Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μαρινα Μεσολογγιου εργο πνοης η ανακοπης;

Μετά τις δηλώσεις του νέου πρόεδρου του λιμενικού ταμείου Μεσολογγίου για την ουσιαστική λειτουργία της μαρίνας στο Μεσολόγγι, μπήκα στη διαδικασία να βρω την σύμβαση για να δω περί τίνος πρόκειται μιας και το έργο δείχνει να μην προχωράει. Παρά το γεγονός ότι ο Πάνος Παπαδόπουλος είχε λόγο και στο παλαιό συμβούλιο του

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

18 Δεκ 2014

Το φλερτ είναι πια... ψηφιακό

Το φλερτ είναι πια... ψηφιακό
Τσώλη Θεοδώρα

Δημοσκόπηση που διεξήχθη στη Βρετανία δείχνει ότι το ερωτικό παιχνίδι καλπάζει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εις βάρος της πραγματικής ζωής
Είναι πιθανότερο πλέον να κάνουμε «poke» στο Facebook παρά να δούμε και να αγγίξουμε τον άλλον στην πραγματική ζωή


Η γλώσσα του έρωτα έχει γίνει πλέον σε μεγάλο βαθμό... ψηφιακή, αφού το φλερτ δίνει και παίρνει μέσω κινητών τηλεφώνων και μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Δυστυχώς όμως, ως φαίνεται, μάλλον οι περισσότεροι αναλώνονται σε ψηφιακές σχέσεις αφήνοντας στην άκρη την πραγματική ζωή.

«Poke» και όχι αληθινό άγγιγμα

Νέα δημοσκόπηση που διεξήχθη στη Βρετανία έδειξε ότι είναι πιθανότερο να «σκουντήσουμε» κάποιον στο Facebook παρά να ζητήσουμε ένα αληθινό ραντεβού. Για ποιον λόγο; Σύμφωνα με τις απαντήσεις, το 38% των συμμετεχόντων ανέφερε ότι το να συνομιλήσει διά ζώσης με ένα πρόσωπο που τον ενδιαφέρει του προκαλεί ντροπή και αμηχανία.

Η δημοσκόπηση διεξήχθη για λογαριασμό της ιστοσελίδας συγκριτικών αναλύσεων broadbandchoices.co.uk και στο πλαίσιό της συμμετείχαν 2.000 βρετανοί ενήλικοι.

Σχεδόν ένας στους πέντε ανέφερε ότι χρησιμοποιεί ιδιωτικά μηνύματα στο FB για να επικοινωνήσει με το αντικείμενο του πόθου του, ενώ άλλοι δήλωσαν πως ένα τηλεφώνημα ή γραπτό μήνυμα αποτελεί πιο ευθύ τρόπο προσέγγισης σε σύγκριση με τη συζήτηση πρόσωπο με πρόσωπο.

Ποσοστό μεγαλύτερο του 25% σημείωσε ότι προτιμά την εφαρμογή Snapchat, η οποία επιτρέπει την ανταλλαγή φωτογραφιών, σκίτσων και βίντεο με μικρή περιγραφή, τα οποία μετά την ανάγνωση «εξαφανίζονται».
Παρότι το 50% των ερωτηθέντων δήλωσε πως έχει την αυτοπεποίθηση ώστε να ζητήσει από το «πρόσωπο» ένα ραντεβού με... σάρκα και οστά, το ένα τρίτο εκμυστηρεύθηκε ότι θα ντρεπόταν ακόμη και να σηκώσει το ακουστικό ώστε να πάρει τηλέφωνο το άτομο που του προκαλεί ερωτικό ενδιαφέρον.


Μήνυμα σε λάθος πρόσωπο

Από τα στοιχεία προέκυψε ακόμη ότι οι νέες τεχνολογίες μπορούν να κάνουν πολύ κακό στο φλερτ (και όχι μόνο). Ενας στους επτά συμμετέχοντες παραδέχθηκε ότι έχει στείλει κάποιο «πιπεράτο» μήνυμα σε λάθος άτομο - ποσοστό μεγαλύτερο του 20% έστειλε το μήνυμα στους... γονείς του, ενώ ένας στους 10 το έστειλε στον /στη «λάθος» σύντροφο.

Οσο για τις μεθόδους... χωρισμού, και αυτές έχουν περάσει σε μεγάλο βαθμό στην ψηφιακή (ακόμη και αγενή κάποιες φορές) σφαίρα: ένας στους οκτώ ερωτηθέντες ανέφερε ότι εγκατέλειψε το έτερον ήμισυ μέσω μηνύματος στο κινητό, ενώ το 5% προτίμησε ένα ιδιωτικό μήνυμα στο FB και το 3% ανάρτησε στον «τοίχο» του στο FB την είδηση του χωρισμού προκειμένου να τη δουν (εκτός από τον ενδιαφερόμενο ή την ενδιαφερομένη) όλοι οι ψηφιακοί φίλοι!

Συμβουλές προς... ερωτευμένους

Σχολιάζοντας τα ευρήματα ο συμπεριφορικός ψυχολόγος Τζο Χέμινγκς έδωσε τις ακόλουθες συμβουλές: «Αν έχετε αυτοπεποίθηση και αναζητάτε να περάσετε απλώς καλά αυτές τις γιορτές, "διασκεδαστικές" εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων όπως το Snapchat ή το WhatsApp είναι ό,τι πρέπει για να ξεκινήσετε το φλερτ. Αν ψάχνετε κάτι που πιθανώς να έχει λίγο μεγαλύτερη βάση και νόημα αλλά συγχρόνως δεν θέλετε να αποκαλύψετε πολλά στοιχεία για τον εαυτό σας, προτιμήστε τα γραπτά μηνύματα ή το FB. Αν θέλετε το επίκεντρο του ενδιαφέροντός σας να καταλάβει ότι το πάτε σοβαρά, σηκώστε το ακουστικό του τηλεφώνου και ζητήστε ένα ραντεβού».

Ο Ντόμινικ Μπαλιζέφσκι, ειδικός τηλεπικοινωνιών στο broadbandchoices.co.uk, ανέφερε σχετικά με τα ευρήματα ότι «τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης υπάρχουν εδώ και σχετικά μικρό διάστημα αλλά είναι εκπληκτικό το πόσο έχουν αλλάξει τον τρόπο που αλληλεπιδρούν οι άνθρωποι μεταξύ τους, κυρίως όσοι αναζητούν μια νέα σχέση».


Η hi-tech επικοινωνία βλάπτει σοβαρά τα ζευγάρια

Αλλη μελέτη, η οποία διεξήχθη από ειδικούς του Πανεπιστημίου Brigham Young στη Γιούτα των ΗΠΑ και δημοσιεύθηκε πέρυσι στο επιστημονικό έντυπο «Journal of Couple and Relationship Therapy», έδειξε πως  η hi-tech επικοινωνία βλάπτει σοβαρά τις σχέσεις, «αποσυνδέοντας» τους δύο συντρόφους σε ό,τι αφορά σοβαρά ζητήματα που απαιτούν συζήτηση.

Σύμφωνα με τα ευρήματα που βασίστηκαν σε μελέτη 276 νεαρών ζευγαριών από διαφορετικές περιοχές των ΗΠΑ τα οποία στο σύνολό τους βρίσκονταν σε σοβαρή σχέση ή ήταν παντρεμένα, οι γυναίκες που χρησιμοποιούσαν γραπτά μηνύματα ώστε να απολογηθούν για κάτι στον σύντροφό τους, να επιλύσουν τις διαφορές τους ή να λάβουν αποφάσεις δήλωναν γενικώς πιο δυστυχισμένες στη σχέση τους.

Σε ό,τι αφορούσε τους άνδρες, η πολύ συχνή χρήση μηνυμάτων έδειχνε επίσης μια «φτωχή» σχέση και επικοινωνία.
Πάντως τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες της μελέτης συμφώνησαν ότι η έκφραση τρυφερότητας μέσω γραπτών μηνυμάτων ενίσχυε τη σχέση τους. «Το συμπέρασμα είναι πως αν δεν έχετε κάτι ωραίο να γράψετε σε μήνυμα, μη γράψετε απολύτως τίποτε» καταλήγουν οι ερευνητές.

Δακρυσμένοι… κροκόδειλοι

  To έγκλημα των ταλιμπάν με την εκατόμβη των μικρών παιδιών στο Πακιστάν έχει αφήσει όλους τους – πραγματικούς – ανθρώπους άφωνους.
    Επειδή, λοιπόν,η φρίκη είναι πολύ μεγάλη για να αντέξει κανείς να βλέπει τηνυποκρισία να κρύβεται πίσω από τις οιμωγές και επειδή τα γνήσια δάκρυα πρέπει να διαχωρίζονται από εκείνα των κροκόδειλων, επαναλαμβάνουμε και υπενθυμίζουμε: 
    Η φωτογραφία είναι από τη συνέντευξη του τότε συμβούλου του Κάρτερ, κατόπιν του Κλίντον και αργότερα του Ομπάμα, του Μπρζεζίνσκι, στο περιοδικό«American Interest» (τεύχος Μάης - Ιούνης 2008).
Το περιοδικό κυκλοφόρησε με τίτλο που καθιστά περιττό κάθε σχολιασμό: «Θα το ξαναέκανα! Μιλώντας για το Αφγανιστάν με τον Ζίγκμπνιου Μπρζεζίνσκι».
   Στη φωτογραφία που δημοσίευσε το περιοδικό υπάρχουν δύο πρωταγωνιστές. Ο δεύτερος, εκείνος με τον οποίο συνομιλεί ο εκ των «μάγων της αμερικανικής διπλωματίας» Μπρζεζίνσκι, δεν είναι άλλος από τον νεαρό τότε Οσάμα Μπιν Λάντεν!
    Αυτός είναι, ο μακαρίτης ο Μπιν Λάντεν είναι, που εικονίζεται να εκπαιδεύει στα όπλα τον Μπρζεζίνσκι. Η φωτογραφία έχει ημερομηνία 3 Φλεβάρη 1980 και είναι τραβηγμένη στο Κίμπερ του Πακιστάν, σε συνοριακό φυλάκιο με το Αφγανιστάν.
    Ήταν τότε που ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός έφτιαχνε – στα δικά τους εργαστήρια φτιάχτηκαν – τους ταλιμπάν. Και τους έφτιαχνε, με ορμητήριο ακριβώς το Πακιστάν, στο όνομα της ελευθερίας, της δημοκρατίας και προπαντός στο όνομα της παγκόσμιας σταυροφορίας εναντίον του κομμουνισμού…    
   Όπως βλέπουμε, λοιπόν, ο Μπρζεζίνσκι ως εκπρόσωπος των ΗΠΑ και ο Οσάμα Μπιν Λάντεν ως επικεφαλής και οργανωτής των μουτζαχεντίν - που εμπνευστής τους ήταν ο Μπρζεζίνσκι - τελούσαν σε αγαστή συνεργασία.
    Τόσο αγαστή, μάλιστα, που ο προεδρικός σύμβουλος, ακόμα και εφτά χρόνια μετά τους Δίδυμους Πύργους (σσ: τονίζουμε ξανά ότι η συνέντευξη του Μπρζεζίνσκι δόθηκε το 2008), ακόμα δηλαδή και όταν η Αλ Κάιντα λογιζόταν ως η μεγαλύτερη τρομοκρατική στον κόσμο, δήλωνε ευθέως και απροκάλυπτα: «Θα το ξαναέκανα»!
    Αλήθεια, όσοι παριστάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν το περιεχόμενο της λέξης«ιμπεριαλισμός», τι ακριβώς δεν καταλαβαίνουν;
    Υστερόγραφο: Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές στη Βουλή συνεχιζόταν το μέτρημα. Στο μεταξύ, το μέτρημα στην κοινωνία βγάζει: 6,3 εκατομμύρια φτωχοποιημένους, 1,5 εκατομμύριο άνεργους και 700.000 παιδιά υποσιτισμένα. Κι αυτό το μέτρημα συνεχίζεται, επίσης…


Οι πιστωτές όρισαν ήδη την μετεκλογική ατζέντα

Ως τεκμήριο αποτυχίας κι όχι σήμα κινδύνου έπρεπε να ερμηνευτεί η ελεύθερη πτώση των τιμών των μετοχών κι η νέα άνοδος των αποδόσεων των ομολόγων την προηγούμενη εβδομάδα κι ειδικότερα μετά την ανακοίνωση της κυβέρνησης ότι επισπεύδει την διαδικασία εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας. Η πτώση του γενικού δείκτη κατά 20,18% στις 824 μονάδες που προκάλεσε απώλειες 14 δισ. ευρώ στην κεφαλαιοποίηση του χρηματιστηρίου (από 64 δισ. ευρώ την Δευτέρα σε 51 δισ. την Παρασκευή) κι η άνοδος των αποδόσεων των 10ετών ομολόγων σε επίπεδα άνω του 9% (όταν μάλιστα τα αντίστοιχα Ιρλανδικά, Ισπανικά και Ιταλικά κινούνται σε επίπεδα 1,29%, 1,92% και 2,07% αντίστοιχα) έχει μία και μοναδική ερμηνεία: πώς 4,5 χρόνια μετά την εφαρμογή των θεραπειών – σοκ της Τρόικας, που ως διακηρυγμένο στόχο είχαν την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών και την ανάκαμψη του ιδιωτικού τομέα, τόσο ο δημόσιος όσο κι ο ιδιωτικός στηρίζονται σε πήλινα πόδια. Τα θεμελιώδη μεγέθη ουδόλως έχουν βελτιωθεί κι αρκεί ένα φύσημα του ανέμου ή μια κουταμάρα της Βούλτεψη για να σαρωθεί ό,τι χτίστηκε τα προηγούμενα χρόνια, αποδεικνύοντας πως τα αντιλαϊκά μέτρα (από μείωση μισθών, αποζημιώσεων και φόρων μέχρι φιλελευθεροποίηση αγορών) κατά κανέναν τρόπο δεν βοήθησαν να ξεπεραστεί η κρίση, που συνεχίζει να είναι παρούσα και να απειλεί. Αλλιώς, …θέλει απύθμενο θράσος ώστε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και αγορές να χρησιμοποιούν στην πολιτική τους επιχειρηματολογία τους κλυδωνισμούς των αγορών και να κινδυνολογούν, ενώ κανονικά θα έπρεπε να απολογούνται…

Η αλήθεια είναι πώς τα χάλια της οικονομίας δεν έγιναν αντιληπτά την Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου το βράδυ όταν η κυβέρνηση δια στόματος της κυβερνητικής εκπροσώπου αναγκάστηκε να ορίσει την 17η Δεκεμβρίου ως μέρα έναρξης των ψηφοφοριών στη Βουλή για την εκλογή προέδρου, αμέσως μετά μάλιστα από τις δηλώσεις του προέδρου του Συμβουλίου υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης, Γ. Ντάισελμπλουμ, πείθοντας τους πάντες πως η ανακοίνωση ήταν προϊόν ανάγκης, δηλαδή έξωθεν επιβολής, κι όχι επιλογή. Τόσο ο Β. Βενιζέλος άλλωστε όσο κι ο Α. Σαμαράς είχαν επανειλημμένως διαψεύσει με δηλώσεις τους ότι υπάρχει ενδεχόμενο επίσπευσης των διαδικασιών. Γιατί να χάσουν έστω και μια μέρα τα οφέλη της εξουσίας; Τα μαύρα σύννεφα είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται, αν όχι τον Ιούλιο όταν η δεύτερη έξοδος της Ελλάδας στις αγορές για την κάλυψη των δανειακών αναγκών του Αυγούστου σηματοδοτήθηκε από παταγώδη αποτυχία, μετά βεβαιότητας τον Σεπτέμβρη με αφορμή τις ανακοινώσεις του Σαμαρά ότι η Ελλάδα δε χρειάζεται νέο πακέτο βοήθειας. Στη συνέχεια η ηλεκτρονική αλληλογραφία με την Τρόικα κι η απροθυμία των επικεφαλής της να έρθουν στην Αθήνα βάραιναν ένα ήδη αρνητικό κλίμα που σφραγίστηκε με τον εκβιασμό των Ευρωπαίων την Δευτέρα το απόγευμα: Καμία συμφωνία χωρίς να ληφθούν επιπλέον αντιλαϊκά μέτρα, ούτε καν υπογραφή συμφωνίας για έγκριση της πιστοληπτικής γραμμής ECCL (Enhanced Conditions Credit Line) που προβλέπεται στο καταστατικό τουΕυρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας από μια κυβέρνηση με άδηλο μέλλον. Έτσι φτάσαμε στη συμφωνία για δίμηνη παράταση, μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου, όσων μέχρι σήμερα ισχύουν και μετά, όταν πλέον θα έχει ορκιστεί η νέα κυβέρνηση, νέες διαπραγματεύσεις για τα μέτρα που θα συνοδεύουν την έγκριση της προληπτικής πιστοληπτικής γραμμής, που προς ηχηρή διάψευση των κυβερνητικών εξαγγελιών κι επιθυμιών θα περιλαμβάνει και το ΔΝΤ. Όχι μόνο τους Ευρωπαίους. Μάλιστα, είναι ήδη γνωστό και το «όχημα», EFF (Extended Fund Facility) το όνομά του, που θα χρησιμοποιηθεί από τον διεθνή ιμπεριαλιστικό οργανισμό για να συνεχίσει την επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας που θα συνοδεύει την χορήγηση των 16,3 δισ. ευρώ που υπολείπονται (3,5 δισ. από τον υφιστάμενο έλεγχο και 12,8 δισ. για το 2015 έως τον Μάρτιο του 2016).
ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΣΥΝΟΔΕΥΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΓΚΡΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΝΕΩΝ ΔΡΑΚΟΝΤΕΙΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ
Δεδομένου ωστόσο ότι όλα τα παραπάνω αφορούν στην μορφή της εποπτείας, το ενδιαφέρον δεν συγκεντρώνεται στο αμπαλάζ όσο στο περιεχόμενο της συμφωνίας. Τα μέτρα, με άλλα λόγια, που πρόκειται να εφαρμοστούν έτσι ώστε να συνεχίσουν οι πιστωτές τις χρηματοδοτήσεις κι επίσης να απλώσουν ένα δίχτυ ασφαλείας στην ελληνική οικονομία. Εδώ ακριβώς μάλιστα έγκειται κι η πολιτική απάτη του Σαμαρά και του Βενιζέλου καθώς αρνήθηκαν μεν να ψηφίσουν τα αντιλαϊκά μέτρα που απαίτησε η Τρόικα για να προχωρήσει στη συμφωνία, από την άλλη όμως με κανέναν τρόπο δεν έχουν αρνηθεί ότι θα τα ψηφίσουν αν περάσουν τον κάβο της προεδρικής εκλογής (ενδεχόμενο σχεδόν απίθανο) ή αν κερδίσουν τις εκλογές. Το αντάρτικο τους, με άλλα λόγια, δεν ήταν παρά ένας ελιγμός, μια κίνηση τακτικής που λάβαινε καλά υπ’ όψη της τις δυσκολίες που είχε πιθανή πρωτοβουλία ψήφισης των συγκεκριμένων μέτρων αυτήν ακριβώς τη συγκυρία. Διαφορετικά ειπωμένο, οι Σαμαροβενιζέλοιμετέθεσαν χρονικά, δεν αρνήθηκαν την υιοθέτηση των αντιλαϊκών μέτρων. Ουκ ολίγες φορές άλλωστε στο παρελθόν έχουν ψηφίσει τα ίδια κι ακόμη χειρότερα μέτρα…
Λόγω του ότι η τρέχουσα αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας θα ήταν η τελευταία στο πλαίσιο του τρέχοντος προγράμματος, από νωρίς η Τρόικα είχε κάνει γνωστό ότι δεν θα ερχόταν για τουρισμό, θυμίζοντας ότι τα μέτρα που όφειλε να λάβει η Αθήνα υπερέβαιναν τα 1.000! Επρόκειτο για υποχρεώσεις που είχαν ήδη αναληφθεί από Μνημόνια, τα οποία ψήφισαν από κοινού ΝΔΠΑΣΟΚ και κατά περίπτωσηΔΗΜΑΡ και ΛΑΟΣ, που όμως είτε λόγω πολιτικού κόστους ή λόγω διοικητικής δυσκαμψίας ουδέποτε ενσωματώθηκαν σε εφαρμοστικούς νόμους. Η Τρόικα είχε διαμηνύσει πώς απαιτούσε να ρυθμιστούν όλες οι εκκρεμότητες. Ζητούσε επομένως ένα νέο πολυνομοσχέδιο αντίστοιχης αγριότητας με τα τρία μνημόνια που ψηφίστηκαν τον Μάιο του 2010, με αφορμή την πρώτη δανειακή σύμβαση, τονΦεβρουάριο του 2012 με αφορμή την δεύτερη δανειακή σύμβαση και μισό χρόνο μετά, τον Νοέμβριο του 2012, με αφορμή την επαναγορά ελληνικών ομολόγων που ενέκρινε το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης.
Οι απαιτήσεις της Τρόικας έγιναν με σαφήνεια γνωστές στην ελληνική κυβέρνηση με την επιστολή της 7ης Νοεμβρίου όπου περιγράφονταν τα 19 μέτρα, που ήταν τα προαπαιτούμενα για να ολοκληρωθεί επιτυχώς η αξιολόγηση μέχρι το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της 8ης Δεκεμβρίου. Σε αδρές γραμμές περιελάμβαναν: Την κάλυψη δημοσιονομικού κενού για το 2015 ύψους 2,6 δισ. ευρώ, που συνεπάγεται νέες περικοπές κοινωνικών δαπανών και νέους φόρους. Τεράστια πολιτική σημασία έχει το γεγονός ότι από τότε μέχρι σήμερα έχει προστεθεί ένα επιπλέον δημοσιονομικό κενό, ύψους τουλάχιστον2 δισ. ευρώ, λόγω της σημαντικής υστέρησης που καταγράφουν τα δημόσια έσοδα τώρα! Η απόκλιση οφείλεται στην αντικατάσταση του γενικού γραμματέα Δημοσίων Εσόδων, Χάρη Θεοχάρη, στις 5 Ιουνίου 2014 η οποία φρέναρε αν δεν σταμάτησε πλήρως την πίεση που ασκούταν το αμέσως προηγούμενο διάστημα στην οικονομική ελίτ και τους προσωπικούς φίλους της κυβέρνησης για να πληρώσουν τους καταλογισθέντες φόρους. Τα νέα μέτρα, διπλάσια από το αρχικό ύψος, που θα απαιτηθούν από τους εργαζόμενους επομένως, με την ολοκλήρωση του «διαλλείματος για εκλογές», θα προέλθουν από την φοροδιαφυγή των κολλητών και χρηματοδοτών της κυβέρνησης… Τα υπόλοιπα μέτρα που ζήτησε η Τρόικα αφορούν: Αναθεώρηση της ρύθμισης, που κρίθηκε πολύ γενναιόδωρη, για τις υποχρεώσεις προς την εφορία μέχρι 100 δόσεις, άρση των περιορισμών για τους πλειστηριασμούς, ουσιαστικήανεξαρτητοποίηση της γενικής γραμματείας Εσόδων, νέο αντιασφαλιστικό νόμο που θα περιλαμβάνει κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και σημαντική μείωση της ελάχιστης σύνταξης, κατάργηση του χαμηλού φορολογικού συντελεστή που ισχύει στα νησιά και υπαγωγή τους στο 23%, φιλελευθεροποίηση των αγορών κατά τις υποδείξεις του ΟΟΣΑ, απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, ψήφιση του δικαιώματος ανταπεργίας από τη μεριά των εργοδοτών, νέο μισθολόγιο – πτωχολόγιο για τον δημόσιο τομέα με κατάργηση πολλών επιδομάτων, επιτάχυνση τωνιδιωτικοποιήσεων για να καλυφθεί η απόκλιση στους στόχους του τρέχοντος έτους (έσοδα κάτω από 700 εκ. έναντι στόχου 1,5 δισ. ευρώ) με επικέντρωση σε ΟΤΕ, ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΟΣΕ και περιφερειακά αεροδρόμια, απλοποίηση διαδικασιών αδειοδότησης, απελευθέρωση αγοράς φυσικού αερίου, κ.α.
Δε χρειάζεται δεύτερη σκέψη. Όλα τα παραπάνω μέτρα και μαζί όσα νέα προκύψουν αποτελούν ένασυνεκτικό κυβερνητικό πρόγραμμα, ικανό να ανατρέψει όποια κυβέρνηση επιχειρήσει να το εφαρμόσει, από τον Μάρτιο του 2015. Είτε επιλέξει να το κάνει μία κι έξω είτε σποραδικά… Ηδιακύβευση επομένως των εκλογών έχει ήδη τεθεί από τους δανειστές: εφαρμογή ή απόρριψη αυτού τουκοινωνικά ολέθριου προγράμματος!

Συνωμοσίες από τα παλιά - Όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής γινόταν πρόεδρος Δημοκρατίας με ακροδεξιές ψήφους

Συνωμοσίες από τα παλιά -Οταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής γινόταν πρόεδρος Δημοκρατίας με ακροδεξιές ψήφους [εικόνες]
Όσοι μιλούν αυτές τις ημέρες για συνωμοσίες προκειμένου να εκλεγεί πρόεδρος Δημοκρατίας ξεχνούν τι συνέβη στην εκλογή Καραμανλή το 1980.
Τον Κωνσταντίνο Τσάτσο διαδέχθηκε στην προεδρία της Δημοκρατίας, το 1980, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο οποίος πρώτα παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προετοίμαζε την εκλογή του στην προεδρία της δημοκρατίας πολλά χρόνια νωρίτερα.
Κίνηση πρώτη: Διέλυσε ένα κόμμα
Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να διαλύσει το κόμμα των Φιλελευθέρων που είχε τότε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Το κόμμα των Νεοφιλελεύθερων συγκέντρωσε στις εκλογές του 1977 ποσοστό 1,08% εκλέγοντας βουλευτές τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τον Παύλο Βαρδινογιάννη.
Προτού να περάσει εξάμηνο, το κόμμα των Νεοφιλελεύθερων διαλύθηκε και οι βουλευτές του, Κ. Μητσοτάκης και Π. Βαρδινογιάννης, προσχώρησαν στη ΝΔ (10 Μαΐου 1978). Ετσι, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εξασφάλισε δύο ψήφους για την εκλογή του στην προεδρία. Εις αντάλλαγμα έδωσε στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το υπουργείο Οικονομικών, τότε υπουργείο Συντονισμού.
Κίνηση δεύτερη: Πήρε μαζί του το ακροδεξιό κόμμα της εποχής
Το ακροδεξιό κομμάτι της ΝΔ αποσπάστηκε και δημιούργησε την Εθνική Παράταξη. Με αρχηγό τον Στέφανο Στεφανόπουλο, το κόμμα αυτό ήταν φιλοχουντικό και φιλοβασιλικό και στις εκλογές του 1977 πήρε ποσοστό 6,82% και πέντε βουλευτές.
Στην εκλογή προέδρου Δημοκρατίας το 1980 τρεις από τους πέντε βουλευτές της Εθνικής Παράταξης ψήφισαν υπέρ του Καραμανλή.

Για την εκλογή του πραγματοποιήθηκαν τρεις ψηφοφορίες. Στην πρώτη συγκέντρωσε 179 ψήφους (175 έδρες είχε η Νέα Δημοκρατία), στη δεύτερη 181 και στην τρίτη 183 ψήφους.
Το ΠΑΣΟΚ απείχε και από τις τρεις ψηφοφορίες, το ΚΚΕ ψήφισε λευκό, ενώ η Εθνική Παράταξη υπέρ του. Τον Καραμανλή ψήφισαν και δύο βουλευτές από την κεντρώα ΕΔΗΚ (την πρώην Ενωση Κέντρου) και ένας από το νεοσχηματισθέν ΚΟΔΗΣΟ, το άλλο κεντρώο κόμμα.
Στις 5 Μαΐου 1980, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εκλέχτηκε πρόεδρος της Δημοκρατίας, με «δεκανίκια» από το Κέντρο και την ακροδεξιά, ενώ αρχηγός της ΝΔ και πρωθυπουργός ανέλαβε ο Γεώργιος Ράλλης (10 του μήνα), που οδήγησε τη χώρα στις εκλογές του 1981.
Σε αυτή την ιστορική φωτογραφία εικονίζονται, πλην του Κωνσταντίνου Καραμανλή, καθιστός ο Κώστας Καραμανλής και όρθιος ο Αντώνης Σαμαράς:

Σιμόν Μπολιβάρ: Ο ελευθερωτής της Λατινικής Αμερικής



Σαν σήμερα, 17 Δεκεμβρίου 1830, πέθανε ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες της Λατινικής Αμερικής, που έμεινε γνωστός στην ιστορία ως «El Libertador» (Ο Ελευθερωτής). Ο Σιμόν Χοσέ Αντόνιο δε λα Σαντίσιμα Τρινιδάδ Μπολίβαρ υ Παλάσιος ηγήθηκε αρκετών απελευθερωτικών κινημάτων, αφιερώθηκε στον αγώνα κατά της ισπανικής αυτοκρατορίας και οδήγησε στην ανεξαρτησία τη Βολιβία, την Κολομβία, το Εκουαδόρ, τον Παναμά και τη Βενεζουέλα.

Ο Ελευθερωτής
Το 1807 είναι η χρονιά που ο Μπολιβάρ γυρνά στη Βενεζουέλα. Όταν ο Ναπολέων ορίζει τον Ιωσήφ Βοναπάρτη βασιλιά της Ισπανίας και των αποικιών της το 1810, συμμετέχει στο αντιστασιακό κίνημα στη Νότια Αμερική. Το κίνημα του Καράκας κηρύσσει την ανεξαρτησία της χώρας στις 5 Ιουλίου 1810 (Πρώτη Δημοκρατία της Βενεζουέλας) και ο Μπολιβάρ αποστέλλεται στη Βρετανία σε διπλωματική αποστολή, με κύριο στόχο να ζητήσει τη βοήθεια των Άγγλων στον αγώνα κατά των Ισπανών.
Οι Άγγλοι όμως δεν δέχονται να αναμειχθούν. Επιστρέφει στη χώρα του το 1811. Όταν τον Ιούλιο του επόμενου έτους, ο ηγέτης του κινήματος Φρανσίσκο ντε Μιράντα παραδίδεται, καταφεύγει στην Καρταχένα της Νέας Γρανάδας (σημερινή Κολομβία), όπου και γράφει το Μανιφέστο της Καρταχένα.
Στο τελευταίο αναλύει τις αιτίες της ήττας στη Βενεζουέλα και παρακινεί τους επαναστάτες να συντρίψουν τους Ισπανούς. Η ηγεσία της εκστρατείας είναι πλέον στα χέρια του Μπολιβάρ, ο οποίος έπειτα από 6 συνεχόμενες νίκες κατά των Ισπανών, στις 6 Αυγούστου 1813 εισέρχεται στο Καράκας ως Ελευθερωτής.
Μετά την εξέγερση του Χοσέ Τομάς Μπόβες το 1814 και την πτώση της Δημοκρατίας, επιστρέφει στη Νέα Γρανάδα, και στη συνέχεια στη Τζαμάικα, όπου γράφει το 1815 μια σειρά κείμενα σε μορφή επιστολών.
Στο «Γράμμα από τη Τζαμάικα» ανέλυε το όραμά του για την απελευθέρωση όλων των χωρών που βρίσκονταν υπό ισπανική κυριαρχία, από τη Χιλή και την Αργεντινή ως το Μεξικό. Μετά την κατάκτηση της ανεξαρτησίας τους οι χώρες αυτές θα έπρεπε να γίνουν συνταγματικές δημοκρατίες, μια παραλλαγή του πολιτεύματος της Μεγάλης Βρετανίας. Θα υπήρχε Άνω και Κάτω Βουλή, και ενώ τα μέλη της Άνω Βουλής θα είχαν κληρονομικό δικαίωμα, τα μέλη της Κάτω Βουλής θα εκλέγονταν από τον λαό. Αρχηγός του κράτους θα ήταν ο πρόεδρος της δημοκρατίας.
Το 1816, με τη βοήθεια της Αϊτής ο Μπολίβαρ αποβιβάζεται στη Βενεζουέλα και καταλαμβάνει την Ανγκοστούρα (σημερινή Πόλη Μπολίβαρ). Η νίκη στη Μάχη της Μπογιακά το 1819 προσέθεσε την Κολομβία στα ελεύθερα από την ισπανική κατοχή εδάφη.
Το Δεκέμβριο δημιουργεί τη Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Μεγάλης Κολομβίας – μια ομοσπονδία που κάλυπτε τα μεγαλύτερα τμήματα της Βενεζουέλας, της Κολομβίας, του Παναμά και του Εκουαδόρ – ορίζοντας τον εαυτό του πρόεδρο. Τον Ιούνιο του 1821 ελευθερώνεται η Βενεζουέλα και ένδεκα μήνες αργότερα και το Εκουαδόρ.
Απαντώντας στην έκκληση βοήθειας του Χοσέ ντε Σαν Μαρτίν, που είχε ήδη απελευθερώσει τη Χιλή και την Αργεντινή, αναλαμβάνει την απελευθέρωση του Περού. Το Σεπτέμβριο του 1823 φτάνει στη Λίμα και απελευθερώνει το Κάτω Περού. Ακολουθεί λίγους μήνες αργότερα το Άνω Περού, τελευταία ισπανική κτήση, το οποίο ονομάστηκε προς τιμήν του Ελευθερωτή του Βολιβία.
Ο Μπολιβάρ έχει φτάσει στο απόγειό του, και το 1826 συγκαλεί στον Παναμά μια παναμερικανική συνδιάσκεψη με στόχο τη δημιουργία συνομοσπονδίας των αμερικανικών κρατών. Τα κράτη της Μεγάλης Κολομβίας, το Περού, η Βολιβία, το Μεξικό, η Κεντρική Αμερική και οι Ενωμένες Επαρχίες του Ρίο ντε λα Πλάτα (η σημερινή Αργεντινή) υπέγραψαν συνθήκη συμμαχίας και κάλεσαν και τα υπόλοιπα κράτη της αμερικανικής ηπείρου να την προσυπογράψουν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όμως, αρνήθηκαν.
Μέχρι το 1827, ωστόσο, οι εσωτερικές έριδες στην κυβέρνησή του οδήγησαν σε εμφύλιους πολέμους και αυτονομιστικές τάσεις, με αποτέλεσμα την κατάρρευσή της. Ο Μπολιβάρ παραιτείται από την προεδρία το 1828.
Θα υποκύψει από φυματίωση 2 χρόνια μετά, στις 17 Δεκεμβρίου 1830.
Η προσωπικότητα του Σιμόν ντε Μπολιβάρ ενέπνευσε αρκετούς καλλιτέχνες, με τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες να περιγράφει στο «Ο στρατηγός μες στο λαβύρινθό του» τις τελευταίες ημέρες της ζωής του και τον Νίκο Εγγονόπουλο να γράφει προς τιμήν του το «Μπολιβάρ: Ένα ελληνικό ποίημα».
*Η φωτογραφία προέρχεται από την ιστοσελίδα Πρόσωπα.

Οι δημοκρατικές εκλογές για Πρόεδρο αποκάλυψαν τον Τρόμο τους!

Του Αυγερινού Χατζηχρυσού  
Ακούγοντας τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, πλημμυρίζει η σκέψη μου μιας χώρας χωρίς την συγκυβέρνηση, ως ερημωμένη μετά από πυρηνικό ολέθρο.

Συνεχίζοντας στα μεγάλα ΜΜΕ, βλέπω ένα εφιαλτικό μέλλον χωρίς Αντώνη Σαμαρά και Ευάγγελο Βενιζέλο, με παιδιά να πεθαίνουν στους δρόμους, μια χώρα στο απόλυτο χαος.
Κλείνοντας την τηλεόραση μένω με την απορία, πως έφτασε το γένος των ανθρώπων, από τον πρώτο homo sapiens στο Φεγγάρι, χωρίς Αγορές, Ευρώ, Τραπεζίτες και Εθνικούς Εργολάβους.
To οτι υπάρχει τεράστιο και ανησυχητικό έλλειμμα Δημοκρατίας στην Ελλάδα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδιαίτερα μετά τον Σημιτικό Μεσαίωνα υπήρχε πάντα ως αίσθηση στο αέρα. Η άρχουσα και η πολιτική τάξη έχουν αυτονομηθεί τόσο πολύ από την Ελληνική Κοινωνία που συμπεριφέρονται ωσαν να ζούν σε μια τελείως διαφορετική χώρα.
Πάντα στην Ιστορία υπήρχε μια νοητή διαχωριστική γραμμή μεταξύ των τάξεων, που όμως στους αιώνες της νεωτερικότητας οι ελίτ κρατούσαν τα προσχήματα δημοκρατικότητας και αντίληψης του κοινωνικού γίγνεσθαι, ώστε να προλαμβάνονται οι αντιδράσεις και οι επαναστάσεις.
Παρακολουθώντας την συζήτηση κατά την διάρκεια ψήφισης του προυπολογισμού ακόμη κι ο πιο ανίδεος είδε ότι απλά δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα, όχι λόγω ανεπάρκειας – υπάρχει κι αυτή σε ορισμένους – αλλα απλά δεν τους ενδιαφέρει!
Η πολιτική τρομοκρατία που είναι πια εξόφθαλμη από την Κυβέρνηση, την Ευρωπαϊκή Ενωση και τα παπαγαλάκια τους. Είναι η μόνη και η πραγματική τρομοκρατία και μπροστά στο επερχόμενο τέλος των εκλεκτών που τόσα χρόνια εξέθρεψαν έχουν χάσει κάθε μέτρο απειλών και εκβιασμών που θα ζήλευε κι ο Κορλεόνε στον κινηματογραφικό Νονό.
Σε παλαιότερες εποχές έλεγαν ότι το Κράτος έχει το προνόμιο της βίας, αλλά αυτό πριν αναπτυχθούν τα Μέσα Μαζικής Προπαγάνδας. Πλέον το Κράτος εχει το Προνόμιο της Τρομοκρατίας.
Δεν χρειάζεται πια τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για εξοντώσει ένα κομμάτι του λαού, το μόνο που χρειάζεται είναι να το στοχοποιήσει και μετά αναλαμβάνουν οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ να γίνουν οι απολογητές του εγκλήματος. Εγκλημα με δικαιολογία παύει να είναι έγκλημα, είναι απλά αναγκαία μεταρρύθμιση.
Κάθε μορφή περιφρόνησης, ιδιαίτερα πολιτικής είναι Φασισμός. Ο γνωστός τηλεπερσόνας Υπουργός υποστήριξε ότι το κράτος δεν εκβιάζεται απο τη βούληση των πολιτών και οτι το κράτος δεν μοιράζεται την εξουσία του. Περιγράφοντας το φαντασιακό του πιστεύω, για Κράτος δυνάστη που δεν εκπορεύεται από τον λαό για το λαό, αλλά ορίζει και επιβάλει στον λαό εξουσία ακόμη και χωρίς την θέληση του λαού!
Ακόμα κι όταν έχει άδικο, ακόμη κι αν αδιαφορεί για τους νόμους που το ίδιο ψήφισε (Καθαρίστριες, Ρωμανός, ΕΡΤ) μπορεί να το κάνει, και το κάνει γιατί έχει την εξουσία να παραβιάζει εαυτόν κατά το δοκούν. Είναι ο ορισμός της απολυταρχίας.
Η εισοδος των εκ της ακροδεξιάς προερχόμενων πολιτικών, που ήταν γνωστοί για τις απολυταρχικές και νεοφιλελεύθερες ιδέες τους, ήταν ο καταλύτης ώστε να αποκαλυφθούν και οι αντιδημοκρατικές εστίες φασισμού και στο άλλοτε σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ και στην δήθεν υπεύθυνη αριστερά.
Η πολιτική σήμερα
Η πολιτική σήμερα δεν παράγει ούτε θέλει να παράξει…πολιτική. Ειναι απολογητές της Τρόικας και των Αγορών, τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Οταν το πρωι υπόσχονται ανάπτυξη στα πλεονεκτήματα της χώρας και το βράδυ φορολογούν παράλογα ή ψηφίζουν κόντρα σε αυτά τα πλεονεκτήματα (Τουρισμό, Κρασί, γάλα κτλ) απλά δεν τους ενδιαφέρει, έτσι απλά, ετσι και κυνικά!
Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο, μόνο είσπραξη φόρων και διατήρηση της εξουσίας με κάθε τρόπο και κάθε τίμημα!
Ο λαός δεν είναι καν ώριμος να γνωρίζει τι γίνεται με τις συνομιλίες με την Τροικα! Μόνο φήμες και αυτές φιλτραρισμένες! Δεν μάθαμε για παράδειγμα ποιες ήταν οι απαιτήσεις τις Τροικας στις οποίες σκάλωσαν οι συνομιλίες και επισπεύσθηκε η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.
Μήπως ήταν η σημερινή απαίτηση του ΔΝΤ στα κράτη με υψηλή ανεργία νέων – μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα – να γίνει μείωση των επιδομάτων ανεργίας και των κατώτερων μισθών; Αγνωστο.
Σκοτώνουν την κοινωνία, εν πλήρη συνείδησή και εκ προμελέτης και υπέρτατος στόχος είναι να σωθούν οι Αγορές και στο όνομα της νεας αυτής Αρείας φυλής, και δολοφονούν εν ψυχρό κάθε άλλο υγιή κλάδο της οικονομίας.
Ετσι η έννοια της αθωότητας χάνεται ακόμη και στον αθώο και μένει μόνο η αξία της δύναμης. Δεν είναι τυχαίο που οι νεοφιλελεύθεροι έχουν τόσες ομοιότητες στην φυσιοκρατία του Ναζισμού, όπου όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει.
Στοχοποιούνται ολόκληρες κοινωνικές ομάδες γιατί πχ κάποιος Ιατρός πήρε φακελάκι έκλεισε η μοναδική παιδοκαρδιοχειρουργική στην Ελλάδα,κι επειτα στιγματίζονται από του απολογητές Πολιτικούς και εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες.
Στην Ελλάδα τελικά οι μόνοι αθώοι είναι οι πέτρες και όσοι είναι στην λίστα Λαγκάρντ, που δεν έκαναν δα και κάτι παραπάνω από την γιαγιά που δεν ζήτησε απόδειξη από την λαϊκή αγορά, «μαζί τα φάγαμε» είναι η δικαιολογία.
Το μόνο δικαίωμα που έχει το πόπολο είναι το μέλλον! Η υπόσχεση ότι το μέλλον μπορεί να είναι καλύτερο αν μείνει για τα επόμενα 10 χρόνια πειθήνιος στο ξεπούλημα των δικαιωμάτων του, εργασιακών και δημοκρατικών είναι δωρεάν και χωρίς κόστος.
Ο μόνος εχθρός στην Ελληνική Δημοκρατία, είναι η «λαθος» λαϊκη ετυμηγορία, που πολύ πιθανόν στις επερχόμενες εκλογές θα πει – επιτέλους – το βροντερό ΟΧΙ.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος από αυτή την μικρή λέξη. Στον συγχρονο κόσμο της επικοινωνίας , το ΟΧΙ ισοδυναμεί από μόνο του σε επανάσταση. Σε έναν κόσμο που έχει χτιστεί πάνω στο ΝΑΙ, το ΟΧΙ είναι ο απόλυτος εχθρός!
Μετά από 4 χρόνια επαναλαμβανόμενων ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ, τρομάζει και μόνον η ιδέα ότι μπορει να πούμε στα αυτονόητα ΟΧΙ.
Οπως τρομάζει κάποιον που δεν ξέρει κολύμπι, η ιδέα της κολύμβησης στην θάλασσα. Αλλά αυτό μέχρι να μάθει να κολυμπά.

http://seisaxthia.wordpress.com/

17 Δεκ 2014

Κι αν έρχονταν οι κομμουνιστές;…


    Οι κομμουνιστές θα έρθουν και θα μας πάρουν τα σπίτια. Τελικά τα σπίτια, από Αμερική και Ισπανία μέχρι Ελλάδα, τα παίρνουν οι (καπιταλιστές) τραπεζίτες.
Κι αν έρχονταν οι κομμουνιστές;…
    Οι κομμουνιστές θα έρθουν και θα καταργήσουν τις εκλογές. Τελικά εκείνοι που ενοχλούνται από τις εκλογές είναι «ο Moody’s» (της κυρίας Βούλτεψη), οι «tour oparators» (του κ.Σταύρου Θεοδωράκη), τα όρνεα των (καπιταληστρικών) «οίκων» και οι χαρτογιακάδες της (καπιταλιστικής) Κομισιόν.
    Οι κομμουνιστές θα έρθουν και θα πεινάσουμε. Τελικά για την ύπαρξη στην Ελλάδα των 6,3 εκατομμυρίων φτωχών και των 700.000 υποσιτισμένων παιδιών θα φταίει ότι έχουμε… κομμουνισμό.
    Οι κομμουνιστές θα έρθουν και δεν θα έχουμε ελευθερία. Τελικά οι κομμουνιστές δεν ήρθαν, αλλά ήρθε η «ελευθερία» των μαγκαλιών. Της τηλεοπτικής «αντικειμενικότητας». Του «μαύρου» στην ΕΡΤ και της «απαγόρευσης συναθροίσεων». Ηρθε η «ελευθερία» της μετανάστευσης, των αυτοκτονιών και των ΜΑΤ που επιτίθενται από συνταξιούχους μέχρι σε ανάπηρους.
    Οι κομμουνιστές θα έρθουν και θα μας κάνουν μια «αποκλεισμένη Κούβα της Μεσογείου». Τελικά οι κομμουνιστές δεν ήρθαν. Αλλά η Ελλάδα εκείνο που απολαμβάνει  είναι η ευρωενωσιακή… ευρυχωρία του εταιρισμού της με τη Γερμανία. Είναι η… ευρυχωρία που τις παρέχουν οι εξ Ανατολών ΝΑΤΟικές «συμμαχίες» της με την Τουρκία όσο και οι προς Βορρά «φιλίες» της από Σκόπια μέχρι Αλβανία. Είναι η ελεύθερη Ελλάδα της ελεύθερης Μεσογείου που βιώνει την… ευρυχωρία που καθορίζεται από τις θηλιές που έχουν περάσει στο λαιμό της χώρας οι κοσμοπολίτικες Αγορές. Πρόκειται για τις «φιλελεύθερες» (και καπιταλιστικές πάντα) Αγορές τις οποίες εκλιπαρεί και προσκυνάει η κυβέρνηση. Πρόκειται για τις ίδιες Αγορές με τις οποίες διαπραγματεύεται και συνεννοείται ο ΣΥΡΙΖΑ.
    Οι κομμουνιστές θα έρθουν και μαζί τους θα φέρουν τη δυστυχία στον τόπο. Τελικά οι κομμουνιστές δεν ήρθαν. Ας δούμε, όμως, τι ήρθε: «Σύμφωνα με μελέτες που έχουν γίνει, τα ποσοστά κατάθλιψης στη χώρα μας έχουν αυξηθεί κατά 50% μέσα στην τριετία 2011 – 2013 (…). Είναι ενδεικτικό ότι στην έρευνα του ΟΟΣΑ “Καλύτερη Ζωή” οι Έλληνες βάζουν μηδέν (0) στην ικανοποίηση που αντλούν από τη ζωή τους. Πιο συγκεκριμένα, οι κάτοικοι της χώρας μας είναι, σύμφωνα με τα στοιχεία, οι πιο δυστυχισμένοι ανάμεσα σε 36 χώρες του ΟΟΣΑ» (από τα χτεσινά «Νέα»).
    Ευτυχώς, λοιπόν, που γλιτώσαμε από τη δυστυχία του… κομμουνισμού. Φαντάζεστε τι θα μπορούσε να έχει πάθει η χώρα αν έπεφτε στα χέρια τους; Αλλά τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει. Το εγγυάται ο κ.Σαμαράς, ο κ.Βενιζέλος, ο κ.Γιακουμάτος, ο κ.Πλεύρης, ο κ.Στουρνάρας. Το διαβεβαιώνει με τον δικό του τρόπο (σσ: «η θέση της Ελλάδας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ δεν αμφισβητείται») ο κ.Τσίπρας.
    Και βασικά θα το εγγυάται όσο διαρκεί (ως πότε;) η σχέση αιχμαλωσίας του λαού μας με το ίδιο το σύστημα που τον πνίγει. Μια σχέση που μοιάζει πολύ με εκείνη ανάμεσα στους δυο ήρωες του Στάινμπεκ στο «Άνθρωποι και ποντίκια». Τη σχέση μεταξύ του αδύναμου, πλην σατράπη και καταφερτζή Τζορτζ και του χειροδύναμου αγαθού γίγαντα Λένι.
    O Λένι όλη του τη ζωή παρέμενε γαντζωμένος πάνω στο Τζορτζ επειδή τον έσωσε από πνιγμό. Ξεχνούσε, όμως, ο Λένι ότι αυτός ήταν, ο «σωτήρας» του ο Τζορτζ, που τον είχε σπρώξει στα άπατα νερά…

email: mpog@enikos.gr 

Ντιρκ Μιούλερ: «Θα ξεπουληθούν τα κοιτάσματα της Ελλάδας»

Επιμέλεια: Δρ. Αιμίλιος Δασύρας, γεωλόγος
Ο Γερμανός ειδικός σε θέματα χρηματιστηρίου Ντιρκ Μιούλερ -γνωστός και ως «Mr. Dax»- στο νέο βιβλίο του, με τίτλο «Showdown», υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ προκάλεσαν την κρίση στην Ευρώπη, προκειμένου να ανακόψουν την αύξηση της επιρροής του ευρώ έναντι του δολαρίου.
Ο ίδιος θεωρεί ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα αν είχε το δικό της νόμισμα ή αν αξιοποιούσε τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της, καθώς, όπως λέει, «στο Ελληνικό υπεδάφος βρίσκονται τα μεγαλύτερα αποθέματα στην Ευρώπη», ενώ τονίζει ότι σκοπός του ΔΝΤ είναι να καταστρέψει την Ελληνική Οικονομία ώστε τα Ελληνικά κοιτάσματα να πωληθούν φθηνά σε πολυεθνικές.
Σε συνέντευξή του στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού «Focus», ο κ. Μιούλερ αναλύει την θεωρία ότι «η μεγάλη αναμέτρηση, η οποία εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια, σχετίζεται με την κυριαρχία στο πλανήτη για τις επόμενες δεκαετίες» και σημειώνει ότι «η Ευρώπη δεν λαμβάνεται πλέον υπόψιν» και «το παιχνίδι κινείται μεταξύ Αμερικής και Ασίας, δηλαδή της Κίνας, ενώ οι Ρώσοι θα ήθελαν να αναμιχθούν κι αυτοί λίγο».
Ο συγγραφέας αποδίδει ωστόσο τα προβλήματα της Ευρώπης όχι μόνο σε εξωτερικούς παράγοντες, αλλά και σε εσωτερικές αιτίες. «Το υψηλό χρέος δεν είναι Ευρωπαϊκό πρόβλημα.
Η συνολική υπερχρέωση της Ευρώπης είναι μικρότερη από αυτή των ΗΠΑ ή της Ιαπωνίας.
Από το 2008 όμως οι επιθέσεις εναντίον της Ευρώπης εξελίσσονται στοχευμένα και συντονισμένα», λέει. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσει ο κ. Μιούλερ και την Ελλάδα.
«Ακριβώς στην φάση της ισχύος του ευρώ συμβαίνουν τα γεγονότα γύρω από τον Κ. Καραμανλή,η ανάληψη της εξουσίας από τον Γ. Παπανδρέου και η αιφνιδιαστική ακούσια καταγγελία στις Βρυξέλλες της παραποίησης των Ελληνικών δημοσιονομικών στοιχείων. Ο Παπανδρέου και οι άνθρωποί του έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να στρέψουν την Ευρώπη και την Γερμανία εναντίον τους.
Καμία συμφωνία δεν τηρήθηκε, ο λαός και η οικονομία της χώρας οδηγούνταν στον κατήφορο. Το ένα σκάνδαλο διαδεχόταν το άλλο.
Και μια χωρίς προηγούμενο εσωτερική Ευρωπαϊκή καμπάνια μίσους εναντίον των «τεμπέληδων Ελλήνων», των «ναζί Γερμανών», των «διεφθαρμένων Ιταλών» και των «υπερχρεωμένων Ισπανών με τα πολλά ακίνητα» ξεκίνησε.
Η Ευρώπη άρχισε να αυτοσπαράσσεται, θέαμα που στο εξωτερικό τ παρακολουθούσαν με ικανοποίηση.
Εναντίον της Ευρώπης δεν στέλνει κανείς τον έκτο στόλο, αλλά την Γουόλ Στριτ, τις τράπεζές της και τους οίκους αξιολόγησης και τα όπλα της μυστικής διπλωματίας. Τα χτυπήματα εναντίον του ευρώ και των χωρών της Ευρωζώνης ήρθαν με στρατιωτική ακρίβεια και προκαλούνταν πάντα από μελέτες μεγάλων τραπεζών της Γουόλ Στριτ ή των Αμερικανικών οίκων αξιολόγησης.
Τα βασικά όμως προβλήματα της Ευρωζώνης ήταν εσωτερικής φύσης.
Το να επιβάλλεται σε πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους κράτη ένα κοινό νόμισμα οδηγεί εξαρχής σε σημαντικά προβλήματα. Αυτή η Αχίλλειος πτέρνα οφείλεται σε  εμάς τους ίδιους, αλλά τα βέλη εναντίον της ήρθαν στοχευμένα και με τους ψυχρούς υπολογισμούς από την άλλη άκρη του Ατλαντικού», υποστηρίζεται στο βιβλίο.
Στο βιβλίο γίνεται εκτενής αναφορά στα »Ελληνικά Κοιτάσματα φυσικού αέριου» στο κεφάλαιο με τον τίτλο: «Οι Έλληνες και το αέριο»:
«Τι θα λέγατε αν πρότεινα η Ελλάδα να πουλάει πετρέλαιο και φυσικό αέριο;
Μην ανησυχείτε, δεν ήπια πολύ ούζο την ώρα της συγγραφής», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Μιούλερ και συνεχίζει: «Η Ελλάδα δεν έχει στο υπέδαφός της μόνο »μεγάλα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου», αλλά και μιας σειράς σημαντικών Ορυκτών.
Μπορεί κάνεις δικαιολογημένα να υποστηρίξει ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα σε »πρώτες ύλες» στην Ευρώπη. Και τώρα, τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα: τι παιχνίδι παίζεται εδώ;
Αφήνουμε την Ελληνική οικονομία να εξαντληθεί μέσω δρακόντειων πακέτων λιτότητας και την χρηματοδοτούμε με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να μην πληγούν οι παλαιοί δανειστές.
Χάνονται δισεκατομμύρια ευρώ σε φορολογικά χρήματα για συμφωνίες χωρίς επιστροφή και στην αναδιάρθρωση του χρέους, όταν η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα πολλαπλάσια του όγκου του χρέους της».
Ο συγγραφέας υποστηρίζει σε αυτότο σημείο ότι ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος  Παπανδρέου «φαίνεται σαν να ήταν εκτελεστική μαριονέτα των ΗΠΑ» και υποστηρίζει ότι «αποστολή του ήταν να επιφέρει με κάθε τρόπο την ρήξη στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη», ενώ προσθέτει: «Ο Παπανδρέου το 2009 δήλωνε, «δεν έχουμε πετρέλαιο ή τουλάχιστον δεν έχουμε βρει ακόμη» και ο υφυπουργός Γιάννης Μανιάτης τόνιζε, «δεν είμαστε ούτε Σαουδική Αραβία ούτε Νορβηγία» και τώρα μια έκθεση της Deutsche Bank στο Λονδίνο κάνει λόγο για πιθανά έσοδα από τους Υδρογονάνθρακες, τα οποία, μόνο στην περιοχή νοτίως της Κρήτης θα μπορούσαν να ανέλθουν σε λίγα χρόνια σε 427 δισεκατομμύρια ευρώ».
Ερωτώμενος από το Focus γιατί θεωρεί ότι η Ευρώπη δεν ασχολείται με τα Κοιτάσματα της Ελλάδας και της Κύπρου, ο κ. Μιούλερ αναφέρει ότι όταν οι Κύπριοι πρότειναν στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να παραχωρήσουν στην Ευρώπη ή να υποθηκεύσουν το 30% των μελλοντικών εσόδων από το »φυσικό αέριο», ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι αυτό δεν αποτελεί θέμα συζήτησης και διερωτάται για ποιον λόγο.
Σε ό,τι αφορά τον ρόλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο κ. Μιούλερ υποστηρίζει ότι ο κ. Σόιμπλε δεν ήθελε την συμμετοχή του στα Ευρωπαϊκά προγράμματα διάσωσης, φοβούμενος ότι έτσι θα αυξανόταν η επιρροή των ΗΠΑ στην Ευρώπη, αλλά επικράτησε η άποψη του οικονομικού συμβούλου της Αγγέλα Μέρκελ, Ότμαρ Ίσινγκ, ο οποίος, επισημαίνει ο συγγραφέας, είναι και σύμβουλος της Goldman Sachs.
«Ο ρόλος του ΔΝΤ είναι να επιφέρει την κατάρρευση της Ελληνικής Οικονομίας, να κατηγορήσει την Ελληνική Κυβέρνηση ότι δεν εφάρμοσε ακριβώς το πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας και να την εξαναγκάσει να παραδώσει την εκμετάλλευση των Κοιτασμάτων της σε Πολυεθνικές Εταιρείες έναντι πενιχρού τιμήματος», επισημαίνει.
Ο Γερμανός ειδικός εκτιμά ακόμη ότι τα προγράμματα εξυγίανσης που εφαρμόζονται στις χώρες που αντιμετωπίζουν κρίση είναι αναποτελεσματικά. «Τα προγράμματα λιτότητας είναι μια παράνοια», υποστηρίζει και συμπληρώνει ότι το αποτέλεσμα είναι μια εξέλιξη της οικονομίας όπως αυτή με τον Καγκελάριο  Μπρούνινγκ. «Τα κράτη εξαντλούνται και η Ελληνική οικονομία βυθίζεται στο απύθμενο».
H Ελλάδα είναι μία πλούσια χώρα όσον αφορά τον ορυκτό της πλούτο.  
Εκτός τους υδρογονάνθρακες και το φυσικό αέριο, που έχουμε αναφέρει εδώ και αρκετά χρόνια, υπάρχουν και οι «Σπάνιες γαίες», ένα πολύτιμο ορυκτό για το οποίο θα γράψω στο επόμενο διάστημα.
Με όλο αυτό τον πλούτο που κρύβει μέσα στα σπλάχνα της η Ελλάδα, την έχουν πάντα έτοιμη για «χρεωκοπία»… αυτό και αν είναι σκάνδαλο! Θα το ονόμαζα κυριολεκτώντας «Γεωλογικό σκάνδαλο».
Δρ. Αιμίλιος Δασύρας

«Η ιστορία όχι μόνο επαναλαμβάνεται, αλλά επίσης εκδικείται»

Ο πρέσβης Αλέξανδρος Μαλλιάς , μίλησε στην αίθουσα εκδηλώσεων «Μίκης Θεοδωράκης» του Δήμου Παπάγου-Χολαργού με θέμα: «Ουκρανία, Βαλκάνια, Τουρκία και Μέση Ανατολή σε αναζήτηση της Κοινής Ευρωπαϊκής Εξωτερικής Πολιτικής». Σ΄ αυτή την ομιλία έκανε λόγο για «αρπαγή της εξωτερικής πολιτικής της Ευρώπης». Και εξήγησε όλα όσα οι Ευρωπαίοι υποτιμήσαμε και φθάσαμε στο σημερινό μας αδιέξοδο.

Πριν 24 ακριβώς χρόνια, έναν μόνο χρόνο μετά την κατάρρευση του τείχους τού Βερολίνου, στις 21 Νοεμβρίου 1990, οι ηγέτες όλων των χωρών τής Ευρώπης, ανατολικής και δυτικής, των ΗΠΑ και του Καναδά, συναντήθηκαν για πρώτη φορά στο Παρίσι, πλέον ως εκπρόσωποι χωρών με κοινό παρονομαστή την ελευθερία, την δημοκρατία, την δέσμευση για τήρηση των αρχών τής καλής γειτονίας, τον σεβασμό του απαραβίαστου των συνόρων και της κυριαρχίας των κρατών, την δέσμευση για ειρηνική επίλυση των διαφορών και την συνεργασία.
Στην πραγματικότητα δεσμεύτηκαν για την απαλλαγή της Ευρώπης από το βάρος τού παρελθόντος», από το άχθος της ιστορίας της. Δηλαδή, από το βάρος των λέξεων «η ιστορία επαναλαμβάνεται».
Τι πήγε όμως στραβά; Τι ακριβώς συνέβη; Γιατί κατά κανόνα διαψεύδουμε μόνοι μας τις προσδοκίες που δημιουργούμε;
Τι υποτιμήσαμε αλήθεια στην Ευρώπη; Η απάντηση μου δεν είναι ίσως πολύ πρωτότυπη:
Υποτιμήσαμε την ιστορία.
Υποτιμήσαμε την γεωγραφία.
Υποτιμήσαμε τον αλυτρωτισμό.
Υποτιμήσαμε τον θρησκευτικό και εθνοτικό φανατισμό.
Υποτιμήσαμε τον απάνθρωπο κυνισμό ορισμένων βαλκανικής κοπής «ηγετών» με κυρίαρχο εκπρόσωπο τους τον Μιλόσεβιτς.
Σύντομα καταλάβαμε ότι οι προσδοκίες μας για αλλαγή συμπεριφοράς και στάσης των ευρωπαϊκών κρατών, λαών και ηγεσιών αλλά και των ευρωπαϊκών θεσμών απέναντι στα μαθήματα της ιστορίας ήταν τουλάχιστον υπερβολικές.
Είχαμε λοιπόν άγνοια, έλλειψη αντίληψης και πολιτικού ρεαλισμού ή απλώς πλεόνασμα πολιτικού κυνισμού; Ακόμη δεν γνωρίζω τη σωστή απάντηση.
Άρα ποια είναι η απάντηση στο ερώτημα-ρητορικό μάλλον- για την αποτυχία μας να «προβλέψουμε»;
Αν κρίνω το παρελθόν με βάση το παρόν και την κακοδιαχείριση -προτιμώ να χρησιμοποιήσω τον όρο «την αποτυχημένη εξωτερική πολιτική»- τής Ευρωπαϊκής Ένωσης στις κρίσεις, εξεγέρσεις και ανατροπές σε ολόκληρο τον χώρο της Μέσης Ανατολή με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα την Συρία, την Λιβύη και την Αίγυπτο, θα κατέληγα ότι φταίει ένας συνδυασμός όλων όσων ανέφερα.
Φοβούμαι ότι αυτά τα χαρακτηριστικά -με σοβαρές εξίσου συνέπειες -συναντούμε και στον τρόπο με τον οποίο «προέβλεψε», έδρασε και αντέδρασε η Ευρωπαϊκή Ένωση στη κρίση της Ουκρανίας.
Από τους περιπάτους στα οδοφράγματα της Πλατείας Μαϊντάν, στην αλλαγή κυβέρνησης στο Κίεβο και σήμερα στην επιστροφή τού «Ψυχρού Πολέμου».
Αλήθεια, ποια θεσμική ιδιότητα είχαν οι υπουργοί Εξωτερικών τής Ευρωπαϊκής Ένωσης που ενθάρρυναν την μεταβολή τής κυβέρνησης στο Κίεβο; Επίσης, είναι δυνατόν η κατ’ ευφημισμό υπουργός Εξωτερικών τής Ε.Ε. και τα κράτη-μέλη να μην έχουν μελετήσει την σημασία τής Ουκρανίας και της Κριμαίας για την Μόσχα;
Είναι δυνατόν να μην έχουμε υπολογίσει ότι η Ρωσία των Βλαντίμιρ Πούτιν και Ντμίτρι Μεντβέβεφ δεν θα έμενε απαθής στις κυρώσεις τής ΕΕ;
Θυμίζω: Το 2008, η Ρωσία  εκμεταλλεύθηκε την απερίσκεπτη πρόκληση/ πρόσκληση του προέδρου τής Γεωργίας, Σαλικασβίλι, καθώς και την εκτός πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών διακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσσόβου.
Τα μηνύματα ήσαν καθαρά και δεν μπορούσαν να δεχθούν πάνω από μια ερμηνεία.
Η ανεξαρτητοποίηση της Αμπχαζίας και της Οσσετίας – που αναγνωρίζονται μόνο από την Ρωσία όπως ακριβώς το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία – ακολούθησε, κατά την ερμηνεία και τις επίσημες θέσεις τής Μόσχας, το προηγούμενο του Κοσσόβου .
Προφανώς τα επιχειρήματα των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον ότι το Κόσοβο αποτελεί ειδική περίπτωση δεν έπεισαν.
Δεν υπάρχει καμία θεωρία συνωμοσίας. Υπάρχουν συμφέροντα, συνδυασμένα όμως με μια χαρακτηριστική επιδερμική προσέγγιση για να μην μιλήσω για επιπολαιότητα στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής τής ΕΕ.
Αντί μιας στρατηγικής που να στηρίζεται στα μακροπρόθεσμα συμφέροντα, αναγκαζόμαστε να περιοριστούμε σε εφήμερη διαχείριση κρίσεων. Όμως, τούτο δεν ισχύει για όλους.
Για παράδειγμα, εδώ και καιρό η Πολωνία είχε διαμορφώσει σταθερό πλαίσιο πολιτικής απέναντι στην Ρωσία και στην Gazprom, το οποίο σήμερα έχει επιβληθεί στις σχέσεις ΕΕ-Ρωσίας. Στην ίδια γραμμή με την Πολωνία βρίσκονται η Τσεχία και οι Βαλτικές χώρες και με ορισμένες αποχρώσεις, η πολιτική τού πρώην υπουργού Εξωτερικών της Σουηδίας Καρλ Μπιλντ.
Γι’ αυτό έχω επιλέξει σταθερά να αναφέρομαι στον κύριο λόγο και αίτιο της απώλειας αξιοπιστίας τής ΕΕ, την έλλειψη, δηλαδή, κοινής και ενιαίας εξωτερικής πολιτικής.
Απλά, όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά φοβούμαι ότι ορισμένα κράτη-μέλη δεν επιθυμούν να υπάρξει. Έτσι, η εμβέλεια της πολιτικής των Μερών θα υπερέχει του Συνόλου.
Ας μου επιτραπεί, όμως, να κάνω μια μικρή αναδρομή στην γειτονιά μας, στην περιοχή μας, τα Βαλκάνια.
Το «άχθος τής ιστορίας» αποδείχτηκε βαρύτερο των πολιτικών διακηρύξεων/δεσμεύσεων
Η ιστορία όχι μόνο επαναλαμβάνεται, αλλά επίσης εκδικείται.
Θυμίζω τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Η Ευρωπαϊκή Ένωση -με πρωτεργάτη την Ενωμένη πλέον Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας λίγες μόνο μέρες μετά την υπογραφή τής Συνθήκης τού Μάαστριχτ, έβλεπε το δικό της δέντρο (Σλοβενία και Κροατία) και όχι το δάσος.
Η Ελλάδα τότε -μπροστά στην αναπόφευκτη επιλεκτική αναγνώριση ορισμένων πρώην Γιουγκοσλαβικών Δημοκρατιών από τους εταίρους μας- αναγκάσθηκε να προσαρμόσει και εκείνη τις δικές της προτεραιότητες και επιδιώξεις με κύριο στόχο να αποσπάσει την κοινή θέση τής ΕΕ στο ζήτημα της αναγνώρισης της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας τής Μακεδονίας.
Είδαμε και μείς το δικό μας «δέντρο». Έτσι, στις 15 Δεκεμβρίου 1991, αντί μιας μακροπρόθεσμης κοινής πολιτικής, κάθε χώρα-μέλος επεδίωξε να δει και να καλύψει/αντιμετωπίσει το δικό της δέντρο. Τον χορό, όμως, τον έσερνε η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία τής Γερμανίας .
Σήμερα, παρατηρώντας τις πρόσφατες εξελίξεις στον ενιαίο και κοινό ευρωπαϊκό χώρο,  στον οποίο ασφαλώς περιλαμβάνω την Ρωσία και την Ουκρανία, διερωτώμαι πόσο πίσω πρέπει να μας γυρίσει η ιστορία;
Μήπως κάπου έχουμε κάνει και εμείς λάθος, το οποίο σήμερα βρίσκουμε μπροστά μας; Όταν ορισμένοι ηγέτες τής Ευρωπαϊκής Ένωσης σωστά, πολύ σωστά, φωνάζουν σήμερα, με αφορμή την ουκρανική κρίση και την προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσία, ότι δεν θα δεχθούμε «μεταβολή συνόρων στην Ευρώπη», μήπως θα έπρεπε τουλάχιστον να θυμηθούμε το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν;
Τι έγινε εδώ στα Βαλκάνια; Με δική μας επίσης ευθύνη;
Το τι ακολούθησε, πολλοί στην Ευρώπη προσπαθούν να το ξεχάσουν.
Να μην κρυβόμαστε, όμως, από την συνείδησή μας: Μάλιστα, εδώ στην Ευρώπη των πολιτιστικών και ανθρωπιστικών αξιών,  γίναμε και πάλι μάρτυρες -ορισμένοι από εμάς αυτόπτες – πολέμων, της απάνθρωπης εικόνας σκελετωμένων ανθρώπων, στρατοπέδων συγκέντρωσης, βιασμών σωμάτων και συνειδήσεων, εκατομμυρίων προσφύγων, καταστροφής εκκλησιών και τζαμιών, θρησκευτικών και ιστορικών μνημείων. Ναι, εδώ στη δική μας πολιτισμένη Ευρώπη, δίπλα στα σύνορα μας.
Σήμερα,  ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση,  όπως και τότε,  εξακολουθεί να μην έχει κοινή και ενιαία εξωτερική πολιτική.
Βέβαια, έχουμε τις κυρώσεις.
Είναι, όμως, το εργαλείο των κυρώσεων αρκετό και ικανό να πείσει; Ακούω συχνά, όταν επιχειρηματολογώ υπέρ τής ανάγκης για μια κοινή εξωτερική πολιτική, ότι σχηματισμός/διαμόρφωση του αναγκαίου consensus με 28 κράτη-μέλη και αντικρουόμενα εθνικά συμφέροντα, ακούγεται περίπου σαν ουτοπία.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε λοιπόν ας παραδεχθούμε ότι ουτοπία επίσης είναι η προσδοκία/επιδίωξη να γίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση πολιτική δύναμη ανάλογη της οικονομικής της ισχύος.
Η Κοινοτική πολιτική, όπως τότε στα Βαλκάνια στην δεκαετία τού 1990, έτσι τώρα στην Ουκρανία, στις σχέσεις με την Ρωσία και σε όλη την διάρκεια των σημαντικών εξελίξεων/ανατροπών στην Μέση Ανατολή την τελευταία τετραετία, δεν προέχει, δεν υπερτερεί αλλά ακολουθεί (αν δεν υποτάσσεται) στα συμφέροντα συγκεκριμένων κρατών-μελών.
Αυτή είναι η πραγματικότητα, μας αρέσει ή όχι.
Αλήθεια, ποιος δεν θυμάται την διχοτόμηση της στάσης τής Ευρωπαϊκής Ένωσης στην αντιμετώπιση των κρίσεων στην Αίγυπτο, στην Λιβύη, στην Σύρια;
Έχουμε ξεχάσει την εικόνα τής πολιτικής διαίρεσης που έστειλε η στάση τής Ε.Ε. στην Απόφαση για Ανάληψη Δράσης Κατά τής Λιβύης, το 2011; Την θλιβερή εικόνας των τριών μελών τής Ε.Ε. στο Συμβούλιο Ασφαλείας (των Ηνωμένων Εθνών), με την Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο να υπερψηφίζουν και την Γερμανία να ψηφίζει «αποχή»;
Ερωτώ, σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που μαστίζεται από την κρίση και την απουσία συμμετρίας και πολιτικής και οικονομικής ισορροπίας, ποια ψήφος έχει μεγαλύτερη πολιτική σημασία και κρισιμότητα αν όχι αυτή της Γερμανίας;
Η ουκρανική κρίση και τα τετελεσμένα γεγονότα τής Κριμαίας, μετά την ρωσική εισβολή στην Γεωργία το 2008, ήταν ο πλέον πρόσφατος κρίκος σε μια αλυσίδα που έχει σαν πρώτο κρίκο την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974.
Για να γίνω πιο σαφής: Στην Κύπρο, στην Κριμαία και αλλού στην Ευρώπη, στρατιωτικές εισβολές και προσαρτήσεις εδαφών, άμεσες ή συγκεκαλυμμένες, είναι παράνομες, ασύμβατες με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο.
Η εισβολή είναι εισβολή, η κατοχή είναι κατοχή. Όπως και η προσάρτηση εδαφών, παραβιάζουν τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και την Τελική Πράξη τού Ελσίνκι.
Η ρωσική εισβολή στην Κριμαία συνιστά παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας.
Όπως ακριβώς και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Η πολιτική και οι πολιτικοί δεν κρίνονται από τις προθέσεις. Κρίνονται από τα αποτελέσματα. Ειδικότερα :
1 Σήμερα, δέκα χρόνια ακριβώς μετά την μεγάλη προς ανατολάς διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα νέα κράτη-μέλη, όπως πολύ εύστοχα πρώτος είχε ονομάσει ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Νταν Ράμσφελντ, η «νέα Ευρώπη», έχουν αποκτήσει ειδικό βάρος και βαρύτητα στην διαμόρφωση της πολιτικής τής Ευρωπαϊκής Ένωσης,
έναντι της Ρωσίας και όχι μόνο.
Άλλωστε η «Νέα Ευρώπη» είχε και έχει καθαρή θέση.
Η παλιά πελαγοδρομεί. Αναζητεί σημείο ισορροπίας μεταξύ αρχών, δικαιοσύνης και συμφέροντος, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει βρει την χρυσή τομή.
Όσο καιρό η Ευρώπη είναι διηρημένη πάνω σε τρεις άξονες, δηλαδή μεταξύ Βορρά και Νότου, Παλαιάς και Νέας, Ισχυρών και Αδύναμων κρατών, τόσο η αδυναμία συγκρότησης διακυβερνητικής κοινής πολιτικής θα είναι δυσχερής, αν όχι ακατόρθωτη.
Άρα, η έλλειψη πολιτικού κύρους και αξιοπιστίας θα αποτελούν τα χαρακτηριστικά της.
Γι’ αυτό προτιμώ να κάνω λόγο για την «Αρπαγή (τής εξωτερικής πολιτικής) τής Ευρώπης».
2 Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα είναι υποχρεωμένη να παίζει σταθερά δεύτερο ρόλο ως πολιτική οντότητα, όσο στερείταιΚοινής και Ενιαίας Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, ανεξαρτήτως ης οικονομικής της δύναμης.
Οι σημαντικοί πόροι που διαθέτει με όλες τις μορφές βοήθειας πρέπει να αποτελέσουν βασικό εργαλείο εξωτερικής πολιτικής και όχι ασυντόνιστης και παράλληλης δράσης.
Επιπλέον, για χώρες του διαμετρήματος και της εμβελείας της Ελλάδος, αυτή θα πρέπει να είναι σταθερά η κύρια πολιτική επιδίωξη μας.
3 Η απουσία κοινής πολιτικής τής Ευρωπαϊκής Ένωσης από την άμεση γειτονιά της, δηλαδή την βόρεια Αφρική και την Μέση Ανατολή, υποθηκεύει την υπόστασή της. Η οικονομική ευρωστία τής ομοσπονδιακής δημοκρατίας τής Γερμανίας και ορισμένων άλλων χωρών δεν αρκεί για να αναπληρώσει το σοβαρό κενό κοινής και ενιαίας στάσης τής δικής μας Ευρώπης στις εξελίξεις.
Το μήνυμα της Συνάντησης Κορυφής τού ΝΑΤΟ στην Ουαλία στις 4 και 5 Σεπτεμβρίου 2014 ήταν εξίσου σαφές. Υπογραμμίζω το νέο και ισχυρό πολιτικό μήνυμα της πρώτης παραγράφου:
«Εμείς, οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων των χωρών-μελών τής Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, έχουμε συγκεντρωθεί στην Ουαλία σε μια καίρια στιγμή για την ευρω-ατλαντική ασφάλεια.
Οι επιθετικές ενέργειες της Ρωσίας εναντίον τής Ουκρανίας έχουν ουσιαστικά αμφισβητήσει το όραμά μας για μια Ευρώπη ενιαία, ελεύθερη και ειρηνική.
Η εικόνα τής Ευρώπης άλλαξε πάλι μέσα σε 24 χρόνια.
Ανεξαρτήτως των λαθών τής Ευρωπαϊκής Ένωσης στον χειρισμό τής Ουκρανικής κρίσης, από την αρχή της μέχρι σήμερα,  θα ήταν δύσκολο να παραγνωρίσει κανείς την κυρία ευθύνη τής Μόσχας. Οι πολιτικές αποφάσεις τής ρωσικής ηγεσίας:
- Επιβεβαίωσαν τις προβλέψεις των «σοβιετολόγων» της Ουάσιγκτον .
- Επιτάχυναν την υλοποίηση αμερικανικών σχεδιασμών τους οποίους στηρίζει και το σύνολο σχεδόν των χωρών τής Νέας Ευρώπης για περιορισμό τής εξάρτησης της Ε.Ε από το ρωσικό φυσικό αέριο.
- Ανέκοψαν, δεν μπορώ να προβλέψω για πόσο διάστημα, μια σταθερή γερμανική πολιτική προσέγγισης με την Μόσχα. Επιπλέον, το άμεσο μέλλον θα δείξει κατά πόσον χώρες όπως η Πολωνία δεν θα έχουν εφ’ εξής λόγο στο πλέγμα των στενών σχέσεων Ο.Δ. Γερμανίας και Ρωσίας.
- Ενίσχυσαν εκείνους, είναι περισσότεροι σήμερα από χθες, που υποστήριζαν την αναγκαιότητα και μοναδικότητα του ΝΑΤΟ ως εγγυητή της ασφάλειας στην Ευρώπη, στον φυσικό του δηλαδή «γεωγραφικό χώρο».
- Η Ευρωπαϊκή Ένωση αυτοπαγιδεύθηκε και στην ουκρανική κρίση στην θέση «ο εχθρός τού εχθρού μου είναι φίλος μου».
- Επιπλέον, παρασύρθηκε στην θέση των Αμερικανών για διαχείριση της κρίσης με «βραχυπρόθεσμο ορίζοντα», αντί της πρόταξης μιας μακροπρόθεσμης πολιτικής.
Για τον ελληνισμό, κυπριακό και ελλαδικό,  οι πρακτικές που ακολούθησε η Μόσχα στην Κριμαία και στην ανατολική Ουκρανία έχουν μια ακόμη επώδυνη πτυχή, για μένα πλέον επώδυνη της οικονομικής.
Ποια είναι αυτή; Η Ρωσία, με την ιδιότητα του Μόνιμου Μέλους τού Συμβούλιου Ασφαλείας, στάθηκε διαχρονικά, για σαράντα χρόνια, πάντοτε στο πλευρό τής Κύπρου. Αυτή είναι η αλήθεια. Φοβούμαι, όμως, ότι σήμερα έχει έλλειμμα πειστικότητας.
Πηγή: onalert.gr

16 Δεκ 2014

“Αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς”

    Ο άνθρωπος που αναποδογύρισε μια «βολεμένη» ζωή κι άρχισε να γράφει «για εκείνους που δεν ξέρουν να διαβάσουν, για τους εργάτες που γυρίζουνε το βράδυ με τα μάτια κόκκινα απ' τον άμμο...», όπως έλεγε ο Τάσος Λειβαδίτης, ο κατά πολλούς ιδρυτής της επαναστατικής Τέχνης στην Ελλάδα, ο Κώστας Βάρναλης, «έφευγε» σαν σήμερα πριν ακριβώς 40 χρόνια, στις 16 Δεκέμβρη του 1974.

    Ο αμετανόητος κομμουνιστής Βάρναλης, στις αιτιάσεις εναντίον του για την «στράτευσή του», ήταν καταιγιστικός: «…όλες οι τέχνες "πολιτεύονται", είτε το ξέρουνε είτε όχι, είτε τους φαίνεται είτε όχι.Κι η επαναστατική τέχνη "πολιτεύεται" - έλεγε ο Βάρναλης - με τη διαφορά, πως το ξέρει. Γιατί αν είναι κανείς συντηρητικός από κοινωνική Συνήθεια, γίνεται επαναστάτης μονάχα από γνώση της πραγματικότητας κι από αντίδραση στη Συνήθεια».
    Όταν πέθανε ο Παλαμάς, ο Σικελιανός μίλησε για το φέρετρο που πάνω του ακούμπησε όλη η Ελλάδα. Από αυτή τη στόφα ήταν φτιαγμένος και ο Βάρναλης. Από τη στόφα των ποιητών που πάνω τους μπορεί να ακουμπήσει ο λαός στα δύσκολα. Ο Βάρναλης, που υπήρξε ένα με το λαό χωρίς ποτέ να θωπεύσει και να καλοπιάσει το λαό, που αρνήθηκε να γίνει «δημοπίθηκος» που με κολακείες εξαπατά το λαό, έγινε η «φωνή του λαού».
    Αυτός ο «παππούς των λαϊκών αγώνων», όπως τον αποκαλούσε ο Ρίτσος, είναι περισσότερο επίκαιρος από ποτέ. Είναι παρών με τους «Μοιραίους», όταν μαστιγώνει την παθητικοποίηση και τη μοιρολατρία.

    Η φιγούρα του Βάρναλη θα ξεχωρίζει πάντα στην αίθουσα του στρατοδικείου δίπλα στον Λουντέμη, όταν εκείνος στην παραίνεση του δικαστή  να κάνει μια «δήλωση μετανοίας» και αποκήρυξης των ιδεών του για να πάψει να «τραβιέται» στα ξερονήσια απάντησε: «Κύριε πρόεδρε  ο άνθρωπος έκανε κάτι εκατομμύρια χρόνια για να σταθεί στα δυο του πόδια. Δεν θα τον ξαναγυρίσω εγώ στα τέσσερα»!
    Ο Βάρναλης σαρκαστικός και αμείλικτος εχθρός της σεμνοτυφίας, που στα βαρύγδουπα ερωτήματα του τύπου «ποια είναι τα σημαντικότερα ιδανικά της ζωής» απαντούσε «οι γυναίκες, η θάλασσα, η φασουλάδα και να βλέπεις να παίζουν τάβλι στο "Βυζάντιο"..», υπήρξε ο απόλυτος μαστιγωτής της γλίτσας του λογοτεχνικού, δημοσιογραφικού και κάθε λογής σιναφιού που αντιλαμβάνεται το ρόλο του ως σμπίρος της εξουσίας. Έγραφε: «Και συ, τσούλα των δήμιων, Επιστήμη,/ της Αλήθειας εσχάτη τεφροδόχα,/ και συ, πρόστυχη Πένα και ψοφίμι,/ του βούρκου. λιβανίζετε την μπόχα!».


    Ο Βάρναλης είναι «Το Φως που Καίει» διαρκώς. Είναι ο «παραμυθάς» που όχι μόνο δεν χαρίζεται στον «κυρίαρχο» λαό κάθε φορά που ο λαός ανέχεται να τον κουμαντάρουν οι αφεντάδες, αλλά και κατσαδιάζει τον λαό όταν υποτάσσεται στο ρόλο του υποτακτικού που «δεν μπορούσε πια μήτε να ζήσει – μήτε να σκεφτεί χωρίς “σωτήρες”».
    Ο Βάρναλης, είναι εκείνος που «Στην αληθινή απολογία του Σωκράτη» προειδοποιεί: «Αλίμονο στον αφτόδουλο πολίτη, που φτασμένος στα έσχατα της απελπισιάς, παραδίνεται για να σωθεί, στο έλεος του Θεού και στους νόμους των κλεφτών».



    Και θα είναι πάντα εκείνος που θα μπολιάζει το «θύμα» και το «ψώνιο» με την προτροπή - σπίθα να σηκώσει το ανάστημά του. Και να αποκτήσει επίγνωση της δύναμής του αφού «αν ξυπνήσει μονομιάς θάρθει ανάποδα ο ντουνιάς».


     Υστερόγραφο: Είναι η ώρα των απειλών, είναι η ώρα του λαϊκού εκφοβισμού, είναι η ώρα της πιο χυδαίας κινδυνολογίας. Ακούμε ότι το δικαίωμα του ελληνικού λαού να καθορίζει τη μοίρα του μπορεί να «ενοχλήσει» τις Αγορές. Ακούμε ότι ο λαός δεν πρέπει να έχει γνώμη για το παρόν και το μέλλον του διότι αυτό μπορεί να «τσαντίσει» τους δανειστές, τον Γιούνγκερ, το ΔΝΤ, τη «Goldman» και τον «Moody’s». Και βλέπουμε γύρω μας το στρατό με τα ασπάλακα βαποράκια να πετροβολάει, χωρίς ντροπή και χωρίς συστολή, τον ελληνικό λαό με αυτές τις απειλές.
    Ήρθε επομένως η ώρα να απαντηθούν οι απειλές τους. Αναγνωρίζουμε ότι η απάντηση πρέπει να είναι τόσο ψύχραιμη όσο και σαφής. Άρα φιλοσοφημένη. Ψάχνοντας μια πιθανή απάντηση, στο άκουσμα των όλο και πιο ιταμών απειλών τους, στο μυαλό μας στριφογυρνούν τρεις λέξεις. Δεν τις εφηύραμε εμείς. Τις είχε επικαλεστεί ο Μοντεσκιέ στο περίφημο έργο του υπό τον τίτλο «Δοκίμιο για τις αιτίες που μπορούν να επηρεάσουν το πνεύμα και τον χαρακτήρα».
    Ο πέραν πάσης αναρχοκομμουνιστικής υποψίας Μοντεσκιέ, λοιπόν, το έθετε ως εξής: «Είναι εκπληκτικό πράγμα όλη η φιλοσοφία να συνίσταται στις τρεις αυτές λέξεις: Je  men  fous”»!

email: mpog@enikos.gr 

Φρύνη – Η ωραιότερη εταίρα της αρχαιότητας


Phryne
Η Φρύνη ήταν μια διάσημη εταίρα της αρχαιότητας, ξακουστή για το φυσικό της κάλλος. Έζησε κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. στην αρχαία Αθήνα, ωστόσο καταγόταν από τις Θεσπιέςτης Βοιωτίας στις οποίες και φέρεται να γεννήθηκε το 371 ή το 365 π.Χ.. Ο πατέρας της λεγόταν Επικλής και το πραγματικό της όνομα ήταν Μνησαρέτη, αλλά εξαιτίας του χλωμού (ωχρού) δέρματός της έμεινε γνωστή ως Φρύνη (το όνομα προκύπτει από το αμφίβιο φρύνος). Σχετικά με τη ζωή της διασώζονται πολλά διάσημα ιστορικά ανέκδοτα, ενώ θεωρείται πως αποτέλεσε το μοντέλο για το διάσημο άγαλμα, γνωστό ως «Αφροδίτη της Κνίδου», έργο του Πραξιτέλη. Η Φρύνη πέθανε στην Αθήνα το 310 π.Χ..
Οι αφηγήσεις τη θέλουν εξαιρετικά όμορφη και πρέπει να είχε μεγάλη επιτυχία στους κύκλους των πλουσίων πολιτών. Ερχόμενη στην αρχαία Αθήνα ξεκίνησε να εργάζεται ως αυλήτρια όπου πολύ σύντομα απέκτησε δόξα και πολλά χρήματα καλούμενη στα σπουδαιότερα συμπόσια της εποχής της με συνέπεια να συνδεθεί με πολλούς σημαντικούς άνδρες της πόλης. Είναι δε διάσημη γιατί ζητούσε πολύ υψηλή αμοιβή. Ο κωμικός ποιητής Μάχων αφηγείται πως ζητούσε μια μνα για μια νύχτα. Αναφέρεται μάλιστα πως όριζε η ίδια τα χρήματα που θα έπαιρνε, ανάλογα με το πώς αισθανόταν για τον εκάστοτε πελάτη. Αν τον έβρισκε αντιπαθητικό το ποσό που θα ζητούσε ήταν υπέρογκο. Από την άλλη προσέφερε τον εαυτό της δωρεάν στο φιλόσοφο Διογένη τον Σινωπέα, επειδή θαύμαζε το μυαλό του. Ο Διογένης ο Λαέρτιος παραθέτει ένα περιστατικό στο οποίο η Φρύνη προσπάθησε μάταια να αποπλανήσει το φιλόσοφο Ξενοκράτη.
Φρύνη του José Frappa. Η Φρύνη απεικονίζεται με προτεταμένα τα στήθη της ενώπιον των ενόρκων.
Φρύνη του José Frappa. Η Φρύνη απεικονίζεται με προτεταμένα τα στήθη της ενώπιον των ενόρκων.
Τα πλούτη που συγκέντρωνε χάρις στην ομορφιά της ήταν τόσα πολλά ώστε, σύμφωνα με την αφήγηση του Καλλίστρατου, προσφέρθηκε να ανοικοδομήσει τα τείχη της Θήβας, τα οποία είχαν καταστραφεί από τον Αλέξανδρο το Μέγα το 336 π.Χ. Έθεσε, ωστόσο, έναν όρο: να τοποθετηθεί η επιγραφή: «Καταστράφηκαν από τον Αλέξανδρο, επισκευάστηκαν από τη Φρύνη την εταίρα». Οι αρχές της πόλης αρνήθηκαν αυτή τη συναλλαγή.
Σε κάποιους εορτασμούς προς τιμήν του Ποσειδώνα στην Ελευσίνα, αφαίρεσε τα ρούχα της, έλυσε τα μαλλιά της και προχώρησε γυμνή προς τη θάλασσα, μπροστά στα μάτια του κόσμου. Ο ζωγράφος Απελλής, λέγεται, πως εμπνεύστηκε από το γεγονός αυτό για να φιλότεχνήσει το περίφημο έργο «Αφροδίτη Αναδυόμενη», για το οποίο η ίδια η Φρύνη πόζαρε ως μοντέλο. Ο Αθήναιος  και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρουν πως αποτελεί επίσης το μοντέλο για το διάσημο άγαλμα, γνωστό ως «Αφροδίτη της Κνίδου», έργο του Πραξιτέλη.
Φρύνη - Henryk Siemiradzki , 1889.
Φρύνη - Henryk Siemiradzki , 1889.
Η δίκη της Φρύνης
Την εποχή που όλη η Ελλάδα θαύμαζε τα αριστουργήματα του Πραξιτέλη και του Απελλή και δόξαζε το κάλλος της Φρύνης, κάποιος ρήτορας, ο Ευθίας, προσπάθησε να γίνει εραστής της διάσημης εταίρας. Η Φρύνη τον απέρριψε και εκείνος για να την εκδικηθεί την κατηγόρησε για ασέβεια προς τα θεία και την μήνυσε στην Ηλιαία. Η Φρύνη ζήτησε από τον Υπερείδη να αναλάβει την υπεράσπισή της. Ο Υπερείδης ήταν για κάποιο διάστημα εραστής της, ο οποίος πλήρωνε 100 φορές παραπάνω από το κανονικό ποσό προκειμένου να απολαύσει τα κάλλη της Φρύνης. Ήταν μαθητής του Ισοκράτη και του Πλάτωνα καθώς και επιφανής ηγέτης της αντιμακεδονικής πολιτικής παράταξης. Ο Ευθίας για να αντιμετωπίσει την ευγλωττία του Υπερείδη κατέφυγε στον ρήτορα Αναξιμένη από την Λάμψακο, δάσκαλο του Αλεξάνδρου και συνέταξε μαζί του το κατηγορητήριο. Ο Ευθίας με τα λαμπρά επιχειρήματά του πρόβαλε, στοχεύοντας το θρησκευτικό αίσθημα, έπεισε πολλούς από τους Ηλιαστές πως η Φρύνη πράγματι πρόσβαλε τα θεία. Ο Υπερείδης υπερασπιζόμενος τη Φρύνη ομολόγησε δημόσια πως υπήρξε και αυτός εραστής της. Δήλωσε πως γνωρίζοντας καλά τον χαρακτήρα της κατηγορουμένης δεν θα ασεβούσε ποτέ προς τα θεία και ότι η πραγματική αιτία της αγωγής της ήταν η απόρριψη του έρωτα του ενάγοντα προς την εναγομένη. Ωστόσο, η ρητορική έξαρση του Υπερείδη υπήρξε ανίσχυρη να μεταπείσει όλους τους Ηλιαστές. Τότε θυμούμενος μία αλληγορία του Λυσάνδρου, άρπαξε τη Φρύνη από το χέρι φέρνοντάς τη μπροστά για να μπορούν να τη βλέπουν όλοι και τραβώντας τον πέπλο της ρώτησε «Ποιος από εσάς θα καταδικάσει τη δύναμη και το κάλλος της Θεάς;» και εμφάνισε μπροστά στα βλέμματα των Ηλιαστών τα θεία κάλλη της Φρύνης, την οποία κατ’ αυτόν ευχαρίστως θα καλούσε αδελφή στην ωραιότητα η Θεά Αφροδίτη.
"Η Φρύνη μπροστά στον Άρειο Πάγο", έργο του Jean-Léon Gérôme, 1861, Hamburg Kunsthalle.
"Η Φρύνη μπροστά στον Άρειο Πάγο", έργο του Jean-Léon Gérôme, 1861, Hamburg Kunsthalle.
Οι Ηλιαστές θαμπωμένοι από το κάλλος της Φρύνης και νομίζοντας πως πράγματι έβλεπαν μπροστά τους την ίδια τη Θεά Αφροδίτη, την αθώωσαν. Από τότε θεσπίστηκε νόμος πως δεν θα έβγαζαν καταδικαστική απόφαση για κανέναν εάν πρώτα δεν τον έβλεπαν μπροστά τους.
Σχετικά με αυτή τη δίκη ο Αλκίφρων διέσωσε δύο επιστολές της εταίρας Βακχίδας.
Η πρώτη απευθύνεται στον Υπερείδη και η δεύτερη στην ίδια τη Φρύνη.
Υπερείδης
Υπερείδης
Η επιστολή της προς Υπερείδη αναφέρει: «Όλες μαζί οι εταίρες της πόλης και κάθε μία χωριστά, σου οφείλουμε ευγνωμοσύνη καθώς και η Φρύνη. Διότι μπορεί το κατηγορητήριο του παμπόνηρου Ευθία να στράφηκε μόνον κατά της Φρύνης αλλά ο κίνδυνος μας αφορούσε όλες. Εμείς είτε ζητάμε χρήματα από τους εραστές μας είτε όχι, πάντοτε κάποιοι θα βρεθούν να μας κατηγορήσουνε ως ασεβείς. Θα ήταν κατά τη γνώμη τους προτιμότερο να σταματήσουμε τον βίο αυτό και να μην έχουμε ούτε φίλους. Τώρα όμως κανείς δεν πρέπει να κατηγορεί το επάγγελμά μας επειδή βρέθηκε ο δόλιος Ευθίας και τα προκάλεσε όλα αυτά αλλά να επαινούμε οι πάντες τον δίκαιο Υπερείδη. Πολλά αγαθά ας αποκτήσεις αφού έσωσες χρηστή εταίρα, κι εμείς θα σ’ ανταμείψουμε για λογαριασμό της. Εάν μάλιστα καθίσεις και γράψεις τον λόγο που εκφώνησες υπέρ της Φρύνης, τότε θα πρέπει να σου στήσουμε όλες οι εταίρες χρυσό ανδριάντα σε όποιο μέρος της Ελλάδας εσύ μας υποδείξεις.»
Και η δεύτερη επιστολή της προς τη Φρύνη αναφέρει: «Δεν στεναχωρήθηκα τόσο για τον κίνδυνο που διέτρεξες όσο χάρηκα διότι απαλλάχθηκες από πονηρό εραστή και βρήκες να ερωτευθείς τον χρηστό Υπερείδη. Διότι η δίκη έγινε και για την ευτυχία σου, εφόσον από αυτήν έγινες διάσημη, όχι μόνον στην Αθήνα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Ο Ευθίας θα τιμωρηθεί όπως του πρέπει αφού θα σε στερηθεί. Τον οδήγησε η έμφυτη αμάθεια να υπερβεί το μέτρο της ερωτικής ζηλοτυπίας. Σίγουρα τώρα σε ποθεί περισσότερο από τον Υπερείδη και δεν σε έχει. Ο Υπερείδης δίκαια υπερηφανεύεται για τη συνηγορία του, ενώ ο Ευθίας πρόθυμα θα σου προσφέρει παρακλήσεις και χρυσό. Πρόσεχε φίλη μου, για χάρη της αξιοπρέπειάς μας, μην παραλείψεις τίποτα απ’ όσα οφείλεις. Ούτε τον Υπερείδη να παραγκωνίσεις, που σου χάρισε την ελευθερία και τη ζωή, ούτε στις ικεσίες του Ευθία να υποκύψεις, ούτε και να πιστέψεις όσους λένε, ότι εάν δεν γύμνωσες το στήθος σου δεν θα πετύχαινε ποτέ την αθώωση σου ο ρήτορας. Και αυτό διότι μόνον η συνηγορία εκείνου βρήκε την κατάλληλη στιγμή για την υπέροχη χειρονομία και την αξιέπαινη πράξη.»
η αποπλάνηση του Ξενοκράτη
η αποπλάνηση του Ξενοκράτη
Η Φρύνη μέχρι τα βαθιά γεράματα δεν έπαψε στιγμή να ασκεί το λειτούργημα της εταίρας, εκμεταλλευόμενη στο έπακρο την ομορφιά της και δεν έριξε την τιμή της αμοιβής της. Ωστόσο, κανείς ιστορικός δεν αναφέρει την ημερομηνία και τον τρόπο θανάτου της.
Η Φρύνη "ζει και βασιλεύει και φαντασιώσεις κυριεύει..."
Ο Κλαύδιος Αιλιανός  στο έργο του αναφέρει πως οι Αθηναίοι αφιέρωσαν στους Δελφούς ένα άγαλμα της Φρύνης από χρυσάφι. Ο Αθήναιος συμπληρώνει  πως ήταν έργο του Πραξιτέλη και έφερε την υπογραφή «Φρύνη, κόρη του Επικλή από τις Θεσπιές».
______
  Πηγές: αγγλική και ελληνική wikipedia , pyrron.blogspot.gr
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More