Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μαρινα Μεσολογγιου εργο πνοης η ανακοπης;

Μετά τις δηλώσεις του νέου πρόεδρου του λιμενικού ταμείου Μεσολογγίου για την ουσιαστική λειτουργία της μαρίνας στο Μεσολόγγι, μπήκα στη διαδικασία να βρω την σύμβαση για να δω περί τίνος πρόκειται μιας και το έργο δείχνει να μην προχωράει. Παρά το γεγονός ότι ο Πάνος Παπαδόπουλος είχε λόγο και στο παλαιό συμβούλιο του

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

17 Σεπ 2014

Ο ογκόλιθος της παγκόσμιας λογοτεχνίας Λέων Τολστόι

Ο ογκόλιθος της παγκόσμιας λογοτεχνίας Λέων Τολστόι

Το βαρύ πυροβολικό των ρωσικών γραμμάτων και η ταραγμένη ζωή του

Ο άνθρωπος που έγραψε τα εμβληματικά μυθιστορήματα «Πόλεμος και Ειρήνη» και «Άννα Καρένινα» δεν χρειάζεται απολύτως καμία σύσταση.

Ο κλασικός ρώσος συγγραφέας, κόμης Λεβ Νικολάγιεβιτς Τολστόι, παραμένει ένα από τα φωτεινότερα πνεύματα της ανθρωπότητας, ένας από τους κορυφαίους συγγραφείς όλων των εποχών.

Ο συγγραφέας-διανοητής που επέδρασε καταλυτικά στον λογοτεχνικό ρεαλισμό ξεπεράστηκε ίσως μόνο από τα πανανθρώπινα μηνύματά του, αποτελώντας σημείο αναφοράς για όλες τις τάξεις και τα έθνη της οικουμένης.

Επηρέασε πλήθος κατοπινών λογοτεχνών αλλά και πολιτικών στοχαστών, ακόμα και φιλοσόφων, τέτοιο βάθος και πνευματική έκταση είχε ο λογοτεχνικός του λόγος.

Τα αριστουργήματα του Τολστόι αποτέλεσαν τη βάση για τη σύγχρονη ευρωπαϊκή και αμερικανική γραφή, το γόνιμο έδαφος πάνω στο οποίο θα πατούσε όλη η κατοπινή συγγραφική παραγωγή.

Μεγάλος εκφραστής της εποχής του και επίσης κορυφαίος ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής, χάρισε στην ανθρωπότητα μια επικής έκτασης και περιεχομένου λογοτεχνία που παραμένει επίκαιρη σε κάθε εποχή…

Πρώτα χρόνια



Ο κόμης Λεβ Νικολάγιεβιτς Τολστόι γεννιέται στις 9 Σεπτεμβρίου 1828 στην οικογενειακή έκταση δυτικά της Μόσχας, κληρονομώντας τόσο την αριστοκρατική καταγωγή όσο και τους τίτλους ευγενείας. Ήταν ο νεότερος από τους 4 γιους της φαμίλιας, αν και έμελλε να γνωρίσει την τραγωδία από νωρίς: το 1830 χάνει την πριγκίπισσα μητέρα του και ο ξάδερφος του πατέρα του αναλαμβάνει πια την ανατροφή των παιδιών.

Όταν και ο κόμης πατέρας του έφυγε από τη ζωή 7 χρόνια αργότερα, η θεία τους λειτουργούσε πια ως νόμιμη κηδεμόνας τους, κι όταν κι αυτή εγκατέλειψε τα εγκόσμια επιφορτίστηκε άλλη μια θεία με τα μεγάλωμα των παιδιών. Παρά το γεγονός ότι ο Τολστόι βίωσε ουκ ολίγες απώλειες σε πρώιμη ηλικία, αργότερα στα γραπτά του θα εξιδανίκευε την παιδική του ηλικία.


Ο Τολστόι έλαβε τη βασική εκπαίδευση στο σπίτι, κατά τα πρότυπα της ρωσικής αριστοκρατίας της εποχής, με γάλλους και γερμανούς παιδαγωγούς να επιστρατεύονται για τη μόρφωσή του. Το 1843 θα τον βρει στο Πανεπιστήμιο του Καζάν να σπουδάζει ασιατικές γλώσσες, αν και οι επιδόσεις του δεν ήταν ακριβώς λαμπρές. Η κακή ακαδημαϊκή του πορεία τον ανάγκασε να μεταπηδήσει στις νομικές σπουδές, αν και πάλι ο εξεζητημένος τρόπος της ζωής του θα τον έκανε να εγκαταλείψει οριστικά τα πανεπιστημιακά έδρανα το 1847, χωρίς πτυχίο στα χέρια του.

Επέστρεψε έτσι στο πατρικό κτήμα με σκοπό να γίνει αγρότης και να ασχοληθεί με τη γη. Προσπάθησε να ηγηθεί των δουλοπάροικων της έκτασής του, αν και οι κοινωνικές υποχρεώσεις της θέσης του, που τον ήθελαν συχνά στη Μόσχα, δεν του επέτρεψαν να σταδιοδρομήσει ως ιδιοκτήτης φυτείας. Αυτό που κατάφεραν ωστόσο ήταν να τον ωθήσουν να κρατά εξαντλητικό καθημερινό ημερολόγιο, μια συνήθεια που θα γινόταν χρόνια και θα λειτουργούσε τελικά ως έμπνευση για πολλά από τα γραπτά του.


Με τον Τολστόι λοιπόν να παραδέρνει στη φάρμα του, ο αξιωματικός αδερφός του τον πείθει κάποια στιγμή να προσχωρήσει στις τάξεις των τσαρικών ενόπλων δυνάμεων ως αξιωματικός-ευγενής. Κάτι που έκανε ο Λέων, ακολουθώντας τον αδερφό του στα νότια του Καυκάσου και παίρνοντας μάλιστα μέρος σε αρκετές μάχες. Τον Νοέμβριο του 1854, για παράδειγμα, μεταφέρθηκε στη Σεβαστούπολη, όπου και πήρε μέρος στον Πόλεμο της Κριμαίας μέχρι τον Αύγουστο του 1855. Οι εμπειρίες αυτές σύντομα θα έβρισκαν διέξοδο σε διηγήματα…

Πρώιμες εκδοτικές προσπάθειες


Ήταν στη στρατιωτική του περιπέτεια, έχοντας άπλετο χρόνο για ξόδεμα, που άρχισε να δουλεύει την πρώτη αυτοβιογραφική του ιστορία, απαθανατίζοντας τις παιδικές του μνήμες. Τα «Παιδικά Χρόνια» εκδόθηκαν το 1852 σε δημοφιλή ρωσική επιθεώρηση της εποχής και έτυχε θερμής υποδοχής από το κοινό.

Σειρά είχαν κατόπιν οι μέρες που περνούσε στρατευμένος στον Καύκασο, όταν άρχισε να τις βάζει στο χαρτί στους «Κοζάκους» του, με το βιβλίο ωστόσο να μην ολοκληρώνεται παρά το 1862, όταν πια ο στρατός ήταν γι’ αυτόν παρελθόν. Ο Τολστόι έγραφε πυρετωδώς ακόμα και όταν πήρε μέρος στον Πόλεμο της Κριμαίας! Εκεί ήταν που ολοκλήρωσε τα «Εφηβικά Χρόνια» (1854), τη συνέχεια των «Παιδικών» και το δεύτερο μέρος της αυτοβιογραφικής του τριλογίας. Στον ίδιο πόλεμο ολοκλήρωσε και τα «Διηγήματα της Σεβαστούπολης».


Όταν η κριμαϊκή πολεμική εμπλοκή πήρε τέλος, ο Τολστόι εγκατέλειψε οριστικά τον στρατό και επέστρεψε στη Ρωσία, μόνο και μόνο για να δει τη λογοτεχνική σκηνή της Πετρούπολης να τον περιμένει πώς και πώς! Αλαζόνας και υπερήφανος, δεν συντάχθηκε με καμιά από τις αναδυόμενες λογοτεχνικές σχολές, αλλά αντ’ αυτού ανακήρυξε τον εαυτό του αναρχικό και κατέφυγε το 1857 στο Παρίσι. Εκεί έπαιξε στα χαρτιά και τον τζόγο όλη του σχεδόν την περιουσία και αφού την έχασε, αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Ρωσία.


Από το 1862 άρχισε να δημοσιεύει συχνά διηγήματα και αποσπάσματα των μυθιστορημάτων του σε επιθεωρήσεις, ενώ την ίδια χρονιά παντρεύτηκε και τη Sofya Andreyevna Bers, κόρη μεγαλογιατρού…

Μεγάλα αριστουργήματα

Ζώντας στην πατρική του έκταση με τη γυναίκα και τα πολλά παιδιά του, ο Τολστόι πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1860 γράφοντας το πρώτο του λογοτεχνικό κομψοτέχνημα, τον «Πόλεμο και Ειρήνη». Το πρώτο μέρος κυκλοφόρησε σε λογοτεχνική επιθεώρηση το 1865 και τρία ακόμα κεφάλαια εμφανίστηκαν σε περιοδικά μέχρι το 1868. Τον επόμενο χρόνο ολοκληρώθηκε το επικών διαστάσεων πόνημα, αφήνοντας κοινό και κριτικούς με το στόμα ανοιχτό!


Μετά την επιτυχία του βιβλίου, ο Τολστόι άρχισε το 1873 να δουλεύει το επόμενο κλασικό αριστούργημά του, την «Άννα Καρένινα», που όπως ακριβώς και το προηγούμενο, περιέγραφε με μυθιστορηματικό τρόπο πραγματικά γεγονότα από τη ζωή του συγγραφέα. Η «Άννα Καρένινα» δημοσιεύτηκε σε συνέχειες από το 1873-1877, στέλνοντας τον συγγραφέα της στο λογοτεχνικό πάνθεο! Όσο για τα δικαιώματά του από τις πωλήσεις του βιβλίου, τον έκαναν και πάλι πλούσιο…

Θρησκευτική μεταστροφή και επόμενα έργα


Παρά την ασύλληπτη επιτυχία του νέου του μυθιστορήματος και τις τιμές που απολάμβανε πλέον, ο Τολστόι βίωσε μια πνευματική κρίση και έπεσε σε μελαγχολία. Προσπαθώντας να βρει το νόημα της ζωής, στράφηκε στην ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση της Ρωσίας, αν και δεν βρήκε αυτό που αναζητούσε. Τότε ήταν που θα ξεκινούσε μια πνευματική περιήγηση σε ρεύματα και ιδεολογίες, τις οποίες απαθανάτισε στο δικό του περιοδικό (από το 1883), κάτι θα τον έφερνε σε ρήξη με την Ορθόδοξη Εκκλησία.


Οι απόψεις του μέχρι και τη μυστική αστυνομία έφεραν στο κατώφλι του! Όταν μάλιστα αποφάσισε να δωρίσει όλη του την περιουσία στους φτωχούς, καθώς δεν είχε πια ανάγκη από τον υλικό κόσμο των χρημάτων, η σύζυγός του αντιτάχθηκε σθεναρά και ο γάμος τους άρχισε να κλυδωνίζεται.

Μέσα στο κλίμα αυτό των λογοτεχνικών πειραματισμών και των ιδεολογικών ταξιδιών, συνέχισε να γράφει πυρετωδώς στις δεκαετίες του 1880 και 1890. Από τα έργα της περιόδου ξεχωρίζουν ο «Θάνατος του Ιβάν Ίλιτς» (1886), ο «Πατήρ Σέργιος» (1898) και η «Ανάσταση» φυσικά, αν και τα κατοπινά αυτά έργα δεν μπορούσαν να φτάσουν τους δύο σταθμούς της λογοτεχνικής του καριέρας.


Ο Τολστόι, πέρα από τις λογοτεχνικές του αναζητήσεις, έγραψε θεατρικά έργα και πλήθος δοκιμίων, στα οποία έβαλε στο στόχαστρο την οργανωμένη θρησκεία, μιλώντας ταυτοχρόνως για μια πληθώρα θεμάτων, όπως η τέχνη, ο πολιτισμός, το αγροτικό ζήτημα, η ζωή, ο θάνατος κ.λπ. Τελευταίο του μυθιστόρημα ο «Χατζη-Μουράτ» (γραμμένο το 1904), το οποίο ωστόσο ανακαλύφθηκε και εκδόθηκε μετά τον θάνατό του…

Κατοπινά χρόνια και θάνατος

Για περισσότερο από τα τελευταία 30 χρόνια της ζωής του, ο Τολστόι φάνταζε πια ιερό τέρας των ρωσικών γραμμάτων, ένας πνευματικός και ηθικός καθοδηγητής για κάθε αυτί με θέληση να ακούσει. Οι απόψεις του, για παράδειγμα, για τη μη βίαιη ανυπακοή στα δεινά της εξουσίας ήταν που ενέπνευσαν την ειρηνική πορεία του Μαχάτμα Γκάντι και τη συλλογιστική του της δικαιολογημένης ανυπακοής.


Και βέβαια στην τελευταία αυτή φάση της ζωής του, ο Τολστόι έδρεψε τις διεθνείς δάφνες της δουλειάς του. Παρά ταύτα, συνέχισε να παλεύει με ηθικά και πνευματικά ζητήματα σε όλη του τη ζωή, με τις εντάσεις στο σπίτι του να μη λείπουν ποτέ: η σύζυγός του όχι μόνο δεν συμφωνούσε με τα διδάγματά του, αλλά αντιπαθούσε και τους μαθητές του, οι οποίοι άρχισαν να συρρέουν στην ντάτσα του περίφημου συγγραφέα.


Ο ταραγμένος γάμος του έφτασε μάλιστα μέχρι και τις εφημερίδες, καθώς θέλοντας να ξεφύγει από την κηδεμονία και την ολοένα και αυξανόμενη δυσαρέσκεια της συζύγου του, ο Τολστόι πήρε την κόρη του Αλεξάνδρα τον Οκτώβριο του 1910 και επιδόθηκαν σε θρησκευτικό προσκύνημα. Αν και ήταν πια τόσο γνωστός που παρά τις κοπιώδεις προσπάθειες να περάσει απαρατήρητος, ο Τύπος τον κυνηγούσε κατά πόδας και οι περιπέτειές του απαθανατίζονταν στα καθημερινά φύλλα των ρωσικών εφημερίδων.


Το προσκύνημα αποδείχθηκε δυστυχώς πολύ βαρύ και κοπιαστικό για τον ηλικιωμένο συγγραφέα: τον Νοέμβριο του 1910, ο σταθμάρχης του Αστάποβο της Ρωσίας άνοιξε το σπίτι του για να υποδεχθεί τον γίγαντα των ρωσικών γραμμάτων.


Εκεί άφησε ο Τολστόι την τελευταία του πνοή στις 20 Νοεμβρίου 1910 και ενταφιάστηκε στην πατρική ιδιοκτησία στη Γιάσναγια Πολιάνα. Παρόντες ήταν η σύζυγός του και τα 10 παιδιά τους, καθώς τα τρία από τα 13 συνολικά δεν είχαν επιβιώσει μετά την παιδική ηλικία…

Δοξάστε τους!

«Να κάνουμε τοέγκλημα πιο ατιμωτικό, δημοσιοποιώντας το», έλεγε ο Μαρξ. Αυτό και θα κάνουμε. Ξανά και ξανά.
   Το σημειώσαμε και στο φύλλο της «Real News» την Κυριακή. Θα το επαναλαβάνουμε και από τον «eniko». Για να συμβάλουμε στη μέγιστη δυνατή δημοσιοποίησή του. Για να το μάθουν όσο περισσότεροι γίνεται. Για να φτάσουν παντού όλα όσα κρύβονται πίσω από το «σωτήριον» της πολιτικής τους:
   Την περασμένη Τετάρτη εγκρίθηκε στο ΟΗΕ το ψήφισμα 68/304 με 124 ψήφους υπέρ, 11 κατά και 41 αποχές. Το ψήφισμα επιδιώκει να θέσει περιορισμούς στους χρηματοπιστωτικούς «γύπες» ώστε να μην παρεμποδίζουν τις προσπάθειες των χωρών για αναδιάρθρωση του χρέους τους. Το ψήφισμα μόνο «επαναστατικό» δεν είναι. Περιλαμβάνει ακόμα και αναφορά ότι στις αναδιαρθρώσεις θα λαμβάνονται υπόψη οι πρωτοβουλίες του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας…
   Εντούτοις  στο ψήφισμα γίνεται λόγος:
   α)  Για «αναγνώριση του δικαιώματος κάθε κράτους να αναδιαρθρώσει το δημόσιο χρέος χωρίς να πιέζεται ή να παρεμποδίζεται από κανένα μέτρο που προέρχεται από άλλη χώρα».
   β) Αναγνωρίζει «το δικαίωμα κάθε κράτους να αναδιαρθρώσει το δημόσιο χρέος του χωρίς να πιέζεται ή να εμποδίζεται από εμπορικούς πιστωτές περιλαμβανομένων ειδικευμένων επενδυτικών ταμείων όπως τα hedge funds που αναζητούν κερδοσκοπικές αγορές σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές σε δευτερογενείς αγορές ώστε να επιδιώξουν την πλήρη πληρωμή του μέσω δικαστικής προσφυγής (…)».
   γ) Εκφράζει τις ανησυχίες του «που αφορούν τα αποκαλούμενα επενδυτικά ταμεία – όρνεα και τις εξαιρετικά κερδοσκοπικής φύσεως ενέργειές τους που θέτουν κίνδυνο για κάθε διαδικασία αναδιάρθρωσης του χρέους στο μέλλον τόσο για τις αναπτυσσόμενες όσο και για τις αναπτυγμένες χώρες».
   δ) Προκρίνει πρωτοβουλίες για «να αντιμετωπιστούν οι ενέργειες των αποκαλούμενων επενδυτικών ταμείων – όρνεων, με στόχο να αποτραπούν τέτοια funds να επωφεληθούν από τη δικαστική προσφυγή εναντίον χρεωμένων χωρών που πιέζονται να διοχετεύσουν πολλές από τις πηγές πλούτου τους για να χειριστούν αυτή τη δικαστική αγωγή υπονομεύοντας έτσι τη διαδικασία αναδιάρθρωσης».
   ε) Εκφράζει ανησυχία για το γεγονός ότι «το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν διαθέτει ένα υγιές νομικό πλαίσιο για μια ομαλή και προβλέψιμη αναδιάρθρωση κρατικού χρέους (…)».  
   Όπως γίνεται αντιληπτό, δεδομένου του χαρακτήρα του ΟΗΕ όπως αυτός  απορρέει από τον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης, αφενός το συγκεκριμένο ψήφισμα περισσότερο με ευχολόγιο μοιάζει παρά με ένα στιβαρό πολιτικό πρόγραμμα εξοβελισμού των διεθνών τοκογλύφων που γυροφέρνουν σαν ύαινες γύρω από τα υποψήφια θύματά τους. Αφετέρου δεν πρόκειται καν για καταληκτικό κείμενο, δεδομένου ότι το τελικό σχέδιο νόμου θα κατατεθεί προς ψήφιση στον ΟΗΕ πολύ αργότερα και σίγουρα όχι νωρίτερα από τα τέλη του 2014.   
   Και το ερώτημα τίθεται εύλογα:
   Τι είναι εκείνο που θα περίμενε κανείς να πράξει στην συγκεκριμένη ψηφοφορία μια χώρα σαν την Ελλάδα; Ποια θα έπρεπε να είναι η στάση μιας χώρας που ταλανίζεται από το δημόσιο χρέος και που οι κάθε λογής τοκογλύφοι «απαιτούν» να τους καταβάλει σε χρεολύσια και τόκους το ποσό των 139,8 δις. ευρώ (!) μέχρι το 2020;
   Τι θα περίμενε να πράξει κανείς μια κυβέρνηση σαν την ελληνική που ξέρει ότι ο λαός της καλείται από τα «όρνεα» να καταβάλλει το ποσό των 340,9 δις. ευρώ (!!!) μέχρι το 2030 σε τόκους και σε χρεολύσια (στοιχεία του Οργανισμού Διαχείρησης Δημόσιου Χρέους, διαβιβαστικό στη Βουλή, 13/3/2014).
   Τι θα περίμενε κανείς να κάνουν ο κ.Σαμαράς και ο κ.Βενιζέλος, που τόσο ενδιαφέρονται για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και που επιζητούν αυτή την περίφημη «πιστοποίηση» περί την βιωσιμότητά του;
   Το απολύτως αναμενόμενο, το απολύτως επιβεβλημένο, το απολύτως αυτονόητο θα ήταν μια χώρα σαν την Ελλάδα, που της πίνουν το αίμα οι τοκογλύφοι, ένα τέτοιο ψήφισμα να το υπερψηφίσει. Με χέρια και με πόδια.
   Όμως αυτή η κυβέρνηση φροντίζει να επιδεικνύει το ρόλο της ως πολιτικό όργανο της εγχώριας και διεθνούς κεφαλαιοκρατίας ακόμα και σε εκείνα όπου -  αυτονόητα - θα έπρεπε έστω να προσποιείται. Εστω να υποκρίνεται.
   Αλλά είναι τόσο δεσμευμένοι στα συμφέροντα που υπηρετούν που ούτε να υποκριθούν δεν μπορούν. Ούτε να προσποιηθούν δεν μπορούν. Κι έτσι τι έκαναν; Φρόντισαν από την συγκεκριμένη ψηφοφορία να… απέχουν!
   Στον ΟΗΕ πέρασε ένα ψήφισμα που κάτι επιχείρησε να ψελλίσει ενάντια στους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς κομπραδόρους, κι εκείνη, η ελληνική κυβέρνηση, αρνήθηκε να το ψηφίσει! Απείχε!      
   Πέρασε ένα ψήφισμα που κάτι μισόλογα πήγε να πει για όσους κάνουν παιχνίδι με το χρέος των χωρών, και η ελληνική κυβέρνηση αντί (έστω και υποκριτικά) να πάει με το μέρος του λαού της, πήγε με τους τοκογλύφους! Αντί να πάει με το λαό της, που - με πρόσχημα το χρέος – τα παιδιά του λιποθυμούν από την ασιτία στα σχολεία, που τα παιδιά του πεθαίνουν από τα μαγκάλια, που οι γέροντές του στήνονται στα συσσίτια, που 700.000 οικογένειες δεν έχουν ρεύμα, εκείνη, η ελληνική κυβέρνηση, πήγε με την Μέρκελ (που καταψήφισε το ψήφισμα). Η ελληνική κυβέρνηση, αντί να πάει με το λαό της, πήγε με τις υπόλοιπες κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ που όλες (μα όλες!), δείχνοντας για μια ακόμα φορά τι σημαίνει «ευρωενωσιακό πλαίσιο», είτε καταψήφισαν είτε απείχαν, επίσης, από την ψηφοφορία.
   Αυτά έπραξε η κυβέρνηση στον ΟΗΕ. Ο,τι πράττει, δηλαδή, και στις «διαπραγματεύσεις» της με τους εταίρους της. Εν ολίγοις είναι ώρα να φύγουν. Θα έπρεπε να είχαν φύγει ήδη. Από χτες.
  
email: mpog@enikos.gr 

Νεοφα(σισμός) – νεοφι(λελευθερισμός)


Νεοφα(σισμός) - νεοφι(λελευθερισμός)
Ενας χρόνος μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, και τίποτα δεν μπορεί να φέρει πίσω στη ζωή το αδικοχαμένο παλληκάρι – «ποια ξαγορά να υπάρχει μιας και το αίμα στο χώμα χυθεί», θρηνεί προειδοποιητικά χιλιάδες χρόνια τώρα ο Αισχύλος. Θα ’θελα να πιστεύω ότι ο Παύλος Φύσσας ταξιδεύει κάπου ψηλά, μέσα στη χάρη των μουσικών του ουρανού, θα ήθελα -στιγμές σαν αυτές- να ’μουν κι εγώ πιστός, να μετέχω της παρηγοριάς και της παραμυθίας-
- πλην όμως, οι φασίστες το φάγανε το παιδί, όπως έχουν φάει και θα φάνε πολλά παιδιά ακόμα, διότι ο φασίστας είναι ως εκ της φύσεως της ιδεολογίας που ενστερνίζεται ένας εν δυνάμει δολοφόνος, ώσπου κάποια στιγμή να γίνει δολοφόνος.
Ο φασισμός βασίζεται στον ρατσισμό και στη μισανθρωπία, πιστεύει στην ανωτερότητα του υπεράνθρωπου και την εξόντωση του υπάνθρωπου, βρίσκεται πιο κοντά στη ζούγκλα παρά στον πολιτισμό, βρίσκεται πιο κοντά στον φόνο απ’ όσο στον λόγο. Στην πραγματικότητα δεν έχει λόγο, παρά παράλογον. Ο ζωώδης αταβισμός, η αποθέωση των ενστίκτων, ο μυστικισμός των μύθων (κι εν γένει της παραϊστορίας), ο ανορθολογισμός είναι η «λογική» του φασισμού. Ο φασίστας απεκδύεται κάθε συμβατικής ηθικής υποχρέωσης προς τον πλησίον του και ζηλώνει θέση εκδικητή, θεού, θηρίου που μοιράζει θάνατο κατά το δοκούν. Γι’ αυτό
ο φασίστας δολοφόνησε εύκολα τον Παύλο Φύσσα, όπως εύκολα έχει δολοφονήσει κι άλλες ψυχές, Ελλήνων και ξένων – μάλιστα Ελλήνων κάθε είδους, κομμουνιστών, αριστερών, αναρχικών αλλά και φασιστών. Διότι οι φασίστες σκοτώνουν και φασίστες. Οχι μόνον επισήμως, όπως όταν τα Ες Ες ξεκοίλιασαν τα Ες Α τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών στη Γερμανία του Χίτλερ, αλλά καθημερινώς, όπως όταν δύο φασίστες σκότωσαν δύο άλλους φασίστες στην Καλαμάτα προ ημερών.
Την πραγματική εικόνα του φασισμού αρχίζει σιγά σιγά να τη βλέπει η ελληνική κοινωνία στο πρόσωπο της Χρυσής Αυγής. Τι βλέπει; ένα τσούρμο αληταράδες που δεν έχουν το σθένος να υπερασπισθούν δημοσίως την ιδεολογία τους, που αποκηρύσσουν τον ναζισμό την ίδια στιγμή που το σώμα τους είναι κατάστικτο από σβάστικες. Ενα τσούρμο αλητήριων
που στα δύσκολα «δίνουν» ο ένας τον άλλον, που χαφιεδίζουν ασύστολα, κάτι τύποι που προσπαθούν να επωφεληθούν απ’ όσα καταγγέλλουν, κάτι μαχαλόμαγκες της φακής που γαβγίζουν κατά του Κοινοβουλίου, αλλά ταυτοχρόνως τσιμπάνε τα προβλεπόμενα προνόμια – ένας εσμός από ανθρώπους χωρίς αρχές, ανθρώπους της νύχτας, μαντρόσκυλα των αφεντικών – σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου μέσα τους για το αίμα που έχουν χύσει και θα χύσουν τα χέρια τους.
Πατόκορφα ανελλήνιστοι, δηλώνουν Ελληνες (ήγουν Ελληναράδες), κτηνωδώς ανιστόρητοι έχουν πάρει στις πλάτες τους τα μολών λαβέ και τα ’χουν κάνει τατουάζ στα μπράτσα τους μαζί με αγκυλωτούς σταυρούς, μαγαρίζοντας τα ελληνικά – ανθρωπιστικά γράμματα, τον πολιτισμό και την παράδοσή μας. Ξενόφοβοι και στενόκαρδοι, νομίζουν ότι η οικουμενικότητα του ελληνισμού περιχαρακώνεται στη δική τους μισαλλοδοξία. Αντισυστημικοί τάχα, όσο αντισυστημικός είναι ο κ. Μπαλτάκος, οι εφοπλιστές και κάθε είδους «χορηγός», γίνονται σιγά σιγά αντιληπτοί σε πολλούς απ’ όσους έως τώρα είχαν εξαπατήσει, κραυγάζοντας περί «θρησκίς» (που την έχουν γραμμένη), «πατρίς» (που την έχουν πουλήσει ως εθνικιστές καμμιά σαρανταριά φορές) και «ο Λάμαχος» – που, αν ξέρουν ποιος ήταν, να μου τρυπήσετε τη μύτη.
Ομως η άνοδος της ακροδεξιάς, καθεστωτικής ή κινηματικής, στην Ελλάδα και την Ευρώπη έχει πολλές αιτίες. Εν πρώτοις το σάπιο προηγούμενο, όχι μόνον το ναζιστικό, αλλά και το προγενέστερο απ’ αυτό – διότι ο φασισμός έρχεται απ’ τα βάθη των αιώνων. Ηταν πάντα το σκοτεινό τέκνο κάθε εξουσίας· και σαν δηλητηριώδης κισσός παρεισέφρυε στη δομή κάθε κοινωνίας, τραβώντας στα άκρα τους όλες τις παθολογίες: το μίσος κατά των γυναικών, την καθήλωση των φτωχών, τις δεισιδαιμονίες – ήταν πάντα ο φασισμός (με όποιο όνομα) ο πιστός μισθοφόρος κάθε αντίδρασης. Διαβολικός, λάγνος, φιλοχρήματος, αλλαζών, φιλοτομαριστής, ψεύτης, άφιλος, άξενος, άπληστος, βουλιμικός, άνομος, αρνησίπατρις, δουλικός, αμοραλιστής, φανφαρόνος, πολεμοκάπηλος, εθνικιστής, δόλιος, ραδιούργος, ύπουλος – αυτός είναι ο φασίστας στο πέρασμα των αιώνων. Ο υπηρέτης του Ιεροεξεταστή, ο φουσκωτός του πλουτοκράτη, το ντόμπερμαν και ο προδότης – αυτός είναι ο φασίστας, ένα λυσσασμένο σκυλί.
Είναι λοιπόν αυτό το προηγούμενο κι όχι μόνον η οικονομική κρίση που φέρνουν τον φασισμό για μιαν ακόμα φορά στο ευρωπαϊκό προσκήνιο. Είναι το μεταναστευτικό (που η πολιτική της Δύσης, οικονομική και στρατιωτική, προκαλεί) – ένα πρόβλημα που παίρνει διαστάσεις «μετανάστευσης των λαών» – να φεύγουν Ελληνες μετανάστες στη Σουηδία, να φεύγουν Σύροι στην Ελλάδα, Πακιστανοί στην Ιορδανία – ένα πρόβλημα που όσο διογκώνεται τόσο θα τροφοδοτεί την Ακροδεξιά παντού. Οχι επειδή η Ακροδεξιά έχει λύσεις για το πρόβλημα, αλλά επειδή ακριβώς ο φασισμός δημαγωγεί πάντα στα θολά νερά – μόνον και μόνον για να δυναμώσει. Διότι οι λύσεις του (οι «τελικές λύσεις») είναι αδιανόητες σε συνθήκες στοιχειώδους έστω αστικής δημοκρατίας.
Ο τρόπος που ο φασισμός λύνει τα προβλήματα της ανεργίας, της μετανάστευσης, ο τρόπος που επιβάλλει την ισονομία και… υπερασπίζεται την ελευθερία, μας έγιναν γνωστοί με το Ολοκαύτωμα, τα Στρατόπεδα Καταναγκαστικής Εργασίας και τον Πόλεμο – μια εργολαβία εγκλήματος και λεηλασίας άνευ προηγουμένου.
Ομως η μνήμη ατονεί και η διδασκαλία της ιστορίας στα σχολεία ασθενεί. Υπάρχουν σήμερα χιλιάδες Ελληνάκια που όχι μόνον δεν έχουν ιδέα τι ήταν και συνεπώς τι είναι ο φασισμός, αλλά και έχουν αιχμαλωτισθεί από τις μπούρδες μιας τρομακτικής (στη βλακεία της) παραϊστορίας, όπου οργιάζουν ο μυστικισμός, το παράδοξο, το ψεύδος και η αρλούμπα.
Προσωπικώς θρηνώ, επιτρέψτε μου, θρηνώ για κάθε παιδί της εργατικής τάξης που πέφτει στα νύχια αυτών των τεράτων. Και μιλώ για τα παιδιά τη εργατικής τάξης, διότι από εκεί κυρίως, όσον κι απ’ τη μικροαστική αντλούν γενίτσαρους με το παιδομάζωμα που κάνουν οι φασίστες. Και
ως προς τούτο οι ευθύνες της Αριστεράς, στην Ευρώπη κυρίως, είναι ιστορικές. Οταν υπό το κράτος της ισχύος διανοουμένων (που ύστερα οι περισσότεροι προσεχώρησαν σε κάθε είδους αμερικανιά) μεγάλα κομμουνιστικά κόμματα στη Δύση χαλάρωναν τους δεσμούς τους με την εργατική τάξη (ήδη απ’ τον Μάη του 1968) κι όταν η σοσιαλδημοκρατία «απελευθερωνόταν» απ’ τα συνδικάτα (ήδη απ’ τη δεκαετία του ’70), ο δρόμος για την επανεμφάνιση του φασισμού, υπό οποιαδήποτε δορά, στις λαϊκές γειτονιές άνοιγε διάπλατος.
Σήμερα, μέσα στη γενικότερη αποκολοκύνθωση που έχει φέρει στον αφρό πολιτικούς τύπου Πρόντι, Μέρκελ, Γιωργάκη, Αδωνη Γεωργιάδη και Βενιζέλου, εύκολα η διαστρέβλωση (όπως ότι η Μεταπολίτευση στην Ελλάδα καθορίσθηκε απ’ την Αριστερά), γενικεύεται διά της καθεστωτικής προπαγάνδας, δημιουργώντας έναν βάλτο μέσα απ’ τον οποίον ψαρεύουν οι φασίστες. Η θεωρία των δύο άκρων, η εξίσωση κομμουνισμού – φασισμού, οι Ελ, η χαμένη Ατλαντίδα και άλλες αερολογίες αποτελούν τον καμβά πάνω στον οποίον κεντάει η φασιστική ιδεολογία. Η Αριστερά, ο λαός, η ιστορία «πιαστήκανε στον ύπνο». Ποιος Ελληνας πρωθυπουργός άλλοτε θα μιλούσε για τη θεωρία των δύο άκρων όπως ξετσίπωτα μιλάει σήμερα ο Σαμαράς; Ποιος πολιτικός, ο Αντενάουερ, ο Μιτεράν, ή ο Βίλυ Μπραντ, θα εξίσωνε ποτέ τον φασισμό με τον κομμουνισμό, όπως κάνει τώρα η κυρία Μέρκελ ή ο Μπερλουσκόνι;
Οσο λοιπόν ο νεοφιλελευθερισμός θα κυριαρχεί και θα ενδυναμώνεται, μέσα στη γενικευμένη αποβλάκωση που ο ίδιος επιβάλλει (ακριβώς για να επιζεί, να ανδρώνεται και να μην ανατρέπεται), άλλο τόσο ο φασισμός θα παρακολουθεί αυτή τη διαδικασία, αξιώνοντας το μερίδιό του.
Ο νεοφιλελευθερισμός είναι που παράγει και προάγει τον φασισμό και στην κορυφή και στη βάση των κοινωνιών.
Αλλά, αν το πρώτο αμάρτημα της Αριστεράς είναι το κενό που άφησε στη σχέση της με τον λαό (άλλοτε από υπεροψία κι άλλοτε από αδυναμία) αφήνοντας έτσι «χώρο» στον φασισμό να επανεμφανισθεί, το δεύτερο αμάρτημά της είναι η ανεπάρκειά της να τον αντιμετωπίσει. Διότι ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με ποινικές διώξεις (όπως κι ένα μέρος της Αριστεράς προέκρινε) ούτε με αντισυγκεντρώσεις, ούτε με (σχεδόν φασιστικά) συνθήματα για τσάκισμα κεφαλιών και τα συναφή. Αντιμετωπίζεται με πλατύ Αντιφασιστικό Μέτωπο όλων των δυνάμεων της Αριστεράς σε συμμαχία με κάθε άλλη δύναμη που δεν ενέχεται στην εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών (διότι ακριβώς αυτές γεννούν, αλλά και χρειάζονται τον φασισμό). Και  σ’ αυτό όμως η Αριστερά υποκύπτει στις εγγενείς (πλέον) ανεπάρκειές της. Το Αντιφασιστικό Μέτωπο όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, με σεβασμό της κάθε δύναμης στη διαφορετικότητα της άλλης, παραμένει ζητούμενο.
Ομως, παρ’ ότι φαίνεται ότι η επιρροή της Χρυσής Αυγής υποχωρεί (ή πάντως δεν απλώνεται, όσον τουλάχιστον οι φυρερίσκοι της διαβεβαιώνουν τους οπαδούς τους), η φασιστική απειλή θα υποχωρήσει δύσκολα. Και εδώ και στην Ευρώπη.
Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Οταν οι φασίστες (κι όχι μόνον) επαναφέρουν τον φασισμό στο προσκήνιο, επαναφέρουν ταυτοχρόνως και την ιστορία του – δηλαδή την ανάγκη να θανατώνεται διαρκώς…
Και νωρίτερα ή αργότερα αυτό επιτυγχάνεται. Αλλιώς θα είχαμε παραμείνει στην εποχή του λίθου. Διότι για να τρώει ο ισχυρότερος τον ασθενέστερο, ένα λιθάρι για να του σπάει το κεφάλι θα αρκούσε…
Πού να κάθεσαι τώρα να φτιάχνεις δημοκρατίες και να χτίζεις Παρθενώνες, αν με μια ροπαλιά καθάριζες και την έκανες ταράτσα…

Οι απορίες σιγά – σιγά λύνονται


http://ergatikosagwnas.gr/new/ea/images/fotos/newdeal.jpg


του Λευτέρη Ριζά

Είχα γράψει ότι η αριστερά δεν μπορεί να «πάει μπροστά» αν δεν ασχοληθεί, δεν ερευνήσει και απαντήσει στο γιατί «κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός», γιατί απέτυχε δηλαδή σε όλες τις εκδοχές του. Σε όλο τον κόσμο ασχολούνται γνωστοί και «άγνωστοι»   στο πλατύ κοινό της αριστεράς μαρξιστές με το ζήτημα αυτό. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να σταματήσουν τις προσπάθειες τους και επιτέλους να ξεκουραστούν.

Η Ρωσική επανάσταση του 1917 – των μπολσεβίκων με επικεφαλής τον Λένιν κλπ – , η Κινέζικη με ηγέτη της το Μάο-τσε Τούνγκ, η Βιετναμέζικη κλπ κλπ που κράτησαν άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο μερικά χρόνια, μέχρι να «πάρουν την εξουσία», είχαν μια μεγάλη έλλειψη. Που τελικά τους στοίχησε την τελική αποτυχία τους. Και η έλλειψη τους αυτή έγκειται στο ότι δεν διέθεταν ένα καλό και «κοστολογημένο» πρόγραμμα.

«”Δεν υπάρχει πιο κοστολογημένο πρόγραμμα από αυτό του ΣΥΡΙΖΑ” δήλωσε ο υπεύθυνος οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Μηλιός στον ΣΚΑΙ το πρωί και παρέθεσε αναλυτικά στοιχεία του οικονομικού προγράμματος για την αντιμετώπιση της κρίσης και την επανάκαμψη της οικονομίας» [1]

Σε αυτό, το πιο κοστολογημένο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται όλο το μυστικό της επιτυχίας της προσπάθειας του να σώσει την Ελλάδα και το λαό. Αν ο Λένιν, ο Τρότσκι κλπ είχαν κι αυτοί ένα πολύ καλά κοστολογημένο πρόγραμμα, κι όχι αυτά τα γενικά που διαβάζουμε στα κείμενα τους – τα Άπαντα τους, την Ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης, κλπ – είναι βέβαιο ότι όλα θα είχαν πάει καλά. Ούτε οι κεφαλαιοκράτες ούτε οι τραπεζίτες, ούτε οι τσιφλικάδες και κουλάκοι, πιθανώς ούτε οι ξένοι εισβολείς θα είχαν κουράγιο να αντιδράσουν. Ούτε «πολεμικός κομμουνισμός», ούτε «κόκκινα Σάββατα», ούτε πείνα και εκατομμύρια νεκροί από αυτήν θα υπήρχαν. Όλα θα είχαν κυλήσει ομαλά.

Τα ίδια ισχύουν και για την Κίνα. Ούτε συνέχιση της ταξικής πάλης ούτε Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση, ούτε τίποτα από αυτά που συνέβησαν σε αυτή τη μεγάλη χώρα μετά το 1949 δεν θα είχε συμβεί, αν ο Μάο και το Κομμουνιστικό Κόμμα είχαν ένα καλό και πλήρως κοστολογημένο πρόγραμμα.

Αυτό τείνει να είναι και το πιο σοβαρό και κεντρικό επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ στη διεκδίκηση της κυβέρνησης στις προσεχείς εκλογές. Το «κοστολογημένο» πρόγραμμα. Δεν χρειάζονται πια αγώνες, οργάνωση του λαού, κινήματα κλπ κλπ. Η «δημοκρατική ανατροπή» είναι πια υπόθεση όχι των αγώνων του λαού αλλά του κοστολογημένου προγράμματος. Δεν είναι και δεν πρέπει να γίνει συνείδηση του λαού που υποφέρει, που κινδυνεύει ακόμα και η εθνική του υπόσταση, ότι για να τα υπερασπίσει πρέπει να αγωνιστεί. Κι ότι αγώνας σημαίνει ΚΑΙ θυσίες. Αχ, το 1821 δεν ήξεραν από κοστολογημένα προγράμματα και γι αυτό αγωνίστηκαν με – ξεπερασμένα τώρα πια λόγο προγραμμάτων – συνθήματα όπως «Ελευθερία ή Θάνατος», ή με τον Θούριο του Ρήγα, κλπ. Αμ’ αυτοί το 1940. Σκοτώθηκαν να κάνουν οργανώσεις: Αλληλεγγύη, ΕΑΜ, ΕΛΑΣ κά, να κατεβάζουν σημαίες από την Ακρόπολη, να τραγουδάνε «Στ’ άρματα στ’ άρματα..» και να φωνάζουν «Ψυχή βαθειά». Χάθηκε να πετάξουν στα μούτρα των κατακτητών ένα, δύο «κοστολογημένα» προγράμματα που θα απόδειχναν πόσο πιο φτηνή θα ήταν η Κατοχή τους με ένα-δύο Μνημόνια;
Μια άλλη απορία που είχα ήταν τελικά ποια κοινωνικά συμφέροντα, βραχυ-μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια διάβαζα πάντοτε με προσοχή τα όσα έγραφε ο σ. Γ. Μηλιός στο περιοδικό που διευθύνει, τις ΘΕΣΕΙΣ για τα προβλήματα της πάλης των τάξεων, για τον ρόλο και την αποστολή της εργατικής τάξης, και η αλήθεια ησύχαζα. Αλλά να που σήμερα, πρωί-πρωί με την ΑΥΓΟΥΛΑ «επάνω στη γλυκιά σκοτούρα» στην προσπάθεια   αναζήτησης της ορθής γραμμής, έπεσα πάνω στην απάντηση του συντρόφου βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Σταθάκη, καθηγητή και εκ των υπευθύνων για την οικονομική πολιτική του, στον νεοφιλελεύθερο και μνημονιακό υπουργό της συγκυβέρνησης κ. Ν. Δένδια.

Χωρίς κανένα περιθώριο αμφισβήτησης ο κ. Γ. Σταθάκης δήλωσε ότι ο κ. Ν. Δένδιας και η κυβέρνηση ταυτίζονται με τις επιλογές των τραπεζών, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ «συντάσσεται με τα συμφέροντα των μικρομεσαίων δανειοληπτών». Το κακό στην υπόθεση μας δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει τους μικρομεσαίους δανειολήπτες, αλλά ότι η υπεράσπιση γενικά των συμφερόντων των μικρομεσαίων – που όλοι βιάζονται να τους εκθειάσουν ως τους στυλοβάτες του κοινωνικού μας συστήματος που καταστρέφονται από τα μνημόνια – τελικά δημιουργεί την υπόνοια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τα όσα μπορεί να πιστεύει για τον εαυτό του διαφορετικά – είναι ένα κόμμα των μικρομεσαίων στρωμάτων και συμφερόντων. Συνεπώς δεν έχει σκεφτεί και λύσει το ζήτημα της συμμαχίας (;), συμπόρευσης (;) της εργατικής τάξης με αυτά τα στρώματα και το πώς στο μεταξύ διαμορφώνεται το σύνολο των ιδεολογικών-πολιτικών και οργανωτικών τους σχέσεων και άρα το «κοστολογημένο» πρόγραμμα τίνος τις προοπτικές υπηρετεί.

Κατά τα άλλα επαναλαμβάνεται αυτό που έχουμε ζήσει στο παρελθόν τόσες φορές. Και το έχουμε «πληρώσει» ακριβά. Όλοι «τρέχουνε» να δικαιολογήσουν, πολλές φορές λιβανίζοντας μέχρι αηδίας, αυτά που λέει ο ηγέτης. Καμιά αμφιβολία δεν επιτρέπεται. Καμιά αντιλογία. Μόνο η υπεράσπιση των λεχθέντων, των αποφάσεων κλπ. Όπως π.χ. συνέβαινε επί εποχής Στάλιν.

Η δίψα για την εξουσία, η οσμή της εξουσίας, έχει τρελάνει πάρα πολλούς εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ. Όχι μόνο είναι πρόθυμοι να κάνουν ιδεολογικο-πολιτικές κωλοτούμπες – που βέβαια με πάθος δικαιολογούν – αλλά και να καταπιέσουν, αφορίσουν, διώξουν όποιους άλλους αμφισβητούν τη σοφία της ηγεσίας και την ορθότητα της «νέας γραμμής».

Από την παρουσία του προέδρου τους στο Κόμο, μέχρι την συνάντηση του με τον Πάπα ή την εγκατάλειψη του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ όπως αυτό «αναπτύχθηκε την 1-6-2012 στον πολυχώρο της “Αθηναΐδα”..» [2] , υπάρχουν πάντα «πρόθυμοι» να δικαιολογήσουν κάθε αλλαγή των θέσεων, της πολιτικής γραμμής του κόμματος και του ηγέτη. Είναι κάτι   στο οποίο έχει ανέκαθεν διακριθεί η αριστερά. Ακόμα και οι άνθρωποι του Γ. Παπανδρέου το ίδιο έκαναν. Όταν μίλησε για την «Πράσινη ανάπτυξη» – και τα πράσινα άλογα – βρέθηκαν αμέσως παρατρεχάμενοι που έτρεξαν αμέσως να γράψουν άρθρα ακόμα και βιβλία γι αυτή τη μεγαλοφυή ιδέα του αρχηγού. Οι κ.κ. Δαμανάκη και Διαμαντοπούλου ξεχώρισαν σε αυτή την προσπάθεια. Γιατί να υστερήσουν σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ σε τέτοιες επιδόσεις.

Πού βρίσκεται το μυστικό; Εκεί στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο». «Ένα μέρος της αστικής τάξης θέλει να διορθώσει τα κοινωνικά κακά, για να εξασφαλίσει την ύπαρξη της αστικής κοινωνίας.
Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν: οικονομολόγοι, φιλάνθρωποι, ανθρωπιστές, άνθρωποι που ασχολούνται με τη βελτίωση της κατάστασης των εργαζόμενων τάξεων, οργανωτές αγαθοεργιών, προστάτες των ζώων, ιδρυτές συλλόγων υπέρ της μετριοπάθειας, οι πιο παρδαλοί ψευτομεταρρυθμιστές. Κι αυτό τον αστικό σοσιαλισμό έφτασαν να τον επεξεργαστούν σε ολόκληρα συστήματα…. Οι σοσιαλιστές αστοί θέλουν τις συνθήκες ζωής της σύγχρονης κοινωνίας χωρίς τους αγώνες και τους κινδύνους που απορρέουν αναγκαστικά απ’ αυτήν. Θέλουν τη σημερινή κοινωνία, αλλά αφού της αφαιρεθούν τα στοιχεία που την επαναστατικοποιούν και τη διαλύουν. Θέλουν την αστική τάξη χωρίς το προλεταριάτο.
Στη θέση της κοινωνικής δράσης πρέπει να μπει η προσωπική τους εφευρετική δράση, στη θέση των ιστορικών όρων για την απελευθέρωση μπαίνουν φανταστικοί όροι, στη θέση της βαθμιαία αναπτυσσόμενης οργάνωσης τον προλεταριάτου σε τάξη, μπαίνει μια οργάνωση της κοινωνίας που σκαρώθηκε ειδικά γι’ αυτό. Γι’ αυτούς, η μελλοντική παγκόσμια ιστορία αναλύεται στην προπαγάνδα και την πρακτική εφαρμογή των κοινωνικών τους σχεδίων.».

Και οι κάθε λογής μικροαστοί θέλουν να διασωθούν μέσα στην αστική κοινωνία, παρουσιάζονται κι αυτοί σοσιαλιστές, έντεχνα και μόνιμα εξαφανίζουν την ύπαρξη της εργατικής τάξης και της ταξικής πάλης. Στη θέση τους βάζουν τις «επαφές» με τις κορυφές του αστικού κόσμου: επιχειρηματίες, πολιτικούς, ηγεσία της Εκκλησίας και προγράμματα. Καλά κοστολογημένα. Που για να είναι τέτοια μόνο ειδικοί μπορεί να τα κάνουν. Όχι «ξεδοντιάρηδες», όπως τους αποκαλούσε ο Ολαντ, εργάτες, φτωχοί αγρότες, νεολαίοι με προσόντα αλλά χωρίς κανένα μέλλον.

       Σε αυτή την ιστορική γραμμή που κινήθηκε τελικά η σοσιαλδημοκρατία και κατρακύλησαν και τα κομμουνιστικά κόμματα – όταν η ηγεσία τους πέρασε σταδιακά σε αυτά τα κοινωνικά στρώματα και ομάδες – κινείται και ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν αρκεί η αγανάκτηση που εκδηλώνουν πολλοί από αυτούς λέγοντας με στεντόρεια φωνή «ΔΕΝ είμαστε, ΔΕΝ θέλουμε, ΔΕΝ πρόκειται να γίνουμε ΠΑΣΟΚ» [3] . Γιατί ήδη είναι ΠΑΣΟΚ. Ή με βεβαιότητα θα γίνουν ΠΑΣΟΚ. Όχι από κακία, αμέλεια ή ηλιθιότητα. Ούτε το όλον ΠΑΣΟΚ έγινε αυτό που έγινε τώρα και πολύ καιρό. Είναι τα κοινωνικά συμφέροντα που έκφραζε και που τώρα προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις – πνευματικές και πολιτικές – να εκφράσει με συνέπεια ο ΣΥΡΙΖΑ, που το οδήγησαν εκεί που βρίσκεται τώρα. Και που πάνω-κάτω οδήγησαν όλο το σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό κίνημα στην κατάσταση που όλοι μας γνωρίζουμε.

       Οι εμφανίσεις στα αμερικανικά Πανεπιστήμια και Ιδρύματα. Στα ανάλογα Ευρωπαϊκά κέντρα, Οι επαφές με την αφρόκρεμα του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου στο ΚΟΜΟ – με αυτούς δηλαδή που σχεδιάζουν την καλύτερη εκμετάλλευση και υποδούλωση κρατών, εθνών και λαών. Οι επισκέψεις σε – εντός και εκτός Ελλάδας – ιδεολογικά κέντρα που ελέγχουν και δεσμεύουν τη σκέψη και δράση των ανθρώπων, μέχρι του σημείου να υπερηφανεύονται για την επίσκεψη στο Βατικανό [4], με τη φαντασίωση ότι έτσι η Αριστερά μιας μικρής χώρας της ΕΕ απευθύνεται στο σύνολο των ευρωπαϊκών κοινωνιών, όταν εκκρεμεί το τεράστιο καθήκον-έργο να απευθυνθεί σε αυτούς που πρέπει μέσα στην ελληνική κοινωνία, δείχνουν ότι η «μετάλλαξη» και η «προσαρμογή» του ΣΥΡΙΖΑ προχωράει γρήγορα. Και σε αυτό πρωτοστατεί ο ηγετικός του πυρήνας, χωρίς σχεδόν καμιά αντίσταση από τη βάση, από τις διάφορες «αριστερές» και «πατριωτικές» του συνιστώσες. Η ψυχολογία της «μαντάμ Σουσού» και οι πρακτικές της φαίνεται πώς κατακυριεύουν δυστυχώς τον ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς για το λαό και τον τόπο μας. Την Ελλάδα.

       Αλλά δεν τελειώσαμε…..

Σημειώσεις – Παραπομπές

1 – βλ. ΑΥΓΗ 16.9.2014

2– βλ. Βαγγέλη Πιλάλη [μέλος της Κεντρικής Επιτροπής]: «ΑΘΗΝΑΪΔΑ 2012 – ΔΕΘ 2014: Τα βασικά σενάρια αμφισβήτησης της κυβέρνησης της Αριστεράς» (Ι) , ΑΥΓΗ 16/9/2014

3 – βλ. Ζαχαριάδης Κώστας «ΔΕΝ είμαστε, ΔΕΝ θέλουμε, ΔΕΝ πρόκειται να γίνουμε ΠΑΣΟΚ» ΑΥΓΗ 09.09.2014

4 – «Για πρώτη φορά ηγέτης της ριζοσπαστικής Αριστεράς γίνεται δεκτός στο Βατικανό. Η εξέλιξη αυτή αντανακλά τις αγωνίες, από διαφορετικές πλευρές, για την αντιμετώπιση των συνεπειών της οικονομικής κρίσης και των ανθρωπιστικών προβλημάτων εξαιτίας των πολεμικών συρράξεων…… Η συνάντηση ενέχει και τον συμβολισμό ότι η Αριστερά σε μια μικρή χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με το παράδειγμα και τις θέσεις της, απευθύνεται στο σύνολο των ευρωπαϊκών κοινωνιών και αναζητεί δεσμούς συνεργασίας ανεξάρτητα από τις διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες» ΑΥΓΗ «Συνάντηση Πάπα – Τσίπρα» 17.9.2014

«Εξορίστηκαν» λόγω κρίσης περισσότερα από 150.000… λαμπρά μυαλά της Ελλάδας


μετανάστης_δρόμος_σχέδιο_170211
Χαρά Καλημέρη  
«Eξόριστοι» από την Eλλάδα είναι οι καλύτεροι επιστήμονες. Περισσότεροι από 150.000 εκτιμάται, με βάση τελευταία στοιχεία, ότι είναι οι νέοι με λαμπρές σπουδές, αλλά και οι επιστήμονες μεγαλύτερων ηλικιών που σήμερα ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό.
Tο φαινόμενο της «διαρροής εγκεφάλων» προβληματίζει ιδιαίτερα την κυβέρνηση, η οποία επεξεργάζεται σχέδιο για την ανάσχεσή του. Στο πλαίσιο αυτό, πληροφορίες της «HτΣ», αναφέρουν ότι τα αρμόδια υπουργεία Eργασίας και Παιδείας μελετούν τη δυνατότητα χορήγησης υποτροφιών σε αριστεύσαντες πτυχιούχους ώστε να κάνουν Mάστερ στην Eλλάδα με παράλληλη ένταξη στην αγορά εργασίας.
Eιδικότερα, ο αριθμός των Eλλήνων επιστημόνων που μεταναστεύουν στο εξωτερικό είναι διαρκώς αυξανόμενος τα τελευταία χρόνια της κρίσης. Mάλιστα, πλέον η φυγή τους παίρνει τα χαρακτηριστικά του «διωγμού» από τη χώρα λόγω παντελούς έλλειψης επαγγελματικών επιλογών. «Yπάρχει μια ποιοτική διαφορά ανάμεσα στους επιστήμονες που μεταναστεύουν σήμερα σε σύγκριση με εκείνους που έφευγαν από τη χώρα έως το 2010», αναφέρει στην «HτΣ» ο κ. Λόης Λαμπριανίδης, καθηγητής στο τμήμα Oικονομικών Eπιστημών του Πανεπιστημίου Mακεδονίας, ο οποίος διενήργησε έρευνα με τη συμμετοχή επιστημόνων που έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στη Γερμανία.
Kαι εξηγεί: «Σήμερα, οι επιστήμονες ουσιαστικά “εκδιώχνονται” από τη χώρα, αφού δεν έχουν καμία επαγγελματική επιλογή. Kαθώς, μάλιστα, η ανεύρεση εργασίας είναι πλέον δύσκολη και στο εξωτερικό, αρκετοί αναγκάζονται να κάνουν ακόμη και χειρονακτικές εργασίες. Σε αυτή την περίπτωση, μάλιστα, η εκμετάλλευσή τους από εργοδότες της ίδιας εθνικότητας είναι πολύ έντονη».
Νέοι αλλά και μεγαλύτεροι
Πάντως, όπως επισημαίνει ο κ. Λαμπριανίδης, η μετανάστευση δεν αφορά μόνο στους νέους, αλλά και τους επιστήμονες μεγαλύτερων ηλικιών. «Yπάρχουν καθηγητές ελληνικών πανεπιστημίων οι οποίοι έχουν λάβει τριετή άδεια άνευ αποδοχών προκειμένου να φύγουν για το εξωτερικό όπου αμείβονται καλύτερα», σημειώνει χαρακτηριστικά.
Στην Eλλάδα, υπάρχει πολλαπλή έκφραση του φαινομένου της «διαρροής εγκεφάλων»: εκτός από τους επιστήμονες που έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό, υπάρχουν περίπου 55.000 Έλληνες που σπουδάζουν σε διάφορες χώρες και στη συνέχεια μένουν εκεί για να εργαστούν. Eπίσης, ολοένα και περισσότεροι είναι οι απόφοιτοι ελληνικών πανεπιστημίων που εγκαταλείπουν τη χώρα με το που ολοκληρώνουν τον πρώτο κύκλο σπουδών. Mάλιστα, η απογοήτευσή τους για την ελληνική οικονομία και αγορά εργασίας είναι τέτοια που, πριν αποφασίσουν να φύγουν για το εξωτερικό, δεν αναζητούν καν δουλειά στη χώρα μας.
Σε μια προσπάθεια να αναχαιτίσουν το «κύμα» μετανάστευσης των Eλλήνων επιστημόνων, τα αρμόδια υπουργεία Eργασίας και Παιδείας επεξεργάζονται σειρά δράσεων που χρηματοδοτούνται κυρίως από πόρους του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Tαμείου. «Πιλότος» θα είναι το πρόγραμμα χορήγησης υποτροφιών για μεταπτυχιακές σπουδές στην Eλλάδα με ένταξη στην αγορά εργασίας, το οποίο υλοποιούν από φέτος το Ίδρυμα Kρατικών Yποτροφιών με την Eθνική Tράπεζα της Eλλάδος. Στο πλαίσιο αυτό, σε εκατό αριστεύσαντες αποφοίτους πανεπιστημίου, με βαθμό πτυχίου από 7 και άνω, χορηγούνται υποτροφίες προκειμένου να πραγματοποιήσουν Mάστερ στην Eλλάδα με παράλληλη πρακτική άσκηση. Mετά το πέρας των μεταπτυχιακών σπουδών, η Eθνική Tράπεζα της Eλλάδος απασχολεί τους υπότροφους του προγράμματος με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας πλήρους απασχόλησης για δύο έτη.
Oι Eλληνες, μέλη της επιστημονικής «ελίτ»
Mόλις το 0,6% του AEΠ διαθέτει η Eλλάδα για έρευνα και ανάπτυξη. Ποσοστό χαμηλότερο ακόμα και από αυτό που διαθέτουν η Tουρκία, η Tυνησία και η Mαλαισία και τέσσερις φορές μικρότερο από χώρες της Eυρωζώνης.
Kι αυτό όταν, όπως καταδεικνύουν τα αποτελέσματα μελέτης του κ. Iωάννη Π.A. Iωαννίδη, τακτικού καθηγητή στην Iατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Stanford των HΠA, οι Έλληνες είναι μέλη της παγκόσμιας επιστημονικής «ελίτ». Σύμφωνα με τη μελέτη, ο ελληνισμός διαθέτει περίπου το 3% των επιστημόνων κορυφαίας εμβέλειας παγκοσμίως, αν και ο πληθυσμός της χώρας μας αντιστοιχεί στο 0,20% του πληθυσμού της γης. Δυστυχώς, όμως, το 85% των Eλλήνων αυτών ζει και εργάζεται στο εξωτερικό. Oι περισσότεροι (195) έχουν έδρα τις HΠA, ενώ με μεγάλη απόσταση ακολουθούν η Eλλάδα (37) και η Bρετανία (27).
Aναλυτικά, συνολικά 336 με ελληνικά ονόματα βρίσκονται μεταξύ των περίπου 12.000 κορυφαίων επιστημόνων ως προς την επιρροή τους στη διεθνή βιβλιογραφία. Aυτό σημαίνει ότι είτε έχουν δημοσιεύσει τουλάχιστον ένα βιβλίο ή εργασία που έχει πάνω από 500 αναφορές και το συνολικό τους έργο έχει πάρει πάνω από 10.000 αναφορές στη διεθνή βιβλιογραφία, είτε έχουν δημοσιεύσει τουλάχιστον ένα βιβλίο ή εργασία που έχει από 1.000 αναφορές και το συνολικό τους έργο έχει πάνω από 4.000 αναφορές στη διεθνή βιβλιογραφία. Mεταξύ των κορυφαίων επιστημόνων είναι και ο κ. Iωαννίδης, που μοιράζει τη ζωή του μεταξύ του Stanford των HΠA και του Πανεπιστημίου Iωαννίνων.
Tο φαινόμενο της «διαρροής εγκεφάλων» σε αριθμούς
  • 150.000 είναι οι Έλληνες επιστήμονες που σήμερα ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό.
  • 55.000 είναι οι Έλληνες φοιτητές που σπουδάζουν στο εξωτερικό. Oι περισσότεροι στη συνέχεια μένουν εκεί για να εργαστούν.
  • 3% των κορυφαίων επιστημόνων παγκοσμίως διαθέτει ο ελληνισμός, αν και ο πληθυσμός της χώρας αντιστοιχεί στο 0,20% του πληθυσμού της γης.
  • 85% των κορυφαίων Eλλήνων επιστημόνων ζει και εργάζεται στο εξωτερικό.
  • 336 είναι τα ελληνικά ονόματα στη λίστα των περίπου 12.000 κορυφαίων επιστημόνων.
  • 195 από αυτούς έχουν έδρα τις HΠA. Mε μεγάλη απόσταση ακολουθούν η Eλλάδα (37) και η Bρετανία (27).
  • 0,6 του AEΠ διαθέτει η Eλλάδα για την έρευνα. Ποσοστό τέσσερις φορές μικρότερο από χώρες της Eυρωζώνης.
H έλλειψη αξιοκρατίας οδηγεί στη φυγή
Γράφει ο Iωάννης Π. A. Iωαννίδης, τακτικός καθηγητής στην Iατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Stanford των HΠA
«H έρευνα και η τεχνολογία αποτελούν τον κύριο μοχλό ανάπτυξης μιας χώρας. Xωρίς τέτοια επένδυση η Eλλάδα είναι καταδικασμένη σε συνεχή συρρίκνωση και σε απώλεια των πιο ταλαντούχων και καλά εκπαιδευμένων νέων της. Πιστεύω πως οι καλύτεροι επιστήμονες δεν φεύγουν, όμως, κυρίως για προσωπικούς οικονομικούς λόγους. O κύριος λόγος είναι η έλλειψη αξιοκρατίας και οράματος αριστείας. Eίναι πασίδηλο ότι μια καλά δικτυωμένη κοινωνία συναλλαγής αξιοθρήνητων μετριοτήτων επικρατεί στον αλληλοδιαπλεκόμενο πολιτικό, συνδικαλιστικό και ακαδημαϊκό χώρο. Για παράδειγμα, αν και υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις, οι καθηγητές που γίνονται πρυτάνεις ή κοσμήτορες, ή αναλαμβάνουν πολιτικά αξιώματα ή έχουν έντονη δημόσια κομματική παρουσία (ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης) στην πλειονότητά τους διαθέτουν ελάχιστο έργο και μηδαμινή διεθνή αναγνώριση. Yπάρχουν ακόμα πολλοί εξαιρετικά αξιόλογοι επιστήμονες στην Eλλάδα, αλλά οι περισσότεροι βρίσκονται περιθωριοποιημένοι, σε κατάσταση διωγμού από το σύστημα. Σε τέτοιες συνθήκες, η αυτοεξορία είναι μια λύση. Mια χώρα που τιμά τη φαυλότητα και διώκει την αριστεία μαθηματικά οδηγείται προς την ερημοποίηση».
: εφημερίδα «Ημερησία του Σαββάτου»

16 Σεπ 2014

ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ ΕΤΑΞΕ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, ΟΧΙ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ



Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
Μεγάλη αίσθηση προκάλεσε η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις. Προφανώς είπε πράγματα που ήθελε να ακούσει μεγάλη μερίδα του ελληνικού πληθυσμού. Ευνόητο είναι έτσι ότι προκάλεσε σφοδρή κριτική τόσο από τη δεξιά όσο και από την εκτός ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά.
Η κυβέρνηση αναστατώθηκε, γιατί διαπίστωσε την απήχηση που είχαν τα λεγόμενα του Τσίπρα στις τάξεις μερίδας ψηφοφόρων της. Επιχείρησε έτσι να απαξιώσει με επιθετική φρασεολογία τις δεσμεύσεις, όπως τις χαρακτήρισε ο ίδιος, που ανέλαβε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης «έχει μπει στη φαντασίωση ότι έχει στο τσεπάκι του τους δανειστές», δήλωσε χαρακτηριστικά η κυβερνητική εκπρόσωπος.
Για «φεστιβάλ ανευθυνότητας» και... «στιλ Μαυρογιαλούρου (!)» έκανε λόγο ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος. Εδώ που τα λέμε, φτηνά τη γλίτωσε ο Τσίπρας, γιατί προχθές ο Ευ. Βενιζέλος χαρακτήρισε... «φαντάσματα της παράταξης» και «καλικάντζαρους» τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που διαφωνούν μαζί του, υπονοώντας -χωρίς πάντως να τους αναφέρει προσωπικά- τον υπουργό του ΠΑΣΟΚ Μιχάλη Χρυσοχοΐδη και τον Γιώργο Παπανδρέου!
Η ουσία όμως της κριτικής που ασκεί η κυβέρνηση προς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καθόλου φαιδρή. Από τη στιγμή που και ο Αλέξης Τσίπρας αποδέχεται πλήρως το ίδιο πλαίσιο διαπραγμάτευσης με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, τι τον κάνει να νομίζει ότι αυτός θα πετύχει να μην τον λιώσουν οι Ευρωπαίοι δανειστές; Η αλήθεια είναι ότι στο σημείο αυτό καθόλου πειστική δεν είναι η απάντηση που έδωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Τι είπε ακριβώς: «Εμείς είμαστε έτοιμοι για τη διαπραγμάτευση και εργαζόμαστε για τη διαμόρφωση των ευρύτερων δυνατών συνεργασιών στην Ευρώπη.
Η κυβέρνηση Σαμαρά είναι έτοιμη για άλλη μια φορά να αποδεχθεί ό,τι οι πιστωτές αποφασίσουν και η μόνη συμμαχία που οικοδομεί είναι με τη γερμανική κυβέρνηση. Αυτή είναι η διαφορά μας και αυτό είναι εντέλει το δίλημμα: Ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή συνυπογραφή όλων των αποφάσεων των δανειστών για την Ελλάδα από την κυβέρνηση Σαμαρά. Με δυο λόγια, το δίλημμα είναι: διαπραγμάτευση ή μη διαπραγμάτευση»!
Ο Αλέξης Τσίπρας δηλαδή ορίζει τη διαφορά του από τον πρωθυπουργό στο ότι αυτός θα διαπραγματευθεί, ενώ ο Αντώνης Σαμαράς δεν διαπραγματεύεται, ότι αυτός διαμορφώνει ευρύτερες συνεργασίες στην ΕΕ, ενώ ο Σαμαράς συμμαχεί μόνο με τους Γερμανούς! Με άλλα λόγια, οι συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ με την εντελώς ανύπαρκτη Αριστερά στην ΕΕ θα αποδειχθούν ισχυρότερες από εκείνες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, παρόλο που η Δεξιά και η Κεντροαριστερά κυριαρχούν στην ΕΕ! Αυτοί οι ισχυρισμοί και όσοι κινούνται στο πλαίσιο αυτής της λογικής, στερούνται σοβαρότητας.
Η πέραν του ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά, δικαίως από τη σκοπιά της, είναι έξω φρενών με την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα και το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτα πρώτα για όλα τα κόμματα και τις οργανώσεις της ελληνικής Αριστεράς πλην του ΣΥΡΙΖΑ, η Γερμανία μέσω της ΕΕ και για να αξιοποιήσει προς όφελός της και μόνο το ευρώ, είναι αυτή που επέβαλε το Μνημόνιο στην Ελλάδα. Δεν προέκυψε από «λάθη» του Γιώργου, του Σαμαρά και του Βενιζέλου.
Από την αριστερή σκοπιά πολιτικής ανάλυσης, όσο διατηρείται το πλαίσιο της αντιμετώπισης των συνεπειών του Μνημονίου μέσα στο ευρώ και την ΕΕ, καμιά σημασία δεν έχει ποιος είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας. Οποιος και να είναι, οι Γερμανοί θα τον υποχρεώσουν να ακολουθεί πειθήνια την πολιτική που αυτοί θα υπαγορεύουν! Επίσης αν δεν κάνουμε λάθος, ο Αλέξης Τσίπρας στην ομιλία του δεν μίλησε για αριστερή κυβέρνηση. Δεν είναι τυχαίο αυτό. Αυτά για τα οποία δεσμεύτηκε σίγουρα είναι μέτρα οικονομικής ανακούφισης των κατώτερων λαϊκών στρωμάτων, με τα οποία δεν διαφωνεί φυσικά κάθε αριστερός, αλλά ούτε κατά διάνοια συνιστούν πολιτική αριστερής κυβέρνησης.
Ούτε καν αποκαθιστούν έστω τις ζημιές που υπέστησαν οι εργαζόμενοι, οι μικρομεσαίοι, οι συνταξιούχοι από την πολιτική των μνημονιακών κυβερνήσεων. Η οικονομική κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων π.χ. επί δεξιάς διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, το 2009, ήταν απείρως καλύτερη από αυτή που θα επικρατήσει, αν εφαρμοστεί πλήρως το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ που εξήγγειλε ο Τσίπρας!
Αλλο πράγμα μια κυβέρνηση ανακούφισης των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων, όπως αυτή που εξήγγειλε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, και εντελώς άλλο πράγμα η πολιτική μιας αριστερής κυβέρνησης, περί της οποίας δεν έκανε κανέναν λόγο. Είναι προφανές ότι δεν τον ενδιαφέρει πια ο σχηματισμός αριστερής κυβέρνησης. Αλλα πράγματα θέλει.
*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2014

Από τέτοιους “αριστερούς” χορτάσαμε!


Από τέτοιους “αριστερούς” χορτάσαμε!    «Σε μερικά πράγματα είμαι πολύ αριστερός» είχε δηλώσει στη συνέντευξή του στον «Real Fm» και στον Νίκο Χατζηνικολάου ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης πριν από τις ευρωεκλογές.
   Την περασμένη βδομάδα ο κ.Θεοδωράκης κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη τις θέσεις του κόμματός του για μια σειρά θέματα.
   Σταχυολογούμε:

1)   «Πρόεδρος πρέπει να εκλεγεί από αυτή τη Βουλή», δήλωσε κατηγορηματικά ο Στ. Θεοδωράκης.
Ότι αυτή η θέση του «Ποταμιού» είναι και η πρόθεση όλου του πολιτικοοικονομικού καθεστώτος εξουσίας, ότι αυτή η θέση γράφει στα παλιά της τα παπούτσια κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμοποίησης αφού δεν λαμβάνει υπόψη τους πραγματικούς πολιτικούς συσχετισμούς που υπάρχουν στην κοινωνία όπως αυτοί καταγράφηκαν στις ευρωεκλογές, φαίνεται να μην απασχολεί τον «πολύ αριστερό» (σε μερικά πράγματα) κ.Θεοδωράκη.
2)   «Ο μισθός δεν καθορίζεται με υπουργικές αποφάσεις και με προεδρικά διατάγματα, δεν ανακοινώνει ένας Υπουργός το ύψος του μισθού. Αυτά κανονίζονται από την αγορά. Άρα θα πρέπει να είμαστε λίγο προσεκτικοί απέναντι σε αυτό. (…) Η άποψή μας είναι συγκεκριμένη. Δεν αλλάζουμε με ένα νόμο τον κατώτατο μισθό και τις συντάξεις. (…)Πρέπει να φύγουμε από αυτές τις μαξιμαλιστικές απόψεις, δεν αλλάζει έτσι η οικονομία, δεν αλλάζει με υπουργικές αποφάσεις και θα πρέπει να ασχοληθούμε βαθιά με τα προβλήματα που έχει η ελληνική οικονομία».
Αυτή ήταν η απάντηση του κ. Θεοδωράκης, όταν ρωτήθηκε «ποια είναι η θέση του Ποταμιού για το ύψος του κατώτατου μισθού, της κατώτατης σύνταξης». Για όσους δεν κατάλαβαν, το «Ποτάμι» και ο κ.Θεοδωράκης, ευθυγραμμίζονται απόλυτα με την «αγοραία» θέση ότι οι άνθρωποι «πρέπει» να ζουν με μισθό και σύνταξη των 200, 300 και 500 ευρώ, αφού οτιδήποτε άλλο είναι «μαξιμαλισμός»…
3)   «Ο κόσμος δεν έχει πρόβλημα να πληρώσει αν είναι για το κοινό καλό, εάν πειστεί ότι τα λεφτά του πηγαίνουν στο σχολείου του παιδιού του, στην υγεία, δεν έχει πρόβλημα να πληρώσει».
Ότι «ο κόσμος δεν έχει πρόβλημα να πληρώσει» ήταν η απάντηση που έδωσε ο κ.Θεοδωράκης στην ερώτηση που του τέθηκε για τον ΕΝΦΙΑ! Τα σχόλια εδώ περιττεύουν.
4)   «Μαλώνουμε τόσες μέρες για το τι θα γίνει στην υγεία. Οι μεν λένε δεν θα αφήνουμε τις γυναίκες να κάνουν μαστογραφία, περνάμε ξαφνικά από τη σπατάλη στην τσιγγουνιά και οι άλλοι λένε να τα αφήσουμε όλα όπως ήταν πριν. Όχι ρε παιδιά! Πώς να τα αφήσουμε όλα όπως ήταν πριν; Οι Έλληνες – τα είδατε τα στοιχεία νομίζω θα τα έχετε προσέξει – το 10% των Ελλήνων, ένας τους δέκα Έλληνες κάνει μαγνητική τομογραφία σε αυτή τη χώρα. Πως είναι δυνατόν; Οι Γερμανοί κάνουν δύο στους χίλιους. Τι συμβαίνει; Όλοι οι Έλληνες είναι άρρωστοι;»
Κι αυτή απάντηση του κ.Θεοδωράκη ήταν. Και δόθηκε την επομένη της απόφασης της κυβέρνησης να καταργήσει το δικαίωμα των προληπτικών εξετάσεων (τεστ ΠΑΠ, μαστογραφίες, εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη) και άλλων εξετάσεων (τρίπλεξ σε χειρουργημένους καρδιοπαθείς) σε πλατιά στρώματα του πληθυσμού. Ότι οι θέσεις του κ.Θεοδωράκη ταυτίζονται με τις πρακτικές και τις απόψεις του υπουργού Υγείας κ.Βορίδη θα οφείλεται προφανώς στο γεγονός ότι ο κ.Θεοδωράκης είναι «πολύ αριστερός» (σε μερικά πράγματα)…
5)   «Αυτή τη στιγμή θα πρέπει να είμαστε με τους ισχυρούς. Οι ισχυροί αυτή τη στιγμή είναι το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα συνθήματα τα παλιά ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο και να διαλυθούν οι σχηματισμοί, ας τα συζητήσουμε εάν νιώσουμε μια σιγουριά στον πλανήτη (…)».
Αυτό δεν είναι κήρυγμα νεοραγιαδισμού. Αυτό είναι… ρεαλισμός. Που απορρέει από μια ψύχραιμη αποτίμηση του παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων… Είναι η απάντηση του κ.Θεοδωράκη στην ερώτηση για το πώς βλέπει την θέση της Ελλάδας στον κόσμο. Όταν, λοιπόν, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, με την τακτική τους (συμπεριλαμβανομένων των επεμβάσεων και των πολεμικών σχεδιασμών) φέρουν τη «σιγουριά» στον πλανήτη, τότε το «Ποτάμι» θα σηκώσει τη σημαία της ανεξαρτησίας. Μέχρι τότε, «περήφανα», «λεβέντικα» και «πατριωτικά», το «Ποτάμι» θα είναι με τους «ισχυρούς»…
*
   «Από κάτι τέτοιους σοσιαλιστές γέμισε ο τόπος, χορτάσαμε, κανά καλό δεν βλέπουμε», έλεγε ο Παπαμιχαήλ προς τη Βουγιουκλάκη που υποδυόταν στην ταινία του Σακελλάριου την σοσιαλίστρια κόρη του βιομήχανου Κωνσταντάρα.
   Αλλά αυτό δεν αφορά τον κ.Θεοδωράκη. Διότι ο επικεφαλής του «Ποτομιού» δεν έχει δηλώσει ποτέ σοσιαλιστής. «Πολύ αριστερός» έχει δηλώσει ο άνθρωπος. Και αυτό μόνο «σε μερικά πράγματα»…

email: mpog@enikos.gr 

«Δημοκρατία» υπό πίεση


2469 e0ac 500
Alexandros Raskolnick

Κατά τον “κύριο” που παριστάνει τον Έλληνα Πρωθυπουργό, σε περιόδους κρίσης υπάρχουν δύο αποσταθεροποιητικοί παράγοντες που εξασθενούν την δημοκρατία και τον κοινωνικό ιστό: ο λαϊκισμός και ο εξτρεμισμός, και μας το διεκρίνισε ακόμα περισσότερο: «Ο λαϊκισμός βασίζεται σε γλυκά ψέματα, σε μη τεκμηριωμένα ψεύδη που οδηγούν στην κοινωνική ταραχή ο εξτρεμισμός στο μίσος και στην βία, τροφοδοτεί την φωτιά του λαϊκισμού και έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος».
Γλυκό ψέμα, ας πούμε, είναι ότι οσονούπω βγαίνουμε από το μνημόνιο, επειδή δε βγαίνουμε, αλλά τι να γίνει? Οι Aγαθοί Eυαπάτητοι! 
Ψεύδος, και μάλιστα τεκμηριωμένο ψεύδος μέσα σε τόσα άλλα, αμέτρητα ψεύδη, είναι, ας πούμε, το παραμύθι ότι με τις θυσίες μας και με το -προς το παρόν- ανυπολόγιστο κόστος της ανθρωπιστικής κρίσης που βιώνει η κοινωνία μας, σώζουμε τις ελληνικές τράπεζες, ενώ στη πραγματικότητα, όχι εμείς, αλλά ο εσμός των Ολετήρων που μας κυβερνούν, σώζουν τους τραπεζίτες -κι όχι, βέβαια, τις τράπεζες.
Λαϊκισμός και εξτρεμισμός μαζί, είναι το πρωτογενές πλεόνασμα αηδίας έτσι όπως δημιουργείται –αν δημιουργείται- με τα διαλυμένα σχολεία, με τα καταρρέοντα νοσοκομεία, με τους πένητες συνταξιούχους, με τους αμέτρητους αυτόχειρες.
Και αυτά είναι μόνο μερικά από τα δήγματα στο ταλαίπωρο κορμί της κοινωνίας μας –μαζί δείγματα του ολέθρου που σπέρνει η κυβέρνηση των ανέντιμων, των αναίσχυντων και των ιταμών που σχίζουν το Ελληνικό Σύνταγμα σελίδα-σελίδα, για να φυτρώνει το μίσος και η βία που ζούμε όλοι καθημερινά:
Στους χώρους της δουλειάς μας, με τους απλήρωτους και τους επισφαλώς εργαζόμενους.
Στα πάρκα και στις πλατείες μας με τους ολοένα και περισσότερους συνωστιζόμενους άνεργους.
Στα υπό κατάσχεση σπίτια μας μ’ εμάς τους ίδιους κρυμμένους από την ντροπή μας και στα όρια της εθνικής μας κατάθλιψης, επειδή δεν μπορούμε πια να ανταποκριθούμε στη λαίλαπα του πολέμου κατά της κοινωνίας μας, στην αναλγησία του φοροεισπράκτορα, στην αισχροκέρδεια του μεγαλομπακάλη.
Τα έργα και οι ημέρες αυτής της άθλιας κυβέρνησης θα μείνουν έτσι κι αλλιώς γραμμένα στις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης ιστορίας μας και τα ονόματα των αχαρακτήριστων που ορίζουν σήμερα τις τύχες μας, θα κριθούν από τους ιστορικούς του μέλλοντος και ασφαλώς θα γίνουν συνώνυμα του Εφιάλτη και του Νενέκου, του Τσολάκογλου και του Ράλλη.
Πότε θα σπάσει, επιτέλους,  ο φαύλος κύκλος του λαϊκισμού και της τρομοκρατίας των θλιβερών γκεμπελίσκων?!  
Κάθε μέρα που θα ξημερώνει και θα μας βρίσκει με αυτούς τους ανεκδιήγητους,  κατσικωμένους στους σβέρκους μας, θα είναι άλλη μια κακή μέρα για την Ελλάδα!

Το «Βατοπέδι της Ζακύνθου»: Πούλησαν 15.000 στρέμματα γης χωρίς τίτλους – Δάση, ρέματα, δρόμοι και το περίφημο «Ναυάγιο» στο σφυρί


Ζάκυνθος_ναυάγιο_140914

 Βασίλης Σ. Κανέλλης 
Μια υπόθεση με οσμή σκανδάλου, το οποίο ωστόσο μπορεί να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις αποκαλύπτει το «Εθνος της Κυριακής». Ο φάκελος που ήδη ετοιμάζεται να πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης και να αποδοθούν ευθύνες ακόμη και για βαριά κακουργήματα, αφορά στην πώληση μιας τεράστιας έκτασης σχεδόν 15.000 στρεμμάτων στη Ζάκυνθο.
Και μπορεί τα φώτα της δημοσιότητας να στράφηκαν πριν λίγους μήνες στην είδηση ότι πωλείται η παγκοσμίου φήμης παραλία του «Ναυαγίου», ωστόσο, το σκάνδαλο είναι ακόμη μεγαλύτερο καθώς αφορά σε μια αγοραπωλησία χωρίς τίτλους ιδιοκτησίας και πέρα ως πέρα παράνομη.
Μάλιστα, πηγές που γνωρίζουν καλά τα όσα έχουν συμβεί από τις αρχές Μαΐου μέχρι σήμερα εμφανίζονται απόλυτες ότι στις έκνομες δραστηριότητες εμπλέκονται αρκετοί κρατικοί υπάλληλοι ενώ αφήνονται υπόνοιες για χρηματισμό.
Το συμβόλαιο με το οποίο έγινε η αγοραπωλησία
Το συμβόλαιο με το οποίο έγινε η αγοραπωλησία
Τα αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύουν ότι το συμβόλαιο που συντάχθηκε μεταξύ του φερόμενου ως ιδιοκτήτη και του αγοραστή είναι άκυρο. Παράλληλα, στο «Βατοπέδι της Ζακύνθου» όπως ήδη το χαρακτηρίζουν ντόπιοι παράγοντες, ενδεχομένως να εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα, υπάλληλοι του δασαρχείου, της κτηματικής υπηρεσίας, έφοροι και συμβολαιογράφοι που συνέπραξαν για να γίνει η πώληση 15.000 στρεμμάτων έναντι του… ευτελούς ποσού των 9 εκατ. ευρώ, όπως τουλάχιστον αναφέρει το συμβόλαιο που παρουσιάζουμε σήμερα. Στο συγκεκριμένο συμβόλαιο, με αριθμό 23.943 το οποίο συντάχθηκε στις 7 Μαΐου 2014 στην Αθήνα, αναφέρεται ότι η αντικειμενική αξία της τεράστιας αυτής έκτασης εκτιμήθηκε 17,2 εκατ. ευρώ, ουσιαστικά ο αγοραστής πήρε μια έκταση παραθαλάσσια, μοναδικού κάλλους στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η περιοχή του «Ναυαγίου» αντί 600 ευρώ το στρέμμα και με αντικειμενική αξία γύρω στα 1.100 ευρώ το στρέμμα…
Στην υπόθεση αυτή, ωστόσο, το εμφανώς χαμηλό τίμημα είναι το λιγότερο σε σχέση με τα σκάνδαλα που κρύβονται πίσω από τις λεπτομέρειες. Μεγαλύτερο όλων είναι ότι, όπως αποδεικνύουν τα έγγραφα αλλά και η ιστορία της περιοχής, συντάχθηκε συμβόλαιο για μια έκταση η οποία δεν μπορούσε να πουληθεί καθώς δεν ανήκει στον φερόμενο ως ιδιοκτήτη. Δεν έχει δηλαδή νόμιμους τίτλους ιδιοκτησίας ενώ πρόκειται για μια έκταση στην οποία περιλαμβάνονται παρθένα δάση, ρέματα, δημόσιοι δρόμοι, αιγιαλοί και εκκλησιαστική περιουσία.
O δικηγόρος Δ. Γκούσκος που δηλώνει ότι πρέπει να λογοδοτήσουν όσοι εμπλέκονται στην υπόθεση
O δικηγόρος Δ. Γκούσκος που δηλώνει ότι πρέπει να λογοδοτήσουν όσοι εμπλέκονται στην υπόθεση
Το «ρεσάλτο» στο… Ναυάγιο και το υπόλοιπο νησί έχει γίνει από τον Γεώργιο Χάρο ο οποίος είναι κληρονόμος της οικογένειας Φλαμπουριάρη στην οποία είχε δοθεί η έκταση με… ενετικό διάταγμα λίγο πριν διαλυθεί η Ενετοκρατία στα Ιόνια νησιά στα τέλη του 18ου αιώνα.
Αγοραστής των ζακυνθινών φιλέτων εμφανίζεται η εταιρεία λιβανικών συμφερόντων Pimana Ανώνυμη Εταιρεία Ακινήτων η οποία εκπροσωπήθηκε κατά τη σύνταξη του συμβολαίου από την οικονομολόγο Τζουμάνα Μπεχάρα, κάτοικο Βηρυτού. Ωστόσο, πηγές αναφέρουν ότι η εταιρεία αυτή είναι συμφερόντων του Εμίρη του Κατάρ, Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θανί ο οποίος μάλιστα προ ολίγων εβδομάδων αγκυροβόλησε στη Ζάκυνθο με το πολυτελές σκάφος του, το Katara.
Το «Βατοπέδι της Ζακύνθου»: Πούλησαν 15.000 στρέμματα γης χωρίς τίτλους - Δάση, ρέματα, δρόμοι και το περίφημο «Ναυάγιο» στο σφυρί
Αξίζει να σημειωθεί ότι όλες οι business του Εμίρη στον τομέα του real estate διενεργούνται μέσω λιβανέζικης εταιρείας ονόματι Pimara, δηλαδή σε σχέση με την εταιρεία που απέκτησε τα περίπου 15.000 στρέμματα υπάρχει διαφορά μόλις… ενός γράμματος. Είναι η δεύτερη μεγάλη επένδυση στην περιοχή για τον Εμίρη μετά την απόκτηση της Οξυάς έναντι 5,2 εκατ. ευρώ την οποία θέλει να μετατρέψει σε Art Island, όπως είχε αποκλειστικά γράψει το «Εθνος της Κυριακής».
Το σκάνδαλο με την αγοραπωλησία στη Ζάκυνθο, πάντως, έχει πολύ… βάθος αλλά ακόμη περισσότερες εξώφθαλμες παραβιάσεις του νόμου σε βαθμό κακουργήματος.
Οπως τονίζει ο δικηγόρος με καταγωγή από τη Ζάκυνθο, Διονύσης Γκούσκος, «στην υπόθεση του Βατοπεδίου υπήρχαν τουλάχιστον χρυσόβουλα. Εδώ δεν υπάρχουν τίτλοι παρά μόνον ένα ενετικό διάταγμα, αλλά με διατάγματα δεν μπορεί να υπάρξει κατοχή. Είναι τόσο εξώφθαλμη η απάτη και τόσο σαθρός ο συγκεκριμένος τίτλος διότι: Δεν μπορεί να μεταφραστεί από το υπουργείο Εξωτερικών καθώς χρησιμοποιεί μια άγνωστη ενετική διάλεκτο. Επίσης δεν έχει σαφή όρια, δεν αναφέρεται το εμβαδόν, ούτε καν τα τοπωνύμια».
Ακόμη πιο σοβαρό είναι το γεγονός ότι η συγκεκριμένη έκταση δεν μπορεί να μεταβιβαστεί διότι είναι δασική και έχει κηρυχθεί μεγάλο μέρος της αναδασωτέα. Γνώστες της υπόθεσης τονίζουν ότι πρόκειται ξεκάθαρα για μια δημόσια, δασική και διακατεχόμενη έκταση για την οποία επί δεκαετίες δεν είχε εμφανιστεί κανείς για να την διεκδικήσει.
Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι επί 30 χρόνια η περιοχή είχε μπει στο στόχαστρο εμπρηστών οι οποίοι συστηματικά την κατέκαψαν. Σύμφωνα με πληροφορίες, εκκρεμεί δίωξη για εμπρησμό κατά του πωλητή Γεώργιου Χάρου!
Η έκταση – μαμούθ που πωλήθηκε στις 7 Μαΐου και δύο ημέρες αργότερα μετεγγράφηκε στο υποθηκοφυλακείο βρίσκεται στις περιοχές Αναφωνήτρια, Μαριές και Βολίμες και περιλαμβάνει όλη τη χερσαία έκταση πάνω από την παραλία του «Ναυαγίου». Θέλοντας να θολώσουν τα νερά οι δικηγόροι του πωλητή υποστηρίζουν ότι η παραλία δεν πωλείται, κάτι που βεβαίως είναι αυτονόητο, ωστόσο, επιβεβαιώνουν την πώληση των περίπου 15.000 στρεμμάτων. Σε επιστολή τους επισημαίνουν ότι η πώληση έγινε με κριτήριο την αξιοπιστία των αγοραστών και τη μεγάλη ευκαιρία για επενδύσεις στο νησί. Κι όπως λένε πολλοί στη Ζάκυνθο, σε μια έκταση 15.000 στρεμμάτων θα μπορούσαν να γίνουν πολλές τουριστικές επενδύσεις, ειδικά στο χερσαίο τμήμα του «Ναυαγίου» με την εκπληκτική θέα.

Αναπάντητα ερωτήματα
Παράγοντες του νησιού τονίζουν σκωπτικά ότι «ο Γεώργιος Χάρος… βγήκε παγανιά για την έκταση μόλις το 2014, οπότε και έγινε αποδοχή κληρονομιάς, λίγο πριν το συμβόλαιο. Ωστόσο, επί δεκαετίες η έκταση, πέραν ορισμένων αγροτεμαχίων που δεν ξεπερνούν τα 100 στρέμματα και τα εκμεταλλεύονταν κάτοικοι της περιοχής, είχε παραμείνει στα… αζήτητα. Μάλιστα, από το 1961 οπότε και πέθανε ο τελευταίος απόγονος της οικογένειας Φλαμπουριάρη (η οποία είχε αποκτήσει με το ενετικό διάταγμα την έκταση πριν από 300 και πλέον χρόνια) δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον για την έκταση. Και παρότι έπρεπε από το 1945 να κριθεί «αδέσποτη» και να περιέλθει στο δημόσιο, οι απόγονοι της οικογένειας «ξέθαψαν» τα διατάγματα που δεν έχουν ουδεμία ισχύ. Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένα πολύ σοβαρά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν και που δημιουργούν υπόνοιες για μεγάλο σκάνδαλο.
1. Σύμφωνα με τα έγγραφα, στις 31 Ιανουαρίου 2000, συγκεκριμένοι δασολόγοι υπέγραψαν απόφαση η οποία ανέφερε χαρακτηριστικά ότι μεγάλος μέρος της πωληθείσας έκτασης είναι «διακατεχόμενη δημόσια έκταση εμβαδού 4.000 στρεμμάτων που βρίσκεται στη θέση “Αγιος Γεώργιος Κριμιώνα Βολιμών”. Η απόφαση βασιζόταν σε φύλλο της Κυβερνήσεως με ημερομηνία 16 Σεπτεμβρίου 1985. Αυτή η έκταση ξαφνικά το 2014 από τους ίδιους δασολόγους χαρακτηρίστηκε αγροτεμάχιο και πουλήθηκε. Ανάλογο έγγραφο με ημερομηνία 25/4/2012 ενημερώνει τον ιδιοκτήτη Γ. Χάρο ότι μεγάλα κομμάτια της έκτασης είναι δασικά ή έχουν κηρυχθεί αναδασωτέα. Οι ίδιοι υπάλληλοι, όμως, δύο χρόνια μετά επέτρεψαν τη μεταβίβαση του συνόλου των 15.000 στρεμμάτων στα οποία συμπεριλαμβάνονται και οι εκτάσεις που είναι παράνομο να πωληθούν.
2. Η συμβολαιογράφος στην Αθήνα συνέταξε ένα συμβόλαιο χωρίς να έχει γίνει ουδείς έλεγχος και χωρίς να ληφθεί πλήθος εγγράφων, παρά μόνο ένας σαθρός τίτλος ιδιοκτησίας της Ενετοκρατίας. Και γεννάται η απορία: Πώς το Υποθηκοφυλακείο επέτρεψε τη μετεγγραφή του ακινήτου χωρίς να κάνει κανέναν έλεγχο και να υποψιαστεί ότι δεν μπορούν να πουληθούν δάση, παραλίες, αιγιαλοί, δρόμοι και ρέματα;
3. Γιατί το Δασαρχείο της περιοχής επέτρεψε την μεταβίβαση ενώ γνώριζε ότι αφενός υπάρχουν μεγάλα κομμάτια παρθένου δάσους και αφετέρου η περιοχή είχε κηρυχθεί αναδασωτέα;
4. Προκλητικός και ύποπτος είναι ο ρόλος της κρατικής περιφέρειας διότι είχε προθεσμία τριών μηνών να παρέμβει. Ακόμη κι αν ο τίτλος ιδιοκτησίας ήταν νόμιμος θα μπορούσε να ζητήσει την αγορά της έκτασης έναντι 9 εκατ. ευρώ από το δημόσιο. Το τρίμηνο παρήλθε με αποτέλεσμα να γίνει το deal ανενόχλητα.
5. Εντός των 15.000 στρεμμάτων υπάρχει και εκκλησιαστική περιουσία. Μάλιστα, οι τίτλοι της τοπικής Εκκλησίας είναι 124 χρόνια πριν από το ενετικό διάταγμα παραχώρησης προς την οικογένεια Φλαμπουριάρη. Κι όμως, αυτή η έκταση περιλαμβάνεται στα πωληθέντα ακίνητα. Είναι εντυπωσιακό ότι ο Εμίρης -ίσως εν αγνοία του- αγόρασε και τα χαλάσματα από την βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Κρυμιώνα που βρίσκεται πάνω από το «Ναυάγιο».
Η Εκκλησία είχε ζητήσει να αποχαρακτηριστούν 10 στρέμματα από τη δική της περιουσία αλλά της απάντησαν ότι είναι αναδασωτέα έκταση και δεν μπορεί να αξιοποιηθεί. Είναι η ίδια έκταση που φέτος πουλήθηκε ως… αγροτεμάχιο.
Γιατί αποδέχθηκαν το συμβόλαιο το οποίο δεν διέθετε την ειδική δήλωση ότι όλα τα παραθαλάσσια δεν γειτνιάζουν με αιγιαλό; Υπάρχουν έγγραφα που αποδεικνύουν ότι δεν εμπίπτει η έκταση στον δασικό κώδικα, ότι δεν υπάρχει ρέμα ή ζώνη παραλίας ή ότι δεν είναι βοσκότοπος;
Υπάρχει έγγραφο που υπογράφουν απόγονοι της οικογένειας Φλαμπουριάρη που τονίζουν ότι δεν έχουν σχέση με την αγοραπωλησία κι ότι από την εν λόγω έκταση το πολύ 2.000 στρέμματα να ήταν η κληρονομιά; Επομένως ακόμη και νόμιμους τίτλους να είχε ο Γ. Χάρος δεν θα μπορούσε να πουλήσει πάνω από 2.000 στρέμματα.
Υπάρχει έγγραφο προς τον έφορο από υφιστάμενό του να μην προχωρήσει στην εκτίμηση της έκτασης;
Ολα αυτά έχουν προκαλέσει αναστάτωση στο νησί ενώ προ ημερών σε σύσκεψη υπό τον δήμαρχο με τη συμμετοχή της Εκκλησίας, της Περιφέρειας κ.λπ. Αποφασίστηκε να γίνουν ενέργειες για δικαστική εκκαθάριση και ακύρωση του συμβολαίου και να επιβληθούν κυρώσεις όπου πρέπει. Κι επίσης να συσταθεί φορέας για την αξιοποίηση της περιοχής. Το νησί βοά ότι διακινήθηκε πολύ «μαύρο χρήμα» για την υπόθεση και δεν αποκλείουν τίποτε.
Οπως τονίζει ο κ. Γκούσκος «θα πρέπει να λογοδοτήσουν όλοι όσοι συνεργάστηκαν ώστε να συνταχθεί το συμβόλαιο. Αυτοί που σκάρωσαν τη μεταβίβαση, βρήκαν όλες τις πόρτες του ελληνικού δημοσίου ανοικτές».
: εφημερίδα «Έθνος της Κυριακής» Το είδαμε στο .imerisia.gr

Μεταξύ Δήλου και Αμφιπόλεως

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Παντελής ΜπουκάλαςΚαι ο θάνατος, στα πολιτικά συμβάντα ανήκει. Οχι μόνο των επιφανών (είτε πέφτουν θύματα φονικής συνωμοσίας είτε τελειώνουν ομαλά τη ζωή τους), οπότε ανακύπτουν ζητήματα διανομής του πολιτικού κλήρου τους, αλλά και των αφανών, που συχνά βρίσκουν πεθαίνοντας δόξες που δεν τις ονειρεύτηκαν εν βίω. Πολιτικός ο θάνατος, ως φυσικό γεγονός, αλλά και με την κουλτούρα που διαχειρίζεται το «τώρα» και το «μετά» του. Τι πολιτικότερο άλλωστε από τον επιτάφιο λόγο του Περικλή. Οι ανθρώπινες ομάδες απέκτησαν τα πρώτα τους στοιχεία ταυτότητας, που τις μετέτρεψαν σε συμπαγή κοινότητα από απλό άθροισμα μονάδων, μέσα και από τη θεώρηση του φαινομένου του θανάτου, της ταφής των νεκρών και της μετά την ταφή αντιμετώπισής τους: ως ιερών σκιών που με την αφανή πλην πανίσχυρη παρουσία τους σφραγίζουν τη συλλογική μνήμη ή ως άσημων απορριμμάτων της διαδικασίας της ζωής, που παράγει κυρίως θάνατο· συνεχώς.

Πού θα ταφούν οι νεκροί: μέσα στο πλέγμα των κατοικιών, μακριά, σαν ιεροί και μιαροί ταυτόχρονα, ή κάτω από το χωματένιο πάτωμα του σπιτιού, όπως συνέβαινε σε ορισμένους λαούς; Πόσα και ποιας ποιότητας κτερίσματα θα τους συνοδεύσουν; Και ποιος ο χαρακτήρας του επιτάφιου σήματος: περίβλεπτο μνημείο ή ταπεινή επιτύμβια πλάκα; Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά έκρινε την εκάστοτε πολιτισμική και πολιτική ηλικία κάθε πληθυσμού που γινόταν φατρία, φυλή, ύστερα έθνος. Δεν πρέπει λοιπόν να μας παραξενεύει η ένταξη του τάφου της Αμφίπολης στους τρέχοντες πολιτικούς σχεδιασμούς. Οποιος κι αν είναι ο νεκρός, ο τάφος του υπήρξε γεγονός μεγάλης πολιτικής σημασίας στον καιρό της ανέγερσής του. Το δηλώνουν η εντυπωσιακή περίμετρος, το μέγεθός του, οι Σφίγγες και οι Καρυάτιδες, η μέριμνα να αποτραπεί η σύλησή του. Πρόκειται για ομιλητικότατο σύμβολο ισχύος.

Εδώ ακριβώς παρεμβαίνει η σημερινή πολιτική, με τις θλιβερές ανάγκες και τις κουτοπόνηρες βλέψεις της, ικανές να απαξιώσουν εκ προοιμίου οποιοδήποτε ανασκαφικό εύρημα, φορτώνοντάς το με σημασίες που δεν τις έχει και τουριστικοποιώντας το: Η μετάφραση της ομιλίας του μνημείου και η ιδεολογική ερμηνεία της (που έχουν ήδη αρχίσει, αβασάνιστα και δημοκοπικά), αυτές που θα διεγείρουν το κοινό αίσθημα και θα σφραγίσουν την κοινή γνώμη, δεν μπορεί να είναι ουδέτερες, καθαρά επιστημονικές. Αντίθετα, πρέπει να εντάσσονται (ή να υποτάσσονται) σε ό,τι μάθαμε να αποκαλούμε εθνικό μας αφήγημα, σαν νέα παράγραφός του· να το επικυρώνουν και να το επανανομιμοποιούν. Το αφήγημα αυτό, όντας η «επίσημη ιστορία», η αναπόφευκτα πλήρης κλέους και γοήτρου, στοιχειοθετείται ερήμην της αυστηρής επιστημονικής ιστορίας· αυτή μπορεί να συνεχίζει να αναρωτιέται, να αναστοχάζεται, πιθανόν και να αναθεωρεί, αλλά στο περιθώριό της.

Η εργαλειοποίηση και ιδεολογική κατάχρηση των κληροδοτημάτων της αρχαιότητας, και κατεξοχήν των ταφικών μνημείων, ξαναγράφει το παρελθόν –ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, το σβήνει βίαια– για να διαμορφώσει το παρόν και να χαράξει το μέλλον. Πριν από αυτές πάντως υπάρχει η καθαρή βία: Η πλέον σκαιή διαγραφή του ιστορικού παρελθόντος με τη βεβήλωση ενός νεκροταφείου, μιας «μνημοθήκης», έλαβε δυστυχώς χώρα επί αθηναϊκής δημοκρατίας. Την περιγράφει ο Θουκυδίδης, χωρίς όμως να ελέγχει την τυμβωρυχική της βία. Με τον Περικλή νεκρό, οι τσακισμένοι από τον λοιμό Αθηναίοι καταντούν να μη φοβούνται κανέναν θεό και να μη σέβονται κανέναν νόμο. Εχουν ήδη τιμωρήσει σκληρότατα τη Μυτιλήνη για την επανάστασή της και οι πολεμοκάπηλοι δημαγωγοί που κυβερνούν αποφασίζουν να πλήξουν μισοεκδικητικά-μισοπροληπτικά και τη Δήλο. Τον χειμώνα του 424 π.Χ., επικαλούμενοι κάποιον χρησμό, προχώρησαν σε «καθαρμό» όλου του μικρού νησιού: «Θήκαι όσαι ήσαν των τεθνεώτων εν Δήλω, πάσας ανείλον, και το λοιπόν προείπον μήτε εναποθνήσκειν εν τη νήσω μήτε εντίκτειν, αλλ’ εις την Ρήνειαν διακομίζεσθαι». Μεταφράζει ο Ν. Μ. Σκουτερόπουλος στην άρτια έκδοση της θουκυδίδειας συγγραφής («Πόλις», 2011): «Οσοι τάφοι ανθρώπων που είχαν πεθάνει στη Δήλο υπήρχαν εκεί, τους σήκωσαν όλους, και όρισαν ότι στο εξής μήτε θα πεθαίνει κανένας στο νησί μήτε θα γεννάει, αλλά θα μεταφέρονται στη Ρήνεια».
Η σημερινή αποτίμηση του «καθαρμού» δεν μπορεί παρά να είναι αμείλικτη. Γράφει ο αρχαιολόγος Π. Ι. Χατζηδάκης στον τόμο «Δήλος» του Ομίλου Λάτση (2003): «Μέσα σε κλίμα απόγνωσης και ανασφάλειας οι Αθηναίοι διαπράττουν ένα από τα χειρότερα εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία, την “κάθαρση” της Δήλου δήθεν για λόγους ευσεβείας. Ανοιξαν όλους τους τάφους που υπήρχαν στο νησί, ακόμα και τους πιο φρέσκους, και μετέφεραν τα οστά και τα κτερίσματα στη Ρήνεια, όπου τα έθαψαν σ’ έναν κοινό λάκκο. Παράλληλα αποφάσισαν να μη γεννιέται και να μην πεθαίνει κανείς πια στη Δήλο, αλλά να μεταφέρονται οι επίτοκοι και οι βαριά άρρωστοι στη Ρήνεια. Από τότε κανείς δεν γεννήθηκε, κανείς δεν πέθανε και κανείς δεν τάφηκε στο ιερό νησί, οι δε Δήλιοι, όπως επεδίωκαν οι Αθηναίοι, έγιναν απάτριδες. Ετσι, όταν αργότερα ζήτησαν τη βοήθεια των Σπαρτιατών, εκείνοι, διστακτικοί πάντα να απομακρυνθούν από τη Σπάρτη, απάντησαν πως η Δήλος δεν μπορεί να είναι πατρίδα τους, αφού ούτε οι ίδιοι γεννήθηκαν στο νησί ούτε υπάρχουν εκεί τάφοι των προγόνων τους. Μπορούμε να φανταστούμε την απελπισία και την απόγνωση των Δηλίων οι οποίοι, ανήμποροι να κάνουν οτιδήποτε, παρακολουθούσαν εκείνες τις χειμωνιάτικες μέρες τους σκλάβους των Αθηναίων να ανοίγουν τους τάφους των αγαπημένων τους και να πετούν τα οστά και τα κτερίσματα σε βάρκες για να μεταφέρουν απέναντι και να τα ρίξουν στον κοινό λάκκο» – τον «βόθρο της καθάρσεως». Μία επιπλέον μουντζούρα στον «χρυσό αιώνα».

Η αθηναϊκή δημοκρατία πάντως, στην πρώτη νιότη της, ήταν εκείνη που επέβαλε διά νόμων τη φειδωλή απλότητα των ταφικών μνημείων. Και αυτό για να αποτυπώνεται κάπως πάνω τους η μεταθανάτια εξισωτική δημοκρατία και για να αποφεύγεται η επίδειξη του ιδιωτικού πλούτου. Ο νόμοι ατόνησαν όμως και τους επανέφερε στα χρόνια 317-307 ο Δημήτριος ο Φαληρέας, περιπατητικός φιλόσοφος, «επιστάτης» (τοποτηρητής) στην Αθήνα του Μακεδόνα Κάσσανδρου. Ο οποίος Κάσσανδρος είναι ένας από τους υποψήφιους υποχθόνιους ενοίκους της Αμφίπολης. Οι άλλοι είναι θύματά του, μια και εκτός από φίλος των γραμμάτων υπήρξε και φονική μηχανή: η Ολυμπιάδα, η Ρωξάνη, ο Αλέξανδρος Δ΄. Αν ο μνημειώδης τάφος είναι δικός του, προφανώς ως βασιλεύς δεν πήρε σοβαρά τις συμβουλές του φιλοσόφου φίλου του. Συμβαίνει συχνά.

Σωστά το λέει ο κ.Τσίπρας


   Πολλά έχουν γραφτεί, ειπωθεί και σχολιαστεί, ήδη, για την παρουσία και τις εξαγγελίες του κ.Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη. Θα σταθούμε σε ένα κομβικό ζήτημα έξω από το οποίο, κατά τη γνώμη μας, κάθε συζήτηση επί πλευρών του προγράμματος που εξήγγειλε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, είναι μετέωρη.
Σωστά το λέει ο κ.Τσίπρας       Τόσο στην ομιλία του στο Βελλίδειο, όσο και κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου στη Θεσσαλονίκη, ο κ.Τσίπρας προσδιόρισε με σαφήνεια ότι η «διαπραγμάτευση» που επαγγέλλεται και η οποία θα φέρει – όπως υπόσχεται – την έξοδο από την κρίση θα διεξαχθεί εντός του ευρωενωσιακού πλαισίου.  
   Ακόμα και το «άμεσο πρόγραμμα», όπως το αποκάλεσε, αυτό που όπως είπε τίθεται «εκτός διαπραγμάτευσης και που αφορά στον κατώτατο μισθό, τις συντάξεις, την ανεργία κλπ, κατά το ήμισυ και παραπάνω θα χρηματοδοτηθεί, σύμφωνα με όσα ανέπτυξε ο κ.Τσίπρας, από το ΕΣΠΑ και το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Προφανώς δεν υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει σοβαρά ότι πρόκειται για τομείς στους οποίους η ΕΕ δεν έχει λόγο.
   Παράλληλα ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ το τόνισε πολλές φορές και με έμφαση: Η απόδραση από τα δεινά που διέρχεται ο ελληνικός λαός είναι μια διαδικασία που θα συνομολογηθεί σε συγκεκριμένα «φόρα»: Στην Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, στην Κομισιόν και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Εκεί θα πάω, εκεί θα μιλήσω, εκεί θα διαπραγματευτώ, εκεί θα επιτευχθεί η αναστροφή της σημερινής πολιτικής, υποστήριξε.
   Πρόκειται για το κρισιμότερο, θεωρούμε, σημείο των τοποθετήσεων του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Διότι εκεί είναι, στα «φόρα» της ΕΕ που - κατά τον κύριο Τσίπρα – θα αναβιώσει κάποιο είδος «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» (σσ: για να αναβιώσει οτιδήποτε, όμως, θα πρέπει να υποθέσουμε ότι κάποτε υπήρξε)…
   Εκεί είναι, στη Σύνοδο Κορυφής της Μέρκελ, του Ολάντ, του Ραχόι, του Κάμερον και του Κοέλιο, εκεί είναι, στην Κομισιόν του Γιούνγκερ, που – όπως λέει ο κ.Τσίπρας - θα χτιστούν οι «φιλολαϊκές» συμμαχίες με άλλες χώρες και πρωθυπουργούς (σσ: δυστυχώς σε εμάς διαφεύγει το όνομα και ενός έστω τέτοιου «φιλολαικού» πρωθυπουργού με τον οποίο θα συμμαχήσει ο κ.Τσίπρας…).
   Εκεί είναι, στην ΕΕ είναι, που – ο κ.Τσίπρας - διαπιστώνει ότι ήδη (!) δημιουργούνται ρωγμές (!) στο «τείχος του Βερολίνου» και, μάλιστα, με πολιορκητικό κριό… τον Ντράγκι και την ΕΚΤ αφού κατά τον κ.Τσίπρα συμβαίνει ακριβώς αυτό: «Σήμερα οι αναγκαίες ρωγμές στο τείχος του Βερολίνου επιχειρούνται από την ΕΚΤ» ήταν τα λόγια του (σσ: αν, πάντως, υποψιαστώ ότι ο «Δούρειος Ίππος» για την άλωση του «μερκελισμού» είναι ο πρώην αντιπρόεδρος της Goldman Sachs International, αν υποψιαστώ ότι ο Ντράγκι, ο «κύριος Goldman Sachs», δουλεύει για τα συμφέροντα των λαών, «τότε θα πεθάνω» που θα ‘λεγε και ο Λαζόπουλος…    
   Ο κ.Τσίπρας, κι εδώ βρίσκεται το νήμα που ένωσε δομικά στην τοποθέτησή του όλα τα «μικρά» και «μεγάλα» που εξήγγειλε: Συνέδεσε το μέλλον του ελληνικού λαού με την συμφωνία που θα επιτευχτεί με τους εταίρους στο πλαίσιο μιας κάποιας «δημοκρατικής ανασύνταξης της Ευρώπης». Αλλά αυτή η «δημοκρατικά» ανασυντασσόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η ίδια που έχει θέσει τους προϋπολογισμούς των μελών της - και αυτών που έχουν και των άλλων που δεν έχουν Μνημόνια - υπό την εποπτεία και την επιτήρηση των κανόνων και των δεικτών της χρηματιστικής ολιγαρχίας...
   Ο προεκλογικός και προγραμματικός λόγος που παρουσίασε ο κ.Τσίπρας θα περπατήσει, όπως ανέφερε, στο πλαίσιο  ενός «προοδευτικού δρόμου» που - κατά τον κ.Τσίπρα - «γίνεται πια συνείδηση στην Ευρώπη». Αλλά – και με το συμπάθιο - ο μόνος ορατός και πραγματικός δρόμος της ΕΕ είναι αυτός των 30 εκατομμυρίων ανέργων και των 100 εκατομμυρίων φτωχοποιημένων από τον Ατλαντικό μέχρι τα ελληνικά σύνορα. Δηλαδή απέχει κομματάκι από οτιδήποτε θα αποκαλούσαμε «προοδευτικό»…
   Όσα είπε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, τα ενέταξε σε ένα πλαίσιο «εμφανών αναπροσαρμογών» στις οποίες – κατά τον κ.Τσίπρα –  κινείται ή θα κινηθεί αυτό το περιλάλητο «ευρωπαϊκό πολιτικό κεκτημένο». Αλλά το μόνο «κεκτημένο» στο εσωτερικό της ΕΕ είναι ο αδυσώπητος νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης, που διαμορφώνει σχέσεις επιβολής του ισχυρού απέναντι στον αδύναμο τόσο στο εσωτερικό των κοινωνιών κάθε χώρας, όσο και στις σχέσεις των χωρών μεταξύ τους. Κι αυτό δεν αποτελεί καπρίτσιο της Μέρκελ. Είναι συστατικό στοιχείο του συστήματος που λέγεται «Καπιταλισμός». Και μάλιστα απολύτως αδιαπραγμάτευτο στοιχείο στο μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού που λέγεται «Ιμπεριαλισμός». Αυτά είναι στοιχειώδη πράγματα για όποιον μιλάει στο όνομα της Αριστεράς, όπως ο κ.Τσίπρας.
   Υπάρχουν τρεις ακόμα παρατηρήσεις:
   Πρώτον, η σημερινή κρίση δεν είναι η πρώτη στην ιστορία του καπιταλισμού. Και η ιστορία του καπιταλισμού που δεν είναι άλλη από την ιστορία των κρίσεών του, επιβεβαιώνει ότι την έξοδο από την κρίση του ο καπιταλισμός μπορεί να την πετύχει. Μόνο που η έξοδος από την καπιταλιστική κρίση ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι φιλολαϊκή, μέσα στον καπιταλισμό.
   Δεύτερον, το προηγούμενο μόνο από μικρόνοες θα μπορούσε να εκληφθεί σαν παρότρυνση «να περιμένουμε πρώτα να πέσει ο καπιταλισμός και μετά να αναμετρηθούμε με την ανθρωπιστική καταστροφή που ρημάζει την Ελλάδα». Στις συνθήκες που βιώνει ο ελληνικός λαός - και λόγω αυτών ακριβώς των συνθηκών – που τα λόγια του Λένιν απέναντι σε όσους υπόσχονται βελτιώσεις χωρίς, όμως, να σταματούν τους τεμενάδες στο καθεστώς που βαλτώνει το λαό, οι διαπιστώσεις του μπολσεβίκου ηγέτη ότι «σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού οι μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές ούτε σοβαρές» και ότι οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο, εδώ και τώρα, να «παλεύουν για βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά», ισχύουν χίλιες φορές.
   Τρίτον, οι διαρκείς αναφορές του κ.Τσίπρα στα ευήκοα ώτα που βρίσκουν οι θέσεις του στα ευρωενωσιακά «φόρα», το γεγονός ότι ο κ.Ντράγκι τον άκουσε να του εξηγεί το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και «δεν τον πέταξε έξω από το γραφείο του», εκτός από την ευγένεια του κ.Ντράγκι, ίσως να σημαίνει κάτι ακόμα: Το συνολικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ (που δεν θα καταργήσει τις αδικίες του Μνημονίου αλλά θα τις «αποκαταστήσει σταδιακά», που δεν θα αποκαταστήσει αλλά θα «επαναφέρει σταδιακά» μισθούς και συντάξεις) πόσο «διαχειρίσιμο» και «ενσωματώσιμο» είναι από εκείνους που προκαλούν την ανθρωπιστική καταστροφή στην Ελλάδα. Και που μόνο «αριστεροί» δεν είναι...
   Όποιος, λοιπόν, αποδέχεται να παίξει με τους κανόνες της ΕΕ για να την… «αλλάξει», που οτιδήποτε άλλο το θεωρεί «μονομερή ενέργεια» την οποία ξορκίζει και αποτάσσεται ως τακτική, όποιος δηλώνει ότι η θέση της Ελλάδας «δεν αμφισβητείται» μέσα σε οργανισμούς όπως η ΕΕ που έχουν δημιουργηθεί για να λειτουργούν με αυτούς τους κανόνες, τότε – και εδώ δεν κρίνουμε τις καλές ή κακές προθέσεις του οποιουδήποτε – θα βρεθεί υπόλογος είτε της αυταπάτης είτε των ψευδαισθήσεων τις οποίες εκουσίως ή ακουσίως διακονεί. Διότι, όπως σωστά λέει ο κ.Τσίπρας, «ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται».    

email: mpog@enikos.gr

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More