Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

31 Μαΐ 2016

«How the Other Half Lives»: Όταν η κοινωνική κριτική οδήγησε σε κοινωνική μεταρρύθμιση (φωτογραφίες)

Ελένη Τομπέα ­Απόδοση στα Ελληνικά­ Όταν ο Jacob August Riis μετανάστευσε στην Αμερική από τη Δανία το 1870, είχε μαζί του μονάχα μερικά ρούχα, 40 δολάρια δανεικά στην τσέπη του και ένα μενταγιόν με μία τρίχα από το κορίτσι που αγαπούσε. Θα πρέπει να ήταν δύσκολο για τoν 21­χρονο Riis, να φανταστεί ότι σε λίγα μόλις χρόνια, θα σχετιζόταν με ένα μελλοντικό Πρόεδρο, θα πρωτοπορούσε στο φωτορεπορτάζ και θα βοηθούσε στο να μεταρρυθμιστεί η οικιστική πολιτική στη Νέα Υόρκη. Ο Jacob Riis, ο οποίος πέθανε Μάϊο μήνα πριν από 100 χρόνια, αγωνίστηκε σκληρά τα πρώτα χρόνια του στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Jacob Riis, 1849­1914, (Museum of the City of New York)
 Ανίκανος να βρει μια σταθερή δουλειά, εργάστηκε ως αγρότης, σιδηρουργός, χτίστης, υλουργός και πωλητής και βιώσε τις χειρότερες πτυχές της αμερικανικής αστικής ζωής– εγκληματικότητα, ασθένειες, εξαθλίωση­σε ξενώνες και καταλύματα χαμηλού ενοικίου, που τελικά ενέπνευσαν τον νεαρό Δανό μετανάστη να αφοσιωθεί στην βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των κατωτέρων τάξεων της πόλης. Με λίγη τύχη και πολλή σκληρή δουλειά, βρήκε δουλειά ως δημοσιογράφος και το βήμα για να εκθέσει τα δεινά των κατώτερων κοινωνικών τάξεων.

 Τελικά, ο Riis έγινε δημοσιογράφος αστυνομικού ρεπορτάζ για την New York Tribune, καλύπτοντας μερικές από τις πιο δύσκολες περιοχές της πόλης με την μεγαλύτερη εγκληματικότητα, μια δουλειά που τον έκανε γνωστό και τον οδήγησε σε φιλία με τον αρχηγό της αστυνομίας Theodore Roosevelt, που προσφωνούσε τον Riis ως τον καλύτερο Αμερικανό που γνώριζε. Ο Riis γνώριζε πολύ καλά τι σημαίνει να υποφέρεις, να λιμοκτονείς και να είσαι άστεγος, και, αν και η στάση του ορισμένες φορές ήταν στάση εντυπωσιασμού και περιστασιακά παρεξηγήσιμη, είχε την ικανότητα όπως έλεγε ο Roosevelt «ένα μεγάλο δώρο να μπορεί να κάνει τους άλλους να δούν τι είδε και να αισθανθούν αυτό που ένιωσε .

 « Αλλά ο Riis ήθελε να δείξει κυριολεκτικά στον κόσμο ότι είχε δει. Έτσι, για να βοηθήσει τους αναγνώστες του να κατανοήσουν πραγματικά τους απάνθρωπους κινδύνους από τις γειτονιές των μεταναστών που ήξερε πολύ καλά, έμαθε tτην τέχνη της φωτογραφίας και άρχισε να παίρνει μια φωτογραφική μηχανή μαζί του στη νυχτερινή του περιπολία. Η πρόσφατη εφεύρεση της εποχής, η φωτογράφηση με φλας, βοήθησε στο να φωτογραφίζει στο σκοτάδι, στα συνωστισμένα καταλύματα, στα θλιβερά μπαρ και στις επικίνδυνες φτωχογειτονιές. Έτσι η πρωτοποριακή χρήση της φωτογράφησης με φλας έφερε στο φως ακόμη και τα πιο σκοτεινά μέρη της πόλης.

Οι εντυπωσιακές του συνθέσεις χρησιμοποιήθηκαν σε άρθρα, σε βιβλία και διαλέξεις και έγιναν ισχυρά εργαλεία για να πραγματοποιηθεί μια κοινωνική μεταρρύθμιση. Η διατριβή του Riis, μια κοινωνική κριτική του 1890, «How the Other Half Lives» γράφτηκε με την πεποίθηση πως «η εμπειρία κάθε ανθρώπου πρέπει να αξίζει κάτι στην Κοινότητα από την οποία την ανέσυρε, χωρίς να έχει σημασία τι εμπειρία μπορεί να ήταν αυτή, όσο αυτή αποκτήθηκε με αξιοπρεπή και έντιμη εργασία».

 Η ζωή στις χειρότερες φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης, τα τρομερά στατιστικά στοιχεία σχετικά με τη φτηνή διαβίωση και οι αναπαραγωγές των αποκαλυπτικών φωτογραφιών του, προκάλεσαν σοκ σε πολλούς κατοίκους της Νέας Υόρκης ­και το «How the Other Half Lives» είχε άμεση επιτυχία. Όχι μόνο πούλησε καλά, αλλά ενέπνευσε τον Ρούζβελτ να κλείσει τους χειρότερους ξενώνες και να ωθήσει τους κυβερνώντες της πόλης να προβούν σε μεταρρυθμίσεις και να επιβάλλουν πολιτικές στέγασης.

Lower East Side taylor shop. (Jacob A. Riis, © Bettmann/CORBIS

Mulberry Street, ca.1890. (Jacob A. Riis, Museum of the City of New York)

Madonna of the Slums, ca. 1890. (Jacob A. Riis, © Bettmann/CORBIS)
New York: Slum District, ca. 1890. (Jacob A. Riis, © Bettmann/CORBIS) 
A boy in a glass factory, ca.1890. (Jacob A. Riis, Museum of the City of New York)


Πηγή: smithsonianmag.com


Μουσική εκπαίδευση στην Κούβα, το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα στην Λατινική Αμερική!

Της Μυρσίνης Τσακίρη

 

 Students in Cuba receive more than 3,600 hours of high-quality music education over the course of 12 years of schooling. Arts and music are at the core of Cuba's renowned public education system.


Σύμφωνα με μια αποκαλυπτική έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας που κυκλοφόρησε πρόσφατα, και η οποία εξετάζει τα δημόσια εκπαιδευτικά συστήματα των χωρών της ηπείρου και τις κύριες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν, η Κούβα είναι η μόνη χώρα στην Λατινική Αμερική και στην Καραϊβική που προσφέρει ένα εκπαιδευτικό σύστημα υψηλής ποιότητας.
  Στην Λατινική Αμερική, οι εκπαιδευτικοί στην βασική εκπαίδευση (προσχολική, πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια) αποτελούν ένα ανθρώπινο κεφάλαιο των 7 εκατομμυρίων ανθρώπων, ή αλλιώς το 4% του εργατικού δυναμικού της.

Ο μισθός τους και οι συνθήκες εργασίας τους ποικίλλουν από περιοχή σε περιοχή ανά την ήπειρο. Συνήθως είναι κακοπληρωμένοι, και ως επί το πλείστον οι περισσότεροι είναι γυναίκες και ανήκουν στα μικρά κοινωνικά στρώματα.
Από την άλλη πλευρά, στην έκθεση τονίζεται ότι ο μέσος όρος των καθηγητών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής είναι πολύ πιο χαμηλός, γεγονός που αποτελεί το κύριο εμπόδιο στην περαιτέρω πρόοδο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην ήπειρο. Επιπλέον, το εκπαιδευτικό υλικό είναι ανεπαρκές, ιδιαίτερα όσον αφορά τις νέες τεχνολογίες πληροφοριών και επικοινωνίας.

Παράλληλα όμως και σύμφωνα με το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ίδρυμα, "οποιαδήποτε σχολή της περιοχής μπορεί να θεωρηθεί υψηλής ποιότητας και είναι ικανή να συγκριθεί με τα παγκόσμια πρότυπα", με αξιοσημείωτο το παράδειγμα της Κούβας.

Η Παγκόσμια Τράπεζα επισημαίνει ότι "το σχολικό σύστημα της Κούβας παρουσιάζει αυξημένες ή τουλάχιστον κατάλληλες παραμέτρους, ισχυρό ακαδημαϊκό ταλέντο, υψηλούς μισθούς και υψηλή επαγγελματική αυτονομία με αποτέλεσμα να χαρακτηρίζεται ως ένα από τα πιο αποτελεσματικά εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο, όπως αυτά της Φινλανδίας, της Σιγκαπούρης, της Σαγκάης, της Δημοκρατίας της Κορέας, της Ελβετίας, της Ολλανδίας και του Καναδά."
Πράγματι, μόνο η Κούβα, όπου η εκπαίδευση υπήρξε μια κορυφαία προτεραιότητα από το 1959, διαθέτει ένα αποτελεσματικό σύστημα εκπαίδευσης και ανώτερων σχολών. Το έθνος αυτό της Καραϊβικής δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις αναπτυγμένες χώρες.
Να σημειωθεί πως δεν είναι η πρώτη φορά που η Παγκόσμια Τράπεζα επαινεί το εκπαιδευτικό σύστημα της Κούβας. Σε προηγούμενη έκθεση της, η οργάνωση υπενθύμιζε την υπεροχή του κοινωνικού συστήματος του νησιού.

"Η Κούβα είναι διεθνώς αναγνωρισμένη για τα επιτεύγματά της στους τομείς της εκπαίδευσης και της υγείας. [...] Από την Κουβανική Επανάσταση το 1959 και μέχρι σήμερα, η χώρα έχει δημιουργήσει ένα σύστημα κοινωνικής πρόνοιας που εγγυάται την δωρεάν πρόσβαση όλων των πολιτών της στην εκπαίδευση και στην υγειονομική περίθαλψη. [...]  Άλλο επίτευγμα του νησιού είναι η εξάλειψη ορισμένων ασθενειών, η προσφορά ασφαλούς νερού και διάφορα άλλα βασικά για τη δημόσια υγεία. η Κούβα έχει έναν από τους χαμηλότερους δείκτες σε ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας στην περιοχή και έναν από τους μεγαλύτερους σε προσδόκιμο ζωής. [...]"

Με μια μόνο ματιά στους κοινωνικούς δείκτες της Κούβας, μπορεί κανείς να συμπεράνει και μόνος του ότι υπάρχει μια διαρκής ανάπτυξη και εξέλιξη στο νησί, ιδίως από το 1960 έως το 1980. Αρκετοί μάλιστα από αυτούς του δείκτες, όπως του προσδόκιμου ζωής και της βρεφικής θνησιμότητας, εξακολουθούσαν να βελτιώνονται και κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης στη χώρα, την δεκαετία του '90.

Δεν χρειάζεται, πιστεύω, να αναφέρουμε ότι κατά την διάρκεια όλων αυτών των ετών - από την Επανάσταση μέχρι και σήμερα ακόμα - η Κούβα εξακολουθεί να δέχεται οικονομική πολιορκία από τις Ηνωμένες Πολιτείες, μέσω του εμπάργκο που της έχουν επιβάλλει.
barbudosdesierramaestra.blogspot.gr

Ούρσουλα Λε Γκεν: «Αν δεν αντισταθείς, είσαι συνεργός»…

λεγκεν
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μινωτάκης
Η Ούρσουλα Λε Γκεν μιλάει για την εξουσία, την καταπίεση, την ελευθερία και το πώς η ευφάνταστη αφήγηση ιστοριών διευρύνει τον ορίζοντα του εφικτού*.
«Δεν θα κατανοήσουμε την αδικία που ζούμε, αν δεν μπορούμε να φανταστούμε την δικαιοσύνη. Δεν θα είμαστε ελεύθεροι αν δεν μπορούμε να φανταστούμε την ελευθερία. Δεν μπορούμε να αξιώνουμε να κατακτήσει την δικαιοσύνη και την ελευθερία κάποιος που δεν είχε την ευκαιρία να τις φανταστεί ως εφικτές».
«Πρέπει πάντα να διαλέγεις πλευρά» παρότρυνε ο Ελί Βίζελ στην εντυπωσιακή ομιλία του για την αποδοχή του βραβείου Νόμπελ. «Η ουδετερότητα βοηθάει τον καταπιεστή, ποτέ το θύμα. Η σιωπή ενθαρρύνει το βασανιστή, ποτέ το βασανιζόμενο». Ωστόσο, κομμάτι της ανθρώπινης τραγωδίας είναι το γεγονός, ότι παρά τις καλές προθέσεις μας και τα φλογερά ιδανικά μας, συχνά επαναπαυόμαστε στην ουδετερότητα μπροστά στην αδικία, είτε από φόβο για τη δική μας σταθερότητα είτε από έλλειψη εμπιστοσύνης στην ικανότητά μας να κάνουμε τη διαφορά, είτε λόγω του πιο καταστρεπτικού ελαττώματος της ψυχής, το δικέφαλο φίδι του κυνισμού και της απάθειας. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να απεγκλωβιστούμε από την παθητικότητα που εκλογικεύουμε με τόση τέχνη, ενθυμούμενοι ότι «η αδικία, οπουδήποτε και αν συμβαίνει, απειλεί τη δικαιοσύνη παντού»** και να κατακτήσουμε μία τέτοια επίγνωση με θάρρος και φαντασία;
Αυτό το ζήτημα εξετάζει η Ούρσουλα Λε Γκεν (γεννημένη 21 Οκτωβρίου του 1929) σε ένα από τα πολλά εξαιρετικά κομμάτια του έργου της «The Wave in the Mind: Talks and essays on the Writer, the Reader and the Imagination» (σσ δεν έχει εκδοθεί στα ελληνικά). Πρόκειται για ένα θησαυρό νηφάλιας και ζεστής σοφίας σε θέματα τόσο ετερόκλητα και ουσιαστικά όπως το φύλο, ο ιερός χαρακτήρας των δημόσιων βιβλιοθηκών, η μαγεία της πραγματικής ανθρώπινης συζήτησης και για το τί πραγματικά σημαίνει ομορφιά.
Σε ένα εξυψωτικό και ευχάριστα προκλητικό δοκίμιο της συλλογής με τίτλο «A War Without End», το οποίο η Λε Γκεν περιγράφει ως «σκέψεις, γραμμένες κατά διαλλείματα για την καταπίεση, την επανάσταση και τη φαντασία» γράφει :
«Η χώρα μου δημιουργήθηκε από μία επανάσταση και σχεδόν καταστράφηκε από μία άλλη. Η πρώτη επανάσταση αποτελούσε μία διαμαρτυρία ενάντια στην ενοχλητική, ηλίθια αλλά σχετικά ήπια κοινωνική και οικονομική εκμετάλλευση. Ηταν σχεδόν απόλυτα επιτυχής. Πολλοί από αυτούς που πραγματοποίησαν την πρώτη επανάσταση εφάρμοσαν την πιο ακραία μορφή οικονομικής εκμετάλλευσης και οικονομικής καταπίεσης: Ηταν δουλέμποροι. Η δεύτερη αμερικάνικη επανάσταση, ο Εμφύλιος Πόλεμος, ήταν μία προσπάθεια να διατηρηθεί η δουλεία. Ηταν εν μέρει επιτυχής. Ο θεσμός καταργήθηκε αλλά ο τρόπος σκέψης του αφέντη και ο τρόπος σκέψης του δούλου ακόμα επηρεάζουν πολλές από τις σκέψεις στην Αμερική».
Ούρσουλα Λε Γκεν2
Όταν αυτές οι κυρίαρχες αφηγήσεις ενσωματώνονται τόσο βαθιά σε μία κοινωνία, όπως θεωρεί η Λε Γκεν, ακόμα και αυτοί που υφίστανται την καταπίεσή τους, καταλήγουν να τις εσωτερικεύουν. Σκέφτομαι τον Τζέιμς Μπάλντουιν, ο οποίος σε μία τρομερή συνέντευξή του με την Νίκη Τζιοβάνι τόνισε: «Αυτό που σου κάνει ο κόσμος, αν το κάνει για αρκετό διάστημα και αρκετά αποτελεσματικά, αρχίζεις να το κάνεις στον εαυτό σου. Γίνεσαι προδότης, ένας συνεργός των δολοφόνων σου, επειδή πιστεύεις τα ίδια με αυτούς».
Περνώντας στο θέμα της αντίστασης στην καταπίεση, η Λε Γκεν επικαλείται τα αξιομνημόνευτα λόγια της ποιήτριας και πρώην σκλάβου Phillis Wheatley, η οποία έγραψε το 1774: «Σε κάθε ανθρώπινο ζώο, ο άνθρωπος έχει ενσταλάξει μία αρχή την οποία λέμε Αγάπη για την Ελευθερία· δεν ανέχεται την καταπίεση και διψάει για σωτηρία».
Η Λε Γκεν εξετάζει το ανησυχητικό παράδοξο στην καρδιά αυτής της μόνιμης αλήθειας: «Ό,τι είναι καλό στους θεσμούς και την πολιτική της χώρας μου βασίζεται σε αυτήν την αλήθεια. Ωστόσο βλέπω ότι παρόλο που αγαπάμε την ελευθερία, είμαστε τις περισσότερες φορές ανεκτικοί απέναντι στην καταπίεση και αρνούμαστε ακόμα και την απελευθέρωση. Βλέπω ένα κίνδυνο στο να επιμένουμε ότι η αγάπη μας για την ελευθέρια πάντα ξεπερνάει οποιαδήποτε δύναμη ή αδράνεια μας κρατάει από το να αντισταθούμε στην καταπίεση και να αναζητήσουμε την απελευθέρωση. Αν αρνηθώ ότι ισχυροί, έξυπνοι και ικανοί άνθρωποι θα αποδεχθούν και όντως αποδέχονται την καταπίεση, τότε χαρακτηρίζω τους καταπιεζόμενους ως αδύναμους, χαζούς και ανίκανους.
»Αν είναι αλήθεια ότι οι ανώτεροι άνθρωποι αρνούνται να τους αντιμετωπίζουν ως κατώτερους, τότε αυτό θα συνεπάγονταν ότι αυτοί που είναι χαμηλά στην κοινωνική ιεραρχία είναι όντως κατώτεροι, καθώς, αν ήταν ανώτεροι θα εξεγείρονταν. Αφ’ ης στιγμής αποδέχονται μία κατώτερη θέση, είναι όντως κατώτεροι. Αυτό είναι το βολικό ταυτολογικό επιχείρημα του δουλεμπόρου, αυτού που έχει κοινωνικά αντιδραστικές απόψεις, του ρατσιστή και του μισογύνη.»
Αντιπαρατιθέμενη με τις απόψεις του Κίρκεγκωρ σχετικά με την ισχύ της μειονότητας, η Λε Γκεν ελέγχει με βάση την πραγματικότητα την κατανομή της εξουσίας καθ” όλη την ανθρώπινη ιστορία:
«Η κυρίαρχη τάξη είναι πάντα μικρή σε αριθμό και τα κατώτερα στρώματα μεγάλα, ακόμα και σε μία κοινωνία με κάστες. Οι φτωχοί πάντα ξεπερνούν κατά πολύ τους πλούσιους. Αυτοί που ασκούν την εξουσία είναι πάντα λιγότεροι έναντι αυτών επί των οποίων ασκείται. Οι ενήλικοι άνδρες κρατούν τις ανώτερες θέσεις σχεδόν σε όλες τις κοινωνίες παρόλο που αριθμητικά είναι λιγότεροι από τις γυναίκες και τα παιδιά. Οι κυβερνήσεις και οι θρησκείες επικυρώνουν και διατηρούν την ανισότητα, την κοινωνική ιεραρχία, τη διαφορά μεταξύ των φύλων και τα προνόμια, είτε καθολικά είτε με επιλεκτικό τρόπο.
Οι περισσότεροι άνθρωποι, στα περισσότερη μέρη του κόσμου, στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας, κατέχουν κατώτερες κοινωνικές θέσεις. Και οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμα και σήμερα, ακόμα και στον “ελεύθερο κόσμο”, ακόμα και στη “χώρα της ελευθερίας”, θεωρούν ότι αυτή η τάξη πραγμάτων ή συγκεκριμένες πλευρές αυτής, είναι φυσικές, αναγκαίες και δεν υπόκεινται σε αλλαγές. Θεωρούν ότι τα πράγματα ήταν πάντα έτσι και συνεπώς έτσι πρέπει να είναι. Αυτό μπορεί να είναι είτε πεποίθηση είτε άγνοια. Συχνά είναι και τα δύο.
Στη διάρκεια των αιώνων, οι περισσότεροι άνθρωποι με κατώτερη κοινωνική θέση δεν μπορούσαν να γνωρίζουν ότι ένας άλλος τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας έχει υπάρξει ή θα μπορούσε να υπάρχει, ότι η αλλαγή είναι εφικτή. Μόνο όσοι βρίσκονταν στις ανώτερες θέσεις γνώριζαν αρκετά ώστε να το κατανοούν αυτό και η εξουσία και τα προνόμιά τους είναι αυτά που θα διακυβεύονταν αν άλλαζε η τάξη πραγμάτων».
Αλλά και πέρα από την κοινοτοπία ότι όσοι κατέχουν την εξουσία είναι πιο κατάλληλοι γι αυτήν, η Λε Γκεν ισχυρίζεται ότι μία βαθύτερη αδυναμία στην ηθική φαντασία διατηρεί τις καταπιεστικές δομές εξουσίας στη θέση τους. Γράφει τα εξής:
«Έχουμε έναν καλό λόγο να είμαστε προσεκτικοί, να είμαστε ήσυχοι, να μην κουνάμε πολύ τη βάρκα. Διακυβεύεται η ειρήνη και η άνεσή μας. Το διανοητικό και ηθικό πέρασμα από την άρνηση της αδικίας μέχρι τη συνειδητοποίηση της συνοδεύεται συνήθως από μεγάλο κόστος. (…) Η τελευταία φράση του ινδικού έπους Μαχαβαράτα λέει ότι “σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να πετύχω ένα στόχο πέρα από την ικανότητά μου”. Είναι πιθανό ότι η δικαιοσύνη, μία ανθρώπινη ιδέα, είναι ένας στόχος πέρα από τις ανθρώπινες ικανότητες. Είμαστε καλοί στο να επινοούμε πράγματα που δεν υπάρχουν.
Πιθανώς η ελευθερία μπορεί να κατακτηθεί μέσα από ανθρώπινους θεσμούς αλλά πρέπει να παραμείνει μία ιδιότητα του μυαλού ή του πνεύματος που δεν εξαρτάται από τις περιστάσεις, ένα θείο δώρο…
Το πρόβλημά μου με αυτή τη θέση είναι ότι απαξιώνει το γεγονός η δουλειά και η περίσταση ενθαρρύνουν την θεσμική αδικία που καθιστά απρόσιτο το θείο δώρο. Σε ένα παιδί δύο χρονών που πεθαίνει από την πείνα ή από χτυπήματα ή από βομβαρδισμούς δεν του χορηγήθηκε πρόσβαση στην ελευθερία, ούτε κάποιο θείο δώρο, υπό καμία έννοια που να μπορώ να καταλάβω. Μπορούμε να κατακτήσουμε μέσα από τις προσπάθειες μας μία ατελή δικαιοσύνη, μία περιορισμένη ελευθερία. Καλύτερα έτσι παρά καθόλου. Ας κρατήσουμε γερά αυτή την αρχή, την αγάπη της Ελευθερίας για την οποία μίλησε η απελευθερωμένη σκλάβος, η ποιήτρια».
Επαναλαμβάνοντας τον ισχυρισμό της Σούζαν Σόνταγκ ότι «το θάρρος είναι τόσο μεταδοτικό όσο ο φόβος», η Λε Γκεν εξετάζει την αναπόδραστα περίπλοκη διαδικασία συνειδητοποίησης και δράσης μέσα από την οποία αντιμετωπίζεται η αδικία :
«Το πέρασμα από την άρνηση της αδικίας στην αναγνώρισή της δεν μπορεί να αναιρεθεί. Τα μάτια δεν ξεχνούν αυτό που είδαν. Όταν αντιληφθείς την αδικία, δεν μπορείς ποτέ ξανά καλή τη πίστει να αρνηθείς την καταπίεση και να υπερασπιστείς τον καταπιεστή. Αυτό που ήταν αφοσίωση πριν, τώρα γίνεται προδοσία. Από δω και στο εξής, αν δεν αντισταθείς, είσαι συνεργός. Αλλά υπάρχει μία μέση οδός ανάμεσα στην άμυνα και την επίθεση, μία οδός ευέλικτης αντίστασης, ένα πεδίο που είναι ανοιχτό στην αλλαγή. Δεν είναι εύκολο να το βρει κανείς ή να ζήσει εντός του».
Ούρσουλα Λε Γκεν3
Στοχαζόμενη τον ισχυρισμό της Οντρ Λορντ ότι «κανείς δεν μπορεί να διαλύσει το σπίτι του αφέντη με τα δικά του εργαλεία», φράση που η Λε Γκεν θεωρεί μία «πλούσια και επικίνδυνη» μεταφορά, γράφει:
«Η εξουσία όχι μόνο διαφθείρει, αλλά εθίζει. Η εργασία γίνεται καταστροφή. Τίποτα δεν οικοδομείται. Οι κοινωνίες αλλάζουν και με και χωρίς βία. H επαναδημιουργία είναι εφικτή. Η οικοδόμηση είναι εφικτή. Τί εργαλεία έχουμε για να οικοδομήσουμε πέρα από σφυριά, καρφιά, πριόνια, εκπαίδευση, να μάθεις να σκέφτεσαι, να έχεις ικανότητες μάθησης;».
Με μία διάθεση που θυμίζει την υπέροχη σκέψη του μεγάλου βιολοντσελίστα Πάου Καζάλς για «τη δημιουργία ενός κόσμου αντάξιου των παιδιών του», η Λε Γκεν προσθέτει:
«Υπάρχουν όντως εργαλεία που δεν έχουν εφευρεθεί, που πρέπει εμείς να εφεύρουμε προκειμένου να χτίσουμε το σπίτι που θέλουμε να ζήσουν τα παιδιά μας; Μπορούμε να προχωρήσουμε πέρα από όσα ξέρουμε μέχρι σήμερα ή όσα ήδη γνωρίζουμε μας εμποδίζουμε να μάθουμε όσα έχουμε ανάγκη; Το να μάθουμε τί έχουν να διδάξουν οι έγχρωμοι άνθρωποι, οι γυναίκες, οι φτωχοί το να αποκτήσουμε την αναγκαία γνώση, σημαίνει να ξεχάσουμε όλη τη γνώση των λευκών, των ανδρών, των ισχυρών;»
Το πιο ισχυρό εργαλείο, ισχυρίζεται η Λε Γκεν, είναι η φαντασία. Η ικανότητα και η διάθεση να φανταστείς εναλλακτικές στην πραγματικότητα όπως την ξέρουμε, είναι πάντα το πρώτο βήμα προς το να καταστήσεις εφικτές, διαφορετικές και καλύτερες πραγματικότητες. Αναδεικνύει την αφήγηση ως την πιο ισχυρή χρήση της φαντασίας για την επέκταση του εφικτού:
«Η Ουτοπία και η Δυστοπία είναι μέρη που υπάρχουν διανοητικά. Γράφω από πάθος και παιχνιδιάρικη διάθεση. Οι ιστορίες μου δεν είναι ούτε καμπανάκια κινδύνου ούτε σχεδιαγράμματα για το τί πρέπει να κάνουμε. Νομίζω ότι οι περισσότερες είναι κωμωδίες των ανθρώπινων τρόπων, μας υπενθυμίζουν την τεράστια ποικιλία τρόπων με τους οποίους επιστρέφουμε στο ίδιο μέρος και επικροτούν αυτή την ποικιλία μέσα από την εφεύρεση ακόμα περισσότερων εναλλακτικών και πιθανοτήτων. (…) Για εμένα το πιο σημαντικό πράγμα δεν είναι να προσφέρεις κάποια συγκεκριμένη ελπίδα βελτίωσης, αλλά να προσφέρεις μία φανταστική αλλά πειστική εναλλακτική πραγματικότητα, να ταρακουνήσει το μυαλό μου και το μυαλό του αναγνώστη από την τεμπέλικη και άτολμη συνήθεια να σκέφτεται ότι ο τρόπος που ζούμε τώρα είναι ο μόνος τρόπος που μπορούν να ζήσουν οι άνθρωποι. Αυτή η αδράνεια επιτρέπει στους θεσμούς της αδικία να συνεχίζουν να υπάρχουν χωρίς να αμφισβητούνται.
Η φαντασία και η επιστημονική φαντασία στην ίδια τη σύλληψή τους προσφέρουν εναλλακτικές στον παρόντα, υπαρκτό κόσμο του αναγνώστη. Νεότεροι άνθρωποι, σε γενικές γραμμές, υποδέχονται θετικά τέτοιου είδους ιστορίες επειδή μέσα από το σθένος και την προθυμία τους για εμπειρίες αποδέχονται θετικά τις εναλλακτικές, τις πιθανότητες, την αλλαγή. Έχοντας φτάσει να φοβούνται ακόμα και την φαντασία της πραγματικής αλλαγής, πολλοί ενήλικες αρνούνται όλη τη φανταστική λογοτεχνία και είναι υπερήφανοι με το ότι δεν βλέπουν τίποτα πέρα από αυτό που γνωρίζουν ή νομίζουν ότι γνωρίζουν».
Με μία διάθεση που απηχεί τις όμορφες σκέψεις της Σούζαν Σονταγκ σχετικά με την αφήγηση και το τί σημαίνει να είναι κανείς ηθικός άνθρωπος, η Λε Γκεν εξετάζει το καθήκον της αφήγησης φανταστικών ιστοριών και την ουσιαστική ανταμοιβή που αυτό φέρει:
«Η άσκηση της φαντασίας είναι επικίνδυνη για όσους επωφελούνται από τον τρόπο που είναι τα πράγματα επειδή έχει τη δύναμη να δείξει ότι αυτή η κατάσταση δεν είναι μόνιμη, δεν είναι καθολική, δεν είναι αναγκαία. Κατέχοντας την πραγματική, αν και περιορισμένη, δύναμη να θέσει υπό αμφισβήτηση τους κατεστημένους θεσμούς, η λογοτεχνία του φανταστικού έχει επίσης και την ευθύνη για αυτή τη δύναμη. O παραμυθάς είναι ο τελάλης της αλήθειας (…).
Δεν θα κατανοήσουμε την αδικία που ζούμε, αν δεν μπορούμε να φανταστούμε τη δικαιοσύνη. Δεν θα είμαστε ελεύθεροι αν δεν μπορούμε να φανταστούμε την ελευθερία. Δεν μπορούμε να αξιώνουμε να κατακτήσει τη δικαιοσύνη και την ελευθερία κάποιος που δεν είχε την ευκαιρία να τις φανταστεί ως εφικτές».
* brainpickings.org
** Μάρτιν Λούθερ Κινγκ


Πηγή:toperiodiko

Μια νύχτα στην Ακρόπολη…

Τη νύχτα της 30ης προς 31η Μάη του 1941, μέσα στη βαθιά Κατοχή, πριν από ακριβώς 75 χρόνια, ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας κατεβάζουν τη μισητή σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό από την Ακρόπολη.
    Ανάμεσα στις άλλες μαρτυρίες για τα γεγονότα εκείνης της βραδιάς, συγκλονιστική είναι η περιγραφή του ίδιου του Λάκη Σάντα, αυτού του σεμνού αγωνιστή, στο βιβλίο του «Μια νύχτα στην Ακρόπολη…» (εκδόσεις «Βιβλιόραμα»). 
    Ποιός Έλληνας δεν είναι περήφανος για εκείνη την πράξη;
    Ναι, αλλά τότε υπήρχαν και εκείνοι που έλεγαν αυτά: 
«Δεν είναι δυνατόν να ήσαν άνθρωποι με σώας τας φρένας αυτοί που υπηξαίρεσαν εν ώρα νυκτός, την Γερμανικήν σημαίαν, η οποία εκυμάτιζεν, επί της Ακροπόλεως, παραπλεύρως της Εθνικής μας Σημαίας. (…) Διότι μόνον παράφρονες ή όργανα ξένης προπαγάνδας ημπορούσαν να διαπράξουν μιαν τόσο επαίσχυντο (…) πράξιν (…).  Το Ελληνικό Έθνος αποδέχθη την σημαίαν του Νέου Ράιχ, που δημιούργησεν η μεγαλοφυής διάνοια του Αδόλφου Χίλτερ, ως σημαίαν ενός υπό πάσαν άποψιν μεγάλου και ανέκαθεν φίλου προς την Ελλάδα λαού, ως εν σύμβολον αποκαταστάσεως μιας ειρηνικής περιόδου, ως εν σύμβολον δικαιοσύνης (…) και πολιτισμού. Και είναι βέβαιον ότι αν ο δράσται του εγκλήματος της, περιήχοντο εις χείρας του ελληνικού λαού, θα λυντσάροντο από αυτόν τον ίδιον ως εχθροί της πατρίδος μας».

Η εφημερίδα «Βραδυνή» της 1ης Ιουνίου 1941 καταγγέλλει σαν «παράφρονες ή όργανα ξένης προπαγάνδας» αυτούς που κατέβασαν την χιτλερική σημαία η οποία αξίζει «την προσήκουσαν τιμήν και τον ειλικρινή σεβασμόν»…

    Μέσα στη ναζιστική σκλαβιά ορθώθηκε το ανάστημα του αδούλωτου λαού για την αποτίναξη του φασιστικού ζυγού, για την εθνική απελευθέρωση και την αναδημιουργία της Ελλάδας.
    Ο λαός ακολούθησε το δικό του μεγαλειώδη δρόμο, τον αγώνα της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης, όπως τον είχε περιγράψει ήδη από την έναρξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου – μέσα από τα μπουντρούμια της Ασφάλειας – ο Νίκος Ζαχαριάδης στο ιστορικό του πρώτο γράμμα της 31 Οκτώβρη 1940:
    «Προς το λαό της Ελλάδας
Ο φασισμός του Μουσσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι έλληνες παλαίβουμε για τη λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες. Ο λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό, ενάντια στο φασισμό του Μουσσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και Ο ΚΑΘΕ ΒΡΑΧΟΣ, Η ΚΑΘΕ ΡΕΜΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΚΑΛΥΒΑ ΜΕ ΚΑΛΥΒΑ, Η ΚΑΘΕ ΠΟΛΗ, ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΣΠΙΤΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΦΡΟΥΡΙΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ.
Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα (…)»
Και το γράμμα του Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ κατέληγε:
«Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι, μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση και από κάθε εκμετάλλευση, μ' ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό.
Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θάναι νίκη της Ελλάδας και του λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας».
    Ο λαός μας, αρνούμενος την καταχνιά της κατοχής που πλάκωσε τη χώρα τον Απρίλη του ’41, πιάνοντας το νήμα του ‘21, απειθαρχώντας στα κελεύσματα της συνθηκολόγησης, χωρίς να διαπραγματευτεί τίποτα από την τιμή και την Ιστορία του, τράβηξε το δρόμο του μεγαλείου και της θυσίας, όπως ακριβώς περιγραφόταν σε εκείνο το πανό του ΕΑΜ:
«Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα»       
    Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι υπήρχαν και εκείνοι οι προσκυνημένοι, τα ελληνόφωνα όργανα του κατακτητή, τα φασιστικά Τάγματα Ασφαλείας και της θηριωδίας, προς τα οποία επιδαψίλευαν δάφνες ο Χίτλερ και ο Χίμλερ:
    Το κατέβασμα του αγκυλωτού από την Ακρόπολη ήταν και είναι πράξη υψιστου συμβολισμού. Ημέρα μνήμης και τιμής για τους πραγματικούς πατριώτες, τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού που έδωσαν τον αγώνα για το ψωμί, την τιμή και τη λευτεριά. Και ο όρκος τους ήταν αυτός:
   «Εγώ, παιδί του Ελληνικού Λαού, ορκίζομαι ν’ αγωνιστώ πιστά στις τάξεις του ΕΛΑΣ για το διώξιμο του εχθρού από τον τόπο μας, για τις ελευθερίες του Λαού μας, κι ακόμα, να είμαι πιστός και άγρυπνος φρουρός προστασίας στην περιουσία και το βιός του αγρότη. Δέχομαι προκαταβολικά και την ποινή του θανάτου αν ατιμάσω την ιδιότητά μου ως πολεμιστής του Έθνους και του λαού και υπόσχομαι να δοξάσω και να τιμήσω το όπλο που κρατώ και να μην το παραδώσω εάν δεν ξεσκλαβωθεί η Πατρίδα μου και δεν γίνει ο Λαός νοικοκύρης στον τόπο του» (Ο Όρκος της πρώτης αντάρτικης ομάδας του ΕΛΑΣ στη Ρούμελη που έγραψε ο Άρης Βελουχιώτης και δόθηκε το 1942 στη Γραμμένη Οξιά).
    Αλλά και τότε δεν έλειψαν εκείνοι που βρέθηκαν απέναντι στον ελληνικό λαό. Εκείνοι που βγήκαν από τις τάξεις του φασιστικού και δολοφονικού μεταξικού καθεστώτος, από τις τάξεις εκείνων που διόρισαν πρωθυπουργό τον Μεταξά το 1936, τους απόντες από το μεγαλειώδες «Όχι» του ελληνικού λαού στα βουνά, στις πόλεις και τα χωριά. Υπήρχαν οι δοσίλογοι και οι μαυραγορίτες, οι γερμανοτσολιάδες και οι ταγματασφαλίτες.
    Αυτοί που όταν ο ελληνικός λαός πολεμούσε και απελευθέρωνε τη χώρα από τους κατακτητές, εκείνοι έδιναν τον παρακάτω όρκο:
«Ορκίζομαι εις τον Θεόν τον άγιον τούτον όρκον, ότι θα υπακούω απολύτως ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΤΑΓΑΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΟΥ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΧΙΤΛΕΡ. Θα εκτελώ πιστώς απάσας τας ανατεθεισομένας μοι υπηρεσίας και θα υπακούω άνευ όρων εις τας διαταγάς των ανωτέρων μου. Γνωρίζω καλώς, ότι διά μίαν αντίρρησιν εναντίον των υποχρεώσεών μου, τας οποίας διά του παρόντος αναλαμβάνω, θέλω τιμωρηθή ΠΑΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ».
(Ο Όρκος των Ταγμάτων Ασφαλείας)…
    Η τιμή, λοιπόν, για εκείνους που ‘έδωσαν τη ζωή τους για την τιμή και την λευτεριά αυτού του τόπου, πάει χέρι – χέρι με την αιώνια καταισχύνη που θα κουβαλάνε όσοι πρόδωσαν κι όσοι προσπαθούν να κρύψουν την απουσία των προγόνων τους και τη δική τους πίσω από την «αθώα» φρασούλα: «Τότε όλοι οι Έλληνες ήταν “ένα”»….                   
    Ε, όχι βέβαια!
  • Ο ελληνικός λαός που πολεμούσε τους Γερμανούς στις πόλεις και στα βουνά, σε σχέση με τους άλλους, εκέινους που είχαν πάρει τον «πατριωτισμό» τους - μαζί με το χρυσό της χώρας – και τον είχαν φυγαδεύσει στα ασφαλέστατα «χαρακώματα» του Καΐρου και του Λονδίνου, δεν είναι «ένα», είναι «δυο – και μάλιστα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους – πράγματα». 
  • Ήταν άλλο πράγμα το ΕΑΜ κι άλλο εκείνοι που συνεργάστηκαν με τον Χίτλερ, οι δοσίλογοι, οι ταγματασφαλίτες και οι γερμανοντυμένοι. Στους οποίους, αν και προδότες, οι του Καΐρου και του Λονδίνου, όταν επέστρεψαν, στο πλαίσιο της «εθνικής τους ενότητας», επιδαψίλευσαν τιμές και αξιώματα..
  •  Άλλο πράγμα οι εκτελεσμένοι στον τοίχο της Καισαριανής κι άλλο πράγμα οι «Τσολάκογλου» και οι «Ραλληδες». Άλλο πράγμα ο Έκτωρ Τσιρονίκος, ο  δοσίλογος και συνεργάτης των Γερμανών επί Κατοχής. Ο αντιπρόεδρος στη γερμανοδιορισμένη «κυβέρνηση» του Ιωάννη Ράλλη, της κυβέρνησης δηλαδή των γερμανοτσολιάδωνπου ίδρυσε τα «Τάγματα Ασφαλείας». Κάτι τέτοιοι σαν τον Τσιρονίκο, με τέτοια «πατριωτική» προϋπηρεσία, είναι που απαρτίζουν τους «ήρωες» της Χρυσής Αυγής. Έτσι, στο περιοδικό της Χρυσής Αυγής, στη δεύτερη σελίδα, μέσα σε ειδικό πλαίσιο ώστε να τονίζεται ευδιάκριτα ο ναζισμός τους, δημοσιεύτηκε κείμενο (τεύχος Δεκέμβρη 1983) υπό τον τίτλο «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ», το οποίο καταλήγει ως εξής: «Γιατί ΕΜΕΙΣ, μόνο ΕΜΕΙΣ είμαστε ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, μελλοντικοί ανατροπείς της διαφθοράς, μελλοντικοί Δημιουργοί της Πολιτείας του Ήλιου, της Πολιτείας του Ελληνικού Μεγαλείου, της ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ». Η υπογραφή του εν λόγω δημοσιεύματος (και μάλιστα με κεφαλαία γράμματα) είναι: «ΕΚΤΩΡ ΤΣΙΡΟΝΙΚΟΣ».
  • Άλλο πράγμα αυτοί που έδωσαν την ψυχή, την καρδιά και το αίμα τους για τη λευτεριά της Ελλάδας και για τη σωτηρία του λαού, κι άλλο οι μαυραγορίτες, τα κόμματά τους και οι εφημερίδες που έφταναν να δίνουν ακόμα και το παράγγελμα των εκτελεστικών αποσπασμάτων (!), αυτοί που κράδαιναν ενάντια στο μεγαλειώδες κίνημα της Αντίστασης τη «νομιμότητα» του κατακτητή και των ντόπιων οργάνων του και έγραφαν: 
    «Καλώς συνετάγη ο νόμος που τιμωρεί με θάνατο τους Έλληνες υπηκόους όσοι μετέχουν σε πολεμικές εχθροπραξίες κατά των Γερμανών» («Καθημερινή», 1/6/1941).                  
  • Άλλο πράγμα ήταν αυτοί που πολεμούσαν και τραγουδούσαν «το ΕΑΜ μας έσωσε απ' τη πείνα, θα μας σώσει κι από τη σκλαβιά» κι άλλο πράγμα οι «παπατζήδες» που (στις 2-5-1944) σε ομιλία τους στην Αλεξάνδρεια, παρουσία των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, έκαναν λόγο για τη «βρωμιά του ΕΑΜ»!
  • Άλλο πράγμα ήταν αυτοί που πολέμησαν τον Χίτλερ και με τα ίδια όπλα πολέμησαν τον Τσόρτσιλ και τον Βαν Φλιτ, κι άλλο εκείνοι που για να καταπνιγεί κάθε εγχείρημα λαϊκής κυριαρχίας στον τόπο ζητούσαν «εντυπωσιακή» ιμπεριαλιστική επέμβαση ξένων δυνάμεων στην Ελλάδα και τηλεγραφούσαν (Γεώργιος Παπανδρέου, 22/9/1944), στον Τσόρτσιλ τα εξής: 
«Δύναμαι να σας διαβεβαιώσω ότι η σταθερότης της ελληνικής κυβερνήσεως θα διατηρηθεί πλήρως κατά τας επικείμενους κρίσιμους στιγμάς. Δεν γνωρίζω τους λόγους διά την απουσία της Βρετανίας. Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν» (Γ. Παπανδρέου: «Κείμενα», τόμος Β’ «Η απελευθέρωσις της Ελλάδος», εκδόσεις «Μπίρης», σελ. 147, Γ.Πετρόπουλος, Ριζοσπάστης, 1/12/2002).
  • Άλλο πράγμα ήταν να κατεβάζεις την ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη κι άλλο πράγμα να εξεγείρεσαι εναντίον «της αντεθνικής ταύτης ενεργείας» («Αθηναϊκά Νέα», 2/6/1941)


    Να λοιπόν πουη Ιστορία και η αλήθεια είναι πεισματάρικα πράγματα. Και επιμένουν: Όπως και σήμερα, έτσι και τότε, «μαζί» και «ενωμένος» ήταν, πράγματι, ο ελληνικός λαός. Οι δοσίλογοι και οι πατριδοκάπηλοι ήταν - και θα είναι πάντα - στην άλλη μπάντα.

email: mpog@enikos.gr

Ένας άνθρωπος με αυτογνωσία μπορεί να σέβεται έστω και ελάχιστα τον εαυτό του ;


dostoyevskyΚοιτάξτε τους κοσμικούς, όλον αυτὸν τον κόσμο που υψώνεται αλαζονικὰ πάνω απ’ το λαὸ του Θεού. Δε διαστρέβλωσαν τάχα την μορφή του Θεού και την αλήθειά Του; Έχουν την επιστήμη τους. Μα η επιστήμη μπορεί να εξετάσει μονάχα εκείνα που γίνονται αντιληπτὰ με τις αισθήσεις. Ο ψυχικὸς κόσμος, δηλαδὴ τὸ ἀνώτερο μισὸ τῆς ἀνθρώπινης
ὕπαρξης, ἔχει τέλεια ἐξοστρακιστει, ἀποδιώχτηκε μὲ ἀλαλαγμοὺς θριάμβου, ἀκόμα καὶ μὲ μίσος. Ὁ κόσμος διακήρυξε τὴν ἐλευθερία, τὸν τελευταῖο καιρὸ ἰδιαίτερα, καὶ τί ἔγινε λοιπὸν μὲ τούτη τὴν ελευθερία τους; Σκλαβιά μονάχα και αυτοκτονία! Γιατὶ οἱ κοσμικοὶ λένε:
– Έχεις ανάγκες και πρέπει να τις ἱκανοποιήσεις. Γιατὶ ἔχεις τὰ ἴδια δικαιώματα ποὺ ἔχουν καὶ οἱ πιὸ ἐξέχοντες καὶ οἱ πιὸ πλούσιοι. Μὴ φοβᾶσαι νὰ τὶς ἱκανοποιεῖς, ἀπεναντίας πρέπει νὰ πολλαπλασιάσεις τὶς ἀνάγκες σου. Αὐτὸ εἶναι τὸ σημερινὸ δόγμα τοῦ κόσμου.
Νομίζουν πὼς αὐτὸ θὰ πεῖ ἐλευθερία. Μὰ τί προκύπτει ἀπ’ αὐτὸ τὸ δικαίωμα τῆς
αὔξησης τῶν ἀναγκῶν; Στοὺς πλούσιους ἡ ἀπομόνωση καὶ ἡ πνευματικὴ αὐτοκτονία, στοὺς φτωχοὺς ὁ φθόνος κι ὁ φόνος• γιατὶ δικαιώματα βέβαια τοὺς δώσανε μὰ δὲν τοὺς δείξανε ἀκόμα τὸν τρόπο νὰ ἱκανοποιήσουν τὶς ἀνάγκες τους. Λένε πὼς ὁ κόσμος συνενώνεται ὅλο καὶ πιὸ πολύ, συγχωνεύεται σὲ μίαν ἀδελφότητα, γιατὶ συντομεύονται οἱ ἀποστάσεις, καὶ οἱ σκέψεις μεταφέρονται μὲ τὸν ἀέρα. Ἀλλοίμονο…
Μὴν πιστεύετε σὲ μία τέτοια συνένωση τῶν ἀνθρώπων. Ἔχοντας τὴν ἀντίληψη πὼς ἐλευθερία εἶναι ἡ αὔξηση καὶ ἡ γρήγορη ἱκανοποίηση τῶν ἀναγκῶν, διαστρεβλώνουν τὴ φύση τους, γιατὶ ἀποχτοῦν πολλὲς ἄσκοπες κι ἀνόητες ἐπιθυμίες καὶ συνήθειες. Ζοῦνε γιὰ νὰ ζηλεύουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, γιὰ τὶς σωματικὲς ἀπολαύσεις καὶ τὶς ἐπιδείξεις. Θεωροῦν τὰ γεύματα, τ’ ἁμάξια, τοὺς βαθμούς, τοὺς δούλους-ὑπηρέτες, τόσο ἀπαραίτητα ποὺ εἶναι ἕτοιμοι νὰ θυσιάσουν γι’ αὐτὰ τὴ ζωή τους, τὴν τιμή τους καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον τους. Κι ὅταν δὲν μποροῦν νὰ κορέσουν αὐτὲς τὶς ἐπιθυμίες τους, αὐτοκτονοῦν. Ὅσοι δὲν εἶναι πολὺ πλούσιοι, κάνουν τὰ ἴδια. Οἱ φτωχοὶ ξεχνοῦν τὸ ἀνικανοποίητο καὶ τὴ ζήλια τους μὲ τὸ κρασί. Μὰ σύντομα ἀντὶ γιὰ κρασὶ θὰ μεθύσουν μὲ αἷμα.
Ἐκεῖ τοὺς ὁδηγοῦν. Καὶ σᾶς ρωτάω λοιπόν: Εἶναι ἐλεύθερος ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος;
Γνώρισα ἕναν «ἀγωνιστὴ τῆς ἰδέας» ποὺ μοῦ διηγόταν ὁ ἴδιος πὼς ὅταν τοῦ στέρησαν στὴ φυλακὴ τὸν καπνό, τόσο τὸν βασάνισε τούτη ἡ στέρηση ποὺ λίγο ἔλλειψε νὰ πάει
καὶ νὰ προδώσει τὴν «ἰδέα» του, μόνο καὶ μόνο γιὰ λίγο καπνό. Κι ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος νὰ σοῦ λέει:
– Ἀγωνίζομαι γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα.
Μὰ ποῦ μπορεῖ νὰ φτάσει ἕνας ἄνθρωπος σὰν κι αὐτόν; Καὶ γιὰ τί εἶναι ἱκανός; Γιὰ μία σύντομη προσπάθεια ἴσως, μὰ γιὰ πολὺ καιρὸ δὲ θ’ ἀντέξει. Καὶ δὲν εἶναι καθόλου
παράξενο πού, ἀντὶ νὰ κατακτήσουν τὴν ἐλευθερία, πέσανε στὴ σκλαβιὰ κι ἀντὶ νὰ ἐξυπηρετήσουν τὴν ἀδερφικὴ ἀγάπη καὶ τὴ συνένωση τῶν ἀνθρώπων, πέσανε ἀπεναντίας στὴν ἀνθένωση καὶ στὴν ἀπομόνωση, ὅπως μοῦ ’λεγε στὰ νιάτα μου ὁ μυσ-τηριώδης ἐπισκέπτης καὶ δάσκαλός μου. Γι’ αὐτὸ καὶ σβήνει ὅλο καὶ περισσότερο στὸν κόσμο ἡ ἰδέα γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῆς ἀνθρωπότητας, γιὰ τὴν ἀδελφοσύνη καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῶν ἀνθρώπων. Ὅποιος ἀκούει αὐτὴ τὴν ἰδέα, τὴν κοροϊδεύει, γιατὶ πῶς μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀπαρνηθεῖ τὶς συνήθειές του, ποῦ θὰ τραβήξει αὐτὸς ὁ σκλάβος πού ’χει τόσο συνηθίσει νὰ ἱκανοποιεῖ τὶς ἀναρίθμητες ἀνάγκες του, ποὺ αὐτὸς μονάχος του τὶς ἔχει ἐφεύρει; Αὐτὸς ἔχει ἀπομονωθεῖ καὶ δὲν τὸν νοιάζει καθόλου γιὰ τὸ σύνολο. Καὶ τί καταφέρανε; Μάζεψαν περισσότερα πλούτη, μὰ ἡ χαρά τους λιγόστεψε.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἀδελφοὶ Καραμαζώφ, τόμος Β΄,
ἐκδ. Γκοβόστη. Μτφρ. Ἄρης Ἀλεξάνδρου.

Πηγή: blogs.sch.gr

Τέσσερις τρόποι να μειώσετε τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου μαστού

Το μυστικό βρίσκεται υγιεινό τρόπο ζωής σύμφωνα με μεγάλη αμερικανική μελέτη
Απλές αλλαγές στον τρόπο ζωής μπορεί να βοηθήσουν στην πρόληψη για τον καρκίνο του μαστού


Νέα Υόρκη 
Οι γυναίκες που είναι φορείς γονιδιακών μεταλλάξεων που σχετίζονται με τον καρκίνο του μαστού, μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο νόσησης ακολουθώντας έναν υγιεινό τρόπο ζωής, σύμφωνα με μεγάλη αμερικανική μελέτη που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «JAMA Oncology». Μάλιστα, ο τρόπος ζωής μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντικός για τις γυναίκες με σχετικά υψηλό γενετικό κίνδυνο καρκίνου του μαστού.

Η μελέτη
Οι ερευνητές της Σχολής Δημόσιας Υγείας «Bloomberg» στο Πανεπιστήμιο «Johns Hopkins» μελέτησαν τους ιατρικούς φακέλους 4.000 γυναικών που είχαν ελεγχθεί για 24 γονιδιακές μεταλλάξεις που έχουν σχετιστεί με τον κίνδυνο καρκίνου μαστού. Τέσσερις παράμετροι του τρόπου ζωής φάνηκαν να παίζουν βασικό ρόλο: η διατήρηση φυσιολογικού σωματικού βάρους, η αποχή από το κάπνισμα, ο περιορισμός του αλκοόλ και η απουσία θεραπείας ορμονικής υποκατάστασης μετά την εμμηνόπαυση.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι αν όλες οι γυναίκες καυκάσιας ευρωπαϊκής καταγωγής τηρούσαν αυτούς τους κανόνες τότε σχεδόν το 30% των περιπτώσεις καρκίνου μαστού θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Και μια μεγάλη πλειοψηφία αυτών των καρκίνων που θα είχαν αποτραπεί θα αφορούσαν γυναίκες με αυξημένο κίνδυνο λόγω οικογενειακού ιστορικού και γονιδιακών μεταλλάξεων των οποίων είναι φορείς.

Το μοντέλο
Οι ειδικοί δημιούργησαν ένα προγνωστικό μοντέλο του ατομικού κινδύνου εκδήλωσης καρκίνο του μαστού, βάσει των γενετικών πληροφοριών κάθε γυναίκας και άλλων παραμέτρων. Οι άλλες παράμετροι περιλάμβαναν και αυτές που δεν μπορούν να αλλάξουν, όπως το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού και η ηλικία της εμμηναρχής. Και φυσικά συνήθειες του τρόπου ζωής. Τέλος, στο μίγμα πρόσθεσαν και τις επιδράσεις 68 άλλων γονιδιακών μεταλλάξεων για τις οποίες οι γυναίκες δεν είχαν εξεταστεί.

Εν τέλει, διαπίστωσαν ότι μια μέση γυναίκα 30 ετών έχει 11% πιθανότητα εκδήλωσης καρκίνου του μαστού μέχρι την ηλικία των 80 ετών. «Φυσικά κάποιες θα έχουν περισσότερες πιθανότητες λόγω γονιδίων και άλλων παραγόντων που δεν αλλάζουν. Αλλά οι επιλογές του τρόπου ζωής κάνουν την μεγαλύτερη διαφορά» εξηγούν οι ερευνητές.  Και προσθέτουν ότι ακόμα και οι γυναίκες με τον υψηλότερο κίνδυνο μπορούν να μειώσουν την πιθανότητα καρκίνου του μαστού διατηρώντας υγιές βάρος, απέχοντας από τσιγάρο αλκοόλ και ορμονική θεραπεία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, η έρευνα δεν συμπεριέλαβε γυναίκες που είχαν μεταλλάξεις του γονιδίου BRCA, οι οποίες αυξάνουν καθοριστικά τον κίνδυνο καρκίνου στο μαστό και τις ωοθήκες. Αλλά επικεντρώθηκαν σε συνολικά 92 γονιδιακές μεταλλάξεις, που μεμονωμένα, επηρεάζουν σε μικρό ποσοστό τον ατομικό κίνδυνο εκδήλωσης καρκίνου του μαστού και είναι συχνότερες από αυτές του γονιδίου BRCA.

Πνεύμα αφορολόγητον και ηθική off shore…

  
   «Πνεύμα και ηθική», που θα ‘λεγε και ο αξέχαστος Βασίλης Αυλωνίτης. Τουτέστιν και «λίστα Λαγκάρντ» έχουμε, και «Panama papers» έχουμε, και τώρα και ελευθέρας ως προς την συμμετοχή βουλευτών, υπουργών και κρατικών αξιωματούχων σε «οff shore» εταιρείες, έχουμε…
    Το φρόντισε – και αυτό – η «αριστερή» κυβέρνηση σε μια από τις παραγράφους των 7.500 χιλιάδων σελίδων του πολυνομοσχεδίου της. Κι από δω και πέρα είναι που ξεκινάει το νέο γαϊτανάκι της υποκρισίας.
Πνεύμα αφορολόγητον και ηθική off shore…    Η μεν κυβέρνηση εμφανίζεται να δηλώνει ότι η ρύθμιση αφορά «συνεργάσιμους» (χα!) φορολογικούς παραδείσους και ότι συνιστά ευθυγράμμιση με τα παγκοσμίως καπιταλιστικώς κείμενα. Αλλά γιατί πρέπει να ευθυγραμμιστούμε με τα καπιταλιστικώς κείμενα; Για δυο λόγους: Πρώτον, διότι πρέπει να κάνουμε λίγη υπομονή μέχρι ο ΣΥΡΙΖΑ να κουρδίσει τα νταούλια του για να χορέψει τις αγορές…  πεντοζάλι. Δεύτερον, διότι – κατά την κυβερνητική ανακοίνωση – τούτη η ευθυγράμμιση διευκολύνει (χα! χα!) τους φορολογικούς ελέγχους!
    Η δε μνημονιακή αντιπολίτευση, με προεξάρχουσα την ΝΔ – γνωστή και από την εποχή του «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικόν» - κόπτεται μη και ο ΣΥΡΙΖΑ της στερήσει το προβάδισμα που κατέχει στον τομέα του «παπασταύρειου… ηθικού πλεονεκτήματος».
    Υπάρχει, φυσικά, και μια μερίδα του Τύπου που ξέρει καλά πως μπορούν να μπαινοβγαίνουν «τούβλα» εντός και εκτός των συνόρων, αλλά τι μυξοπαρθένα θα ήταν η καλόγρια που έγινε πόρνη, αν η πρώτη της δουλειά δεν ήταν να καταγγέλλει την ηγουμένισσα για τα στραβοπατήματά της…
    Κάπως έτσι δουλεύει, λοιπόν, το συστηματάκι. Παίζοντας παιχνίδι εντυπώσεων και με τις «off shore». Αφήνοντας ανοικτό παράθυρο – παρά τις διαψεύσεις της κυβέρνησης – για πιθανή αποποινικοποίηση παλιότερων υποθέσεων. Και δουλεύοντας ψιλό γαζί μισθωτούς, άνεργους και συνταξιούχους, λες και όλα αυτά γίνονται στο πλαίσιο της… ταξικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για να προστατευτούν τα δικά τους συμφέροντα. Λες και στις «off shore» βρίσκονται οι αποταμιεύσεις των φτωχών λαϊκών στρωμάτων!
***
    Επειδή, λοιπόν, πίσω από το «δέντρο» που σχηματίζουν οι κομματικές κοκορομαχίες των πιστών του ίδιου κεφαλαιοκρατικού Μαμμωνά βρίσκεται το «δάσος» της ενιαίας και ομοούσιας πολιτικής τους αναισχυντίας, επαναλαμβάνουμε και υπενθυμίζουμε:
    ΠΡΩΤΟ:  Ως γνωστόν, μέσω των «off shore» δεν κάνουν τις συναλλαγές τους ούτε συνταξιούχοι, ούτε άνεργοι, ούτε μισθωτοί. Άλλοι τις κάνουν.
    Σύμφωνα με τις αναφορές από το λεγόμενο Παγκόσμιο Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης, αλλά και εκτιμήσεις των επιτελών του τμήματος Οικονομικών Ερευνών του ΣΔΟΕ (εφημερίδα «Νέα», 11/5/2009), οι ελληνικών συμφερόντων «off shore» διακινούσαν ετησίως – προ κρίσης - περί τα 500 δισ. ευρώ!
    Ακούσατε ποτέ τίποτα περί εντοπισμού και φορολόγησής τους, από τους δεξιοαριστεροδεξιούς που κόβουν μισθούς και συντάξεις;
***
    ΔΕΥΤΕΡΟ: Σύμφωνα με τον κατάλογο που συνέταξε ο διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός «Το Δίκτυο Φορολογικής Δικαιοσύνης», ο «χάρτης» φοροδιαφυγής στην Ελλάδα μέσω «off shore» εκτίνεται από τον Παναμά, τις Νήσους Μάρσαλ και τη Δυτική Σαμόα (!) μέχρι τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους και τα νησιά Τερκς και Κέικος (!)…
    Τα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας το 2014 μιλούσαν για περισσότερες από 23.000 τέτοιες υπεράκτιες εταιρείες που έχουν αναπτύξει κερδοσκοπική δραστηριότητα στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια (εφημερίδα «Τα Νέα», 29/11/2014), έχοντας αποκτήσει ελληνικό ΑΦΜ και νόμιμους εκπροσώπους στην Ελλάδα από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 έως τα τέλη 2011.
    Έμαθε ποτέ κανείς για τα στοιχεία των πραγματικών τους ιδιοκτητών, των τραπεζικών λογαριασμών, των δραστηριοτήτων και της φορολόγησης των εν λόγω εταιρειών στην Ελλάδα του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων;
***
    ΤΡΙΤΟ: Τις ημέρες του περασμένου Ιουλίου, όταν η χώρα βρισκόταν εν μέσω οικονομικής τρομοκρατίας και «capital controls» εκδόθηκε – και μάλιστα επί… «αριστερής» κυβερνήσεως - μια πολύ ενδιαφέρουσα εγκύκλιος του υπουργείου Οικονομικών,  η ΠΟΛ 1138/30-6-2015.
    Σύμφωνα με αυτήν οι αλλοδαπές εταιρείες που διαθέτουν ακίνητα στην Ελλάδα μπορούν να εντάσσουν τα εισοδήματα από την εκμίσθωση ή την ιδιόχρηση των ακινήτων αυτών σε ευνοϊκότερο φορολογικό καθεστώς. Επίσης τους παρέχεται η δυνατότητα οι δαπάνες που εμφανίζουν για τα ακίνητα να εκπίπτουν από το φορολογητέο εισόδημα με τελική συνέπεια οι εταιρείες αυτές, με την συγκεκριμένη χρήση του ακινήτου να μην  φορολογούνται (http://www.news.gr/oikonomia/oikonomika-nea/article-wide/227651/h-hora-hreokopei-kai-oi-offshore-vasilefoyn.html). Περίεργα πράγματα. Ε; 
***
    ΤΕΤΑΡΤΟ: Το θέμα αποκαλύφθηκε τον Νοέμβρη του 2012 αλλά, όλως περιέργως… «χάθηκε»:
    Οι offshore που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, σύμφωνα με το έγγραφο που παρουσίασε ο τότε υφυπουργός Οικονομικών Γ. Μαυραγάνης, ανέρχονται στις 21.065. Από αυτές οι 16.580 είναι ενεργές.
    Σύμφωνα με το έγγραφο, τα στοιχεία που προκύπτουν για τις offshore εταιρείες όσον αφορά στις δηλώσεις Ειδικού Φόρου επί των Ακινήτων, είναι τα εξής:
-      Το 2003 υποβλήθηκαν 383 δηλώσεις και ο φόρος ανήλθε σε 4,8 δισ. ευρώ.
-      Το 2004: δηλώσεις 411 - φόρος 3,6 δισ. ευρώ.
-      Το 2005: δηλώσεις 352 - φόρος 3 δισ. ευρώ.
-      Το 2006: δηλώσεις 311 - φόρος 3,1 δισ. ευρώ.
-      Το 2007: δηλώσεις 275 - φόρος 2,8 δισ. ευρώ.
-      Το 2008: δηλώσεις 239 - φόρος 3,4 δισ. ευρώ.
-      Το 2009: δηλώσεις 201 - φόρος 3,4 δισ. ευρώ.
-      Το 2010: δηλώσεις 1177 - φόρος 3,4 δισ. ευρώ.
-      Το 2011: δηλώσεις 998 - φόρος 0,9 δισ. ευρώ
-      Το 2012: δηλώσεις 965 - φόρος 0,3 δισ. ευρώ.
    Από τα καταπληκτικά αυτά στοιχεία εξάγονται τα εξής καταπληκτικότερα συμπεράσματα:
    Πρώτο, από τις «off shore» εταιρείες που λειτουργούν στην Ελλάδα, αυτό που συνέβη επί μια ολόκληρη δεκαετία είναι ότι δηλώσεις - ως υποχρεούνται - για τον προσδιορισμό του ειδικού φόρου επί των ακινήτων που διαθέτουν, κατέθεταν στην καλύτερη περίπτωση μόλις οι 7 (!) από τις 100 «off shore»και στη χειρότερη περίπτωση... η μία (!!!) από τις 100 «off shore»!
    Δεύτερον: Από το 2010, από την εποχή των Μνημονίων δηλαδή και μετά, παρότι ο αριθμός των δηλώσεων έχουν έως και πενταπλασιαστεί, ο φόρος που κλήθηκαν να πληρώσουν οι «off shore» μειώθηκε έως και... δέκα φορές!
    Στα θαυμάσια, επομένως, που  συμβαίνουν στην Ελλάδα, ας προσθέσουμε:
    α) Τη μη υποβολή φορολογικών δηλώσεων μέχρι και από το 99% (!) των «off shore» που λειτουργούν στην χώρα,
    β) ο φόρος που πληρώνουν (;) αυτές που τελικώς υποβάλλουν δηλώσεις μειώθηκε έως και 92%!
     Τούτα τα «ωραία» προέκυψαν μετά την τροποποίηση του νόμου 3091/2002 (με τον οποίο επιβλήθηκε ειδικός φόρος 3% επί της αξίας των ακινήτων που ανήκουν σε νομικά πρόσωπα και νομικές οντότητες) από το νόμο 3842/2010.
    Σημείωση:
    Αυτός ο τόσο φιλικός νόμος προς τις «off shore» δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 58, τεύχος Α, στις 23/4/2010.Ήταν την ίδια μέρα, στις 23/4/2010,  που ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωσε από το Καστελόριζο την υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς Μνημονίων και φυσικά ουδέποτε προκάλεσε συνειδησιακά προβλήματα στη ΝΔ κατά την περίοδο της δικής της μνημονιακής διακυβέρνησης...
    Ερώτηση:
    Η «αριστερή» μας κυβέρνηση, εκτός από την ρύθμιση που δίνει τη δυνατότητα σε βουλευτές, υπουργούς, κρατικούς παράγοντες να συμμετέχουν σε «off shore», έχει να μας υποδείξει κάτι πιο… «ταξικό» επί του θέματος, πέραν εκείνης της ηρωικής δήλωσης του Τρύφωνα Αλεξιάδη τον περασμένο Δεκέμβρη ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ από τις χιλιάδες off shore που λειτουργούν στην Ελλάδα μέσα στο 2015 έλεγξε...μόλις 63;

email: mpog@enikos.gr

29 Μαΐ 2016

Για τέτοιο εκφυλισμό και λίγα παίρνετε!

ΣΥΡΙΖΑ ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

   Πάμε να θυμηθούμε ένα από τα πολλά που έλεγε ο αρχηγός τους.
    Πάμε να απολαύσουμε μια ακόμα οσκαρική ερμηνεία από τον κ.Τσίπρα, πριν γίνει πρωθυπουργός.
    Ήταν τότε που – μεταξύ άλλων – έπαιζε και το ρόλο του τιμητή και του κήνσορα της συνείδησης και της αξιοπρέπειας των βουλευτών αλλά και της νοημοσύνης του λαού.


   Έλεγε:
   

 Αυτά το 2011… Ας έρθουμε, όμως, στη σήμερα. Τι κάνουν, σήμερα, οι βουλευτές του Τσίπρα κι αυτός μαζί τους; Ιδού:
    Ο ένας «θρηνεί». Αλλά ψηφίζει. Από αυξήσεις στα καύσιμα μέχρι αυξήσεις στα τηλέφωνα.
    Ο δεύτερος «πονάει». Αλλά ψηφίζει. Από κατάργηση του ΕΚΑΣ μέχρι κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης.
    Ο τρίτος «θλίβεται». Αλλά ψηφίζει. Από την ιδιωτικοποίηση του νερού μέχρι την προκαταβολική απαλλαγή από νομικές ευθύνες των επιτετραμμένων του ξεπουλήματος.
    Ο τέταρτος,  την ώρα που «στεναχωριέται» να ψηφίζει «κόφτες», κάνει συστάσεις στους κομμουνιστές στη Βουλή να είναι περισσότερο… μαρξιστές.   
    Ο πέμπτος, ένας από κείνους που πήρανε το 61% όχι του δημοψηφίσματος και το κάνανε 100% προδοσία, για να τιμωρήσει – όπως λέει – τους «Μένουμε Ευρώπη», ψηφίζει ανατιμήσεις στα μακαρόνια και στα εισιτήρια ΜΜΜ την ώρα που απαλλάσσει από ΕΝΦΙΑ τη Fraport.
    Η έκτη όχι μόνο δεν αισχύνεται για την αναδρομική επιστροφή του ΕΚΑΣ από τους συνταξιούχους, αλλά αποκαλεί τους γερόντους και φοροφυγάδες.
    Ο έβδομος και ο όγδοος ό,τι το βράδυ ψηφίζουν σαν «σωτήριο» και «αναγκαίο» το πρωί το καταγγέλλουν ως «αντισυνταγματικό» και «εγκληματικό».
    Η άλλη κάνει «χιούμορ» λέγοντας πως αφού αντέξαμε τα 400 χρόνια της τουρκοκρατίας, ε, θα αντέξουμε και τα 99 χρόνια της εκποίησης, που αυτή ψήφισε.
    Τέτοιο «μπρίο». Τέτοια «αστειάκια». Μόνο να: Εδώ που – ως αναμενόταν – καταντήσανε, το καλαμπούρι έλαβε τέλος.
    Τουτέστιν – κι επειδή σ’ αυτόν τον κατήφορο χωρίς πάτο τα πολλά λόγια είναι περιττά: Εκπροσωπούν ό,τι πιο χαμερπές κυκλοφορεί στο πολιτικό στερέωμα.
    Όχι μόνο γιατί ισοπεδώνουν ακόμα και τα ερείπια που άφησαν οι προηγούμενοι.
    Όχι μόνο γιατί διογκώνουν τα βάσανα του λαού και με την ξετσιπωσιά τους «ξεπλένουν» και «δικαιώνουν» ό,τι υποτίθεται θα «έσκιζαν».
    Αλλά γιατί όλα αυτά τα προωθούν πιάνοντας στο στόμα τους ξεδιάντροπα την λέξη «Αριστερά».
    Γιατί από τις πιο βρώμικες δουλειές που επιλέχτηκαν είναι αυτή: Επιλέχτηκαν και προσφέρθηκαν για  να διασύρουν την Αριστερά.
    Ας το πάρουν χαμπάρι: Όσο κακό κι αν επιδιώκουν να προκαλέσουν στις έννοιες, στο τέλος αυτό που θα μείνει να μνημονεύεται δεν είναι η λάσπη που ρίχνουν στην Αριστερά, αλλά  ο δικός τους πολιτικός εκφυλισμός.
    Όσο κι αν μαγαρίσουν τη λέξη, όσο κι αν συκοφαντήσουν το νόημά της, η Αριστερά ήταν και θα παραμένει τέτοια επειδή δεν υπέγραψε ποτέ δηλώσεις μετανοίας.
    Η Αριστερά, το πολιτικό και ηθικό της ανάστημα,  ουδεμία σχέση έχει με «αναμορφωμένα» ανθρωπάκια που υπογράφουν μετανοιωμένα δηλώσεις Μνημονίων.
    Η Αριστερά είναι τέτοια επειδή το δικό της περιεχόμενο, της συνέπειας, της απροσκύνητης στάσης, της αταλάντευτης στράτευσης με το δίκιο και την αλήθεια, προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό των αγώνων επί τις θυσίες εκατομμυρίων αγωνιστών. Δεν θα τους λερώσουν αυτά τα ανθρωπάκια.
    Όσο για τα ξεπουλημένα ανθρωπάκια, το δικό τους το «βάρος» η Ιστορία θα το μετρήσει  έτσι:
    Ο μισθουλάκος των 7.000 ευρώ που παίρνουν ως αντιμίσθιο για να ψηφίζουν – βολεμένοι πια – μνημόνια,  επί τους μήνες που θα στρογγυλοκάθονται γαντζωμένοι στη βουλευτική καρέκλα.
    Για τόσο «μετράει» ο πολιτικός τους εκφυλισμός. Έτσι μετριέται το πολιτικά χαμερπές της ύπαρξής τους. Με τα φράγκα.  
    Αλλά και πάλι, για το έγκλημα που ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν, κάθε άλλο παρά άξιος είναι ο μισθός τους. Θα έπρεπε να τους δίνουν περισσότερα. 

Βayer – Monsanto: Ένας διαβολικός γάμος

Βayer - Monsant
Το deal δεν έχει ακόμη κλείσει, όμως τα σχέδια της γερμανικής Bayer για εξαγορά της αμερικανικής Monsanto έχει προκαλέσει έντονες συζητήσεις στην παγκόσμια αγορά και κυρίως στους κλάδους των φυτοφαρμάκων, των σπόρων και των γενετικά τροποποιημένων οργανισμών (GMO), ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που συνδέουν την κίνηση της Bayer με τις εν εξελίξει συζητήσεις για την TTIP.

Όπως ανακοινώθηκε η Bayer κατέθεσε επίσημη πρόταση 62 δισεκατομμυρίων δολαρίων (55 δισεκατομμυρίων ευρώ) για την εξαγορά της Monsanto. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσό που έχει διαθέσει ποτέ γερμανική εταιρεία για την εξαγορά ξένης εταιρείας και σύμφωνα με αναλυτές δείχνει την αποφασιστικότητά της για την ολοκλήρωση της συμφωνίας.
Το καμάρι της γερμανικής βιομηχανίας φαρμάκων και χημικών εντυπωσίασε τους επενδυτές την επιθετική κίνησή της, όχι όμως και την κοινή γνώμη της Γερμανίας που σε μεγάλο βαθμό αναγνωρίζει τον «δαίμονα» στη Monsanto, τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς της και το ζιζανιοκτόνο της Roundup.
«Η Monsanto δεν είναι πουθενά αλλού τόσο απεχθής όσο στη Γερμανία», δηλώνει στο Γαλλικό Πρακτορείο η βερολινέζα Αν Ιζάκοβιτς, μέλος της ομάδας πίεσης Sum of Us που οργανώνει εκστρατεία κατά της εξαγοράς.
Η ένωση των δύο γιγάντων θα είναι «ένας κολασμένος γάμος, καταστροφικός. Ο μεγαλύτερος φόβος είναι ότι η Bayer επιδιώκει την εξαγορά της Monsanto για να κατακλύσει την ευρωπαϊκή αγορά με γενετικά τροποποιημένα προϊόντα», σημειώνει.
Ενδεικτικό του κλίματος, όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, είναι πως στη Γερμανία, βάσει έρευνας του υπουργείου Περιβάλλοντος, το 76% των πολιτών θεωρεί σημαντική την απαγόρευση των γενετικά τροποποιημένων προϊόντων. Αυτός ήταν και ο λόγος που τόσο το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) όσο και το Χριστιανοδημοκρατικό τάχθηκαν κατά της εξαγοράς.
«Είμαι τελείως αντίθετη. Η Monsanto έχει εξαιρετικά κακή φήμη στη Γερμανία για τα GMO», εξηγεί η Ελβίρα Ντρομπίνσκι-Βάις, βουλευτής επιφορτισμένη με τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα στο SPD.
Το εχθρικό κλίμα είναι τέτοιο, που η BASF, ο άλλος γερμανικός κολοσσός που δραστηριοποιείται στον κλάδο των αγροχημικών, μετέφερε το 2012 στις ΗΠΑ το τμήμα έρευνας για τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς και διέκοψε την παραγωγή σπόρων για την Ευρώπη.
Η ένωση της Bayer με την Monsanto θα ανοίξει και πάλι τη δημόσια συζήτηση για τους GMO. «Το ελπίζω», λέει η Ντρομπίνσκι-Βάις, που θα ήθελε να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία για να πετύχει την απαγόρευση των GMO στη Γερμανία σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Σήμερα, εναπόκειται σε κάθε κρατίδιο της ομοσπονδίας να αποφασίσει εάν θα απαγορεύσει ή όχι τις καλλιέργειες αυτές στο έδαφός του. «Όμως ο νέος κολοσσός θα έχει τεράστια δύναμη άσκησης πίεσης και στις δύο όχθες του Ατλαντικού», προειδοποιεί ο Μάρκο Κοντιέρο, υπεύθυνος για την αγροτική πολιτική της Greenpeace.
Με την κίνηση αυτή, η Bayer «πηγαίνει αντίθετα στο παγκόσμιο ρεύμα για μία υγιεινότερη διατροφή», λέει η Ρενάτε Κούναστ, πρώην υπουργός Γεωργίας και μέλος των Πρασίνων της Γερμανίας. Και προειδοποιεί για τις πολιτικές παλινωδίες απέναντι στο θέμα του γλυφοσάτ (glyphosate), που περιέχει του ζιζανιοκτόνου Roundup της Monsanto , η προοπτική απαγόρευσης του οποίου διχάζει τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Στη Γερμανία, το SPD πιέζει την κυβέρνηση να απόσχει επισήμως και πολλές αλυσίδες καταστημάτων έχουν απαγορεύσει το εν δυνάμει καρκινογόνο προϊόν. Ομως, η Ρενάτε Κούναστ φοβάται πολύ μήπως, εάν το προϊόν τεθεί υπό γερμανική σημαία, οι Σοσιαλδημοκράτες αλλάξουν στάση και «αφεθούν στην επιρροή της Bayer…».
Ωστόσο, η Bayer είναι συνηθισμένη να βρίσκεται στο στόχαστρο, κυρίως εξαιτίας των νεονικοτινοϊδών, φυτοφαρμάκων που κατηγορούνται ότι σκοτώνουν τις μέλισσες και βρίσκονται σήμερα υπό καθεστώς μορατόριου της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η Bayer έχει προσβάλει στα δικαστήρια το ευρωπαϊκό μέτρο και παράλληλα χρηματοδοτεί ένα κέντρο «για την υγεία των μελισσών», εξαπολύοντας επικοινωνιακή εκστρατεία μέσω του Twitter και του Facebook.
«Θεωρούμε ότι μπορούμε να διαχειρισθούμε (επικοινωνιακά) τη φήμη της Monsanto…ξέρουμε ότι πρέπει να ασχοληθούμε αποφασιστικά με το θέμα», εξηγεί ο νέος διευθύνων σύμβουλος της Bayer Βέρνερ Μπάουμαν.
Κινητικότητα στην παγκόσμια αγορά
Σε περίπτωση που ολοκληρωθεί η εξαγορά της Monsanto από τη Bayer τότε θα δημιουργηθεί μια εταιρεία που αναμφίβολα θα αποτελεί τον κυρίαρχο της παγκόσμιας γεωργίας. Θα πρόκειται για τη μεγαλύτερη εταιρεία παγκοσμίως στους τομείς των σπόρων και των φυτοφαρμάκων.
Ο νέος κολοσσός «θα αποφασίζει τι θα βάζει ο καταναλωτής στο τραπέζι του…διότι είναι θα είναι σε θέση να επιβάλλει στους αγρότες τι να φυτέψουν και πώς να το καλλιεργήσουν, μέσω προσφορών «όλα σε ένα» που θα περιλαμβάνουν σπόρους και χημικά προϊόντα (λιπάσματα, φυτοφάρμακα…)», προειδοποιεί η Greenpeace.
Η κινητικότητα ωστόσο στον εν λόγω τομέα δεν περιορίζεται μόνο στις Bayer και Monsanto. Οι αμερικανικές Dow Chemical και Dupont επιδιώκουν επίσης να ενωθούν, η κινεζική ChemChina επιδιώκει να εξαγοράσει την ελβετική Syngenta.
Πηγή: tvxs.gr

Η ιστορία αρνείται πεισματικά να κάνει κολεγιά με τη μιζέρια

Το κίνημα στη Γαλλία, είναι μαθηματική εξίσωση πρώτου βαθμού…
https://asyntaxtostypos.files.wordpress.com/2010/09/eric_drooker.jpg?w=500
Κανόνας πρώτος: Όταν δεν ψειρίζει κανείς τη μαϊμού του χαρακτήρα της εξέγερσης, τότε αυτή την εμπνέει αυθεντικά ο νους και η καρδιά των ανθρώπων.
Κανόνας δεύτερος: Όταν όμως η εξέγερση καθοδηγείται μόνο από το θυμικό των ανθρώπων, χωρίς καθαρή πολιτική στόχευση και επιτελικό σχεδιασμό, τότε είναι καταδικασμένη να μείνει από καύσιμα στη μέση της διαδρομής.
  • Η Γαλλία καίγεται με αφορμή τις «μεταρρυθμίσεις» στο ασφαλιστικό.
  • Στην Ελλάδα καίγεται ο κώλος μας στον καναπέ, κι ας αλλάζει χέρια ολόκληρη η χώρα.
Ο άγνωστος «Χ» στην εξίσωση, είναι πάντα ο ρόλος του επαναστάτη. Πάντα έτσι ήταν στην ιστορία των λαών…
Αυτός που ξεχώρισε διαχρονικά για τη στρατηγική του αντίληψη, είναι αυτός που…
δεν ψειρίζει τη μαϊμού κόντρα στο θυμικό των ανθρώπων.
  • Την οργή δε την λοιδορείς..
  • Το ξέσπασμα δεν το αφορίζεις…
  • Την εξέγερση οφείλεις να την καθοδηγείς ως σάρκα από την σάρκα της. Αν ανέβεις ψηλότερα από αυτήν, ή θα αφανιστείς ή θα σου γυρίσει περιφρονητικά την πλάτη..
Το αποτέλεσμα λοιπόν, δεν κρίνεται ανάλογα με το αν υπάρχει η αν λείπει ο επαναστάτης μόνο, αλλά και από το αν παίζει όπως οι κανόνες επιβάλλουν το ρόλο του στη συγκεκριμένη στιγμή.
  • Ούτε λίγο νωρίτερα με τρόπο που να γίνεται τροχοπέδη…
  • Ούτε λίγο αργότερα γιατί κανείς δεν είναι πρόθυμος να του αναγνωρίσει το ρόλο του τιμητή.
Η Γαλλία ξεσηκώνεται αλλά θα ναυαγήσει χωρίς στόχευση…
Η Ελλάδα κοιμάται γιατί ναυάγησε αναζητώντας τη στόχευση καθηλωμένη στον καναπέ…
Τι δεν κατάλαβες;;; Κάπου υπάρχει ένα θεματάκι με τον άγνωστο «Χ».
Μ αυτόν τον περισπούδαστο άγνωστο που δε θέλει να καταλάβει, ότι η ιστορία αρνείται πεισματικά να κάνει κολεγιά με τη μιζέρια…

Γιατί ο καπιταλισμός αποτελεί τη νούμερο ένα αιτία της φτώχειας

Επιμέλεια άρθρου – Ελένη Τομπέα

 Καθώς οι περιορισμοί του καπιταλισμού γίνονται ολοένα και πιο εμφανείς οι οικονομολόγοι προσπαθούν να μετριάσουν τις εγγενείς αντιφάσεις του ζητώντας την επιστροφή στον ηθικό καπιταλισμό ή στον συνειδητό καπιταλισμό.
Παρακάμπτοντας την επίσημη ποιοτική ανάλυση, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι το πρόβλημα είναι αρκετά εμφανές – η απληστία. Μέσα σε ένα σύστημα στο οποίο οι αγορές και η κερδοσκοπία λειτουργούν με εποπτεία χάρη στους λομπίστες, το εισόδημα κατανέμεται προς τα πάνω οδηγώντας στην αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας.
 Το κέρδος ιδιωτικοποιείται ενώ οι απώλειες κρατικοποιούνται, επιτρέποντας μόνο σε λίγους την αποκόμιση οφέλους από την έκρηξη του πλούτου, ενώ τα εισοδήματα της πλειονότητας της εργατικής τάξης παραμένουν στάσιμα ή «καταρρέουν». Αυτή η συνεχής υποβάθμιση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα σύγχρονο φεουδαρχικό σύστημα. Παρόλο που υπάρχουν τα δεδομένα για την επαλήθευση της συνεχιζόμενης υποβάθμισης του πλούτου της εργατικής τάξης που συνεχίζει να συμβαίνει κατά το πέρας πολλών γενεών μέσα στον καπιταλισμό, δεν χρειάζεται να εξετάσουμε παραπάνω από τρία κύρια στοιχεία του καπιταλισμού για να ανακαλύψουμε πως οι ενσωματωμένοι περιορισμοί και αντιφάσεις του εν λόγω συστήματος ψεύδωνται.
 Τα τρία κεντρικά στοιχεία του καπιταλισμού είναι η συσσώρευση κεφαλαίου, ο ανταγωνισμός και το σύστημα των τιμών.
 Υπάρχει και ένα τέταρτο στοιχείο που απαιτείται, ως παράγωγο των τριών πρώτων, για την διατήρηση του καπιταλισμου και αυτό είναι η ανάπτυξη.
Ο καπιταλισμός απαιτεί έναν χαμένο για κάθε νικητή.

 Αυτό αποτελεί την πραγματική διάχυση προς τα κάτω καθώς πάνω από το ήμισυ του κόσμου συνεχίζει να βυθίζεται στην τεχνητή φτώχεια. Αν και ο καπιταλισμός δεν αποτελεί το οικονομικό σύστημα ολόκληρου του πλανήτη, αλληλεπιδρά με άλλα οικονομικά συστήματα, συμμετέχοντας στη δημιουργία μισθών φτώχειας και σε άθλιες συνθήκες εργασίας. Μπορούμε επίσης να πούμε ότι ο ανταγωνισμός είναι ένας κοντόφθαλμος μηχανισμός, της «επιβίωσης του ισχυρότερου».
Τα κεφάλαια που συσσωρεύονται χωρίς να τίθονται εκ νέου στην αγορά αποτελούν μια μεγάλη απειλή για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του καπιταλισμού. Η οικονομική αγορά τίθεται εκτός ανταγωνισμού όταν μόλις 85 άνθρωποι ελέγχουν το μισό πλούτο του κόσμου.* *Έκθεση της Oxfam International με τίτλο «Εργαζόμενοι για τους λίγους», περιέχει μερικά συνταρακτικά στατιστικά στοιχεία για την «αυξανόμενη παλίρροια της ανισότητας» : Σχεδόν το ήμισυ του παγκόσμιου πλούτου ανήκει πλέον μόνο στο 1% του πληθυσμού.
Ο πλούτος των πλουσιότερων ανθρώπων που ανήκουν σε αυτό το 1% ανέρχεται στα 110 τρισεκατομμύρια δολάρια, που είναι 65 φορές παραπάνω από τον συνολικό πλούτο του κατώτερου ήμισυ του παγκόσμιου πληθυσμού. 7 στα 10 άτομα ζουν σε χώρες όπου τα τελευταία 30 χρόνια αυξήθηκε η οικονομική ανισότητα. Το πλουσιότερο 1 % του πληθυσμού αύξησε το μερίδιο του εισοδήματος του σε 24 από τις 26 χώρες, για τις οποίες υπάρχουν δεδομένα από το 1980 έως το 2012. Στις ΗΠΑ, το πλουσιότερο 1% καρπώθηκε το 95% της ανάπτυξης μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2009, ενώ το υπόλοιπο ποσοστό του πληθυσμού έγινε φτωχότερο.

 
 Όταν το κεφάλαιο αποτελεί το τέλος του οικονομικού παιχνιδιού και όχι ένα μέσο, όταν τα εμπορικά συστήματα τιμών χειραγωγούνται, προσθέτωντας τη δημιουργία των επονομαζόμενων καρτέλ, θα πρέπει να απορεί κανείς για τα σημερινά κοινωνικά δεινά του κόσμου, που προφανώς έχουν δημιουργηθεί τεχνητά από τον άνθρωπο.
 Και τι συμβαίνει όταν σκάνε οι λεγόμενες φούσκες που ακολουθούν συγκεκριμένες πολιτικές και δεν υπάρχει ανάπτυξη; Η «αχίλλειος πτέρνα του καπιταλισμού είναι η ανάπτυξη. Το πρόβλημα με την εξάρτηση από την ανάπτυξη είναι ότι «καταναλώνει» τα πάντα στο περασμά της χωρίς έλεγχο.
 Η συνταγή του καπιταλισμού κατασκευάζει χρήματα μέσω των μονοπωλίων και τα μονοπώλια «μεταφράζονται» σε ακόμη μεγαλύτερη ανισορροπία.
 Ένα τελευταίο θέμα που αξίζει να αναφερθεί είναι το γεγονός πως οι καπιταλιστές εισέρχονται σε μικρότερες

 αγορές σε όλο τον κόσμο, υποσκελίζοντας τις αυτοσυντηρούμενες τοπικές επιχειρηματικές κοινότητες, για να κυριαρχήσουν ή/και να επιχειρήσουν να ελέγξουν τους φυσικούς πόρους στο όνομα της προόδου και της απασχόλησης.
Αυτό που στην πραγματικότητα κάνουν, όμως, είναι να διαταράσσουν μια αληθινά βιώσιμη, συνεταιριστική κοινότητα ή να αφαιρούν ένα μέρος των πόρων της.


 Πηγές: collective­evolution.com, forbes.com socialpolicy.g

27 Μαΐ 2016

Ας μιλήσουμε επιτέλους για την ιατρική κάνναβη

Lakewood, CO - MARCH, 4:   Jars of medical cannabis line the shelves inside a Good Meds medical cannabis center in Lakewood, Colorado, U.S., on Monday, March 4, 2013.   This is at a Good Meds medical cannabis center in Lakewood, and is one of the facilities that Kristi Kelly, Co-Founder of Good Meds Network, operates. (Photo by Matthew Staver/For The Washington Post via Getty Images)
Να νομιμοποιηθεί και να απελευθερωθεί ηθικά η δημόσια συζήτηση για την κάνναβη και τα οφέλη της ιατρικής κάνναβης.
Ας σπάσουμε τον φόβο και τα ταμπού και ας μιλήσουμε επιτέλους ανοιχτά για την κάνναβη και συγκεκριμένα για την ιατρική κάνναβη. Ας προβάλουμε τα επιστημονικά δεδομένα και ας στηριχτεί εκεί η επιχειρηματολογία μας για τη ανάγκη νομιμοποίησης της ιατρικής κάνναβης.
Αυτά τα δεδομένα αποτελούν αποτελέσματα ερευνών που πραγματοποιήθηκαν από Πανεπιστήμια και ερευνητικές ομάδες και τα οποία δημοσιεύτηκαν σε επιστημονικά περιοδικά (Journals) , εκεί δηλαδή που δημοσιεύεται οτιδήποτε νέο προκύπτει από έρευνες τη ακαδημαϊκής και ερευνητικής κοινότητας. Η δημοσίευση αυτών σημαίνει ότι τήρησαν τους κανόνες της έρευνας, τα αποτελέσματα εξήχθησαν με τις σωστές μεθόδους και χαίρουν αποδοχής και αναγνώρισης από την ακαδημαϊκή και επιστημονική κοινότητα. Αυτή η αποδοχή της επιστημονικής και ακαδημαϊκής κοινότητας για την ιατρική κάνναβη σε συνδυασμό με τις αποφάσεις κρατών να νομιμοποιήσουν την ιατρική κάνναβη, συνιστά για εμάς νομιμοποίηση της βάσης για συζήτηση σχετικά με την ιατρική κάνναβη.
Από την άλλη, υπάρχει ένα συντηρητικό τόξο δυνάμεων, πολιτικών/δημοσιογραφικών/κοινωνικών, το οποίο υπονομεύει εσκεμμένα κάθε τέτοια προσπάθεια διαλόγου. Αυτές οι συντηρητικές δυνάμεις προσπαθούν να εναντιωθούν στην ιατρική κάνναβη, αγνοώντας τα επιστημονικά δεδομένα και προτάσσοντας τη σύγχυση, την ειρωνεία και την παραπληροφόρηση, σκοπεύουν να μην αφήσουν τον διάλογο για την ιατρική κάνναβη να λάβει τις διαστάσεις που του αξίζει. Η κύρια μέθοδος τους είναι ότι προσπαθούν να εξομοιώσουν την ιατρική κάνναβη με την ψυχαγωγική χρήση, ενώ την ίδια στιγμή αντιμετωπίζουν την ψυχαγωγική χρήση ως παράνομη και βλαβερή συνήθεια που δημιουργεί εθισμένους χρήστες. Για να ενισχύσουν αυτή τη μέθοδο χρησιμοποιούν φράσεις και τίτλους σε άρθρα όπως “Ο τάδε προτείνει μπαφο-θεραπεία..”. Αυτή η πρόταση χρησιμοποιεί τη λέξη “μπάφος” απο την αργκό που χρησιμοποιείται από τη νεολαία και από υποκουλτούρες και υποδηλώνει την ψυχαγωγική χρήση σε μορφή τσιγάρου με καπνό και κάνναβη. Βέβαια, όσοι γνωρίζουν, ξέρουν καλά ότι κατά κύριο λόγο η ιατρική κάνναβη δεν χρησιμοποιείται σε μορφή καπνίσματος, πόσο μάλλον σε μορφή καπνίσματος με καπνό. Η σύγχυση όμως έχει επιτευχθεί και ο αναγνώστης ήδη απο τον τίτλο του άρθρου αντιμετωπίζει την ιατρική κάνναβη ως συνώνυμο με την ψυχαγωγική και κάνει την σύνδεση ότι ο ασθενής που ακολουθεί θεραπεία με ιατρική κάνναβη είναι το ίδιο με τον χρήστη ψυχαγωγικής κάνναβης και συγκεκριμένα με έναν χρήστη που ανήκει σε υποκουλτούρα και χρησιμοποιεί τη λέξη «μπάφος». Η σύγχυση αυτή συνήθως ενισχύεται με μια εικόνα ενός μεγάλου τσιγάρου κάνναβης με καπνό, η οποία συνοδεύει το άρθρο. Η επιχειρηματολογία των πολέμιων της κάνναβης, συνεχίζεται πάντα πατώντας σε ειρωνείες και ψευδείς πληροφορίες.
Εμείς όμως δεν θα υποκύψουμε σε αυτή τη σαχλή επιχειρηματολογία, πολύ απλά γιατί ευτυχώς πλέον υπάρχουν επιχειρήματα που προέρχονται από επιστημονικά δεδομένα, και αυτά χρησιμοποιούμε. Τι ζητάμε;
Να νομιμοποιηθεί και να απελευθερωθεί ηθικά η δημόσια συζήτηση για την κάνναβη και τα οφέλη της ιατρικής κάνναβης. Να μην αυτοστιγματιστούμε και να μην εσωτερικεύσουμε το δημόσιο στίγμα που το συντηρητικό τόξο προωθεί εναντίον της κάνναβης.
Αν μπαίναμε τώρα στη διαδικασία να αναπτύξουμε όλα τα επιστημονικά άρθρα σχετικά με την ιατρική κάνναβη θα χρειαζόμασταν εκατοντάδες σελίδες. Επίσης, θα ήταν σαν να προσπαθούμε να αποδείξουμε κάτι που η επιστημονική κοινότητα έχει ήδη αποφανθεί. Για τι έχει λοιπόν αποφανθεί η ιατρική κοινότητα σχετικά με την ιατρική κάνναβη;
Στις περιπτώσεις ανά τον κόσμο, η ιατρική κάνναβη επιτρέπεται σε ασθενείς που πάσχουν/έχουν γλαύκωμα, ΑIDS/HIV, σκλήρυνση κατά πλάκας, Πάρκινσον, Αλτσχάιμερ, επιληψία, νόσο του Crohn, σύνδρομο Tourette κ.α. Σχετικά με τον καρκίνο, έχει αποδειχθεί ότι τα κανναβινοειδή έχουν οφέλη στην αντιμετώπιση παρενεργειών που σχετίζονται με την θεραπεία του καρκίνου. Άλλωστε, υπάρχουν σε διάφορες αγορές παγκοσμίως, διάφορα εμπορικώς διαθέσιμα κανναβινοειδή, όπως η δροναβινόλη και ναβιλόνη, τα εγκεκριμένα φάρμακα που σχετίζονται με τις παρενέργειες της θεραπείας. Τα οφέλη της κάνναβης για τους ανθρώπους που ζουν με καρκίνο περιλαμβάνουν δράση ως αντιεμετικό και κατά της ναυτίας, δράση ως διεγερτικό της όρεξης, ανακούφισης του πόνου και βελτίωσης του ύπνου.
Εκτός από αυτά, δεκάδες έρευνες είχαν γίνει τα τελευταία χρόνια, οι οποίες ερευνούσαν σε ποντίκια τις δυνατότητες των κανναβινοειδών στη θεραπεία του ίδιου του καρκίνου και όχι στα συμπτώματα όπως είδαμε παραπάνω. Πολλές από αυτές τις έρευνες το περασμένο καλοκαίρι υιοθετήθηκαν και δημοσιεύτηκαν από Εθνικό Ίδρυμα Καρκίνου (National Cancer Institute-NCI) των Η.Π.Α.στην επίσημη ιστοδελίδα του (http://www.cancer.gov/about-cancer/treatment/cam/patient/cannabis-pdq#section/_3) . Το Εθνικό Ίδρυμα Καρκίνου είναι ο κύριος φορέας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης για την έρευνα και εκπαίδευση σχετικά με τον καρκίνο. Το NCI είναι μέρος του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας (ΝΙΗ), το οποία είναι ένας από τους 11 οργανισμούς που αποτελούν το Υπουργείο Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών (Department of Heath and Human Services-HHS).
Αυτές οι έρευνες έδειξαν ότι σε πολλές περιπτώσεις σε ποντίκια, τα κανναβινοειδή έχουν δείξει ότι λειτουργούν θεραπευτικά με διάφορους τρόπους. Απο την άλλη καμία κλινική μελέτη σε ανθρώπους δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής. Οπότε κρατάμε 3 βασικά πράγματα. 1)Η κάνναβη χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση παρενεργειών απο τη χημειοθεραπεία, όπως ναυτία και έμετος, διέγερση της όρεξης και ανακούφιση του πόνου. 2) Τα κανναβινοειδή λειτουργούν θεραπευτικά σε ποντίκια με καρκίνο. 3) Δεν έχει γίνει καμία έρευνα σε ανθρώπους μέχρι τώρα, άρα δεν μπορούμε να πούμε τίποτα πάνω σε αυτό.
Που καταλήγουμε;
-Να αποστιγματιστεί επιτέλους ο δημόσιος διάλογος για το φυτό της κάνναβης και τα κανναβινοειδή και επιτέλους η συζήτηση για την ιατρική κάνναβη να πάρει τα αξία που της αρμόζει.
-Να πάρει θέση το Υπουργείο Υγείας για τη ιατρική κάνναβη και να απαντήσει αν αρνείται ότι η ιατρική κάνναβη έχει θετικές επιδράσεις σε ασθενείς που πάσχουν από σκλήρυνση κατά πλάκας, Πάρκινσον, Αλτσχάιμερ, επιληψία, νόσο του Crohn, σύνδρομο Tourette κ.α. Στην ουσία να απαντήσει αν θεωρεί τις έρευνες και τα επιστημονικά περιοδικά έγκυρα ή όχι. Να απαντήσει αν σέβεται τις έρευνες της ακαδημαϊκής/επιστημονικής κοινότητας και τα αποτελέσματα αυτών.
-Να πάρουν θέση οι Ιατρικοί Σύλλογοι και να μας πουν αν συμφωνούν τόσο με τα παραπάνω όσο και με τις δημοσιευμένες έρευνες σε επιστημονικά περιοδικά που υιοθετήθηκαν απο το Εθνικό Ίδρυμα Καρκίνου των ΗΠΑ και αναφέρουν θετική δράση των κανναβινοειδών στη θεραπεία του καρκίνου σε ποντίκια.
Ας μην εσωτερικέυσουμε το δημόσιο στιγματισμό εναντίον της κάνναβης.
Ας υπερασπιστούμε την ανάγκη για δημόσιο διάλογο σχετικά με την ιατρική κάνναβη.
24 Πολιτείες των ΗΠΑ και χώρες όπως η Ολλανδία, ο Καναδάς και η Γερμανία έχουν νομιμοποιήσει την ιατρική κάνναβη. Δεν υπάρχει κάποιος λόγος να κρυβόμαστε όταν τόσα άλλα κράτη έχουν πράξει το ίδιο.
Ας συνεχίζουμε να προβάλουμε τα ιατρικά οφέλη της ιατρικής κάνναβης βασιζόμενοι μόνο σε επιστημονικά δεδομένα.
Legalit
www.legalit.gr
www.facebook.com/legalitgr

Γρηγόρης Λαμπράκης

Σήμερα συμπληρώνονται 53 χρόνια από την στυγνή δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. 

    Το κράτος που είχε στηθεί κατά τα πρότυπα της εγχώριας πλουτοκρατίας και είχε οικοδομηθεί πάνω στις βόμβες ναπάλμ της αμερικανοκρατίας,
    το κράτοςπου δήλωνε ότι οι «Νέοι Παρθενώνες» του χτίζονταν στη Μακρόνησο, που η δημοκρατία του ήταν τόσο απαράμιλλη ώστε στις εκλογές του έφτασαν να ψηφίζουν οι πεθαμένοι και τα «δέντρα»,
    το κράτος που οι εσωτερικές αντιθέσεις μεταξύ παλατιού και μερίδων του αστικού πολιτικού κόσμου ουδέποτε διατάραξαν τον αντιλαϊκό προσανατολισμό και αντιδημοκρατικό παροξυσμό του,
    το κράτος που τέσσερα χρόνια αργότερα θα παραχωρούσε την διαχείριση των υποθέσεων της ολιγαρχίας στους Παττακούς, στους Παπαδόπουλους, στους Ντερτιλήδες και στους Μάλλιους,
    το κράτος που ο πολιτικός του υπόκοσμος είχε πάντα δοσοληψίες με τον κανονικό υπόκοσμο των Γκοτζαμάνηδων, πριν από 53 χρόνια θα χρησιμοποιούσε ένα ακόμα εργαλείο «εκδημοκρατισμού» και «σωφρονισμού»: Τα τρίκυκλα…
    Ήταν 22 Μάη 1963. Εκείνη την ημέρα
– ένα μήνα μετά την πρώτη Μαραθώνια πορεία Ειρήνης που η κυβέρνηση της ΕΡΕ και του Κωνσταντίνου Καραμανλή την έχει απαγορεύσει και κατά την διάρκειά της ο Λαμπράκης είχε χτυπηθεί από χωροφύλακες και είχε απαχθεί από ασφαλίτες –
    η επιτροπή για την Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη οργανώνει στη Θεσσαλονίκη εκδήλωση.
    Ομιλητής στην εκδήλωση είναι οβουλευτής της Αριστεράς, συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ, ο Γρηγόρης Λαμπράκης.
    Η εκδήλωση έχει οριστεί για τις 7.30 μ.μ. Γύρω από το χώρο της εκδήλωσης η τρομοκρατία ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Τραμπούκοι και Αστυνομία προσπαθούν να ματαιώσουν την εκδήλωση.
    Ο Λαμπράκης στις 8.20μμ ξεκινά από το ξενοδοχείο που διέμενε για να φτάσει στο χώρο της εκδήλωσης. Στη διαδρομή, σε μια απόσταση μόλις 80 μέτρων, δέχεται την πρώτη επίθεση από παρακρατικούς. Οι χωροφύλακες απλώς παρακολουθούν...
    Ο βουλευτής εισέρχεται στο χώρο της εκδήλωσης. Οι παρακρατικοί και οι τραμπούκοι λιθοβολούν το χώρο της συγκέντρωσης. Η Αστυνομία απλώς παρακολουθεί...
    Ο Λαμπράκης διακόπτει την ομιλία του. Καταγγέλλει ευθέως «σχέδιο δολοφονικής απόπειρας» εναντίον του και καθιστά υπεύθυνη την κυβέρνηση και τις αρχές. Η Αστυνομία απλώς παρακολουθεί...
    Ο Λαμπράκης στις 10.15μμ κατεβαίνει από την αίθουσα της συγκέντρωσης. Η κυκλοφορία στο δρόμο έχει απαγορευτεί. Παντού βρίσκονται ασφαλίτες και χωροφύλακες. Αρχίζει να κινείται προς το ξενοδοχείο. Σε απόσταση 8 μέτρων από το βουλευτή ακούγεται το μαρσάρισμα μοτοσικλέτας. Ο οδηγός του τρίκυκλου, με σκεπασμένο τον αριθμό, πέφτει πάνω του. Ο συνεργός του στην καρότσα χτυπά το βουλευτή στο κεφάλι.
    Τη στιγμή εκείνη, και σε απόσταση λίγων μέτρων από το συμβάν παρόντες είναι:
  • 180 άντρες της χωροφυλακής και αξιωματικοί της αστυνομίας.
  • Ο επιθεωρητής χωροφυλακής Βορείου Ελλάδας.
  • Ο διευθυντής της αστυνομίας Θεσσαλονίκης.
  • Ο υποδιευθυντής της αστυνομίας.
  • Ο διοικητής της εθνικής ασφάλειας Θεσσαλονίκης.
    Όλοι αυτοί οι εκπρόσωποι του κράτους, έχουν δημιουργήσει έναν κλοιό ασφαλείας στο παρακράτος για να δράσει. Και απλώς… παρακολουθούν.
    Οι δολοφόνοι ρίχνουν τον Λαμπράκη στην άσφαλτο. Στο σημείο σχηματίζεται μια λίμνη αίματος ανάμεικτη με εγκεφαλικά υγρά...
    Η μάχη που έδωσε ο Λαμπράκης στην εντατική διήρκεσε 5 μέρες. Ήταν μια μάχη άνιση. Το ξημέρωμα της 27 Μάη 1963, ο υφηγητής της Ιατρικής, ο πρωταθλητής στους στίβους, ο μάρτυρας της Ειρήνης και της Δημοκρατίας, ο βουλευτής της Αριστεράς, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, αφήνει την τελευταία του πνοή.
    Οι πολιτικοί αυτουργοί του ειδεχθούς εγκλήματος ουδέποτε τιμωρήθηκαν. Όσο για τους φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας αποφυλακίστηκαν. Επί χούντας…

email: mpog@enikos.gr

Kinder – έκπληξη στον ρατσισμό! – από τη Βασιλική Παπαντωνοπούλου

  • 0
κιντερ
EPA / CHRISTOPH SCHMIDT
Μια σοκολάτα, οι πρόσφυγες και η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Γερμανίας. Μπορεί όλα αυτά να ακούγονται άσχετα μεταξύ τους, αλλά συνδέονται στην παρακάτω ιστορία:
Στη Γερμανία έχει δημιουργηθεί κίνημα εναντίον των προσφύγων, ονόματι Pegida (αρχικά που στα γερμανικά μεταφράζονται ως Ευρωπαίοι Πατριώτες εναντίον της Ισλαμοποίησης της Δύσης). Η πιο πρόσφατη ρατσιστική τους αντίδραση ήταν κατά της σοκολάτας Kinder που κυκλοφόρησε με νέα συσκευασία.
Αντί για ξανθά γαλανομάτικα παιδάκια, εμφανίζονται παιδιά με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε ρίζες από την Αφρική ή τη Μέση Ανατολή. Τα σχετικά σχόλια των μελών του Pegida στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ήταν πολύ αιχμηρά, τόσο κατά της εταιρείας όσο και κατά των παιδιών.
Το μένος τους δεν μειώθηκε ούτε όταν πληροφορήθηκαν ότι τις νέες συσκευασίες κοσμούν οι παιδικές φωτογραφίες μελών της εθνικής ομάδας της Γερμανίας, όπως του Ζερόμ Μπόατενγκ και του Ιλκάι Γκιντογκάν. Πρόκειται για τη νέα διαφημιστική καμπάνια εν όψει του Euro 2016.
Τότε λοιπόν η συζήτηση εκτροχιάστηκε τελείως, καθώς άρχισε να αμφισβητείται και ο εθνικός χαρακτήρας της «νατσιοναλμάνσαφτ», την οποία όπως φαίνεται το Pegida επιθυμεί να βλέπει μόνο με ποδοσφαιριστές άριων χαρακτηριστικών, όπως ο Μάνουελ Νόιερ.
Το θέμα όμως είναι ότι στη Γερμανία, ο ένας στους 5 κατοίκους (σύμφωνα με στοιχεία του 2015) έχει ρίζες εκτός της χώρας, είτε από τον έναν γονέα ή και από τους δύο. Και η εθνική ομάδα της χώρας δεν θα μπορούσε παρά να είναι μια φυσιολογική μικρογραφία της.
AP Photo/Ferdinand Ostrop
Για παράδειγμα, ο Ζερόμ Μπόατενγκ είναι γεννημένος στο Βερολίνο από Γερμανίδα μητέρα και Γκανέζο πατέρα.
Ο Σκοντράν Μουστάφι γεννήθηκε στο Μπαντ Χέρσφελντ της Εσης από Αλβανούς γονείς μετανάστες. Μάλιστα είχε εκφράσει την επιθυμία να αγωνιστεί με τα αλβανικά χρώματα προς τιμή της καταγωγής του, όμως πρόλαβε ο Γιόαχιμ Λεβ και τον έχρισε διεθνή με τη Γερμανία.
Ο Αντόνιο Ρίντιγκερ γεννήθηκε στο Βερολίνο από Γερμανό πατέρα και μητέρα από τη Σιέρα Λεόνε. Στην ίδια πόλη ήρθε στη ζωή και ο Καρίμ Μπελαράμπι, από Γερμανίδα μητέρα και Μαροκινό πατέρα.
O Σάμι Κεντίρα έχει και αυτός Γερμανίδα μητέρα, αλλά ο πατέρας του είναι Τυνήσιος.
Τόσο ο Εμρέ Τζαν όσο και οι Ιλκάι Γκιντογκάν και ο Μεσούτ Οζίλ γεννήθηκαν από Τούρκους γονείς μετανάστες, ο πρώτος στη Φρανκφούρτη και οι άλλοι δύο στο Γκελζενκίρχεν.
Ο Λούκας Ποντόλσκι γεννήθηκε στο Γκλίβιτσε από Πολωνούς γονείς και μετακόμισε με την οικογένειά του στο Μπεργκχάιμ της Βεστφαλίας όταν ήταν δύο ετών.
Ο Λιρόι Σανέ γεννήθηκε στο Εσεν και είναι γιος του πρώην διεθνούς Σενεγαλέζου ποδοσφαιριστή Σουλεϊμάν Σανέ και της Γερμανίδας πρώην πρωταθλήτριας ρυθμικής γυμναστικής Ρεγκίνα Βέμπερ.
Άτομα σαν τους υποστηρικτές του Pegida χαρακτηρίζουν όλους τους προαναφερθέντες «μονομάχους, μισθοφόρους και σκλάβους, που δεν παίζουν για τη Γερμανία λόγω ιδεολογίας, αλλά για τα χρήματα».
Το πιθανότερο όμως είναι πως όλοι αυτοί είχαν βγει στους δρόμους προ διετίας για να πανηγυρίσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο που οι… μισθοφόροι, με τη διαφορετικότητά τους, χάρισαν στη χώρα τους.
Οπως δήλωσε χθες ο πρόεδρος της Γερμανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, Ράινχαρντ Γκρίντελ: «Η εθνική μας ομάδα είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα της επιτυχημένης κοινωνικής ένταξης. Εκατομμύρια άτομα στη Γερμανία είναι περήφανα για την ομάδα αυτή, επειδή είναι έτσι ακριβώς όπως είναι»…

Πηγή:efsyn.gr

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More