται, τα στοιχεία που συγκέντρωσε στην Ελλάδα (και που μόνο αυτή έχει) για να καταλήξει στην εκτίμηση περι σοβαρού κινδύνου χρεοκοπίας.
Βεβαίως δεν πρόκειται για μια απλή διαπίστωση, αφού η BlackRock εκτός από ελεγκτικός οργανισμός είναι και ο μεγαλύτερος επενδυτικός σύμβουλος στον κόσμο. Ετσι, μπορεί να «αξιοποιεί» τα στοιχεία και τις πληροφορίες που συγκεντρώνει ως «ελεγκτής» για να καθοδηγεί τους επενδυτές- πελάτες της στις σωστές επιλογές, ως «σύμβουλος»…. Δηλαδή αυτό που λέμε στην Ελλάδα: «Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει»!
Και όλα αυτά βγάζοντας διπλό κέρδος, αφού για να κάνει τον έλεγχο των ελληνικών τραπεζών πήρε από την κυβέρνηση περίπου 17 εκατομμύρια δολάρια, ενώ «πουλώντας» τις αποκλειστικές πληροφορίες, που συγκέντρωσε, στους επενδυτές- πελάτες της αποκομίζει τεράστια ποσά.
Και επειδή μιλάμε για μεγέθη,  αναφέρουμε ότι τα υπό διαχείριση κεφάλαιά της BlackRock αγγίζουν τα 3,5 τρις. δολ., ενώ το χαρτοφυλάκιο για το οποίο παρέχει συμβουλές επενδύσεων ξεπερνά τα 9 τρις. Aυτό την καθιστά αυτόματα ως την μεγαλύτερη επενδυτική εταιρεία στον κόσμο.
Τι αναφέρει η έκθεση
Η Ελλάδα είναι η χώρα που διατρέχει τον μεγαλύτερο κίνδυνο χρεοκοπίας σύμφωνα με τον δείκτη «Sovereign Risk» της BlackRock.
Οπως αναφέρει η ιστοσελίδα euro2day,  o δείκτης συγκροτείται μέσω της ανάλυσης ποσοτικών μετρήσεων σε τέσσερις βασικές κατηγορίες. Το δημοσιονομικό περιθώριο (40%), την προθυμία αποπληρωμής (30%), την εξωτερική δημοσιονομική θέση (20%) και την κατάσταση του χρηματοπιστωτικού τομέα (10%).
Όπως σημειώνεται σε έκθεση που δημοσίευσε ο διεθνής οίκος τον Ιούλιο, το δεύτερο τρίμηνο του 2014 η χώρα με την υψηλότερη πιθανότητα χρεοκοπίας είναι η Ελλάδα. Αμέσως μετά ακολουθούν η Βενεζουέλα, η Αίγυπτος, η Ουκρανία, η Πορτογαλία, η Αργεντινή, η Ιταλία, η Σλοβενία, η Ουγγαρία και η Ιρλανδία.
Στον αντίποδα, η Νορβηγία κατατάσσεται στην πρώτη θέση των χωρών με το μικρότερο κίνδυνο χρεοκοπίας. Στην δεκάδα με τις πιο ασφαλείς για τους επενδυτές χώρες περιλαμβάνονται ακόμα η Σιγκαπούρη, η Ελβετία, η Σουηδία, η Γερμανία, η Ταϊβάν, ο Καναδάς, η Νέα Ζηλανδία και η Αυστραλία.
Σε σχέση με την προηγούμενη έκθεση για το «sovereign risk» η Βραζιλία υποχώρησε τέσσερις θέσεις εξαιτίας της αύξησης στο βραχυπρόθεσμο χρέος της χώρας, ενώ η Ρωσία έπεσε τρεις θέσεις λόγω της μείωσης της αποτελεσματικότητας της κυβέρνησης και της πτωτικής αναθεώρησης τν προοπτικών για την ανάπτυξη.
Βουτιά πραγματοποίησε η επίδοση της Αργεντινής, καθώς το ΔΝΤ μείωσε δραματικά τις προοπτικές ανάπτυξης της χώρας και η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τα hedge funds που έχουν αρνηθεί την αναδιάρθρωση χρέους το 2005 και το 2010.

21 Ιουλ 2014

Η CIA συντονίζει Ναζί και Τζιχαντιστές


Ο Ντμύτρο Γιάρος, επικεφαλής του ουκρανικού ακροδεξιού «Πράβι Σέκτορ» σε ομιλία του στο Μαϊντάν τον Φεβρουάριο του 2014.
του ThierryMeyssan


Η αντιπαράθεση μεταξύ των πραξικοπηματιών του Κιέβου, που υποστηρίζονται από το ΝΑΤΟ, και των Ουκρανών Φεντεραλιστών, που υποστηρίζονται από τη Ρωσία, έχει φθάσει σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή.

Στις 8 Μαΐου του 2007 στο Τερνοπόλ (δυτική Ουκρανία), μικρές ομάδες Ναζί και ισλαμιστών δημιουργούν το λεγόμενο αντι-ιμπεριαλιστικό μέτωπο προκειμένου να πολεμήσουν κατά της Ρωσίας. Συμμετέχουν σ’ αυτό οργανώσεις από τη Λιθουανία, την Πολωνία, την Ουκρανία και τη Ρωσία. Ανάμεσά τους, ισλαμιστές αυτονομιστές από την Κριμαία, την Δημοκρατία της Αντιγκέα στους πρόποδες του Καυκάσου, το Νταγκεστάν, την Ινγκουσετία, την Δημοκρατία της Καμπαρντίνο-Μπαλκαρία (στα σύνορα με την Γεωργία), από την Καρατσάϊ-Τσερκεσία, την Οσετία και από την Τσετσενία. Στο Μέτωπο προεδρεύει ο Ντμύτρο Γιάρος, επικεφαλής του ουκρανικού ακροδεξιού «Πράβι Σέκτορ», ο οποίος τον Φεβρουάριο του 2014, μετά το πραξικόπημα στο Κίεβο, έγινε Αναπληρωτής Γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας της Ουκρανίας.

Στις 2 Μαΐου, ο μεταβατικός πρόεδρος της Ουκρανίας Ολεξάντερ Τουρτσίνοφ και ο Ουκρανο-Εβραίος ολιγάρχης Ίγκορ Κολομόισκι οργάνωσαν την πυρπόληση στο «Σπίτι των Συνδικάτων» στην Οδησσό, όπου βρήκαν τον θάνατο δεκάδες ρωσόφωνοι κάτοικοι της πόλης που είχαν καταφύγει εκεί. Ο δυτικός τύπος ελαχιστοποίησε το μέγεθος αυτής της άγριας πράξης και, στη συνέχεια, τήρησε απόλυτη σιωπή όταν άρχισαν να συσσωρεύονται μαρτυρίες και αποδεικτικά στοιχεία. Μετά από αυτές τις φρικαλεότητες, δεν μπορούν πλέον να συνεχίσουν να ζουν μαζί οι δύο λαοί.

Τρία σενάρια είναι τώρα πιθανά: είτε οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μετατρέψουν την Ουκρανία σε νέα Γιουγκοσλαβία ώστε να προκαλέσουν τον πόλεμο με την ελπίδα να εμπλακούν σ’ αυτόν η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε θα πολλαπλασιάσουν τις συγκρούσεις γύρω από τη Ρωσία, αρχίζοντας με τη Γεωργία, ή θα χρησιμοποιήσουν μισθοφόρους προκειμένου να αποσταθεροποιήσουν την ίδια τη Ρωσία, την Κριμαία ή το Νταγκεστάν.

Όποια και αν είναι η επιλογή της, η Ουάσιγκτον έχει, από τώρα, συγκροτήσει μισθοφορικό στρατό. Το Συμβούλιο Άμυνας του Κιέβου έστειλε απεσταλμένους στη Δυτική Ευρώπη για να στρατολογήσει ακροδεξιούς ακτιβιστές που θα έρθουν και θα πολεμήσουν κατά των Φεντεραλιστών (που θεωρούνται «φιλορώσοι»). Έχει ήδη δημιουργηθεί στην Γαλλία ένας πυρήνας «Πράβι Σέκτορ», τα μέλη του οποίου σύντομα θα ενσωματωθούν στην ουκρανική Εθνική Φρουρά.

Επιπλέον, το Συμβούλιο Άμυνας του Κιέβου σκοπεύει να προσθέσει στους Δυτικοευρωπαίους νεοναζί και τζιχαντιστές που έχουν ήδη πραγματική στρατιωτική εμπειρία.

Ουσιαστικά, αν αγνοήσουμε τις επιφανειακές διαφορές τους, οι σημερινοί Ναζί και οι τζιχαντιστές μοιράζονται τόσο την λατρεία της βίας όσο και το όνειρο της παγκόσμιας κυριαρχίας, που είναι αντίστοιχο του σιωνιστικού. Ταιριάζουν, λοιπόν, με όλες τις άλλες οργανώσεις που υποστηρίζονται από την Ουάσινγκτον, όπως το ρωσικό Αριστερό Μέτωπο του Σεργκέι Ουντάλτσοφ, και με τον φίλο του, τον Ρώσο πολέμιο του Πούτιν, Αλεξέϊ Ναβάλνι. Υπάρχουν ήδη πολλές επαφές μεταξύ τους.

Δεν έχει νόημα σήμερα η διαίρεση Αριστερά/Δεξιά του Ψυχρού Πολέμου, αλλά η διαχωριστική γραμμή Νέα Τάξη/Αντίσταση. Στην Ουκρανία, οι άνθρωποι του Κιέβου αναφέρονται στην μάχη της Βέρμαχτ εναντίον των Εβραίων, των κομμουνιστών και των Ρώσων, ενώ αυτοί στο Ντόνετσκ γιορτάζουν τη νίκη της πατρίδας τους ενάντια στον φασισμό κατά τη διάρκεια του «Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου» (Β’ Παγκόσμιου Πολέμου). Οι άνθρωποι του Κιέβου καθορίζουν την ταυτότητά τους με την ιστορία τους, πραγματική ή μυθική, ενώ αυτοί του Ντόνετσκ προέρχονται μεν από διαφορετικές ιστορικές κοινότητες, αλλά είναι ενωμένοι στον αγώνα τους ενάντια στην καταπίεση.

Απόδειξη ότι αυτή η διαχωριστική γραμμή είναι η μόνη που έχει μια λογική, είναι ότι ο Ουκρανο-Εβραίος ολιγάρχης Ίγκορ Κολομόισκι χρηματοδοτεί εκείνους που φωνάζουν «Θάνατος στους Εβραίους!». Πρόκειται για μαφιόζο που έχει συγκεντρώσει μια από τις μεγαλύτερες περιουσίες στην Ευρώπη, αρπάζοντας μεγάλες επιχειρήσεις στον τομέα της μεταλλουργίας, της ενέργειας και τον χρηματοπιστωτικό. Υποστηρίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και έχει τοποθετήσει διάφορες προσωπικότητες, όπως τον γιο του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Μπάιντεν, στο Διοικητικό Συμβούλιο στην εταιρεία εκμετάλλευσης φυσικού αερίου στην οποία συμμετέχει. Όχι μόνο δεν έχει πρόβλημα να χρηματοδοτεί ναζιστικές ομάδες, αλλά είχε χαρεί όταν, μετά από εντολές του, αυτές δολοφόνησαν αντι-σιωνιστές Εβραίους στην Οδησσό.

Η συνεργασία μεταξύ Ναζί και τζιχαντιστών δεν είναι καινούργια. Έχει υπάρξει ξανά σε τρεις μουσουλμανικές μεραρχίες των WaffenSS κατά την διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Η 13η Μεραρχία «Handschar», που σχηματίστηκε από Βόσνιους, η 21η Μεραρχία «Σκεντέρμπεης» από Κοσοβάρους και η 23η Μεραρχία «Κάμα» από Κροάτες. Όλοι αυτοί ήταν μουσουλμάνοι και μάλιστα επηρεαζόντουσαν από την Τουρκία. Βέβαια, η πλειοψηφία αυτών των στρατιωτών αυτομόλησε κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Τον Ιούλιο του 2013, ο Εμίρης του Καυκάσου και υπεύθυνος της τοπικής Αλ Κάιντα, DokuUmarov, κάλεσε τα μέλη του «αντι-ιμπεριαλιστικού μετώπου» να πάνε να πολεμήσουν στη Συρία. Ωστόσο, δεν υπάρχει σαφής τεκμηρίωση ναζιστικής συμμετοχής στις σημερινές επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης της Εγγύς Ανατολής.

Τέλος, μερικές δεκάδες Τατάροι τζιχαντιστές της Κριμαίας ήρθαν να πολεμήσουν στη Συρία και μεταφέρθηκαν από την τουρκική ΜΙΤ στο Κίεβο για να συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις της EuroMaidan και στο πραξικόπημα της 22ης Φεβρουαρίου στο πλευρό του Ντμύτρο Γιάρος.

Τα μέτρα που πάρθηκαν στην Ευρώπη, κατόπιν αιτήματος του Γενικού Γραμματέα Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ JehJohnson, για να εμποδίσουν την επιστροφή των μαχητών της Τζιχάντ στις πατρίδες τους δείχνει ότι η CIAσκοπεύει να τους χρησιμοποιήσει σε ένα νέο μέτωπο.

Η αναγκαστική παραίτηση του Σαουδάραβα πρίγκιπα BandarbinSultan, στις 15 Απριλίου, κατόπιν αιτήματος του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Τζον Κέρι, και του αδελφού του, πρίγκιπα SultanbinSalman, στις 14 Μαΐου, υπό την πίεση του υπουργού Άμυνας ChuckHagel, βεβαιώνει ότι οι ΗΠΑ επιθυμούν τον επανέλεγχο του μηχανισμού της τζιχάντ.

Το ερώτημα είναι, θα μπορέσουν οι Ευρωπαίοι και οι Άραβες της αντι-νεοταξικής Αντίστασης να συμμαχήσουν κι αυτοί;
[Μτφ: Partisan.gr]
[Πηγή: VoltaireNet.org, 19/05/2014]

Κι όμως η Αργεντινή ΔΕΝ χρεοκόπησε – Δάνειο μαμούθ από Κίνα


κιχνερΌσοι είχαν ποντάρει στην χρεοκοπία της Αργεντινής έχασαν. Όπως μεταδίδεται η Αργνετινή σύναψε επενδυτικό δανειο με την Κινα. Η συμφωνία ανακοινώθηκε μετά την συνάντηση της προέδρου C. Fernandez και του Κινέζου ομολόγου της και προέδρου του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας Xi Jinping.
Η Κινα θα δώσει 4,7 δις δολάρια για επενδύσεις στην ενέργεια, ενώ συμφώνησε και για τριετές swap σε παράταση υφιστάμενου, ύψους 11 δις δολαρίων.
H Αργεντινή είχε αποκλειστεί απο τις αγορες μετά την σταθερή άρνησή της να πληρώσει ομόλογα κερδοσκόπων που δεν είχαν συφωνήσει με το “κούρεμα του χρέους τους”.
Το χρήμα από τη Κίνα θα διοχετευθεί σε έργα υποδομής με δυο υδροηλεκτρικά φράγματα στην Παταγονία, δυνατότητας ιδιοκτησίας της κρατικής εταιρείας ενέργειας.
: onalert.gr

Είμαστε τεμπέληδες ή πειράζουν τα μυαλά μας;

Φωτο του Στ. Ελληνιάδη: Κόντρα στο ρεύμα στην πανεπιστημίου!
Εάν, ο κόσμος συνεχίσει να τρώει το παραμύθι, η κατάσταση θα γίνει ακόμα πιο τραγική

«Η βιωσιμότητα ή όχι αυτής της ακραίας ανισότητας εξαρτάται όχι μόνο από την αποτελεσματικότητα του καταπιεστικού μηχανισμού, αλλά, επίσης, και ίσως πρωτίστως, από την αποτελεσματικότητα του μηχανισμού αιτιολόγησής της. Εάν οι ανισότητες αντιμετωπιστούν ως δικαιολογημένες, ας πούμε επειδή φαίνεται να είναι συνέπεια μιας επιλογής των πλουσίων να εργάζονται πιο σκληρά ή πιο αποτελεσματικά από τους φτωχούς, ή επειδή εμποδίζοντας τους πλούσιους να κερδίζουν περισσότερα θα βλάψει αναπόφευκτα τα πιο φτωχά μέλη της κοινωνίας, τότε είναι εντελώς πιθανό η συγκέντρωση του εισοδήματος να πετύχει νέα ιστορικά ρεκόρ.
»
Εάν, δηλαδή, ο κόσμος συνεχίσει να τρώει το παραμύθι, η κατάσταση θα γίνει ακόμα πιο τραγική. Ο Τομά Πικετί γράφει χωρίς περιστροφές για τον «καταπιεστικό μηχανισμό» και το «μηχανισμό αιτιολόγησης». Επειδή αυτά στη Δύση δεν είναι αυτονόητα, έχει σημασία ότι διατυπώνονται από ένα πολύ διάσημο πλέον οικονομολόγο, ο οποίος με το μπεστσέλερ βιβλίο του Το Κεφάλαιο στον 21ο αιώνα διατάραξε τους πολιτικούς, οικονομικούς, ακαδημαϊκούς και δημοσιογραφικούς κύκλους της Αμερικής και της Ευρώπης. Η υπερσυγκέντρωση του κεφαλαίου και οι κοινωνικές ανισότητες που μεγαλώνουν αλματωδώς τα τελευταία τριάντα χρόνια, φέρνοντας τον αναπτυγμένο κόσμο πολύ πίσω, στην προ του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου εποχή, ακόμα και στην προ της Γαλλικής Επανάστασης εποχή, προϋποθέτουν και επιβάλλουν θεμελιώδεις αλλαγές όχι μόνο στην οικονομική δομή των χωρών, αλλά και στο πολιτικό τους σύστημα, και στη θέση τους στον παγκόσμιο καταμερισμό εξουσίας. Αλλαγές που εάν συνεχιστούν ανεμπόδιστα, οδηγούν την ανθρωπότητα σε καταστάσεις που είναι πιο κοντά στα μαύρα χρόνια του Μεσαίωνα, όλο και πιο μακριά από τον μεταπολεμικό κόσμο στον οποίο αναπτύχθηκε η αστική δημοκρατία, η σχετική ανεξαρτησία των εθνών-κρατών, το εκτεταμένο κοινωνικό κράτος και η τάση για περιορισμό των διακρίσεων ανάμεσα στις τάξεις.
Για να επιτευχθούν αυτές οι οπισθοδρομικές αλλαγές σε βάρος των λαών και των χωρών, εντείνεται η βία, εντείνεται και η παραπλάνηση. Αλλά και η βία, για να γίνεται ανεκτή ή αποδεκτή καλύπτεται από ένα πέπλο παραπλάνησης. Έτσι, συνολικά, η ληστρική επιδρομή σε βάρος μιας χώρας, η συρρίκνωση της δημοκρατίας, η κατάλυση της ανεξαρτησίας της και η βία που χρησιμοποιείται για την επίτευξή τους, περιβάλλονται από ένα πυκνό πέπλο παραπληροφόρησης, παραπλάνησης και, το κυριότερο, δικαιολόγησής τους.
Γι’ αυτό συχνά αναρωτιόμαστε, πώς είναι δυνατόν, ενώ συμβαίνουν τόσο τρομακτικά πράγματα στην αναπτυγμένη Δύση, που έχει το υψηλότερο επίπεδο αλφαβητισμού στον κόσμο, τις πιο αναπτυγμένες τεχνολογίες ενημέρωσης και επικοινωνίας, την πιο πλούσια ανθρωπιστική εμπειρία και τη μέγιστη ευημερία στην ιστορία της ανθρωπότητας, οι κοινωνίες να μένουν παθητικοί αποδέκτες και, ακόμα χειρότερα, να συναινούν σε πράξεις βαρβαρότητας που στρέφονται όχι μόνο εναντίον τρίτων, αλλά και εναντίον του εαυτού τους ή να επιζητούν τη βαρβαρότητα του πολέμου και του φασισμού σαν λύση.
Η αστυνομική βία είναι πανταχού παρούσα, επικεντρωμένη στην καταστολή των διεκδικητικών κινητοποιήσεων, των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας και της αντίστασης στις πολιτικές που καταστρέφουν τη φύση, εκποιούν τα περιουσιακά στοιχεία των πιο αδύναμων χωρών, φτωχαίνουν τους εργαζόμενους, διαλύουν τους κοινωνικούς ιστούς. Αλλά η άμεση κρατική βία δεν επαρκεί για την καταστολή. Για να επιτευχθεί η άμβλυνση των αντιδράσεων της κοινωνίας στα μέτρα φτωχοποίησης και υποδούλωσής της, χρησιμοποιείται ένας πολυσύνθετος μηχανισμός, ένα ελεγχόμενο και καθοδηγούμενο πολύπλοκο πλέγμα πληροφοριών, ιδεών, αναλύσεων, ερμηνειών και οδηγιών που έντεχνα αλλοιώνουν τα κριτήρια με τα οποία οι πολίτες αξιολογούν αυτά που συμβαίνουν και αυτά που υφίστανται.
Οι Έλληνες είναι τεμπέληδες
Οι εμπνευστές της επιβολής των Μνημονίων στην Ελλάδα, για να παραπλανήσουν τους πολίτες και να εξασφαλίσουν τη συναίνεσή τους, διέδωσαν μετ’ επιτάσεως την «εκτίμηση» ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και ότι ζουν σπάταλα σε βάρος των Γερμανών και των άλλων κεντροΕυρωπαίων. Δεν έχει σημασία που αυτή η «πληροφορία» διαψεύδεται από όλα τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, της ΕΕ κ.λπ., που αποδείχνουν ότι οι Έλληνες δουλεύουν περισσότερες ώρες τη βδομάδα απ’ όλους τους Ευρωπαίους, έχοντας τους χαμηλότερους μισθούς, τις μικρότερες συντάξεις και τις χειρότερες κοινωνικές παροχές. Ο μηχανισμός ελέγχει την ενημέρωση και επιβάλλει τη δική του «αλήθεια». Όπως την επιβάλλει για να πειστεί η κοινωνία ότι είναι καλό να βομβαρδιστεί και να διαμελιστεί η Λιβύη ή να ανατραπεί από νεοφασιστικές ομάδες κρούσης ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας. Το βλέπουμε διαρκώς στην Παλαιστίνη. Τα αμερικάνικα κανάλια, ακόμα και το «αντικειμενικό» BBC, προπαγανδίζουν ότι απειλείται το Ισραήλ από τους Παλαιστίνιους και δεν αναφέρουν καθόλου ότι το Ισραήλ έριξε εκατοντάδες τόνους βομβών μέσα σε δύο μέρες στην πυκνοκατοικημένη και αποκλεισμένη από παντού λωρίδα της Γάζας κατεδαφίζοντας εκατοντάδες κτήρια και υποδομές, και σκοτώνοντας και ακρωτηριάζοντας δεκάδες γυναίκες και παιδιά, σαν τα αντίποινα των ναζί. Ο δυτικός πολίτης καμαρώνει για την ποιότητα της ενημέρωσης που νομίζει ότι έχει, ενώ καταναλώνει τυφλά τις αντεστραμμένες εικόνες της πραγματικότητας.
Το ίδιο ισχύει για όσα συμβαίνουν μέσα στην Ελλάδα. Όλες οι αρνητικές πράξεις χαρακτηρίζονται με όρους θετικούς και δημιουργικούς. Αναδιάρθρωση, εκσυγχρονισμός, ανάπλαση, απελευθέρωση, ανάπτυξη, εξυγίανση κ.λπ. για να θολώσουν την πραγματικότητα η οποία θα περιγραφόταν σωστά λέγοντας διάλυση, ξεπούλημα, αποδιάρθρωση, απολύσεις, ανεργία, φτωχοποίηση, καταστροφή, υποτίμηση, υποτέλεια κ.λπ.
Το σύστημα δουλεύει. Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας και η οικονομική, πολιτική και ηθική νομιμοποίηση του έργου της καταστροφής είναι επεξεργασμένα από κυβερνητικές υπηρεσίες, διεθνείς οργανισμούς (Παγκόσμια Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο κ.ά.), δεξαμενές σκέψεις, μη κυβερνητικές οργανώσεις, εταιρίες επικοινωνίας και μάρκετινγκ, πανεπιστημιακές σχολές, θρησκευτικές οργανώσεις, δημοσιογραφικά συγκροτήματα και ιστότοπους, αλλά και από στρατιές διανοουμένων που εργάζονται στην υπηρεσία δικαιολόγησης της βαρβαρότητας, της εκμετάλλευσης και της καθυπόταξης της χώρας στους πλιατσικολόγους. Παλιά στέλνανε τους ιεραπόστολους για να διαβρώσουν τις τοπικές κοινωνίες και να αμβλύνουν ή να εξουδετερώσουν τις αντιδράσεις για την επερχόμενη κατοχή και λεηλασία. Τώρα, χρησιμοποιούν ένα πολύ πιο πολύπλοκο και αποτελεσματικό δίκτυο χειραγώγησης των λαών.
Το ζούμε καθημερινά. Η σαλαμοποίηση των μέτρων συνοδεύεται από τη σαλαμοποίηση της κοινής γνώμης. Σήμερα, τα μέτρα σε βάρος των φαρμακοποιών με οργανωμένη καμπάνια καθοδήγησης των υπόλοιπων κοινωνικών ομάδων εναντίον τους. Αύριο, τα μέτρα σε βάρος των ταξιτζήδων και των φορτηγατζήδων με αντίστοιχη καμπάνια. Μεθαύριο, σε βάρος των δημοσίων υπαλλήλων. Αντιμεθαύριο, σε βάρος των γιατρών, των νοσοκόμων, των δασκάλων κ.ο.κ. Κάθε φορά, ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας πείθεται και συναινεί στη λήψη επιλεκτικών μέτρων σε βάρος των άλλων. Αυτή η συναίνεση ή έστω ανοχή, που είναι αποτέλεσμα της επιτυχούς δικαιολόγησης των μέτρων, ρίχνοντας κατά κανόνα την ευθύνη στις ομάδες των εργαζομένων, επιτρέπει ή διευκολύνει την εξουσία να κατακερματίσει και να ξεχαρβαλώσει κομμάτι-κομμάτι ολόκληρη την κοινωνία.
Σε μια τηλεοπτική εκπομπή, σε τοπικό αθηναϊκό κανάλι, ο συντονιστής της συζήτησης μου είπε «σιγά να μην θέλουν να αγοράσουν τα σπίτια στην Κυψέλη και τα Σεπόλια, οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί», όταν υποστήριξα ότι υπάρχει σχέδιο για την πτώση των τιμών στις ιδιοκτησίες. Ενώ είναι και ο ίδιος στο «κόκκινο» με το στεγαστικό του δάνειο, δεν μπορεί να δει καθαρά την εικόνα. Ασφαλώς και δεν ενδιαφέρονται οι «επενδυτές» να αγοράσουν σπίτια στις λαϊκές συνοικίες. Αλλά η πτώση των τιμών των ακινήτων στα Χανιά, τη Λευκάδα, τη Χαλκιδική, την Κω, τη Φιλοθέη ή το Φάληρο, δεν γίνεται να πέσουν επιλεκτικά, τοπικά, μόνο σε ορισμένες περιοχές υψηλής ζήτησης που τους ενδιαφέρουν. Για να πέσουν στην Κρήτη, τη Ρόδο ή τη Γλυφάδα, πρέπει να πέσουν συνολικά σε όλη τη χώρα. Να απαξιωθεί η ακίνητη περιουσία όλων, δημόσια και ιδιωτική, παντού, καθολικά, προκειμένου να πέσουν οι τιμές των φιλέτων, είτε πρόκειται για διαμερίσματα, καταστήματα, βίλες, ξενοδοχεία, εργοστάσια, δίκτυα και υποδομές είτε πρόκειται για δάση και παραλίες. Και τα μεν φιλέτα θα αγοραστούν πολύ φτηνά από τους ενδιαφερόμενους, τα δε διαμερισματάκια και τα μαγαζάκια στον Κολωνό και το Περιστέρι, θα μείνουν στα αζήτητα, χωρίς αξία, σαν παράπλευρες απώλειες του μεγάλου ξεπουλήματος. Όπως συμβαίνει με τα μεγάλα αλιευτικά των πολυεθνικών που, σαρώνοντας τα πελάγη με τα δίχτυα τους, επιλέγουν τα ψάρια με εμπορική αξία και πετούν τα υπόλοιπα, την πλειονότητα, ψόφια στη θάλασσα.
Όταν, λοιπόν, είναι δύσκολο να καταλάβει πώς λειτουργεί το σύστημα ένας επαγγελματίας δημοσιογράφος, θύμα του πλιάτσικου ο ίδιος, καταλαβαίνει κανείς πόσο πιο δύσκολο είναι να το καταλάβει ένας παραπληροφορημένος πολίτης. Η «λογική» του μηχανισμού ακούγεται πολύ λογική.
Να σπάσει η κρούστα
Και για τη μεταβολή του στάτους της χώρας, από ανεξάρτητη σε υποτελή, χρησιμοποιούνται αντίστοιχες καμπάνιες δικαιολόγησης, με παραλλαγές κατά περίπτωση. Η υπογραφή συμφωνιών για την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων παρουσιάζεται ως ενσωμάτωση στην ΕΕ, το ξεπούλημα ως επένδυση, ο επαχθής δανεισμός ως έξοδος στις αγορές, η καταστροφή δασών και πάρκων και η οικοδόμηση των αιγιαλών, η παραχώρηση στους ξένους των τομέων της ενέργειας και των επικοινωνιών, των λιμανιών και των αεροδρομίων σαν αναπτυξιακό μέτρο, οι μαζικές απολύσεις εργαζομένων σαν αναδόμηση των υπηρεσιών, η καταστροφή των εμπορικών δικτύων με το κλείσιμο εκατοντάδων χιλιάδων καταστημάτων σαν εξορθολογισμός του εμπορίου, η αποδόμηση ολόκληρων κλάδων της οικονομίας σαν απελευθέρωση επαγγελμάτων κ.λπ., κ.λπ.
Όλα αυτά, τα οποία συντείνουν στη μεταφορά του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου από τους πολλούς στους ελάχιστους, στη φτωχοποίηση τεράστιων στρωμάτων της κοινωνίας, στη μείωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, στην υποβάθμιση της παιδείας, της υγείας και της επιστημονικής έρευνας, στη μετανάστευση των νέων, στον εκφασισμό και τη συρρίκνωση της αστικής δημοκρατίας, δικαιολογούνται από ένα καλοστημένο και υψηλού διεθνούς επιπέδου μηχανισμό. Έτσι, εξασφαλίζοντας με τη βία και την παραπλάνηση, συνδυαστικά, την κοινωνική ανοχή και συναίνεση, απονευρώνουν μεγάλο αριθμό πολιτών, καταστέλλουν τη φυσική αντίδραση και εφαρμόζουν πάνω στο αναισθητοποιημένο σώμα της κοινωνίας τις πολιτικές τους. Η αστυνομική βία σε συνδυασμό με την εξαγορά και χρήση των ειδικών της επικοινωνίας και η διανοητική παραπλάνηση και εξουθένωση της πλειονότητας των πολιτών, αποτελούν τα απαραίτητα μέσα όχι μόνο για τη λεηλασία της χώρας, αλλά και για την αφαίρεση της ανεξαρτησίας της. Έχει, λοιπόν, δίκιο ο Τομά Πικετί, όταν επισημαίνει ότι εάν η επιτυχής δικαιολόγηση των ανισοτήτων που μαστίζουν τις κοινωνίες συνεχιστεί, οι ανισότητες θα φτάσουν σε ακόμα πιο ακραία επίπεδα και η διολίσθηση στην ολιγαρχική διακυβέρνηση θα επιταχυνθεί, κάνοντας τους πλούσιους του 0,1% πλουσιότερους, τους λαούς φτωχότερους, τις χώρες υποχείρια των ολίγων και τη δημοκρατία άδεια φούσκα.
Γι’ αυτό, για την Αριστερά, ο αγώνας δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατος. Για να νικήσει, πρέπει, πέρα από την καταγγελία των πολιτικών λιτότητας και υποτέλειας, να βρει τους τρόπους και τα μέσα που είναι αποτελεσματικά για να αντιστρέψει την παραπληροφόρηση και να ξεσκεπάσει τη δικαιολόγηση της λεηλασίας και της βαρβαρότητας. Όσο χάνει σ’ αυτά τα μέτωπα, τόσο δυσκολότερα θα κερδίζει σημεία στην προσπάθεια για ευαισθητοποίηση και συνειδητοποίηση των πολιτών, άνευ των οποίων καμία ανατροπή δεν μπορεί να επέλθει. Γιατί, αυτοί κάνουν παιχνίδι στα μυαλά των ανθρώπων. Όσο ο μηχανισμός διαστρέβλωσης, παραπλάνησης και δικαιολόγησης θα μπορεί να συντηρεί μία αδιαπέραστη κρούστα γύρω από τα αξιολογικά κριτήρια της κοινωνίας και όσο, σαν συνέπεια, ένας πολύ μεγάλος αριθμός πολιτών που ενώ πλήττεται από τις πολιτικές της εξουσίας, θα πείθεται από τους μηχανισμούς δικαιολόγησης ότι όλα γίνονται εξ ανάγκης και αποσκοπούν στο καλό της κοινωνίας, ο αντιπολιτευτικός μας λόγος θα σταματάει πάνω σε ένα αδιαπέραστο τοίχο.
Εάν η Αριστερά δεν μπορέσει να σπάσει αυτή την κρούστα και να ενημερώσει σωστά την κοινωνία, να της αλλάξει τα μυαλά, που λέει ο λόγος, ο πόλεμος δεν κερδίζεται.
Πηγή: e-dromos.gr

20 Ιουλ 2014

Ανταπόκριση: Γενοκτονία στη Γάζα

Στην αρχή έσβησαν τα φώτα. Το Ισραήλ έκοψε το ρεύμα στο βόρειο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας. Μετά ήρθαν τα ισραηλινά τανκς, ακολουθούμενα από μονάδες πεζικού περνώντας μέσα από τον κατεστραμμένο παλαιστινιακό θύλακα. Ο ουρανός πάνω από τη Γάζα φλεγόταν.
Του Boštjan Videmšek (DELO), Γάζα
Η Ισραηλινή αεροπορία απαντούσε σκληρά στις μάλλον αδύναμες ρουκέτες της Χαμάς που είχαν πυροδοτηθεί λίγα λεπτά νωρίτερα αφού εξέπνευσε η «ανθρωπιστική εκεχειρία». Σε όλη την Λωρίδα της Γάζας σημειώνονταν ισχυρότατοι βομβαρδισμοί, συμπεριλαμβανομένου και της πόλης της Γάζας, μιας από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές στον κόσμο. Οι ισραηλινές χερσαίες επιχειρήσεις μόλις ξεκινούσαν.


Το ναυτικό συμμετείχε με πυρά του πυροβολικού. Ο ήχος ήταν τρομακτικός. Εκρήξεις φώτιζαν τον ουρανό. Η Χαμάς που παλεύει για την πολιτική της επιβίωση σε ένα αλλαγμένο γεωπολιτικό χάρτη μετά Αραβική Άνοιξη στη Μέση Ανατολή πυροδοτούσε τις ρουκέτες της από το κέντρο της πόλης «προσκαλώντας» τα ισραηλινά βομβαρδιστικά να επιτεθούν σε στόχους αμάχων. Το Ισραήλ δέχτηκε ευχαρίστως την πρόσκληση και με αυτό ως άλλοθι συνέχισε το έργο του. Περισσότεροι από 30 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στο αιματοβαμμένο βράδυ της Τετάρτης και το πρωινό της επόμενης ημέρας. Όλοι μαζί τώρα οι νεκροί είναι 260.



«Γιατί μας σκοτώνουν; Γιατί;» Αυτό με ρωτάνε κάθε μέρα τα παιδιά μου. Αυτό ρωτάω και εγώ τον εαυτό μου. Δεν ξέρω την απάντηση. Μήπως ξέρουν αυτοί; Δεν είμαι καθόλου σίγουρος. Κάποιος παίζει ένα παιχνίδι σκάκι με τις ζωές μας. Ο άνθρωπος είναι ένλογο όν. «Στις περισσότερες περιπτώσεις οι άνθρωποι φτάνουν ακόμα και στο φόνο για κάποιο λογικό λόγο. Έτσι δεν είναι;» μου είπε ο Dr. Ayman al Sahbani, επικεφαλής της μονάδας επειγόντων στο νοσοκομείο της Shifa, το μεγαλύτερο της Γάζας. Ο κύριος Sahbani που πιθανά κάνει την δυσκολότερη δουλειά του κόσμου αυτές τις ημέρες δεν έχει κοιμηθεί περισσότερο από μία ώρα εδώ και δώδεκα ημέρες. Είναι κουρασμένος και εντελώς απογοητευμένος. Κανείς δεν μπορεί να υπολογίζει στην βοήθεια του Θεού αυτές τις ημέρες. Ή μάλλον το αντίθετο, οι προσευχές και οι καλές πράξει χειροτερεύουν πολύ την κατάσταση.



Για αυτόν, για το 1,7 εκατομμύρια των Παλαιστινίων που ζουν στη Γάζα.


«Είμαστε εναντίον του πολέμου. Όποιος διαθέτει έστω και λίγο μυαλό -εκτός από τους στρατιωτικούς ηγέτες- είναι εναντίον του πολέμου. Βοηθάει καθόλου αυτό; Όχι, είναι οι αθώοι άνθρωποι που πεθαίνουν. Τα παιδιά, οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι. Δεν είδα πολλούς τραυματίες στρατιώτες τις τελευταίες 11 ημέρες. Όχι. Πάνω από το 80% των θυμάτων είναι άμαχοι. Μόνο χθες μου έφεραν οκτώ πτώματα, τα πέντε από αυτά ήταν μικρών παιδιών. Τέσσερα παιδιά έπαιζαν απλώς ποδόσφαιρο στην παραλία και χτυπήθηκαν από τους Ισραηλινούς. Έτσι απλά. Χωρίς λόγο. Δεν υπάρχουν πολεμικοί στόχοι στην παραλία. Η οβίδα έπεσε 100 μέτρα από το ξενοδοχείο που φιλοξενεί τους δημοσιογράφους του διεθνούς Τύπου. Το είδαν όλοι αλλά τίποτα δεν θα αλλάξει» συνέχισε να λέει ο Sabhani με βαθιά θλίψη αλλά και με ένταση.



Η δολοφονία τεσσάρων αγοριών αποτελεί φρικτή τραγωδία αλλά δεν είναι κάτι καινούριο για η Γάζα, είπε «Έσπασα, θα μπορούσαν να είναι τα παιδιά μου. Εύκολα. Γιατί να πρέπει να πεθαίνουν τα παιδιά; Ουρλιάζω όλη την ώρα αλλά δεν με ακούει κανείς» συμπλήρωσε ο γιατρός ενώ προσπαθούσε να οργανώσει το χάος στο νοσοκομείο της Shifa. Οι γιατροί κυκλοφορούν όλοι με μαύρα μάτια εξαιτίας του ελάχιστου ύπνου και της εξάντλησης. Εργάζονται σε εικοσιτετράωρη βάση. Σώζουν ζωές. Δεν είναι η δική τους ενέργεια που εξαντλείτε. Το νοσοκομείο έχει σοβαρότατες ελλείψεις από βασικό εξοπλισμό και φάρμακα και τίποτα από αυτά δεν έρχεται. Τίποτα απολύτως. Ακόμα και κατά την πεντάωρη «ανθρωπιστική» εκεχειρία καμία ΜΚΟ από το εξωτερικό δεν προσέφερε βοήθεια. Ο Dr Sahbani υποστηρίζει ότι αυτή η ισραηλινή επίθεση είναι σκληρότερη από αυτές του 2008 και του 2012 «αν οι επιθέσεις συνεχιστούν δεν θα μπορούμε να σώσουμε άλλες ζωές σε λίγες ημέρες. Ο αριθμός των νεκρών θα αυξηθεί δραματικά. Αυτή είναι η μοίρα μας».



Σε ένα από τα πιο πολυάσχολα νοσοκομεία του κόσμου οι γυναίκες ουρλιάζουν. Οι άντρες συζητάνε μεγαλόφωνα για πολιτική και πόλεμο. Κανείς τους δεν πιστεύει ότι η κατάπαυση του πυρός θα διαρκέσει. Έχουν απόλυτο δίκιο. Λίγες ώρες αργότερα η κόλαση ανοίγει τις πόρτες της. «Θα ήθελα να επιστρέψω στο σπίτι μου στα βόρεια της Γάζας αλλά οι άντρες της οικογένειας μου δεν το επιτρέπουν. Λένε ότι οι Ισραηλινοί θα μας σκοτώσουν. Ο πόλεμος θα συνεχιστεί» μου λέει η Dawlat Zindan που τώρα βρίσκεται στο δημοτικό σχολείο της Γάζας που αυτή τη στιγμή φιλοξενεί πάνω από χίλιους πρόσφυγες από τα πιο επικίνδυνα τμήματα της Λωρίδας της Γάζας. Πάνω από 22.000 άνθρωποι βρίσκονται πρόσφυγες στα καταλύματα του ΟΗΕ τις τελευταίες δέκα ημέρες. Η κυρία Zindan και η οικογένειά της (13 παιδιά με ακόμα 23 μέλη της οικογένειας) αναγκάστηκαν να αφήσουν τα σπίτια τους την τρίτη ημέρα των ισραηλινών βομβαρδισμών. Βρήκαν ένα σημείωμα στην αυλή του σπιτιού τους που έλεγε ότι πρέπει να φύγουν αμέσως.



Η οικογένεια της Zindan αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι της για 3η φορά από το 2008. Τα παιδιά, κουρασμένα και προφανώς ψυχικά τραυματισμένα, είχαν κολλήσει το ένα με το άλλο ή κάθονταν πάνω στο βρόμικο τοίχο κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου. Η ζέστη ήταν αποπνικτική στην παλιά σχολική αίθουσα που ήταν γεμάτη ανθρώπους.



«Αυτά τα παιδιά χρειάζονται επειγόντως ψυχοκοινωνική βοήθεια. Υποφέρουν σε μεγάλο βαθμό. Τα περισσότερα από αυτά κατουριούνται πάνω τους τα βράδια. Δεν μπορούν να κοιμηθούν. Είναι τρομοκρατημένα. Επίσης, χρειάζονται γάλα και πόσιμο νερό. Αυτό που έχουμε εδώ δεν είναι καθαρό», είπε ένας από τους θείους τους, που ήρθε να επισκεφθεί τους συγγενείς του λίγες ημέρες προτού ξεκινήσουν οι βομβαρδισμοί στις 8 Ιουλίου.



«Από ό,τι γνωρίζω, το σπίτι μας είναι ακόμα ολόκληρο, αλλά τα ζώα, που ήταν ό,τι είχαμε προς το ζην, σκοτώθηκαν. Αυτό μας είπαν οι γείτονές μας, που επισκέφθηκαν το χωριό μας στο βορρά. Επίσης, οι καλλιέργειές μας καταστράφηκαν. Είμαστε αγρότες. Τι θα κάνουμε τώρα; Ίσως είναι αδύνατο για εμάς να επιστρέψουμε λόγω της χερσαίας εισβολής των Ισραηλινών. Ίσως εκείνοι επιστρέψουν στη Γάζα. Ανησυχώ…», συνέχισε η κυρία Dawlat Zindan.



Στο γήπεδο μπροστά από το σχολείο μικρά παιδιά έπαιζαν ποδόσφαιρο. Τα κορίτσια έπλεναν τα πιάτα. Ήταν μία από τις πιο ήσυχες ώρες των τελευταίων εβδομάδων. Ορισμένοι κάτοικοι της Γάζας, αισιόδοξοι όπως πάντα, βγήκαν έξω και άρχισαν να ξαναχτίζουν τα σπίτια και τις περιουσίες που καταστράφηκαν κατά το βομβαρδισμό. Η επίμονη στάση τους μού θύμισε τις γυναίκες του Σεράγεβο των αρχών της δεκαετίας του ’90, που τριγυρνούσαν στην πόλη κατά τη διάρκεια της πολιορκίας των Σέρβων έχοντας άψογο μακιγιάζ και φορώντας μοντέρνα ρούχα. Αυτή ήταν η δική τους πράξη αντίστασης.



Τα παιδιά της οικογένειας al Batch δεν είχαν την ευκαιρία να αντισταθούν. Δεν είχαν αρκετό χρόνο. Πέντε από αυτά σκοτώθηκαν το περασμένο Σάββατο σε μία μόνο ισραηλινή επίθεση στο χωριό Tuffah στην Ανατολική Γάζα, που σκότωσε 18 μέλη της οικογένειας al Batch. Τριάντα μέλη της οικογένειας τραυματίστηκαν. Ορισμένα από αυτά πολύ βαριά. Ένα από αυτά, ο Zakaria, ένας 30άρης με βαριά εγκαύματα, περικυκλώθηκε από άνδρες της οικογένειάς τους στο Νοσοκομείο της Shifa. Δεν είναι ακόμα σε θέση να μιλήσει. Προσπαθεί απεγνωσμένα να εστιάσει το βλέμμα του. Αλλά δεν τα καταφέρνει. Ο οικισμός της οικογένειάς του -4 κατοικίες με κοινόχρηστο κήπο- βομβαρδίστηκε αμέσως μετά τη βραδινή προσευχή. Με πέντε ρουκέτες. Ο ισραηλινός στρατός ισχυρίζεται ότι ήταν ένας «εύλογος στρατιωτικός στόχος», διότι ο επικεφαλής της οικογένειας, Taissir al Batch, είναι επίσης επικεφαλής του Αστυνομικού Τμήματος της Χαμάς. Αλλά εκείνος δεν σκοτώθηκε στην επίθεση. Σκοτώθηκαν τα γυναικόπαιδα. Όπως παντού αλλού στη Λωρίδα της Γάζας.



Σε αυτήν τη déjà vu σύγκρουση, τα παιδιά είναι τα μεγαλύτερα και τα πιο ευαίσθητα θύματα. Οι βόμβες απλώς σκοτώνουν ή γεννούν ψυχικά τραύματα και μίσος. Μεγάλο μίσος. Παντού και πάντα. «Είναι τρομερό. Τραγωδία. Πριν από δύο μήνες συντόνιζα ένα ειρηνευτικό σχέδιο στη Γάζα. Τα παιδιά πετούσαν στην παραλία χαρταετούς με συνθήματα για την ειρήνη. Είδα τα ίδια παιδιά με ξύλα στα χέρια τους να προσποιούνται ότι πυροβολούν και να φωνάζουν ‘Εισαι Εβραίος’ το ένα στο άλλο. Είναι τρομερό χτύπημα. Ιδιαίτερα μετά τη δολοφονία τεσσάρων αγοριών που απλώς έπαιζαν ποδόσφαιρο… Είναι ένας φαύλος κύκλος πολέμου και βίας», μου είπε ο Νεοζηλανδός Alex, που εργάζεται στην ανθρωπιστική οργάνωση World Vision, την ώρα που έφευγε από τη φλεγόμενη Γάζα. 

Η αυταπάτη της [ατομικής] ελευθερίας

Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος, απόλυτα ελεύθερος και γι αυτό είναι και απόλυτα υπεύθυνος, δήλωνε ο Γάλλος φιλόσοφος, σημαντικός εκπρόσωπος του υπαρξισμού, Ζαν Πωλ Σαρτρ. Πράγματι, σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται να θεωρούν εαυτούς ως ελεύθερους και αυτόνομους. Αυτή δεν είναι άλλωστε η κληρονομιά που μας άφησε η νεωτερικότητα για το άτομο, ως ένα αυτόνομο και ελεύθερο ον; Η απάντηση σε τούτη την πεποίθηση μπορεί να έρθει με εύστοχο τρόπο με τα λόγια του Ζακ Λακάν: “Είναι αυτόνομο! Ωραίο αστείο”.
tumblr_lc9o   Βασική αξίωση που υιοθετεί το παρόν κείμενο, είναι ότι άτομο και κοινωνία αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Το υποκείμενο δημιουργείται μέσα από διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα σε ένα πεδίο κοινωνικό. Είναι αποτέλεσμα διυποκειμενικών σχέσεων και θεσμών. Οι περισσότεροι άνθρωποι παραδέχονται οτι ζουν σε έναν “ηθικό” κόσμο, προσηλωμένοι σε κάποιες κοινές αξίες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πόσο ζωντανή παραμένει η ελευθερία; Η δήθεν προσωπική άποψη του υποκειμένου, οι δήθεν προσωπικές του επιλογές, καθορίζονται από έναν κοινωνικό- πολιτισμικό παράγοντα. Οι επιλογές μου τελικά επηρεάζονται και σφραγίζονται από όλα εκείνα τα στερεότυπα, τις αντιλήψεις, τις αξίες που παράγει η κάθε κοινωνία και τα καταναλώνει σαν παράγωγα της φύσης. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να σκεφτούμε μήπως είμαστε προϊόντα μιας “πανταχού παρούσας εξουσίας”; Μιας εξουσίας που θα πρέπει να τη συλλάβουμε με τον τρόπο που μας καλεί να το κάνουμε ο Μισέλ Φουκώ, ως μια πολυσύνθετη κατάσταση που αγκαλιάζει ολόκληρο το κοινωνικό οικοδόμημα, ένα φαινόμενο που δεν λειτουργεί μόνο κατασταλτικά, άλλα έχει και ένα πρόσωπο πιο σύνθετο, πιο παραγωγικό…
  Το πεδίο της εξουσίας είναι σημαντικό για την ανάλυση που επιχειρούμε εδώ. Μιλάμε για μια εξουσία που λειτουργεί άλλοτε με το μαστίγιο και άλλοτε με το καρότο. Μια εξουσία που μας επηρεάζει είτε το καταλαβαίνουμε, είτε όχι. Μια εξουσία που καθορίζει τον τρόπο που σκεπτόμαστε και πράττουμε. Μια εξουσία που μας κρατά “παγιδευμένους στην ιστορία μας”. Ζούμε σε έναν κόσμο που κατασκευάζει ένα σωρό “πρέπει”. “Πρέπει” που ασκούν μια εξουσιαστική λειτουργία πάνω μας, μας περιορίζουν, μας κρατούν δεμένους και καταδικασμένους να αντικριζούμε μονάχα τις σκιές της αλήθειας. “Πρέπει” που η κάθε κοινωνία δημιουργεί και καταναλώνει με βάση τις δικές της πολιτισμικές ιδιαιτερότητες. Μέσα σε τούτο το πλαίσιο πόσο ελεύθεροι μπορούμε να είμαστε;
The Difference Between Freedom and Slavery Is One Thin Line.
   Ήδη από τη στιγμή της γέννησης μας, ακόμα και πριν από αυτή, εντασσόμαστε σε ένα κοινωνικό, συμβολικό, δίκτυο, κατασκευασμένο από την οικογένεια μας. Ολόκληρη η ζωή μας σχεδιάζεται πριν καν γεννηθούμε με μια φαντασιακή διάθεση από την μητέρα και τον πατέρα μας. Όλα αυτά μπορεί να συμβαίνουν εν άγνοια μας, ωστόσο μας επηρεάζουν ψυχικά από την πρώτη εκείνη στιγμή χωρίς να το καταλαβαίνουμε συνειδητά. Είμαστε μέλη μιας οικογένειας και από πολύ μικροί είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούμε σε συγκεκριμένους κανόνες και να ζούμε με έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Μαθαίνουμε να πηγαίνουμε τουαλέτα και να κρατιόμαστε όταν είναι ανάγκη, να τρώμε με το πιρούνι, το κουτάλι, το μαχαίρι και με κλειστό το στόμα, όπως πρέπει ή όπως κάνουν οι μεγάλοι.Εντασσόμαστε από πολύ νωρίς σε ένα βασικό λεξιλόγιο, που ενέχει έννοιες και όρους που αντανακλούν τον κόσμο μας. Μαθαίνουμε να φερόμαστε με σωστούς τρόπους. Λίγο αργότερα πηγαίνουμε στο σχολείο για να μορφωθούμε και να γίνουμε όπως η μαμά και ο μπαμπάς ή όπως ο μεγάλος μας αδερφός. Πρέπει να είμαστε καλοί μαθητές γιατί είναι και ο φίλος μας ο Κωστάκης, να μάθουμε αγγλικά και γαλλικά όπως η Κατερίνα κ.ο.κ. Αλήθεια, πόσες γλώσσες μάθατε επειδή το επιλέξατε εσείς, μόνοι σας ; Βλέπουμε το τάδε σίριαλ στην τηλεόραση επειδή το βλέπουν οι περισσότεροι συμμαθητές μας, πηγαίνουμε εκκλησία την Κυριακή για να μας αγαπάει ο Θεούλης. Μαθαίνουμε να μας αρέσουν τα κοριτσάκια αν είμαστε αγόρια και να αγοράκια αν είμαστε κορίτσια και μαθαίνουμε επίσης να κοροϊδεύουμε όποιο παιδάκι φαίνεται λίγο διαφορετικό από αυτό που μας μαθαίνουν ως φυσιολογικό. Μαθαίνουμε να μας αρέσουν τα λεπτά και καλλίγραμμα κορίτσια ή οι ψηλοί και γυμνασμένοι άντρες. Αυτό που θέλω να πω μέσα από τα απλοϊκά αυτά παραδείγματα είναι πως όλα αυτά τα οποία νομίζουμε ότι σκεφτόμαστε ή ότι θέλουμε, στην πραγματικότητα μαθαίνουμε να τα σκεφτόμαστε και να τα θέλουμε. Ποιος μας τα διδάσκει; Είναι το κοινωνικό μας περιβάλλον, η κουλτούρα και τα πρότυπα που παράγει κάθε κοινωνία, οι αξίες, τα στερεότυπα και ένα σωρό άλλα στοιχεία που έχουν να κάνουν με κοινωνικές, πολιτισμικές και πολιτικές παραμέτρους και όχι με το άτομο και την “προσωπική του επιλογή”.
   Από τη σκοπιά της θεωρίας της κοινωνικής κατασκευής των Μπέργκερ και Λούκμαν, ακόμα κι αν οι ίδιοι οι συγγραφείς δεν το τονίζουν, στο κεφάλαιο που ασχολούνται με το πώς η κοινωνία κατασκευάζει το άτομο, μας περιγράφουν τον τρόπο που η κοινωνία επιβάλλει στο άτομο τον κόσμο που πρέπει να αφομοιώσει για να γίνει αποδεκτό μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Τούτη η θεωρία, όπως την εκφράζουν οι δυο αυτοί θεωρητικοί δίνει γενικότερα περισσότερη έμφαση στο νόημα, παρά στην εξουσία. Πώς όμως η κοινωνία κατασκευάζει το άτομο; Καταρχάς το να ζει κανείς μέσα στην κοινωνία σημαίνει ότι συμμετέχει στη διαλεκτική της, όπως λένε χαρακτηριστικά οι συγγραφείς. Ποια διαλεκτική; Τη διαλεκτική που χαρακτηρίζει τη διαδικασία της θεσμοποίησης που περιλαμβάνει τρία στάδια. Το πρώτο στάδιο της κοινωνικης κατασκευής της πραγματικότητας είναι η εξωτερίκευση νοημάτων ή ιδεών. Το δεύτερο στάδιο είναι η αντικειμενικοποίηση, όπου αυτές οι ιδέες και τα νοήματα εκλαμβάνονται ως μια αντικειμενική πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που υπάρχει ανεξάρτητα από τη βούληση των ατόμων. Αν αυτές οι ιδέες γίνουν αποδέκτες από κάποια τρίτα άτομα που δεν συμμετείχαν στην παραγωγής τους, περνάμε στο στάδιο της εσωτερίκευσης, όπου αφομοιώνουν τον αντικειμενικό θεσμό. Κάνουν κτήμα, τον κατανοούν και στη συνέχεια καταναλώνουν τον θεσμό. Εσωτερίκευση λοιπόν, είναι η διαδικασία με την οποία ενσωματώνουμε το νόημα των θεσμών και είμαστε σε θέση να αναπαράγουμε αυτούς του θεσμούς. Άρα σε αυτό το στάδιο οι θεσμοί έχουν γίνει πάλι νοήματα ή με άλλα λόγια, έχουν γίνει κοινωνική γνώση. Έπειτα από την εσωτερίκευση περνάμε ξανά στην εξωτερίκευση όταν αυτή την κοινωνική γνώση θα την κάνουμε πραγματικότητα. Υπάρχει συνεπώς μια κυκλική σχέση μεταξύ αυτών των τριων σταδίων που περιγράψαμε σε τούτη την παράγραφο. Ξεκινάμε από την εξωτερίκευση, περνάμε στην αντικειμενικοποίηση και έπειτα στην εσωτερίκευση και πάλι από την αρχή. “Κάθε μέλος της κοινωνίας ταυτόχρονα εξωτερικεύει το είναι του μέσα στον κοινωνικό κόσμο και τον εσωτερικεύει ως αντικειμενική πραγματικότητα”.
freedom
  Η κοινωνία κατασκευάζει το άτομο μέσα από τη διαδικασία της κοινωνικοποίησης, με την οποία τα άτομα εσωτερικεύουν την κοινωνική πραγματικότητα και την οποία οι Μπέργκερ και Λούκμαν διακρίνουν σε δυο στάδια, τη πρωτογενή και τη δευτερογενή κοινωνικοποίηση. Για λόγους οικονομίας του επιχειρήματος δεν θα παρουσιάσουμε τις δυο αυτές διαδικασίες στο παρόν κείμενο. Το σημαντικό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι η διαδικασία αυτή της κοινωνικοποίησης δεν είναι απλώς μια διαδικασία αφομοίωσης διαφόρων νοημάτων, όπως φαίνεται να υποστηρίζουν οι συγγραφείς, αλλά είναι μια εξουσιαστική λειτουργία που ασκείται πάνω στα άτομα από την ίδια την κοινωνία, ως σύνολο. Η κοινωνία μεταδίδει την κοινωνική γνώση που ορίζει τι είναι σωστό και τι λάθος, τι συμπεριλαμβάνει ο κόσμος που δεχόμαστε ως πραγματικό και τι μένει απ’έξω.
  Συνοψίζοντας ως εδώ, το πρώτο στοιχείο που παρουσιάζεται παραπάνω και έχει σκοπό να αμφισβητήσει την υποτιθέμενη προσωπική ελευθερία προέρχεται από μία δομιστική και κονστρουξιονιστική προσέγγιση που θέλει το υποκείμενο ως δημιούργημα κοινωνικών δυναμικών και έρχεται σε σύγκρουση με οποιαδήποτε παράδοση όπου το άτομο θεωρείται ένα ελεύθερο και αυτόνομο ον που αποφασίζει κατά βούληση και ζει με βάση τις δικές του επιλογές.
Το πρόσωπο, η συνείδηση, ο νους και ο εαυτός μας είναι εξολοκλήρου κοινωνικά. Κατά συνέπεια, το ερώτημα για το τι καθορίζεται από το “εσωτερικό” του ατόμου και τι καθορίζεται απο το “εξωτερικό” στερούνται πλέον νοήματος. Ο εαυτός μας κατά την άποψη αυτήν, δεν είναι ένα αντικείμενο που μπορεί να περιγραφεί άπαξ και διά παντός, αλλά ερμηνεύεται ως μία διαρκώς μεταβαλλόμενη και ρευστή ιστορία σχέσεων (Gergen).
Στη συνέχεια θα επικεντρώσω σε μια προσέγγιση καθαρά ψυχαναλυτική, που αφορά το ασυνείδητο. Το άβατο πεδίο του ασυνείδητου μπορεί να δυναμώσει το επιχείρημα μας, ότι ο άνθρωπος δεν είναι εκείνο το ελεύθερο και ορθολογικό ον που πολλοί θέλουν να φαντάζονται. Πώς ξέρουμε ότι υπάρχει το ασυνείδητο ; Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι γι αυτό, ωστόσο υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις που το υποδεικνύουν. Σημαντική ένδειξη είναι τα όνειρα, τα οποία σύμφωνα με τον πατέρα της ψυχανάλυσης, Σίγκμουντ Φρόιντ, είναι ο βασιλικός δρόμος προς το ασυνείδητο. Ένας ολόκληρος κόσμος δομείται από τα όνειρα μας, ζει παράλληλα με τον συνειδητό μας κόσμο και τον επηρεάζει ή ακόμα τον ελέγχει. Μέσα από τα όνειρα μπορούμε να καταλάβουμε πάρα πολλά πράγματα για τις ασυνείδητες επιθυμίες μας, τις σκέψεις μας, τους φόβους μας, τις εμμονές μας, για όλα αυτά τα πράγματα που χωρίς να το γνωρίζουμε επιδρούν πάνω στην προσωπικότητα και τη ζωή μας. Άλλες σημαντικές ενδείξεις είναι η παραδρομή της γλώσσα, η παραπραξία, τα ευφυολογήματα. Όλα αυτά αποκαλύπτουν πτυχές του δυσπρόσιτου ασυνειδήτου.
  Υπάρχει, λοιπόν, μία πλευρά της προσωπικότητας μας που δεν μας είναι συνειδητή, που όμως παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση αυτού που είμαστε. Θα πρέπει να σκεφτούμε το ασυνείδητο ως κάτι που διαμορφώνεται μέσα στα πλαίσια διαφόρων κοινωνικών, πολιτισμικών και πολιτικών δυναμικών. Άλλωστε, και για την ψυχανάλυση άτομο και κοινωνία είναι οι δύο όψεις του ίδιου πράγματος και δεν υπάρχει κανένα χάσμα ανάμεσα τους, είναι αξεχώριστα. Το υποκείμενο επομένως είναι αναγκασμένο να ισορροπεί ανάμεσα σε έναν συνειδητό και έναν ασυνείδητο κόσμο.
This is your freedom...
   Από τη σκοπιά του Λακάν το άτομο είναι καταδικασμένο να ζει διχασμένο και να βιώνει μια (διαρκή;) αλλοτρίωση. Η διαρκής αίσθηση της έλλειψης το οδηγεί σε μια ατέρμονη αναζήτηση μιας σταθερής ταυτότητας, μια μάταιη αναζήτηση που λειτουργεί μέσα από το μηχανισμό των ταυτίσεων. Ο γάλλος ψυχαναλυτής αναγνωρίζει ότι το κοινωνικό άτομο αποτελεί κοινωνική δημιουργία. Μια κοινωνική διαδικασία που λαμβάνει χώρα στο φαντασιακό και συμβολικό επίπεδο. Σε τούτη την αναφορά μας στο λακανικό οπλοστάσιο, έχει ιδιαίτερη σημασία να σταθούμε περισσότερο στο πεδίο της επιθυμίας. Οι επιθυμίες μας δεν είναι αυθόρμητες, ούτε αποκλειστικά δικές μας, κάθε άλλο, είναι τεχνητές. Μαθαίνουμε τι και πώς να επιθυμούμε. “Η επιθυμία είναι πάντοτε η επιθυμία του Άλλου”.
   Συμπερασματικά, σε τούτο το κείμενο αμφισβητήθηκε η ελευθερία του ατόμου. Η ελευθερία με την οποία υποτίθεται πως είναι εκ φύσεως προικισμένο το υποκείμενο τώρα ευνουχίζεται. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, αμφισβητείται ολόκληρο το νεωτερικό οικοδόμημα, που βλέπει τον άνθρωπο να δρα συνειδητά και ελεύθερα σε όλα τα πεδία της ζωής, να μπορεί να σκέφτεται και να αποφασίζει, ενώ στην πραγματικότητα δεν κάνει τίποτα από όλα αυτά, αφού το άτομο μπορεί να νομίζει ότι σκέφτεται και υπολογίζει τα πάντα, αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει και ένα πεδίο ασυνείδητο που σκέφτεται και αποφασίζει για το ίδιο το άτομο. Μέσα σε αυτό το πεδίο τα περιθώρια της προσωπικής ελευθερίας στενεύουν αρκετά, όχι πως δεν υπάρχουν περιθώρια ελεύθερης επιλογής -πάντως σίγουρα τα περιθώρια αυτά δεν είναι φυσικά και αυτονόητα. Σε ένα επόμενο στάδιο που ίσως προκύπτει από τον προβληματισμό που αναπτύχθηκε στο παρόν κείμενο, θα είχε ενδιαφέρον να σκεφτούμε αν τελικά ζούμε τη ζωή μας ή αν μας ζει αυτή, “στέκεσαι έξω απο τη ζωή σου, συντετριμμένος για κάποια ζωή που ποτέ δεν έζησες” λέει ο Νίτσε στον δρ.Μπρόιερ στο “όταν έκλαψε ο Νίτσε” σε μια προσπάθεια βαθιάς εξερεύνησης ασυνείδητων διεργασιών και εμμονών. Ζούμε τη ζωή μας λοιπόν ή μας ζει αυτή;
   Το τελευταίο ερώτημα ίσως γέννα κάποια προβλήματα. Αφού παραπάνω υποστηρίξαμε ότι το άτομο και η κοινωνία είναι αδιαχώριστα μεταξύ τους, πώς τελικά τίθεται τούτο το τελευταίο ερώτημα. Θα ανατρέξω στο διανοητή της συλλογικής και ατομικής αυτονομίας, τον Κορνήλιο Καστοριάδη. Το ανθρώπινο ον μπορεί να υπάρξει μονάχα ως κοινωνικό ον, μας λέει αυτός ο στοχαστής. Δεν δύναται να υπάρξει άτομο χωρίς την κοινωνία, ούτε βέβαια και το αντίθετο. Η συλλογική και η ατομική αυτονομία, συνεπώς, συνδέονται αδιάρρηκτα. Άρα το πρόβλημα μπορεί να τεθεί ως εξής, μια ετερόνομη κοινωνία παράγει ετερόνομα άτομα. Δηλαδή, σε μια ετερόνομη κοινωνία, σαν τη δική μας, είναι αυταπάτη να γίνεται λόγος για ατομική ελευθερία. Όμως επειδή ακριβώς τα άτομα κατασκευάζουν τη κοινωνική τους πραγματικότητα είναι ικανά να διεκδικήσουν την αυτονομία τους, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Πώς;  Η απάντηση δια στόματος Καστοριάδη: “Μπορώ να είμαι ελεύθερος, εφόσον συμμετέχω στη διαμόρφωση του (κοινωνικού) νόμου, εφόσον αποφασίζω ισότιμα μαζί με τους άλλους για τη δη­μιουργία αυτού του νόμου και, τέλος, εφόσον είμαι σύμ­φωνος με τον τρόπο που ο νόμος αυτός θεσμίστηκε”.
  ~ Πάνος Παναγιώτου
   Πηγή: dubiumn.com

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More