Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

3 Σεπ 2015

Κυβέρνηση Φρανκενστάιν

του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Αποτέλεσμα εικόνας για Κυβέρνηση ΦρανκενστάινΜε το που έσκασαν οι πρώτες δημοσκοπήσεις, τα συστημικά ΜΜΕ έσπευσαν να αναδείξουν νικητές των εκλογών τη ΝΔ και τον Μεϊμαράκη. «Θρίλερ», «ντέρμπι», «αναμέτρηση από το μηδέν», «ο Βαγγέλης έφερε το παιχνίδι στα ίσια και τώρα ετοιμάζεται να το γυρίσει». Που να μην ήτανε και δεύτερη η ΝΔ σε όλες, και τις οκτώ, δημοσκοπήσεις του Σαββατοκύριακου, που να μην έχανε με 2,5 μονάδες, κατά μέσο όρο, που να μην είχε εναντίον της όλα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Το ΒΗΜΑ είχε δημοσκόπηση που έδειχνε τον ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται με 3,1% της ΝΔ, με στοιχεία που προεξοφλούσαν ότι η διαφορά θα διευρυνθεί και από πάνω έγραφε «Ανοιχτή αναμέτρηση, εκλογές θρίλερ!».

Διαβάζεις, βλέπεις, ακούς και νομίζεις ότι η ΝΔ προέκυψε από παρθενογένεση, ο Βαγγέλης ο Μεϊμαράκης βγήκε μέσα από τον κρίνο, πιο λευκός κι από την πάλλευκη περιστερά που πέταξε πάνω από την κεφαλή του Ιησού στον Ιορδάνη. Λες και δεν κυβέρνησε η ΝΔ επί τρία συναπτά έτη, από την εποχή του Παπαδήμου, μέχρι την εποχή του Σαμαρά, λες και δεν εφάρμοσε τα επαχθέστατα μέτρα των μνημονίων, λες και δεν έστησε το παρακράτος των μπαλτάκων και των μουρούτηδων. Λες και δεν τιμωρήθηκε για όλα τούτα πριν από επτά μήνες με μια βαριά- στρατηγική ήττα. Μιλούν τα ΜΜΕ για τη ΝΔ λες και δεν ψήφισε το πρόσφατο, το τρίτο Μνημόνιο. Εν προκειμένω το πράγμα έχει πολύ πλάκα. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέστρεψε τη χώρα φέρνοντας το τρίτο Μνημόνιο και η ΝΔ έσωσε τη χώρα ψηφίζοντας το τρίτο Μνημόνιο. Ο Τσίπρας είναι κωλοτούμπας και ο Μείμαράκης εθνικός ευεργέτης. Τα μεν ήδεα καλά, τα δε συμφέροντα δίκαια.

Δεν την αγάπησαν ξαφνικά τα ΜΜΕ την Δεξιά, δεν είδαν τον έλληνα Ντε Γκωλ στο πρόσωπο του Μεϊμαράκη. Για πεθαμένη την είχαν τη Δεξιά και εξεπλάγησαν θετικά από την απρόσμενη νεκρανάστασή της, που οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στις μεγάλες δυσκολίες του ΣΥΡΙΖΑ. Σαν σανίδα σωτηρίας είδε το σύστημα τη νεκρανάσταση της ΝΔ και έσπευσε να αρπαχτεί από πάνω της με δύναμη και πάθος. Το ιδανικό θα ήταν να κερδίσει τις εκλογές ο Μεϊμαράκης και να φτιάξει κυβέρνηση με το ΠΟΤΑΜΙ και το ΠΑΣΟΚ, σαμπάνιες θα άνοιγαν, αν μπορούσε να συμβεί αυτό το θαύμα. Θαύματα, όμως, δεν γίνονται, γι' αυτό και έχουν καβάτζα το δεύτερο σχέδιο, τον μεγάλο συνασπισμό.

Ο μεγάλος συνασπισμός είναι η βασική επιδίωξη του συστήματος, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ-ΠΟΤΑΜΙ-ΠΑΣΟΚ, χωρίς τον Τσίπρα πρωθυπουργό. Αυτός είναι ο στόχος. Να κοπεί κατά το δυνατό η εκλογική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ, να ψαλιδιστεί η διαφορά με τη ΝΔ και μετά να βγούνε όλοι με ένα στόμα και να πουν, ιδού, λοιπόν, ο λαός έδειξε το δρόμο, πάμε όλοι μαζί να σώσουμε την πατρίδα. Κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού, κυβέρνηση Φρανκενστάιν με ράμματα και βίδες. Το τέρας που θα κάνει μία και μόνη δουλειά: την κατά γράμμα εφαρμογή του Μνημονίου.

Το τέρας θα κάνει τη δουλειά και το σύστημα θα κάνει τις δουλίτσες του.

Πηγή:

Νέα έκπληξη από την αύξηση των εσόδων τον Αύγουστο


Εν μέσω capital controls έρχεται μπήκαν στα ταμεία του δημοσίου φορολογικά και τελωνειακά έσοδα 4,4 δισ. ευρώ ποσό αυξημένο κατά 320 εκατ. ευρώ έναντι του στόχου
Μετά από την απρόσμενη αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης της οικονομίας κατά 1,6% το δεύτερο τρίμηνο του χρόνου σε σύγκριση με το ίδιο διάστημα του 2014 και κατά 0,9% σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2015 που επίσης έκλεισε με θετικό πρόσημο, μια ακόμη έκπληξη εν μέσω capital controls έρχεται να αλλάξει τα δημοσιονομικά δεδομένα:
-Τον Αύγουστο στα ταμεία του δημοσίου μπήκαν από φορολογικά και τελωνειακά έσοδα 4,4 δισ. ευρώ (!), ποσό αυξημένο κατά 320 εκατομμύρια ευρώ έναντι του στόχου που είχε θέσει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.
Τα συνολικά έσοδα του κρατικού προυπολογισμού για το μήνα Αύγουστο αναμένεται να είναι υψηλότερα καθώς έχει ενταθεί η προσπάθεια πληρωμών έργων και προγραμμάτων του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων προκειμένου να επιστρέψει η ροή των κοινοτικών πόρων (των διαρθρωτικών ταμείων και του ΕΣΠΑ) σε φυσιολογικά επίπεδα.
Η θετική αυτή εξέλιξη αποδίδεται στην ολοκλήρωση της υποβολής του μεγαλύτερου αριθμού φορολογικών δηλώσεων (ποσοστό πάνω από 95%) νομικών και φυσικών προσώπων την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου και τη Δευτέρα 31 του μηνός και της καταβολής της πρώτης δόσης του φόρου ή και της πλήρους εξοφλήσης του μέσω τραπεζικών λογαριασμών ή και πιστωτικών καρτών που συμφέρουν τους φορολογούμενους καθώς οι τράπεζες κάνουν ευκολίες πληρωμής (9 μηνιαίες δόσεις).
Υπενθυμίζεται ότι τον αμέσως προηγούμενο μήνα, τον Ιούλιο, μεγάλη υστέρηση έναντι του στόχου παρουσίασαν τα έσοδα από:
-το φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων κατά 448 εκατ. ευρώ, οι φόροι περιουσίας κατά 671 εκατ. ευρώ καθώς δεν απεστάλησαν ποτέ οι ειδοποιήσεις για την πληρωμή του ΕΝΦΙΑ και του φόρου μεγάλης ακίνητης περιουσίας, ο ΦΠΑ πετρελαιοειδών κατά 62 εκατ. ευρώ και άλλοι φόροι συναλλαγών κατά 33 εκατ. ευρώ.
Αντιθέτως, τον Ιούλιο, αυξημένα ήταν τα έσοδα από το φόρο εισοδήματος νομικών προσώπων κατά 381 εκατ. ευρώ, καθώς η υποβολή των δηλώσεων των επιχειρήσεων καθυστέρησε δύο μήνες.
Για να γίνει αντιληπτό πόσο σημαντικό γεγονός είναι η αύξηση των φορολογικών και ταμειακών εσόδων του δημοσίου τον Αύγουστο σε επίπεδο άνω των 4,4 δισ. ευρώ, στελέχη του υπουργείου Οικονομικών που είναι σε θέση να γνωρίζουν υπενθυμίζουν ότι τον Αύγουστο του 2014 τα έσοδα ανήλθαν σε 3,39 δισ. ευρώ.
Συμψηφισμοί χρεών με επιστροφές φόρων
Αξιοσημείωτο είναι ότι και χθές Τρίτη, την πρώτη ημέρα του Σεπτεμβρίου τα ταμειακά έσοδα του δημοσίου ήταν αυξημένα κατά 40 εκατομμύρια ευρώ (σε σχέση με τον ημερήσιο προγραμματισμό) φαινόμενο που αποδίδεται στους ίδιους λόγους
Μεγάλη ώθηση όμως αναμένεται να δοθεί στα έσοδα το επόμενο διάστημα από τρείς αποφάσεις:
1.Τη διάθεση του συνόλου του πλεονάσματος του μηνός Αυγούστου σε ανεξόφλητες υποχρεώσεις,
2.Τον αυτόματο συμψηφισμό επιστροφών φόρων - άνω των 250 εκατομμυρίων ευρώ - με αντίστοιχες οφειλές των φορολογουμένων πρός το δημόσιο,
3.Την επιτάχυνση των εισπράξεων από τα κοινοτικά ταμεία καθώς ήδη υλοποιείται πρόγραμμα πληρωμής ποσού 150 εκατομμυρίων ευρώ εβδομαδιαίως σε προγράμματα και έργα του ΠΔΕ.
Βεβαίως "κλειδί' για την ανατροπή της δυσμενούς πορείας του προυπολογισμού θα αποτελέσει η απόδοση από τις εσιπράξεις ΦΠΑ από τον τουρισμό που εφέτος, παρά τις πρωτοφανείς πολιτικές αντιξοότητες και περιπλοκές, θα καταρρίψει κάθε προηγούμενο ρεκόρ
tovima.gr

Γερμανικές εταιρείες εμπλέκονται στα χειρότερα ελληνικά σκάνδαλα μετά τον Β' Παγκόσμιο


Η Siemens,  η Daimler, και η Rheinmetall είναι εμπλεκόμενες σε υποθέσεις εικαζόμενης διαφθοράς στην Ελλάδα, τη χώρα την οποία το Βερολίνο έχει κατ' επανάληψη προειδοποιήσει για την επισφαλή κατάσταση της οικονομίας της.
 
 Σύμφωνα με τον ιστότοπο πληροφόρησης για την Ευρωπαϊκή Ένωση Euractiv,  μέχρι στιγμής δεν έχει οριστεί ημερομηνία παρουσίασης ενώπιον του ελληνικού δικαστηρίου για 19 πρώην στελέχη του γερμανικού ομίλου Siemens, αλλά αναμένεται να είναι μία από τις μεγαλύτερες οικονομικές δίκες της δεκαετίας στην Ελλάδα.
Περισσότερα από 60 άτομα συνολικά, ερευνώνται για διαφθορά στην υπόθεση, την οποία το αμερικανικό παρατηρητήριο «CorpWatch» έχει ονομάσει «το μεγαλύτερο εταιρικό σκάνδαλο στη μεταπολεμική ιστορία της Ελλάδας».
Σύμφωνα, πάντα με τον Euractiv, η βαυαρέζικη Siemens, της οποίας οι δεσμοί με την Ελλάδα ανάγονται στον 19ο αιώνα, είναι ύποπτη για το "λάδωμα" διαφόρων υπαλλήλων για τη σύναψη μιας από τις πιο επικερδείς συμφωνίες της χώρας – την αναβάθμιση του ελληνικού τηλεφωνικού δικτύου στα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Συνολικά, η Siemens φέρεται να δαπάνησε 70 εκατομμύρια ευρώ σε δωροδοκίες στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις ελληνικές δικαστικές πηγές.
Η έρευνα βρίσκεται τώρα στο ένατο έτος της, με ένα φάκελο που αριθμεί πάνω από 2.300 σελίδες.
«Σιγή ιχθύος» και ο ρόλος του Χριστοφοράκου
Εκπρόσωπος της Siemens στα κεντρικά γραφεία της εταιρείας στο Μόναχο, σε σχετική ερώτηση του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων (AFP), δήλωσε: «Δεν κάνω σχόλια γι' αυτήν την υπόθεση.»
Ανάμεσα σε αυτούς που φέρονται ως ύποπτοι για διαφθορά, είναι ο πρώην διευθύνων σύμβουλος του ομίλου στην Ελλάδα, Μιχάλης Χριστοφοράκος.
Ωστόσο, ο 62χρονος, που έχει διπλή, ελληνική και γερμανική υπηκοότητα και ο οποίος στο απόγειο της επιρροής του είχε σχέσεις με το σύνολο της πολιτικής ελίτ στην Ελλάδα, είναι απίθανο να προσαχθεί σε δίκη.
Ο Χριστοφοράκος εγκατέλειψε την Ελλάδα για τη Γερμανία το 2009 και η γερμανική δικαιοσύνη αρνήθηκε να τον εκδώσει, ισχυριζόμενη ότι η περίοδος παραγραφής που καλύπτει τις εικαζόμενες δραστηριότητές του, έχει λήξει.
Οι σχέσεις μεταξύ της Αθήνας και Βερολίνου - που έχουν ήδη δοκιμαστεί από την ελληνική οικονομική κρίση και την επιμονή της Γερμανίας στην επώδυνη λιτότητα για τη διάσωση της χώρας, που μαστίζεται από το χρέος - δεν έχουν βοηθηθεί από την υπόθεση της Siemens.
Νωρίτερα αυτό το έτος, η μαχητική πρόεδρος του ελληνικού κοινοβουλίου, Ζωή Κωνσταντοπούλου, είπε ότι η υπόθεση υπέκρυπτε δύο μέτρα και δύο σταθμά από την πλευρά του Βερολίνου.
«Είναι ένα ζήτημα δικαιοσύνης που δείχνει ότι υπάρχει διγλωσσία από τη Γερμανία», είπε στη γαλλική Liberation σε πρόσφατη συνέντευξή της.
«Οι γερμανικές εταιρείες εμπλέκονται εμφανώς σε πρακτικές διαφθοράς στην Ελλάδα, αλλά τέτοιες περιπτώσεις διερευνώνται μόνο περιστασιακά,» είπε σε πρόσφατη έκθεση του, γερμανικό think-tank για την εξωτερική πολιτική.
Σύμφωνα με τη Διεθνή Διαφάνεια και τον δείκτη για τη διαφθορά κατά το 2014, ο ελληνικός δημόσιος τομέας θεωρήθηκε ως ένας από τους πιο διεφθαρμένους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το 2011, στο απόγειο της ελληνικής οικονομικής κρίσης, μια κοινοβουλευτική έρευνα υπολόγισε τη ζημιά στα δημόσια ταμεία από διογκωμένα συμβατικά κόστη, σε 2 δισ. ευρώ που βαρύνουν, εν τέλει, τους φορολογούμενους.
Προσοδοφόρες στρατιωτικές συμφωνίες
Οι προμήθειες όπλων ήταν ένας άλλος κερδοφόρος τομέας για τις γερμανικές επιχειρήσεις, με την Ελλάδα να δαπανά επί πολλά έτη, τα περισσότερα χρήματα, αναλογικά, μεταξύ των μελών της ΕΕ για την άμυνα - 2,2 τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) το 2014 -, δήλωσε η Σάρα Βάγκενκνεχτ, βουλευτής του αριστερού κόμματος της Γερμανίας, Die Linke, στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
«Γερμανικές εταιρείες έχουν αποκομίσει σημαντικά κέρδη από κολοσσιαίες αγορές όπλων στην Ελλάδα», δήλωσε η Βάγκενκνεχτ.
Για την αυτοκινητοβιομηχανία Daimler, η ελληνική δικαιοσύνη ξεκίνησε έρευνες νωρίτερα αυτό το έτος, με την υποψία δωροδοκίας κατά την ανάθεση της σύμβασης για στρατιωτικά οχήματα αξίας 100 εκατομμυρίων ευρώ.
Η Krauss Maffei Wegmann, η εταιρεία παραγωγής του γερμανικού τάνκ Leopard, τέθηκε επίσης υπό εισαγγελική έρευνα στο Μόναχο.
Εν τω μεταξύ, το 2012, το δικαστήριο της Βρέμης στη Γερμανία, επέβαλε πρόστιμο 37 εκατομμυρίων ευρώ στην εταιρεία Rheinmetall, για μια υπόθεση δωροδοκίας που αφορούσε στην πώληση ενός αντιαεροπορικού αμυντικού συστήματος για 150 εκατομμύρια ευρώ.
Επίσης, δύο πρώην διευθυντικά στελέχη της εταιρείας παροχής βιομηχανικών υπηρεσιών Ferrostaal, καταδικάστηκαν επίσης στο Μόναχο για σκιώδεις πληρωμές αναφορικά με μια ελληνική παραγγελία υποβρυχίου, με την εταιρεία να δέχεται το πρόστιμο των 140 εκατομμυρίων ευρώ.
Ωστόσο, οι παρατηρητές σημειώνουν, ότι τα πρόστιμα ούτε καν πλησιάζουν συνήθως, την αξία των εν λόγω κρατικών συμβάσεων, ακυρώνοντας έτσι τον αποτρεπτικό χαρακτήρα τους.

Zygmunt Bauman: Η εποχή μας είναι ξανά μια εποχή φόβων

Αποτέλεσμα εικόνας για Zygmunt BaumanΠαράξενη αλλά τόσο κοινή και οικεία σε όλους μας είναι η ανακούφιση που νιώθουμε, και η αιφνίδια συρροή ενέργειας και θάρρους, όταν μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα ανησυχίας, αγωνίας, σκοτεινών προαισθημάτων, ημερών γεμάτων φόβο και άγρυπτων νυχτών, αντιμετωπίζουμε τελικά τον πραγματικό κίνδυνο: μια απειλή την οποία μπορούμε να δούμε και να αγγίξουμε.

 Ή ίσως αυτή η εμπειρία να μην είναι τόσο παράξενη όσο φαίνεται αν, επιτέλους, μαθαίνουμε τι κρυβόταν πίσω από αυτό το ασαφές αλλά πείσμον αίσθημα κάποιου πράγματος φρικτού και προορισμένου να συμβεί, που συνέχιζε να δηλητηριάζει τις μέρες κατά τις οποίες θα έπρεπε να χαιρόμαστε, για κάποιο λόγο όμως δεν μπορούσαμε – και που έκανε τις νύχτες μας άγρυπνες …
Τώρα που γνωρίζουμε από που έρχεται το πλήγμα, γνωρίζουμε επίσης, αν μη τι άλλο, τι μπορούμε να κάνουμε για να το αποκρούσουμε – ή τουλάχιστον έχουμε μάθει πόσο περιορισμένη είναι η ικανότητά μας να βγούμε αλώβητοι και τι είδους απώλεια, ή βλάβη, ή πόνο, πρέπει να περιμένουμε. Όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες για δειλούς που έγιναν ατρόμητοι μαχητές όταν αντιμετώπισαν κάποιον «πραγματικό κίνδυνο», όταν η καταστροφή που περίμεναν κάθε μέρα, αλλά μάταια είχαν προσπαθήσει να φανταστούν, επιτέλους ήρθε.

Ο φόβος φτάνει στο αποκορύφωμά του όταν είναι διάχυτος, διάσπαρτος, ασαφής, όταν δεν συνδέεται με κάτι, όταν παραμένει αποσπασμένος από την πραγματικότητα και αιωρείται ελεύθερα, χωρίς σαφή αναφορά ή αιτία — όταν μας στοιχειώνει χωρίς ορατό ειρμό ή λόγο, όταν η απειλή που θα έπρεπε να φοβόμαστε μπορεί να αναφανεί φευγαλέα παντού, δεν μπορούμε όμως να την αντικρίσουμε πουθενά. «Φόβος» είναι το όνομα που δίνουμε στην αβεβαιότητά μας: στην άγνοιά μας για την απειλή και για ό,τι πρέπει να κάνουμε – ό,τι μπορούμε και ό,τι δεν μπορούμε να κάνουμε – προκειμένου να τη σταματήσουμε καθ’οδόν – ή να της αντισταθούμε, αν η αναχαίτισή της ξεπερνά τις δυνάμεις μας.

 Η εμπειρία της ζωής στην Ευρώπη του 16ου αιώνα – στο χρόνο και στον τόπο όπου η μοντέρνα εποχή μας ήταν έτοιμη να γεννηθεί – συνοψίστηκε κοφτά, και θαυμάσια, από τον Lucien Febvre σε τέσσερις μόνο λέξεις: «Peur toujours, peur partout» («φόβος πάντα, φόβος παντού»).
 Ο Febvre συνέδεσε την πανταχού παρουσία του φόβου με το σκοτάδι, που άρχιζε έξω από την πόρτα της καλύβας και σκέπαζε τον κόσμο έξω από το φράκτη του αγροκτήματος. Στο σκοτάδι μπορούν να συμβούν τα πάντα, ουδείς όμως γνωρίζει τι ακριβώς θα συμβεί τελικά: το σκοτάδι δεν είναι η αιτία του φόβου, είναι όμως το φυσικό περιβάλλον της αβεβαιότητας – κι 9/3/2015 Zygmunt Bauman: Η εποχή μας είναι ξανά μια εποχή φόβων |  επομένως του φόβου.

 Η νεωτερικότητα επρόκειτο να είναι το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός: μακριά από το φόβο και προς έναν κόσμο απαλλαγμένο από την τυφλή και αδιαπέραστη μοίρα – αυτό το θερμοκήπιο φόβων. Όπως συλλογιζόταν ο Βίκτωρ Ουγκό, νοσταλγικά και με λυρική διάθεση εν προκειμένω: ωθημένη από την επιστήμη («ο θρόνος της πολιτικής θα μεταμορφωθεί σε θρόνο της επιστήμης»), θα έρθει μια εποχή που θα δώσει τέλος στις εκπλήξεις, τις συμφορές, τις καταστροφές – αλλά και τέλος στις διενέξεις, τις αυταπάτες, τους παρασιτισμούς… Με άλλα λόγια, μια εποχή που θα δώσει τέλος σέ όλα αυτά τα υλικά από τα οποία φτιάχνονται οι φόβοι.

 Ό,τι έμελλε όμως να είναι μια οδός διαφυγής, αποδείχθηκε τουναντίον μια μακρά παράκαμψη. Πέντε αιώνες μετά, σε μας που βρισκόμαστε στο άλλο άκρο του πελώριου νεκροταφείου ρημαγμένων ελπίδων, η ετυμηγορία του Febvre ηχεί – ξανά – εντυπωσιακά ταιριαστή και επίκαιρη. Η εποχή μας είναι, ξανά, μια εποχή φόβων. ___

Πηγή: Ζίγκμουντ Μπάουμαν, Ρευστός Φόβος, Εισαγωγή: Σχετικά με την καταγωγή, τη δυναμική και τις χρήσεις του φόβου, Μετ. Γιώργος Καραμπελας, Εκδόσεις Πολύτροπον 2077,

2 Σεπ 2015

Σαρλ Αζναβούρ: Τα ερημωμένα γαλλικά χωριά να κατοικηθούν από τους πρόσφυγες

Σαρλ Αζναβούρ: Τα ερημωμένα γαλλικά χωριά να κατοικηθούν από τους πρόσφυγες
Ο τραγουδιστής Σαρλ Αζναβούρ έκανε έκκληση σήμερα να δοθεί μια ευκαιρία «ζωής» στους πρόσφυγες που φτάνουν στη Γαλλία, υπερασπιζόμενος την ιδέα που είχε διατυπώσει την περασμένη άνοιξη να κατοικηθούν και πάλι τα χωριά που έχουν ερημώσει με αυτούς τους ανθρώπους.

«Με λυπεί πολύ, αισθάνομαι οδύνη, βλέποντας αυτούς τους ανθρώπους να περιφέρονται, σαν χαμένοι, με τα παιδιά τους», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο, ο τραγουδιστής που είναι πλέον 91 ετών.
«Εγώ δεν έζησα κάτι τέτοιο όμως νομίζω ότι οι γονείς μου βίωσαν μια τέτοια κατάσταση», πρόσθεσε. Ο Αζναβούρ γεννήθηκε το 1924 στο Παρίσι από Αρμένιους γονείς.
«Πρέπει να τους βρούμε μια ζωή, πρέπει να οικοδομήσουμε το μέλλον τους», συνέχισε υπενθυμίζοντας ότι την άνοιξη είχε προτείνει να ξανακατοικηθούν τα ερημωμένα γαλλικά χωριά από αυτούς τους πρόσφυγες.
«Το θέμα είναι να γεμίσουμε τα χωριά με ανθρώπους διαφορετικών επαγγελμάτων. Άνθρωποι κάθε επαγγέλματος έχουν πάρει τους δρόμους, δίχως καμιά εξαίρεση. Σίγουρα υπάρχουν μεταξύ τους γιατροί, αρτοποιοί, μηχανικοί αυτοκινήτων… Και, σε μια τέτοια κατάσταση, η Γαλλία θα γινόταν το παράδειγμα. Ο κόσμος θα έλεγε: για δείτε εκεί, ξανάχτισαν τα χωριά. Θα μπορούσαμε να ξανανοίξουμε τα σχολεία, τα ταχυδρομεία…» συνέχισε.
Ο Αζναβούρ διευκρίνισε ότι δεν έχει συζητήσει την ιδέα του με πολιτικούς ή με δημάρχους αλλά είπε ότι ξέρει να «κινητοποιεί» τον κόσμο, όπως το είχε κάνει το 1989, όταν μαζί με άλλους καλλιτέχνες τραγούδησε ένα τραγούδι για την Αρμενία που τότε είχε πληγεί από έναν πολύ ισχυρό σεισμό.
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Το παραμύθι της Ιρλανδικής ανάκαμψης συνεχίζεται

Οι Ιρλανδοί χάνουν τα σπίτια τους και πετιούνται στο δρόμο με απίστευτους ρυθμούς, αλλά ο Σόιμπλε "ζηλεύει" την πρόοδο της Ιρλανδίας!

Η Ιρλανδία θεωρείται πρότυπο μεταξύ των κρατών που υπήχθησαν σε προγράμματα στήριξης. Ωστόσο, πολλοί Ιρλανδοί δεν έχουν αισθανθεί τη διαφημιζόμενη ανάκαμψη και χάνουν στα σπίτια τους.
Αποτέλεσμα εικόνας για Ιρλανδοί χάνουν τα σπίτια τους
Έναν χρόνο μετά ο Άντριου Μπράντσο θυμάται ακόμη την τραυματική εμπειρία της έξωσης από το σπίτι του. Αδυνατώντας να εξοφλήσει την υποθήκη του μετά από ένα ατύχημα που τον κατέστησε ανίκανο για εργασία, άφησε αρχικά την κατοικία του στο Δουβλίνο για να μετακομίσει στο σπίτι του στη μικρή πόλη Μάλινγκαρ, μία ώρα οδικώς δυτικά του Δουβλίνου. Ωστόσο, η τράπεζά του δεν του επέτρεψε να μείνει στο σπίτι του. Όπως εκμυστηρεύτηκε ο 40χρονος Ιρλανδός, «δύο δικαστικοί επιμελητές ήρθαν δίπλα μου, με έσυραν έξω απ' το σπίτι και έφραξαν την είσοδο και τα παράθυρα».

Η κατάσταση βελτιώθηκε «φαινομενικά»

Πλέον ζει με τη σύντροφό του. Χωρίς εκείνη θα έμενε άστεγος, λέει. Η περίπτωση του Μπράντσο δεν είναι μεμονωμένη στην Ιρλανδία. Οι υποθέσεις εξώσεων στα δικαστήρια σχηματίζουν «βουνά». Σύμφωνα με αναφορές ιρλανδικών μέσων ενημέρωσης, σε ορισμένες πόλεις εκκενώνονται έως και 50 κατοικίες την ημέρα. Μια πραγματικότητα που αγνοείται συχνά όταν γίνεται λόγος για την οικονομική ανάκαμψη στη χώρα.

Η Τρις Μπέρνερ συνίδρυσε το 2011 μία οργάνωση που δραστηριοποιείται κατά των εξώσεων σε εθνικό επίπεδο. Τα μέλη της διαμαρτύρονται ότι παρ' όλες τις καλές οικονομικές ειδήσεις για την Ιρλανδία πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να χάνουν τα σπίτια τους. Όπως επισήμανε, «μπορεί φαινομενικά τα πράγματα να είναι καλύτερα, αλλά αν μιλήσεις με τους ανθρώπους αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είναι έτσι. Οι άνθρωποι εξακολουθούν να χάνουν τα σπίτια τους. Απλά προσπαθούν να δείχνουν γενναιότητα».

Από την κατάρρευση του ιρλανδικού τραπεζικού συστήματος που απείλησε προ μερικών ετών σοβαρά το σύνολο της ιρλανδικής οικονομίας, η χώρα λαμβάνει σήμερα τον έπαινο των Βρυξελλών αλλά και του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος δήλωσε τον περσινό Οκτώβριο ότι «ζηλεύει» την επιτυχία που σημείωσε η Ιρλανδία εφαρμόζοντας το πρόγραμμα δραστικών περικοπών και μεταρρυθμίσεων.

Αύξηση των εξώσεων στην αρχή του 2015

Παρά την οικονομική ανάκαμψη που σημειώθηκε και απέφερε στην Ιρλανδία προσωνύμια όπως «Κελτικός Τίγρης» και «Κελτικός Φοίνικας» που αναγεννήθηκε από τις στάχτες του, η χρηματοοικονομική κρίση εξακολουθεί να μετενεργεί. Πολλοί Ιρλανδοί καλούνται να εξοφλήσουν υπερτιμημένα ακίνητα που αγόρασαν με πολύ υψηλές υποθήκες, εξαιτίας της γενικευμένης υπερτίμησης στην αγορά ακινήτων.

Σύμφωνα με τον Κόνσταντιν Γκάρτζιεφ, πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου της Ιρλανδικής Ένωσης Ενυπόθηκων Δανειστών, «τα οικονομικά στοιχεία της Ιρλανδίας είναι εξαιρετικά αυτό το διάστημα. Όμως, τα τρία τέταρτα της ανάπτυξης προέρχονται αποκλειστικά από πολυεθνικές επιχειρήσεις και φορολογική βελτιστοποίηση». Ο αριθμός των εξώσεων στο πρώτο τρίμηνο του 2015 σημείωσε αύξηση, παρατήρησε ο Κόνσταντιν Γκάρτζιεφ, εκφράζοντας την ανησυχία ότι η κατάσταση θα επιδεινωθεί το προσεχές διάστημα για πολλούς Ιρλανδούς.

Πηγή:


Αδιόρθωτοι οι "ευαγγελιστές" του βάρβαρου νεοφιλελευθερισμού, επιμένουν να υποτιμούν την νοημοσύνη μας και να διακηρύττουν και πάλι οικονομικά θαύματα εκεί που υπάρχει μόνο καταστροφή. Το ίδιο έκαναν με την Ιρλανδία που την αποκαλούσαν Κέλτικο τίγρη πριν σκάσει η μεγάλη τραπεζική φούσκα. Τα παραμύθια συνεχίζονται.

Τριάντα ένα χρόνια από το θάνατο του Μάνου Κατράκη


«…στο μπόι σου παίρνει μέτρο η ανθρωπιά και

η τέχνη…»

Manos_Katrakis
 

Της Σοφίας Αδαμίδου από το «Ριζοσπάστη» της 26/8/2012

«Σύντροφε Μάνο, κρητικόπουλο, Ερωτόκριτέ μας άξιε γιε της Ρωμιοσύνης
Ερωτας είσαι και ομορφιά και λεβεντιά και αγάπη
στο μπόι σου παίρνει μέτρο η ανθρωπιά και η τέχνη
μες στη φωνή σου ακέριος ο λαός βρίσκει την πιο σωστή φωνή του
μες στη φωνή σου πέντε αηδόνια, τρεις αητοί κι ένα λιοντάρι δένουν τη φιλία του κόσμου.
Σύντροφε Μάνο εσένανε σου πρέπουν αψηλόκορφοι ύμνοι σαν τον πάππο σου τον ψηλορείτη…»
Κάθε φορά που θέλει κάποιος να μιλήσει για τον Μάνο Κατράκη , αυτοί οι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου έρχονται και διεκδικούν την πρώτη θέση στη σκιαγράφηση αυτής της πολυδιάστατης προσωπικότητας, διεκδικούν την πρώτη θέση για να μνημονεύσουν τον άνθρωπο, τον αγωνιστή και καλλιτέχνη, που πάντα βρίσκεται στην καρδιά και στη μνήμη μας, κι ας έχουν περάσει 28 χρόνια από τότε που έφυγε (2/9/1984). Τα λόγια αυτά του Ρίτσου ήταν το δώρο του για τον εορτασμό των 50 χρόνων στο Θέατρο του Μάνου Κατράκη , με τον οποίο πρώτα απ” όλα μοιράστηκαν τα βάσανα της εξορίας, στη συνέχεια βρέθηκαν πλάι – πλάι στους αγώνες για την ειρήνη και το σοσιαλισμό, χτίζοντας έτσι μια βαθιά φιλία.
«Αν ο Μάνος Κατράκης μεσουρανούσε στη θεατρική ζωή του τόπου μας, δεν το χρωστάει μονάχα στο λεβέντικο παράστημα και στο συναρπαστικό φωνητικό όργανο, μα στην απόλυτη ψυχική του αφοσίωση στην Τέχνη» επισημαίνει ο κορυφαίος σκηνοθέτης και συγγραφέας Αλέξης Σολομός, προλογίζοντας το λεύκωμα που κυκλοφορεί από τη «Σύγχρονη Εποχή» με τίτλο «Μάνος Κατράκης (Στη ζωή, στη σκηνή και την οθόνη)». Και συνεχίζει ο Αλέξης Σολομός: «Δίχως συμφεροντολογικά κίνητρα, δίχως συμβιβασμούς και αυτοθαυμασμούς, μας πρόσφερε παραστάσεις με πνευματικό μήνυμα, πατριωτικό αίσθημα και ανθρώπινη πνοή. Οσο παράξενο κι αν φαίνεται, η «υποκριτική τέχνη» δε στηρίζεται στην υποκρισία, αλλά στην ψυχική ειλικρίνεια. Και την ειλικρίνεια αυτή – που χαρακτήριζε τον Κατράκη σαν ηθοποιό και σαν άνθρωπο – τη συνδυάζω με κάτι που μου είπε, όταν ετοιμάζαμε μια παράσταση: «Θα προτιμούσα να μην τονίσω τη φράση αυτή όπως τη θέλεις, γιατί, αν την πω έτσι, δε θα είμαι εγώ»»…

Αδάμαστος και ευαίσθητος

Η ζωή του αρχίζει από το Καστέλι Κισσάμου, όπου ξαναγύριζε όποτε μπορούσε για να ξαναθυμηθεί τον πατέρα του, Χαράλαμπο, από τον οποίο ορφάνεψε νωρίς, τα άλλα τέσσερα αδέρφια του και την κυρα-Ειρήνη, τη μάνα του, που τη λάτρευε και της έμοιαζε όχι μόνο στην εμφάνιση, αλλά και στον πεισματικό χαρακτήρα και την αδάμαστη ψυχή. Θυμίζουμε έναν, καταγραμμένο, σχεδόν δύο δεκαετίες πριν στο «Ρ», διάλογό του με τη μάνα του, ως δείγμα του χαρακτήρα και των δυο. Η κυρα-Ειρήνη, όπως όλες οι μανάδες των κρατουμένων αγωνιστών, υπέφερε με τον εγκλεισμό του παιδιού της. Σε μια συνάντησή τους στην εξορία, ο Κατράκης δοκίμασε την ψυχική αντοχή της μάνας του: -«Τι είναι Μανόλη;» -«Θες να “ρθω στο σπίτι, μάνα;» -«Πώς θα “ρθεις;» -«Ε… θα υπογράψω και θα “ρθω»- «Ιντα να υπογράψεις;» -«Δήλωση» -«Ιντα δήλωση;» -«Οτι δεν είμαι αυτό που είμαι…» -«Και δεν είσαι;» -«Είμαι» -«Μην υπογράψεις, κερατά, μην υπογράψεις…».
Οσοι τον γνώρισαν μιλούν για την παλικαριά του Μάνου Κατράκη να αγαπά και να μοχθεί για τη ζωή, τον αγώνα, την τέχνη. Δυνατός, εργατικός, σεμνός και αταλάντευτος, επέλεξε το δύσκολο δρόμο και στη ζωή και στην τέχνη. Οι προσωπικές του αγωνίες ήταν οι αγωνίες του λαού και η ανησυχία του ήταν η ανησυχία του παθιασμένου εργάτη της τέχνης.
Ο Μάνος Κατράκης από την πρώτη του κιόλας εμφάνιση στο θέατρο το 1928, φανέρωσε το υποκριτικό του ταλέντο και ανέβηκε γρήγορα την κλίμακα της θεατρικής ιεραρχίας, για να καταλάβει μια δεσπόζουσα θέση ανάμεσα στους κορυφαίους ηθοποιούς μας.
Η κριτική αντιμετωπίζει με ενθουσιασμό την πρώτη κιόλας παρουσία του στο θέατρο (στο ρόλο του Χαρίδημου, στον Ερωτόκριτο). Ο Αλκης Θρύλος έγραψε: «Υπήρξε μια αποκάλυψη. Ο κ. Κατράκης γέμισε τη σκηνή μόλις παρουσιάστηκε, χόρεψε με χάρη γοητευτική και μια εξαιρετική ευλυγισία και έπαιξε σαν δοκιμασμένος ηθοποιός». Ενώ ο Μιχαήλ Ροδάς τον χαρακτήρισε «λεβέντη στην όψη και στο κορμί», «ελπίδα του νεωτέρου μας θεάτρου, ένα καλλιτεχνικό αστέρι λαμπρό», για το οποίο πίστευε ότι «η Κρήτη που τον έβγαλε έπρεπε να υπερηφανεύεται».

«Διάλεξα να είμαι κομμουνιστής»

Στα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής και στα τραγικά χρόνια του εμφυλίου, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της Αντίστασης. Απολύεται από το Εθνικό Θέατρο για τις ιδέες του, συλλαμβάνεται, του ζητούν να υπογράψει δήλωση, αρνείται και εξορίζεται στην Ικαρία, τη Μακρόνησο και τον Αϊ-Στράτη, μέχρι το 1952. Αλλά και αργότερα, ήταν πάντα από τους πρώτους, σε όλους τους λαϊκούς αγώνες και πάντα μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, μέχρι το θάνατό του. Σε εποχές γενικού ξεπουλήματος ο Μάνος Κατράκης , είτε με το λόγο του «Προμηθέα», είτε με τη συμμετοχή του στην Αντίσταση, στο συνδικαλιστικό κίνημα, στις διεκδικήσεις του ΚΚΕ, τίποτε άλλο δεν επιζητούσε από το να υπηρετήσει τον άνθρωπο.
Χαρακτηριστικό είναι ένα επεισόδιο που έχουν διηγηθεί, τόσο ο Γιάννης Ρίτσος, όσο και η Ρούλα Κουκούλου, όταν οι Αλφαμίτες τον βασάνιζαν: «Γονάτισε Κατράκη » – του έλεγαν – «αλλιώς θα πεθάνεις». «Οχι, ρε παιδιά, τέτοια χάρη δε σας την κάνω». «Τι παριστάνεις, ρε;» – συνέχιζαν – «Τον Μαρίνο Κοντάρα;» (τον ήρωα της ομώνυμης ταινίας που είχε ενσαρκώσει τον ατρόμητο ήρωα). Κι ο Κατράκης αποκρίθηκε «…όχι ρε παιδιά, δεν παριστάνω τον Μαρίνο Κοντάρα, απλά τον άνθρωπο».
Οι ιδέες, η ειλικρίνεια, το ανυπότακτο του χαρακτήρα, η ανθρώπινη και κοινωνική ευαισθησία, η καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία, αλλά και η κρητική ποιητική φύση του Κατράκη αντανακλώνται και σε ποιήματά του, τα οποία παρατίθενται στο βιβλίο και που έμειναν μια προσωπική υπόθεση που μοιράστηκε μόνο με τους πολύ κοντινούς του ανθρώπους και όχι με το αναγνωστικό κοινό κάποιας έκδοσης. Μέσα από αυτά τα ποιήματα φαίνεται πως στην ψυχή του ζει πάντα η ελπίδα για τον καινούργιο κόσμο: «Στ” ακροθαλάσσι του Αϊ-Στράτη/ κρυφά από του Θεού το μάτι/ Ζουν άνθρωποι και ωριμάζουν/ καινούριο κόσμο ετοιμάζουν».
Οι δυσκολίες της εξορίας, τα βασανιστήρια, η αλληλεγγύη ανάμεσα στους δοκιμαζόμενους συναγωνιστές καταγράφονται από τον Κατράκη με ποιητικό τρόπο:
«Κείνο το βράδυ στη χαράδρα…/ Δεν το ξεχνάω φίλε/ Είχανε σπάσει δυο μπαμπού/ στα κόκαλά μου…/ Η ανανδρία θυμάμαι/ τα “βαλε με τη λεβεντιά/ κείνο το βράδυ/ Μα το νεράκι πού το βρήκες/ σύντροφέ μου;/ Τώρα που πέρασαν οι πόνοι/ σε βλέπω αδύνατο κι ωχρό/ να σεργιανάς/ Κι είπα να σου “δινα το χέρι/ για να ξοφλήσω τη δροσιά/ κείνης της νύχτας/ Μα το νεράκι πώς το βρήκες/ το νεράκι/ σ” εκείνο τ” άνυδρο το ρέμα».
«Η ζωή άρχισε από τότε που μπήκα στο Κόμμα μου», είχε πει ο ίδιος. «Διάλεξα να είμαι κομμουνιστής. Αισθάνομαι υπερηφάνεια για το κόμμα, για τις εκατοντάδες χιλιάδες τους συντρόφους, που αποτελούν τον κορμό του μεγάλου δέντρου του μέλλοντος. Από αυτό αντλούμε όλη τη δύναμη για την τελική δικαίωση των αγώνων και θυσιών του λαού μας. Από τη ζωοδότρα πηγή αυτού του λαού παίρνουμε εμείς οι καλλιτέχνες το υλικό, που το κάνουμε λόγο, εικόνα, ποίηση, μουσική, θέατρο και ό,τι άλλο βοηθά στην καλυτέρευση του νου και της ψυχής».

Με τη γλώσσα της καρδιάς

Ο Μάνος Κατράκης που στη διάρκεια του βίου του στη χώρα αυτή πληγώνεται, βασανίζεται, καταδιώκεται, εξορίζεται έρχεται ο καιρός που τιμάται όχι μόνο με πολιτειακές και κοινωνικές διακρίσεις εντός της χώρας του αλλά και εκτός.
Το Μάρτη του 1981 διοργανώνεται στο Παρίσι τιμητική εκδήλωση από τον σκηνοθέτη Γιάννη Ιορδανίδη. Στην εναρκτήρια βραδιά της εκδήλωσης ο Μάνος Κατράκης απευθύνεται στους παρευρισκόμενους με τη γλώσσα της καρδιάς όπως έκανε πάντα:
«Και να γνώριζα τη γλώσσα του Ρακίνα και του Μολιέρου πάλι θα σας μίλαγα ελληνικά. Δεν θέλω τίποτα να ψευτίσει τη συγκίνησή μου και την ευγνωμοσύνη μου για την τιμή που μου κάνετε. Γι” αυτό χρησιμοποιώ τις λέξεις της γλώσσας μου που ταυτίζονται με την ψυχή μου. Είναι λέξεις που κρύβουν μέσα τους την καθαρότητα του ελληνικού ουρανού και του ασίγαστου πόντου. Εσείς τιμάτε τα 50 χρόνια της καλλιτεχνικής μου δραστηριότητας. Σας ευχαριστώ. Εγώ όμως θέλω να σας πω ποιος είμαι. Θέλω να με γνωρίσετε σωστά. Θέλω να σας πω πως γεννήθηκα στην Κρήτη. Μεγάλωσα ξυπόλητο παιδί στις αμμουδιές της πατρίδας μου, που έβαζα στ” αυτιά μου τα κοχύλια της θάλασσας να ακούσω τη βουή του ωκεανού. Δεν ήξερα να αποζητώ την ομορφιά, μα η ομορφιά ξεδιπλωνόταν ολόγυρά μου. Δεν ήξερα να αποζητώ τη λεβεντιά. Μα η λεβεντιά με συνέπαιρνε μέσα μου από τις ιστορίες του παππού μου. Αφήστε να παινέψω την πατρίδα μου. Το αξίζει. Εγινα ηθοποιός όπως θα μπορούσα να γίνω και σιδηρουργός. Ηθελα να ξοδιάσω όσες δυνάμεις κρύβαν τα μπράτσα μου και η ψυχή μου»…


«Αναχώματα»

Παρατήρηση 1η: Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.
    Παρατήρηση 2η: Η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου ανακοίνωσε την κοινή της κάθοδο στις εκλογές με την Λαϊκή Ενότητα ώστε, όπως είπε, να συμβάλει στο «ανάχωμα απέναντι  στη μνημονιακή πολιτική».
    Αλλά: Ήταν Μάης του 2015. Δηλαδή τρεις ολόκληροι μήνες μετά τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου με την οποία τέθηκαν οι βάσεις για το Μνημόνιο Τσίπρα. Τότε, λοιπόν, και ενώ με τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου είχε ήδη υπογραφεί η παράταση των Μνημονίων Σαμαρά – Βενιζέλου, ήταν η κυρία Κωνσταντοπούλου που είχε προσφερθεί να υψώσει τείχος προστασίας στον κ.Τσίπρα για το ανόμημά του.
    Ήταν η κυρία Κωνσταντοπούλου που όταν ρωτήθηκε τότε πως είχαμε φτάσει από την υπόσχεση του απερχόμενου  πρωθυπουργού περί κατάργησης των Μνημονίων «σε ένα νόμο με ένα άρθρο» στην παράταση των Μνημονίων, είχε σπεύσει να παράσχει δίχτυ προστασίας στον κ.Τσίπρα, χαρακτηρίζοντας την προηγούμενη δέσμευσή του για κατάργηση των Μνημονίων σαν ένα απλό…«σχήμα λόγου».
    Αλήθεια, η στάση της – κάθε άλλο παρά πολιτικά αφελούς – πρώην προέδρου της Βουλής να χαρακτηρίζει «σχήμα λόγου» τις προηγούμενες διακηρύξεις Τσίπρα, και μάλιστα την στιγμή που ο Τσίπρας στις 20 Φλεβάρη είχε βάλει επίσημα την πρώτη υπογραφή του κάτω από τα Μνημόνια, συνιστούσε «ανάχωμα» στα Μνημόνια;
    Παρατήρηση 3η: Η κυρία Κωνσταντοπούλου κατά τη θητεία της στην προεδρία της Βουλής επέδειξε μια ιδιαίτερη θεσμική εμμονή. Ωστόσο παρά τη θεσμική της εμμονή συγκατάνευσε να μην έρθει η συμφωνία της 20ηςΦεβρουαρίου για κύρωση στη Βουλή. Συνηγόρησε, έτσι, στην τακτική Τσίπρα ο οποίος δεν ήθελε να φανεί τόσο νωρίς από την ανάληψη της πρωθυπουργίας του ότι πορευόταν σε συνεργασία με τις κοινοβουλευτικές ομάδες της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού, που τον καλούσαν να φέρει στη Βουλή την συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου για να την… ψηφίσουν μαζί του.
    Αλήθεια, η στάση της κυρίας Κωνσταντοπούλου να σκεπάζει αυτή τη σύμπλευση του κ.Τσίπρα με τη ΝΔ, με το ΠΑΣΟΚ και με τα Μνημόνια τους, η θεσμική συμβολή της στο προπαγανδιστικό «αποκοίμισμα» του λαού από τον κ.Τσίπρα ότι η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου ήταν τάχα μια «συμφωνία ορόσημο», το θεσμικό της προκάλυμμα σε μια κυβέρνηση που είχε δηλώσει εξ αρχής ότι θεωρούσε «καλό το 70% του Μνημονίου», συνιστούσε «ανάχωμα» στα Μνημόνια;
    Παρατήρηση 4η:  Η πρώην πρόεδρος της Βουλής είχε επί μήνες στα χέρια της τις προτάσεις νόμου του ΚΚΕ για την κατάργηση των Μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, για την αποκατάσταση των μισθών και των συντάξεων, για την κατοχύρωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων κλπ. Προτάσεις που η συζήτησή τους στη Βουλή δεν θα καταργούσε, φυσικά, τα Μνημόνια. Θα ήταν χρήσιμη, όμως, για να καταδειχτεί η απόσταση μεταξύ λόγων και έργων του κ.Τσίπρα, και να τεθεί σε ετοιμότητα ένα κομμάτι του λαϊκού παράγοντα.
    Αλήθεια, η… «θεσμική» αναβλητικότητα που επέδειξε η κυρία Κωνσταντοπούλου με αποτέλεσμα να μην φτάσουν ποτέ στη Βουλή αυτές οι προτάσεις νόμου, συνιστούσε «ανάχωμα» στα Μνημόνια;
    Παρατήρηση 5η: Τόσο η κυρία Κωνσταντοπούλου όσο και τα πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που συγκρότησαν την Λαϊκή Ενότητα, έχουν εξ αντικειμένου το δικό τους μερίδιο ευθύνης για την μετατροπή σε απάτη των αυταπατών της «Ευρώπης που αλλάζει», του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης», της δήθεν «κατάργησης των Μνημονίων» αλλά σε μια Ελλάδα που «η θέση της στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ δεν αμφισβητείται». Σε όλα όσα δηλαδή οδήγησαν στην απάτη του Μνημονίου Τσίπρα.
    Καθόλου αβάσιμη δεν είναι η κριτική που ασκείται ότι η ανάληψη από μέρους τους αυτής της ευθύνης δεν έγινε
–       ούτε όταν σαρώνονταν τα λεφτά του δημοσίου για να πληρώνονται δόσεις στο ΔΝΤ,
–       ούτε όταν ο Καμμένος «εγκαινίαζε»… αριστερές ΝΑΤΟικές βάσεις στην Κάρπαθο,
–       ούτε την επομένη του ξεπουλήματος του δημοψηφίσματος,
–       ούτε με την ιταμή υπογραφή του Τσίπρα στις 13 Ιουλίου,
–       ούτε καν με την ψήφιση του Μνημονίου.
    Θυμίζουμε ότι αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μόνο όταν ο Τσίπρας προκήρυξε εκλογές.
    Μέχρι εκείνη τη στιγμή η τακτική των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που αργότερα αποχώρησαν ήταν να παραμένουν στον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ διεκδικώντας ρόλο ως «καλή» και «αντιμνημονιακή» συνιστώσα, αλλά στα πλαίσια του «κακού» και «μνημονιακού» ΣΥΡΙΖΑ.
    Χαρακτηριστική στο πλαίσιο αυτής της τακτικής ήταν η δήλωση του Παναγιώτη Λαφαζάνη, αμέσως μετά την ψήφιση του Μνημονίου:«Καταψηφίζουμε το Μνημόνιο, στηρίζουμε ολόθερμα και ολόψυχα την κυβέρνηση».
    Απέναντι, δηλαδή, στον τακτικισμό του Τσίπρα, εκείνο που είδαμε να ξεδιπλώνεται ήταν ένας εξ αντανακλάσεως τακτικισμός της μετέπειτα Λαϊκής Ενότητας.
    Αλήθεια – και δεδομένου ότι στην Αριστερά των αξιών οι πολιτικές πράξεις και αποφάσεις υπαγορεύονται από αρχές, δεν συνάδουν με τακτικισμούς που  υπαγορεύονται ως ετεροπροσδιορισμένη απάντηση σε άλλους τακτικισμούς – οι τακτικισμοί συνιστούν ασφαλή «αναχώματα» στα Μνημόνια;
Πηγή: enikos.gr

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More