Poutanique τεχνη, εσυ τα φταις ολα!

Να είναι τέχνη; Επάγγελμα ή μήπως ματαιοδοξία;

Ο μουσικός του πεζοδρόμου!!

Ξαφνικά την καλοκαιρινή ηρεμία στο μικρό μας Μεσολόγγι σκέπασε μια γλυκιά μελωδία που έρχονταν από το βάθος του πεζοδρόμου. Όσο πλησίαζε.....

Να πως γινεται το Μεσολογγι προορισμος!

αι θα αξιοποιηθεί. Ακούγονται διάφορες ιδέες και έχουν συσταθεί αρκετές ομάδες πολιτών που προτείνουν υλοποιήσιμες και μη ιδέες προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος και έμμεσα να επωφεληθούμε όλοι.....

Ποσα κτηρια ρημαζουν στο Μεσολογγι;

Ένα από τα θέματα του δημοτικού συμβούλιου στις 27/ 11 είναι η «Εκμίσθωση χώρου για κάλυψη στεγαστικών αναγκών του Δήμου». Οι πρώτες σκέψεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι πως μετά από τόσα χρόνια και πώς μετά από τόσο κονδύλια έχουμε φτάσει ....

Μεσολόγγι - αδέσποτα ώρα μηδέν.

Αδέσποτα, ένα ευαίσθητο θέμα για όσους είναι πραγματικά φιλόζωοι* και με τις δυο έννοιες της λέξης. Ας αρχίσουμε να μιλάμε για τις αβοήθητες ψυχές που ξαφνικά βρεθήκαν απροστάτευτες στον δρόμο όχι από το τέλος δηλαδή από τα αποτελέσματα που βλέπουμε...

Facebook, φωτογραφιες με σουφρωμενα χειλη...

Κάλος ή κακός αγαπητοί φίλοι διανύουμε μια εποχή που θέλει τους περισσότερους άμεσα εξαρτημένους από τις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωση τύπου face book. Έρχεται λοιπόν το Ινστιτούτου Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας

18 Ιαν 2017

Τα παιδιά των εχθρών


Οι παιδουπόλεις της Φρειδερίκης
Από τον Κώστα Κουσαρίδα
Η Μαντώ Δαλιάνη, κόρη μικρασιατών προσφύγων, αποφοιτά από την Ιατρική σχολή και συλλαμβάνεται για παράνομη πολιτική δράση. Στις 13 Απριλίου του 1949, περνά την πόρτα των φυλακών Αβέρωφ και κρατείται για 21 μήνες προτού δικαστεί και απαλλαχθεί από τις κατηγορίες.
Σ’ αυτό το διάστημα ήρθε σε στενή επαφή με τις συγκρατούμενες της οι οποίες σχεδόν όλες είχαν καταδικαστεί λόγω της αριστερής τους δράσης και δεν τους είχε επιτραπεί να κρατήσουν κοντά τους τα μικρά τους παιδιά.
Η Δαλιάνη παρακολούθησε και κράτησε επαφή με πολλά παιδιά φυλακισμένων τα επόμενα χρόνια και όλες τις εμπειρίες και τις ιστορίες της τις εξέδωσε από το 1994 μέχρι και το 1996 όπου και απεβίωσε.
Μέσα από την συγκλονιστική της πολυετή έρευνα, φωτίζεται μια ιδιαίτερα σκοτεινή πτυχή του εμφυλιακού και μεταεμφυλιακού κράτους και πως αυτό χρησιμοποίησε πολλές φορές τα παιδία των φυλακισμένων γυναικών της Αριστεράς.
Προκειμένου να πετύχει τους σκοπούς του, το κράτος της Δεξιάς εκβίασε, απήγαγε, βασάνισε και πολλές φορές κατέστρεψε τις ζωές των παιδιών έτσι ώστε να μπορέσει να χαλιναγωγήσει τις φυλακισμένες μητέρες ή ακόμα και τους πατεράδες των παιδιών αυτών που πολεμούσαν στο πλευρό του Δημοκρατικού Στρατού.
Μόνο στις φυλακές Αβέρωφ που βρέθηκε η Δαλιάνη, 119 παιδιά είχαν ζήσει κοντά στις μητέρες τους μέχρι και το 1950. Η φυλακή που είχε χτιστεί το 1889 σαν παράρτημα των μεγαλύτερων αντρικών φυλακών της χώρας, για να στεγάσει τον γυναικείο πληθυσμό της χώρας, φιλοξενούσε κατά μέσο όρο 100 με 120 γυναίκες.
Μετά την επαναλειτουργία των φυλακών τον Ιανουάριο του 1947, οι οποίες είχαν σχεδόν καταστραφεί κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών, οι φυλακές Αβέρωφ στέγαζαν δεκαπλάσιο αριθμό γυναικών από εκείνον που είχαν αρχικά κατασκευαστεί. Όλες σχεδόν οι κρατούμενες είχαν αριστερό παρελθόν και αντιμετώπιζαν ποινές πολυετούς φυλάκισης ή εκτέλεσης.
Τα παιδιά των φυλακισμένων δεν ήταν καταγεγραμμένα σαν κρατούμενοι και προφανώς δεν συμπεριλαμβάνονταν  στο συσσίτιο. Όπως και οι ενήλικες ήταν κλεισμένα δεκαέξι ώρες την μέρα μέσα στις πτέρυγες, μέσα σε άθλιες συνθήκες με παντελή έλλειψη επίπλων και εγκαταστάσεων υγιεινής. «Τα μόνα πράγματα που έβλεπαν τα παιδιά ήταν τα ράντζα, οι τοίχοι, το παρεκκλήσι και ο φοίνικας».
Παρόλες τις απάνθρωπες συνθήκες εντός των φυλακών, η διεύθυνση των φυλακών φρόντιζε πολλές φορές να κάνει ακόμα πιο άθλιες τις ζωές των κρατουμένων.
Το 1950  έδωσε εντολή για την απομάκρυνση όλων των παιδιών, τιμωρώντας τις γυναίκες επειδή τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν για τις εκτελέσεις πολιτικών κρατουμένων. Πενήντα τέσσερα παιδιά δόθηκαν σε θετούς γονείς καθώς οι μητέρες τους φοβούνταν ότι, σε διαφορετική περίπτωση, το κράτος θα τα έστρεφε εναντίον τους, και άλλα τριάντα εφτά στάλθηκαν σε κρατικά ιδρύματα όπου παρέμειναν μέχρι το 1960. Αφήνοντας την φυλακή πολλά παιδιά ήταν σαν να άφηναν το σπίτι τους και όταν τους επόμενους μήνες τα ρωτούσαν από πού ήταν, εκείνα απαντούσαν «από τις φυλακές Αβέρωφ».
Το κράτος πάντα παρόν στην πιο σκληρή και ανάλγητη μορφή του, έκανε τα πάντα προκειμένου να διαλύσει τις αντοχές των κρατουμένων.

Πρώτη διευθύντρια των φυλακών Αβέρωφ ήταν μια μορφωμένη δικηγόρος που ονομαζόταν Πετράντη. Από την καλοσύνη που έδειχνε στα παιδιά οι προϊστάμενοι της υποπτεύονταν ότι διατηρούσε σχέσεις με τις κρατούμενες και ότι είχε επηρεαστεί από ιδέες περί αναμόρφωσης των φυλακών. Έτσι αντικαταστήθηκε από μια σκληρή και συντηρητική γυναίκα, την πρώην αρχιδεσμοφύλακα που είχε σπουδάσει μαιευτική αλλά δεν είχε κανένα προσόν για την διεύθυνση των φυλακών. Οι δεσμοφύλακες ήταν όλες καλόγριες και υπερβολικά συντηρητικές. Προέτρεπαν τις γυναίκες να υπογράφουν δηλώσεις μετανοίας με υπόσχεση επιπλέον μερίδων γάλατος για τα παιδιά τους.
Το κράτος δεν αναμείχθηκε ιδιαίτερα στην διαδικασία ανάθεσης των παιδιών, που λειτούργησε κυρίως με πρωτοβουλία των γονέων. Οι μητέρες επέμεναν στην προσωπική επιλογή των θετών γονέων επειδή φοβόντουσαν ότι στα κρατικά ιδρύματα οι υπεύθυνοι θα έστρεφαν τα παιδιά εναντίον τους.
Οι φόβοι των μητέρων σίγουρα δεν ήταν αβάσιμοι. Στα περισσότερα ιδρύματα δυο φορές την εβδομάδα έκαναν «πολιτική εκπαίδευση» και τραγουδούσαν ύμνους για την «μητέρα» τους, την «γλυκιά βασίλισσα Φρειδερίκη» που τα είχε σώσει από τους «τρομοκράτες».
‘Ελεγαν στα παιδιά ότι οι γονείς τους ήταν εγκληματίες και προδότες και τα καθησύχαζαν ότι βρίσκονταν πλέον υπό την προστασία της βασιλικής οικογένειας. Το προσωπικό, το οποίο ήταν τελείως απαίδευτο, τόνιζε ότι τα παιδιά πρέπει να νιώθουν βαθιά ευγνωμοσύνη απέναντι στην βασιλική οικογένεια για την στοργή της και την οικονομική υποστήριξη στην διατροφή και στην εκπαίδευση τους. Στην Ρόδο, όπου τα παιδιά στεγάζονταν σε παλιούς στρατώνες του ιταλικού στρατού, οι τρόφιμοι είχαν ντυθεί στα μαύρα σε ένδειξη πένθους για τον θάνατο του βασιλιά Παύλου.

Τα ιδρύματα στα οποία έμεναν τα παιδιά που δεν είχαν δοθεί σε θετούς γονείς, ήταν οι περίφημες Παιδουπόλεις της Φρειδερίκης οι οποίες ιδρύθηκαν το 1947, κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου Πολέμου με πρωτοβουλία της τότε βασίλισσας Φρειδερίκης .Οι παιδουπόλεις υπήρξαν ένα μοναδικό και ιδιότυπο κοινωνικό μόρφωμα, τραγικό επακόλουθο του εμφυλίου πολέμου, και γι’ αυτό ακριβώς χωρίς ιστορικό προηγούμενο και χωρίς συνέχεια. Ήταν ένα δίκτυο 53 ιδρυμάτων σε όλη την έκταση της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας  . Το σχέδιο για το «παιδοφύλαγμα» εφαρμόστηκε με χρηματοδότηση του εράνου «Πρόνοια Βορείων Επαρχιών της Ελλάδος». Ο αριθμός των παιδιών που πέρασαν από τις παιδουπόλεις εκτιμάται περίπου στις 25.000.
Οι συνθήκες διαβίωσης στις Παιδοπόλεις δεν διέφεραν από την διαβίωση στις φυλακές, καθώς ίσχυε η ίδια αυστηρή αίσθηση ενός διαχωρισμού του «έξω» και του «μέσα». Οι Παιδοπόλεις διοικούνταν σύμφωνα με ημιστρατιωτικούς κανονισμούς, από πρώην αξιωματικούς, οι οποίοι επέβαλαν σωματικές τιμωρίες και υποχρέωναν τα παιδιά να φορούν στολές. Δεν υπήρχαν ρολόγια ή ημερολόγια και η μέρα ρυθμιζόταν από το χτύπημα ενός κουδουνιού. Όπου κι αν πήγαιναν βάδιζαν σε παράταξη, ακόμα και σε επισκέψεις στον έξω κόσμο.
Τελικά η ιδεολογία του μοναρχικού πατερναλισμού δεν είχε μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Εκτός από τις ελλείψεις των Παιδοπόλεων  και το ανεκπαίδευτο προσωπικό που αγνοούσε την τέχνη της πειθούς, ήταν αδύνατον τα παιδία να νιώσουν αφοσίωση απέναντι σε ιδρύματα που παρείχαν τόσο περιορισμένες εκπαιδευτικές δυνατότητες και όπου όσοι κατείχαν θέσεις εξουσίας εκδήλωναν τόσο εχθρικές διαθέσεις απέναντι στα παιδιά των «εχθρών της πατρίδας».
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, το Σάββατο 14.1.2017

Υπάρχει τέτοια χώρα;


 Υπάρχει χώρα που να παρέχει για την εκπαίδευση των παιδιών της το 23% του προϋπολογισμού της και το 9% του ΑΕΠ της σε τρέχουσες τιμές, ώστε να εξασφαλίζεται
  • η λειτουργία 9.433 σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης,
  • η δημόσια και δωρεάν παροχή εκπαίδευσης σε 1.771.800 μαθητές και σε 140.600 παιδιά στα νηπιαγωγεία της χώρας
  • καθώς και  η δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση σε 145.770 φοιτητές;   
  Υπάρχει χώρα που να παρέχει για την Δημόσια Υγεία και την Κοινωνική Πρόνοια ποσό που αντιπροσωπεύει το 28% του προϋπολογισμού της και το 11% του ΑΕΠ της ώστε να εξασφαλίζει στον πληθυσμό της, δημόσια και δωρεάν
  • 12.400 μονάδες ιατρικής φροντίδας,
  • 151 νοσοκομεία,
  • 451 πολυϊατρεία,
  • 10.782 εγκαταστάσεις οικογενειακών ιατρών,
  • 110 οδοντιατρικές κλινικές,
  • 147 οίκους ευγηρίας,
  • 265 κέντρα ηλικιωμένων
  • 30 κέντρα σωματικής αναπηρίας.
  • 1.200.000 εισαγωγές σε νοσοκομείο σε περισσότερες από 45.000 κλίνες,
  • 86 εκατομμύρια ιατρικές εξετάσεις
  • και περίπου 28,5 εκατομμύρια οδοντιατρικές επισκέψεις;
  Υπάρχει χώρα που να παρέχει στον τομέα του Πολιτισμού και του Αθλητισμού ποσό που αντιστοιχεί στο 5% των τρεχουσών δαπανών του προϋπολογισμού της ώστε να λειτουργούν και να προσφέρονται στον λαό της
  • 276 κινηματογράφοι,
  • 285 μουσεία,
  • 88 θέατρα και θεατρικές αίθουσες,
  • 392 βιβλιοθήκες,
  • 343 πολιτιστικά κέντρα,
  • 19 κλαμπ παραδοσιακής μουσικής,
  • 130 γκαλερί,
  • 5.134 αθλητικές εγκαταστάσεις με 4.591.000 αθλούμενους;
   Υπάρχει χώρα που να παρέχει πάνω από το 16% του προϋπολογισμού της στον τομέα της κοινωνικής της ασφάλισης, ώστε να εξασφαλίζει
  • καταβολή συντάξεων σε 1.672.000 συνταξιούχους όλων των κατηγοριών (συντάξεις γήρατος, αναπηρίας και θανάτου) συμπεριλαμβανομένων των παροχών μητρότητας;
    Εν κατακλείδι: Στον πλανήτη Γη, εδώ όπου 8 «Κροίσοι» διαθέτουν – σύμφωνα με τα στοιχεία της «Oxfam» – περιουσία η οποία ισούται με τα υπάρχοντα 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων (!), δηλαδή το 50% του πληθυσμού της Γης, υπάρχει χώρα που ζει… στον κόσμο της και παρέχει το 72% του προϋπολογισμού της για να καλύπτει τις κοινωνικές ανάγκες του πληθυσμού της;
    Υπάρχει. Και λέγεται «Κούβα».
    Πριν από λίγες μέρες συγκλήθηκε η κουβανική Εθνοσυνέλευση η οποία ενέκρινε τον νόμο του κρατικού προϋπολογισμού του 2017 με τον οποίο το 72% των τρεχουσών δαπανών διατίθεται σε βασικές κοινωνικές υπηρεσίες που συνδέονται με την ποιότητα ζωής του πληθυσμού και τις παροχές κοινωνικής ασφάλισης.
    Ποιο είναι το ερώτημα, λοιπόν, που μας απευθύνει κάθε επιφανής εκπρόσωπος της δημοκρατίας που τελεί υπό την εποπτεία του ΣΕΒ, του Σόιμπλε, της τρόικας και που αφηνίασε με αφορμή τον θάνατο του Κάστρο; Αν «θέλουμε να γίνουμε Κούβα», είπατε;
Πηγή: enikos.gr

17 Ιαν 2017

Θα πήγαιναν;


Σύμφωνα με περσινή έκθεση του ΙΝΕ ΓΣΕΕ, στο λεκανοπέδιο Αττικής:
α) Ο «αόρατος πληθυσμός» που βιώνει συνθήκες στεγαστικής επισφάλειας φτάνει έως και τις 514.000!
β) Οι άνθρωποι που κοιμούνται κυριολεκτικά στον δρόμο, οι άστεγοι, σχεδόν τετραπλασιάστηκαν μέσα σε δύο χρόνια. Από 630 που υπολογίζονταν το 2011, δύο χρόνια μετά, το 2013, έφθασαν τους 2.360. 
γ) Όσοι στερούνταν κατοικίας και διαβιούν σε προσωρινά καταλύματα ανέρχονταν το 2013 σε 15.436 άτομα…
  Τα παραπάνω πιστοποιούν ότι το «ενδιαφέρον» του κράτους απέναντι στην ανημποριά, δεν σταματάει στους πρόσφυγες της Μόριας, της Μαλακάσας, του Ελληνικού. Είναι προφανές: Η πολιτική, που μέτρο της αξιολόγησής της από εγχώριους και διεθνείς αξιολογητές είναι η ικανότητά της να σπέρνει τη φτώχεια, όσο «νοιάζεται» για τους ντόπιους τόσο «νοιάζεται» και για τους ξένους. Και το αντίστροφο. Ο λόγος απλός: Η απανθρωπιά που στοιβάζει ανθρώπους κάτω από χιονισμένες σκηνές ή τους πετάει στις στοές της Αθήνας και στις εισόδους των πολυκατοικιών δεν γνωρίζει φυλή, χρώμα, θρησκεία.
   Όσο τώρα για τις εικόνες ντροπής με τους θαμμένους στα χιόνια πρόσφυγες, τα όσα ακούστηκαν από τα χείλη των κυβερνώντων δεν αξίζουν καμίας αναφοράς.
   Μια πρόταση έχουμε, μόνο, ειδικά προς αυτούς που περιορίζουν το πρόβλημα στο χιόνι λες και τις υπόλοιπες μέρες όλα βαίνουν καλώς: Θα πήγαιναν αυτοί να ζήσουν, όχι σε συνθήκες χιονιού ή βροχής ή λάσπης, αλλά με ξαστεριά και θερμοκρασίες 5, 10 και 15 βαθμούς σε σκηνές και σε καταυλισμούς; Θα πήγαιναν;
 Πηγή: Εφημερίδα Real News 15/1/2017

16 Ιαν 2017

Η ιατρική κάνναβη αποδεικνύεται θεραπευτική σε τρεις περιπτώσεις

http://im2.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2017/03/218699-cannabis.jpg
Η ιατρική μαριχουάνα έχει θεραπευτική χρησιμότητα για τη χημειοθεραπεία, τους χρόνιους πόνους και την πολλαπλή σκλήρυνση, σύμφωνα με τις Ακαδημίες των ΗΠΑ.
Η ιατρική κάνναβη (μαριχουάνα) μπορεί αποδεδειγμένα να έχει θεραπευτική χρησιμότητα σε τρεις περιπτώσεις: σε ασθενείς που κάνουν αντικαρκινική χημειοθεραπεία, σε όσους έχουν χρόνιους πόνους και σε όσους πάσχουν από πολλαπλή σκλήρυνση. Για τις υπόλοιπες ασθένειες δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία μέχρι στιγμής, που να δικαιολογούν τη χρήση της κάνναβης για ιατρικούς σκοπούς.
Αυτή είναι η «ετυμηγορία» μιας νέας μεγάλης επίσημης επιστημονικής μελέτης που έγινε για λογαριασμό της αμερικανικής κυβέρνησης. Οι ερευνητές της 16μελούς επιτροπής γιατρών και άλλων ειδικών των Εθνικών Ακαδημιών Επιστημών, Μηχανικής και Ιατρικής, με επικεφαλής την παιδίατρο Μαρί ΜακΚόρμακ της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, μελέτησαν και αξιολόγησαν πάνω από 10.000 δημοσιευμένες έρευνες και άλλες αναφορές σχετικά με την ιατρική χρήση της κάνναβης, σύμφωνα με το «Science» και τη βρετανική «Guardian».
Αυτό που προκύπτει, είναι ότι, πέρα από τις τρεις προαναφερόμενες περιπτώσεις όπου υπάρχουν αρκετά στοιχεία για να βεβαιωθεί η χρησιμότητα της κάνναβης, σε όλες τις άλλες ασθένειες η εικόνα παραμένει «γκρίζα» και γεμάτη αβεβαιότητες, συνεπώς δεν είναι δυνατό να υπάρξουν οριστικά συμπεράσματα μέχρι στιγμής. Η ίδια ασάφεια περιβάλλει και τους διάφορους πιθανούς κινδύνους που σχετίζονται με την ιατρική κάνναβη.
Στις περιπτώσεις που υπάρχουν ανεπαρκή στοιχεία, σύμφωνα με την έκθεση, περιλαμβάνονται η αύξηση της όρεξης και του βάρους σε ασθενείς με AIDS, η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), το μετατραυματικό στρες, η επιληψία κ.α.
Πιο σίγουρη –όπως έχουν δείξει αρκετές κλινικές δοκιμές- είναι η ωφέλεια της κάνναβης σε καρκινοπαθείς, καθώς μπορεί να μειώσει τις ναυτίες και τους εμετούς που προκαλεί η χημειοθεραπεία. Ήδη στις ΗΠΑ έχουν εγκριθεί δύο φάρμακα συνθετικής κάνναβης κατά της ναυτίας.
Η κάνναβη έχει επίσης βρεθεί ότι μειώνει τους διάφορους χρόνιους πόνους, καθώς και τους σπασμούς της πολλαπλής σκλήρυνσης. Υπάρχουν ακόμη «μέτριες» ενδείξεις ότι βοηθά ανθρώπους με ορισμένες διαταραχές αϋπνίας.
Από την άλλη, η 395 σελίδων έκθεση επισημαίνει ότι η οδήγηση υπό την επήρεια της κάνναβης αυξάνει τον κίνδυνο τροχαίου και τραυματισμού, ενώ μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την μόρφωση και την κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών. Η χρήση κάνναβης επίσης σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο σχιζοφρένειας, κοινωνικής αγχώδους διαταραχής και, σε μικρότερο βαθμό, κατάθλιψης, ενώ επιδεινώνει τα συμπτώματα όσων πάσχουν από διπολική διαταραχή.
Το κάπνισμα κάνναβης δεν φαίνεται να αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου του στόματος ή των πνευμόνων, αλλά αυξάνει την πιθανότητα χρόνιας βρογχίτιδας και παραγωγής φλεγμάτων. Όσο πιο νέος ξεκινά κανείς την κάνναβη, τόσο περισσότερο κινδυνεύει να εθιστεί.
Η ιατρική μαριχουάνα είναι σήμερα νόμιμη σε 29 πολιτείες των ΗΠΑ, ενώ η μαριχουάνα γενικότερα είναι νόμιμη σε οκτώ πολιτείες, αλλά η ομοσπονδιακή κυβέρνηση συνεχίζει να θεωρεί παράνομη την κατοχή και χρήση. Η κάνναβη παραμένει το πιο δημοφιλές ναρκωτικό στην Αμερική (και όχι μόνο), με πάνω από 22 εκατομμύρια χρήστες το μήνα.
Διάφορες ιατρικές οργανώσεις και ολοένα περισσότερες χώρες τάσσονται υπέρ της νομιμοποίησης της ιατρικής κάνναβης και άλλων ναρκωτικών ουσιών, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για θεραπευτικούς σκοπούς (π.χ. LSD).
Η νέα μελέτη αναμένεται να πυροδοτήσει περαιτέρω τη διαμάχη, δίνοντας επιχειρήματα και στις δύο πλευρές. Επισημαίνει πάντως ότι πρέπει να γίνουν περαιτέρω μελέτες πάνω στο ζήτημα και αναφέρει ότι μέχρι σήμερα οι ερευνητές που θέλουν να ασχοληθούν με την ιατρική κάνναβη, αντιμετωπίζουν θεσμικά και γραφειοκρατικά εμπόδια.
Πηγή: Πρακτορείο Υγείας

«Ηθοποιός σημαίνει φως»

Σαν σήμερα, 16 Ιανουαρίου 1998, έφυγε από τη ζωή ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, ο Δημήτρης Χορν (1921-1998). 
Ο Δημήτρης Χορν, πριν συγκροτήσει το δικό του θίασο μαζί με τη Μαίρη Αρώνη, εμφανίστηκε ως πρωταγωνιστής σε έργα όπως «Αλάτι και πιπέρι», «Η κυρία με τις καμέλιες» κ.ά.  Το 1945 συνεργάζεται με τον θίασο Μελίνας Μερκούρη – Νίκου Χατζίσκου και στη συνέχεια επιστρέφει στο «Βασιλικό Θέατρο».
Το 1953 γνωρίζει την Έλλη Λαμπέτη και, για τα επόμενα χρόνια, ανεβάζουν έργα όπως «Ο βροχοποιός», «Νυφικό Κρεβάτι» και «Το παιχνίδι της Μοναξιάς»κ.α 
Ο Δημήτρης Χορν, παρόλο που πρωταγωνίστησε μόνο σε λίγες ταινίες στον κινηματογράφο, άφησε πίσω του εξαιρετικές ερμηνείες, που φτάνουν μέχρι σήμερα («Κάλπικη λίρα» – 1954, «Μια ζωή την έχουμε» – 1955 , «Το κορίτσι με τα μαύρα» -1956 κ.α).

Oxfam: Οι οκτώ πλουσιότεροι της υφηλίου έχουν όσα η μισή ανθρωπότητα


Έρευνα
Ο πλούτος οκτώ ατόμων -όλοι άνδρες- ισούται με τον πλούτο του φτωχότερου μισού του πληθυσμού της Γης, σύμφωνα με έκθεση της οργάνωσης Oxfam, που καλεί σε δράση ώστε να περιοριστούν οι αμοιβές όσων βρίσκονται στην κορυφή.
Καθώς ηγέτες και υπερπλούσιοι συγκεντρώνονται για το ετήσιο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας αυτή την εβδομάδα, η έκθεση της φιλανθρωπικής οργάνωσης αποκαλύπτει ότι το χάσμα πλούτου μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι το μεγαλύτερο που έχει καταγραφεί ποτέ, με καινούργια στοιχεία από την Κίνα και την Ινδία να δείχνουν πως το φτωχότερο μισό του πλανήτη κατέχει λιγότερο από όσο υπολογίζονταν προηγουμένως.
Η Oxfam, η οποία περιγράφει το χάσμα ως «αισχρό», είπε ότι εάν τα νέα στοιχεία είχαν δοθεί στη δημοσιότητα νωρίτερα, θα έδειχναν ότι το 2016 εννέα άτομα κατείχαν όσο και τα 3,6 δισεκατομμύρια άτομα που απαρτίζουν το φτωχότερο ήμισυ της ανθρωπότητας, αντί για τα 62 άτομα που υπολογίζονταν τότε.
Συγκριτικά, το 2010, η περιουσία των 43 πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου συνολικά αντιστοιχούσε στο φτωχότερο 50%, σύμφωνα με τους πιό πρόσφατους υπολογισμούς.
Η ανισότητα έχει αναδειχθεί σε κορυφαίο θέμα τα τελευταία χρόνια, με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τον Πάπα να συμπεριλαμβάνονται στις προσωπικότητες ή οντότητες που έχουν προειδοποιήσει για τις καταστροφικές επιπτώσεις της, ενώ ο θυμός εναντίον των ελίτ έχει πυροδοτήσει την αύξηση του λαϊκισμού στην πολιτική.

Το ίδιο το Φόρουμ στο Νταβός τόνισε την ανησυχία για το θέμα σε μια έκθεση που δημοσίευσε την περασμένη εβδομάδα για τους παγκόσμιους κινδύνους.
«Βλέπουμε την έκφραση δήθεν αγωνίας -και σαφώς η νίκη του Τραμπ και το Brexit δίνουν νέα ώθηση στο θέμα φέτος- αλλά υπάρχει μια έλλειψη συγκεκριμένων εναλλακτικών στο κατεστημένο», είπε ο Μαξ Λόσον, επικεφαλής της πολιτικής στην Oxfam. «Μπορούμε να διαχειριστούμε τον καπιταλισμό με διαφορετικούς τρόπους που θα μπορούσαν να αποβούν κατά πολύ πιό ωφέλιμοι για την πλειοψηφία των ανθρώπων», τονίζει.

Η Oxfam κάλεσε στην έκθεσή της για αυστηρότερες διώξεις όσον αφορά την αποφυγή φορολόγησης, και μια στροφή μακριά από τον καπιταλισμό των μερισμάτων που διαμοιράζει άνισα τις ανταμοιβές του στους ήδη πλούσιους.
Ενώ πολλοί εργαζόμενοι αγωνίζονται με μισθούς που παραμένουν στάσιμοι, ο πλούτος των υπερπλούσιων έχει αυξηθεί ετησίως κατά 11%, κατά μέσον όρο, από το 2009.
Ο Μπιλ Γκέιτς, πλουσιότερος άνδρας του κόσμου που συμμετέχει συχνά στο Νταβός, έχει δει την περιουσία του να εκτοξεύεται κατά 50% ή 25 δισ. δολάρια (23,5 δισ. ευρώ) από το 2006, που ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τη Microsoft, παρά τις προσπάθειές του να δωρίσει το μεγαλύτερο μερίδιό της.
Ενώ ο Γκέιτς συμβολίζει το πώς ο υπερβολικός πλούτος μπορεί να ανακυκλωθεί για να βοηθήσει τους φτωχούς, η Oxfam πιστεύει πως αυτού του είδους η «μεγάλη φιλανθρωπία» δεν επιλύνει το ουσιαστικό πρόβλημα.

Η Oxfam βασίζει τις μετρήσεις της σε στοιχεία από την ελβετική τράπεζα Credit Suisse και το περιοδικό Forbes.
Οι οκτώ που κατονόμασε η έκθεση είναι ο Μπιλ Γκέιτς, ο ιδρυτής της βιομηχανίας ρούχων Inditex Αμάνθιο Ορτάγκα, ο βετεράνος επενδυτής Ουόρεν Μπάφετ, ο επιχειρηματίας τηλεπικοινωνιών του Μεξικού Κάρλος Σλιμ, ο διευθυντής της Amazon Τζεφ Μπέζος, ο διευθυντής του Facebook Μαρκ Ζούκερμπεργκ, ο συνιδρυτής της τεχνολογικής εταιρείας Oracle Λάρι Έλισον, και ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μάικλ Μπλούμπεργκ.

«Αν οι δισεκατομμυριούχοι έχουν πάρει απόφαση να αποχωριστούν τα χρήματά τους, αυτό είναι καλό. Η ανισότητα όμως έχει σημασία, και δεν μπορείς να έχεις ένα σύστημα όπου οι δισεκατομμυριούχοι συστηματικά πληρώνουν χαμηλότερες κλίμακες φόρου από ό,τι η γραμματέας ή η καθαρίστριά τους», είπε ο Λόσον.
tvxs.gr

15 Ιαν 2017

«…τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο…»


Η Ρόζα Λούξεμπουργκ και η «Ρόζα» του ποιητή Άλκη Αλκαίου...


– Η «Ρόζα» του ομότιτλου τραγουδιού είναι η Ρόζα Λούξεμπουργκ;
Δεν θέλησε ποτέ, μα ποτέ, όσες φορές και αν τον ρώτησα να μου πει, αλλά προσωπικά είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρος ότι ναι, είναι! Κάποιο πολύ κοντινό του πρόσωπο μου είχε πει ότι κάποτε υπήρχε στην ζωή του μία Ρόζα αλλά για εμένα αναμφίβολα το τραγούδι έχει γραφτεί για την Λούξεμπουργκ. Το αποδεικνύει νομίζω και ο συγκλονιστικός στίχος «πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία / πώς η Ιστορία γίνεται σιωπή» ο οποίος συνοψίζει την συγκυρία καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο στην ελληνική γλώσσα!
Είναι η απάντηση του Θάνου Μικρούτσικου, σε συνέντευξη του (1/2/2014 – εφημερίδα «Αυγή» – Θάνος Μαντζάνας), για την εμβληματική, πια, «Ρόζα» του ποιητή Άλκη Αλκαίου.
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ δολοφονήθηκαν, σαν σήμερα, 15 Ιανουαρίου 1919. Ήρθε στο νου η «Ρόζα» του Άλκη Αλκαίου, του Θάνου Μικρούτσικου και του Δημήτρη Μητροπάνου.
Πολλοί, ακούγοντας, χρόνια τώρα, το τραγούδι έχουμε σκεφτεί: Μα, δεν μπορεί, σίγουρα στη «Ρόζα» των στίχων υπάρχει η Ρόζα Λούξεμπουργκ.
Κι όταν λέμε «υπάρχει» δεν εννοούμε «γραμμικά». (Συν)υπάρχει σε έναν υπαρξιακό κι έντονα ιδεολογικό «διάλογο»
Έχει αξία η καταγραφή της επιθυμίας του ποιητή Άλκη Αλκαίου, ο οποίος δεν ήθελε να το επιβεβαιώσει, όπως μετέφερε ο Θάνος Μικρούτσικος. Ίσως, (κι ας μας συγχωρεθεί αυτή η προσωπική εκτίμηση) έτσι να γίνεται ακόμα μεγαλύτερο το ποίημα.
Δεν θα αναζητήσουμε, με μια τυπική φιλολογική ανάλυση, τη Ρόζα Λούξεμπουργκ στη «Ρόζα» του Αλκαίου. Δεν χρειάζεται να «αποδειχθεί» κάτι, νομίζουμε.
Αρκεί που αυτό το ποίημα γράφτηκε

Ρόζα 
Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα
γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα
και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα
και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό
Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
μα τα κελιά μας είναι χωριστά
σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
δεν θέλω πια να μάθω τι ζητάμε
φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά
Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις
σε ένα παραμύθι εφιαλτικό
φωνή εντόμου τώρα ειν’ η φωνή μου
φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου
με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό
Πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία
πώς η Ιστορία γίνεται σιωπή
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί
Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι
πώς σ’ έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
περνάνε πάνω μας τα τροχοφόρα
και γω μέσ’ την ομίχλη και τη μπόρα
κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός
Πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία
πώς η Ιστορία γίνεται σιωπή
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

Εκεί ήταν μια χώρα που λεγόταν «ΕΣΣΔ»…


Στα τέλη του Δεκέμβρη συμπληρώθηκαν 25 χρόνια από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν 25 προς 26 Δεκέμβρη 1991 όταν η κόκκινη σημαία έπαψε να κυματίζει στο Κρεμλίνο μετά από 74 χρόνια.
Τότε υπήρξαν εκατομμύρια άνθρωποι σε κάθε σημείο της Γης που, ανεξάρτητα από πολιτική και ιδεολογική τοποθέτηση, συναισθάνθηκαν τις αρνητικές συνέπειες αυτής της εξέλιξης. Οσα ακολούθησαν ξεπέρασαν ακόμα και την πιο δυσοίωνη φαντασία. 
Υπήρχαν όμως και οι άλλοι. Εκείνοι που, όπως έχω σημειώσει, στη θέση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών έστησαν την λέσχη της δικής τους… «ΕΣΣΔ»: Τη λέσχη της «Ένωσης Σαχλαμάρας Σπουδαιοφανών Δοκησίσοφων».
Είναι αυτοί που πρωτοστάτησαν σ’ ένα τρελό πανηγύρι «δημοκρατίας», «ελευθερίας» και «ευημερίας» πάνω στα «ερείπια του σιδηρού παραπετάσματος»… Μιλάμε για τους θαμώνες στο κλαμπ του «επιστημονικού κομπογιαννιτισμού», για τα εκλεκτά δείγματα του υβριδίου της γελοιότητας που προκύπτει από τη σύζευξη του πρωτόγονου αντικομμουνισμού με την ιδεολογική τύφλωση.
Ένας από τους τελάληδες του χυδαίου αναθεωρητισμού της Ιστορίας σε εγχώριο επίπεδο (σε σημείο δικαιολόγησης ακόμα και των δοσίλογων της Κατοχής που τι να κάνουν οι καημένοι έπρεπε να αντιμετωπίσουν το ΕΑΜ και τους κομμουνιστές γι’ αυτό… αναγκάστηκαν να γίνουν δοσίλογοι) είναι ο Μαραντζίδης. Ο εν λόγω πριν λίγα χρόνια μας χάρισε τα φώτα του και στο θέμα της «απελευθέρωσης» που επέφεραν στον κόσμο και ειδικά στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες οι ανατροπές του ’90.
Θαυμάστε:
«Αν κάτι εντυπωσιάζει πραγματικά τα τελευταία χρόνια είναι πως ο μετακομμουνιστικός κόσμος, οι χώρες δηλαδή που εξήλθαν ή εξέρχονται από τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό, σημαδεύουν όλο και περισσότερο με την παρουσία τους τις διεθνείς εξελίξεις. Περίπου το ένα τρίτο του πλανήτη, που μέχρι πρότινος βρισκόταν στο περιθώριο, τώρα καταλαμβάνει νέα θέση. Η κατάρρευση του κομμουνισμού σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση έφερε τους πληθυσμούς των χωρών αυτών στο προσκήνιο της παγκόσμιας σκηνής (…) Τελικά, από μια παράξενη ειρωνεία της ιστορίας, είναι ο καπιταλισμός που απελευθέρωσε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους από τις αλυσίδες τους (…) Οι μετακομμουνιστικές δημοκρατίες της ανατολικής Ευρώπης κατάφεραν μέσα σε είκοσι χρόνια κάτι εντυπωσιακό και ίσως πρωτοφανές στη σύγχρονη Ιστορία: τη διπλή μετάβαση, δηλαδή, την οικοδόμηση μιας οικονομίας της αγοράς, πλαισιωμένης ταυτόχρονα από δημοκρατικούς πολιτικούς θεσμούς»…αραντζίδης,«Καθημερινή», 26/8/2012)
Αφού, λοιπόν, παρακάμψουμε το γεγονός της φτώχειας και της λεηλασίας που υπέστησαν αυτές οι χώρες με το πέρασμά τους στον παράδεισο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, αφού κλείσουμε τα μάτια στον περικυκλωμένο από τις φλόγες του πολέμου μεταψυχροπολεμικό κόσμο της «ειρήνης», αφού προσπεράσουμε το ντελίριο δημοκρατίας που θριαμβεύει με σημαιοφόρους τους ναζί, τους φασίστες και τους ακροδεξιούς από Ουκρανία μέχρι Τσεχία κι από Ουγγαρία και Πολωνία μέχρι Βαλτικές χώρες, ας έρθουμε να δούμε τώρα, στα 25 χρόνια μετά, το είδος της «εντυπωσιακής μετάβασης» για την οποία πανηγυρίζουν οι «σοφοί» πέριξ των καθεστωτικών σαλονιών.
Πάμε να δούμε πώς μετριέται η «ελευθερία» και η «δημοκρατία» της ανατροπής που συντελέστηκε το 1991, πρώτα και κύρια στην ίδια την πρώην Σοβιετική Ένωση, στη σημερινή Ρωσία, εκεί όπου οι Πούτιν και Μεντβέντεφ έχουν διακηρύξει την «οριστική ρήξη» με το σοβιετικό παρελθόν:
***
1ο) Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ , ο πληθυσμός της Ρωσίας, λόγω της εκτίναξης της θνησιμότητας, μειώθηκε (σύμφωνα με την επίσημη στατιστική υπηρεσία της χώρας – Rosstat) κατά 7 εκατομμύρια, από τα 149 εκατομμύρια το 1993 στα 142 εκατομμύρια σήμερα. Υπολογίζεται, δε, ότι η μείωση του πληθυσμού μέχρι το 2025 θα φτάσει τα 18 εκατομμύρια και μέχρι το 2050 θα έχει ξεπεράσει τα 40 εκατομμύρια.
Ήταν ο ίδιος ο Πούτιν που τον Μάρτη του 2012, σε άρθρο του στην «Komsomolskaya Pravda», ενόψει των προεδρικών εκλογών ομολογούσε ότι «σήμερα ζουν στη Ρωσία 143 εκατομμύρια άνθρωποι σύμφωνα με εκτιμήσεις εμπειρογνωμόνων. Αν οι παρούσες συνθήκες παραμείνουν ίδιες, το 2050 ο πληθυσμός θα είναι 107 εκατομμύρια».
Ήδη μια δεκαετία νωρίτερα η 10η Σύνοδος της Γενικής Συνέλευσης της Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών της Ρωσίας, δημοσίευσε τα συμπεράσματά της σε άρθρο υπό τον τίτλο… «Αργός θάνατος». Όπως σημειωνόταν «οι διαστάσεις και η άνευ προηγουμένου αύξηση της θνησιμότητας και η χειροτέρευση της υγείας του πληθυσμού της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι τόσο σημαντικές που εμφανίστηκε η απειλή της εθνικής ασφάλειας της χώρας».
Το ποσοστό θνησιμότητας στη Ρωσία είναι τόσο υψηλό ώστε να συγκρίνεται με εκείνο χωρών της Αφρικής. Τα αίτια της αυξανόμενης θνησιμότητας αποδίδονται στην κατάρρευση του συστήματος Υγείας, της Πρόνοιας, στην κακή διατροφή και στην υπαγωγή των Ρώσων σε καθεστώς στρεσογόνων καταστάσεων, όπως η ανεργία.
***
2ο) Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε στην «LeMonde» ο Ανατόλι Βισένσκι, διευθυντής του δημογραφικού ινστιτούτου της Μόσχας, στη Ρωσία «ο ένας στους τρεις άνδρες πεθαίνει μεταξύ 20 και 60 ετών. Οι Ρώσοι άνδρες έχουν σήμερα προσδόκιμο επιβίωσης τα 61,4 έτη. Ο μέσος όρος ζωής των Ρώσων είναι κάτω από πολύ φτωχότερες χώρες, όπως π.χ. το Μπαγκλαντές». Δηλαδή το προσδόκιμο ζωής των ανδρών στη Ρωσία λίγο απέχει από τα επίπεδα που ίσχυαν την εποχή του τσάρου!
Ανάμεσα στα άλλα αίτια σημειώστε κι αυτά:
α) Σύμφωνα με τους επιστήμονες γιατρούς της Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών της Ρωσίας «οι συνέπειες των γκορμπατσοφικο-γελτσινικο-πουτινικών μεταρρυθμίσεων οδήγησαν στο γεγονός ότι μέσα σε 10 χρόνια (1989 – 1999) όλες οι κατηγορίες ασθενειών στη Ρωσία αυξήθηκαν κατά 15,4%».
β) Στη χώρα που επί ΕΣΣΔ υπήρχε το καλύτερο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης στον κόσμο, σήμερα έχουμε το φαινόμενο της κατάρρευσης του συστήματος Υγείας με τη Ρωσία να παρέχει για την υγεία το 4,2% του ΑΕΠ έναντι 8%-10% κατά μέσο όρο στη Δύση.
γ) Ακόμα ένας αριθμός «ελευθερίας» και «ευημερίας»: Μόνο από τη μαζική έξαρση του αλκοολισμού που σημειώθηκε μετά την ανατροπή, σε διάστημα μιας 20ετίας στη Ρωσία έχασαν τη ζωή τους πάνω από 3 εκατομμύρια άνθρωποι! Σήμερα υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο 500.000 Ρώσοι πεθαίνουν από το αλκοόλ! Ας κάνουμε μια σύγκριση: Στα 10 χρόνια πολέμου στο Αφγανιστάν σκοτώθηκαν 12.000 στρατιωτικοί. Με άλλα λόγια, από το αλκοόλ πεθαίνουν κάθε χρόνο στη μετασοβιετική Ρωσία 40 φορές περισσότερα άτομα από όσα σκοτώθηκαν στις στρατιωτικές απώλειες που είχε σε 10 χρόνια η Σοβιετική Ένωση στο Αφγανιστάν. Σύμφωνα με την έκθεση της «Εστίας πολιτών της Ρωσίας» η επιδημία αλκοολισμού έχει οδηγήσει στο εκπληκτικό φαινόμενο η θνησιμότητα των ελευθέρων ανδρών να είναι τριπλάσια εκείνων που είναι κρατούμενοι στις φυλακές…
δ) Μόνο τη δεκαετία 1999 – 2009, όπως καταγράφεται από την υπηρεσία του ΟΗΕ, ο αριθμός των ναρκομανών αυξήθηκε κατά 60%. Στη σημερινή Ρωσία (στοιχεία της ρώσικης ομοσπονδιακής υπηρεσίας – FSKN) υπάρχουν πάνω από 5 εκατομμύριο άνθρωποι εθισμένοι στα ναρκωτικά. Πάνω από 800.000 Ρώσοι έχουν πεθάνει από το 2001 λόγω της χρήσης ναρκωτικών. Τα κέρδη των εμπόρων ναρκωτικών υπολογίζεται ότι ξεπερνούν ετησίως τα 75 δισ. δολάρια, αφού η Ρωσία έχει μετατραπεί στη μεγαλύτερη αγορά ηρωίνης με το 20% του παγκόσμιου εμπορίου του συγκεκριμένου «προϊόντος» να διενεργείται στο έδαφός της. Μόνο από το Αφγανιστάν εκτιμάται ότι διακινείται ετησίως στα εδάφη της Ρωσίας ηρωίνη αξίας 4,5 δισ. ευρώ…
***
3ο) Τρομακτικά διαμορφώθηκαν τα στοιχεία για τη θνησιμότητα των παιδιών και μητέρων μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Η θνησιμότητα των παιδιών στον πρώτο χρόνο της ζωής τους έφτασε να είναι έως και 2 φορές υψηλότερη απ’ ό,τι στις οικονομικά αναπτυγμένες χώρες.
Ο παιδικός πληθυσμός, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2009, είχε μειωθεί τουλάχιστον κατά 12%. Η μητρική θνησιμότητα στη Ρωσία καταγράφηκε έως και κατά τουλάχιστον 5 φορές υψηλότερη απ’ ό,τι στις οικονομικά αναπτυγμένες χώρες.
Σημειώστε: Από τα μεγαλύτερα θύματα της ανατροπής στη Σοβιετική Ενωση, και όχι μόνο, ήταν τα παιδιά. Η ίδια η διευθύντρια της ΓΙΟΥΝΙΣΕΦ, η Κάρολ Μπέλαμι, είχε αναγκαστεί να παραδεχτεί, παρουσιάζοντας την έκθεση του 2004, ότι «η οικονομική ανάπτυξη (σ.σ. μετά το 1990) στην Ανατολική Ευρώπη και την πρώην ΕΣΣΔ απέκλεισε τα παιδιά».
Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία (και πάλι της ΓΙΟΥΝΙΣΕΦ), ένα στα τρία παιδιά έφτασαν στην «μετακομμουνιστική» Ρωσία να ζει κάτω των ορίων της φτώχειας. Στις ρωσικές πόλεις να κυκλοφορούν πάνω από 2 εκατομμύρια «παιδιά του δρόμου», ενώ πάνω από 700.000 παιδιά να βρίσκονται σε ιδρύματα, «παρατημένα» από τις οικογένειές τους.
Και κάτι ακόμα: Κάθε χρόνο στη μετασοβιετική Ρωσία εξαφανίζονται πάνω από 30.000 παιδιά, τα οποία είτε καταλήγουν στη «βιομηχανία» λευκής σαρκός, την παιδική πορνεία, είτε θυσιάζονται στο εμπόριο οργάνων…
***
4ο) Η «σπουδαία», κατά ορισμένους, μεταβατική διαδικασία από το σοσιαλισμό στην άγρια «οικονομία της αγοράς» και στους «δημοκρατικούς πολιτικούς θεσμούς», συνοδεύτηκε, κατά την πρώτη μόνο δεκαετία, από πρωτοφανή στην ιστορία αύξηση των κοινωνικών νοσημάτων, όπως είναι η φυματίωση, η σύφιλη, η ναρκομανία, οι μολυσματικές ηπατίτιδες. Η θνησιμότητα από φυματίωση σε σύγκριση με το 1990 αυξήθηκε κατά 2,5 φορές. Από το 1990 έως το 1997 η νοσηρότητα από σύφιλη αυξήθηκε κατά 64 φορές.
Εν έτη 2015 μια ασθένεια που θα έπρεπε να έχει εξαφανιστεί, η φυματίωση, εμφάνισε 10,4 εκατομμύρια νέα κρούσματα παγκοσμίως. Όπως εξήγησε πριν από λίγο καιρό στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της ελληνικής Βουλής ο κ. Μιχάλης Κουμπής, (πρόεδρος της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας)
«ένα μεγάλο πρόβλημα επανεμφάνισης της φυματίωσης ήταν και η κατάρρευση υγειονομικών συστημάτων. Για παράδειγμα, η πρώην Σοβιετική Ένωση με τη διάλυσή της είχε και κατάρρευση του υγειονομικού της συστήματος και, εν συνέχεια, χιλιάδες κόσμου από τις χώρες αυτές όδευσε προς την Ευρώπη, κουβαλώντας μαζί και το πρόβλημα της φυματίωσης».  
Μια ματιά στα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας πείθει ότι στο πλαίσιο του σοβιετικού κράτους, στα πρώτα μόλις χρόνια της νεαρής Σοβιετικής Ένωσης, εξαλείφθηκαν οι μολυσματικές ασθένειες. Αυτές που αναβίωσαν στη Ρωσία ακριβώς την επόμενη μέρα από την… «απελευθέρωσή της».
***
5ο) Ας μιλήσουμε, τώρα, για την «ελευθερία» της.. φτώχειας: Σύμφωνα με τη ρωσική στατιστική υπηρεσία «Rosstat», μόνο στο πρώτο τρίμηνο του 2015 ο αριθμός των Ρώσων, τα εισοδήματα των οποίων δεν ξεπερνούσαν το ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης, αυξήθηκαν σε σχέση με το 2014 κατά 6,7 εκατομμύρια άτομα και ανήλθαν στα 23 εκατομμύρια! Πρόκειται το 16% του πληθυσμού.
Με άλλα λόγια 1 στους 6 Ρώσους «ζει» – επισήμως – σε συνθήκες φτώχειας, που σημαίνει ότι δεν διαθέτει ούτε καν τα 123 ευρώ μηνιαίως που έχουν ορίσει οι ρωσικές αρχές σαν όριο της φτώχειας στη χώρα…
Σύμφωνα, δε, με τον διευθυντή του Ινστιτούτου Οικονομίας της ρωσικής Ακαδημίας Ρουσλάν Γκρίνμπεργκ «μόνο το 20% του ρωσικού πληθυσμού ζει άνετα. Για το ήμισυ σχεδόν του πληθυσμού η ζωή είναι απλώς μια μάχη επιβίωσης»…
***
6ο) Πάμε τώρα στην άλλη όχθη της… «ελευθερίας»: Σύμφωνα με την έκθεση (GlobalWealthReport) της CreditSuisse για το 2014:
Το 10% των πλουσιότερων ανθρώπων στη Ρωσία κατέχει το 85% του πλούτου της χώρας και από αυτούς το 1% των πλουσίων της χώρας κατέχει το 74% του συνολικού πλούτου της Ρωσίας! Η «επίδοση» κατατάσσει τη Ρωσία στη χώρα με τη μεγαλύτερη κοινωνική ανισότητα στον πλανήτη.
Επίσης: Σύμφωνα με την αξιολόγηση και κατάταξη των πλουσιότερων ανθρώπων της Ρωσίας, ο αριθμός των Ρώσων δισεκατομμυριούχων σε σχέση με το 2004 τριπλασιάστηκε και από τους 36 πήγε στους 111. Αυτοί οι 111 άνθρωποι – σε ένα πληθυσμό 143 εκατομμυρίων – κατέχουν το 20% σχεδόν του συνολικού πλούτου. Οι 20 πλουσιότεροι εξ αυτών διαθέτουν περιουσία άνω των 227 δισ. δολαρίων.
Επίσης: Το 2013 η αξία των περιουσιακών στοιχείων των 200 πλουσιότερων Ρώσων επιχειρηματιών είχε καταμετρηθεί στα 488,3 δισ. δολάρια, δηλαδή κατά 42 δισ. δολάρια περισσότερα σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.
***
Αν μη τι άλλο, τα παραπάνω στοιχεία είναι εντυπωσιακά. Εντούτοις, συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε ότι ποτέ δε θα γίνουν τόσο «εντυπωσιακά» όσο «εντυπωσιακή» είναι η «επιστημοσύνη», η «αντικειμενικότητα» και η σαχλαμάρα εκείνων που τα βαφτίζουν μετάβαση στην… «ελευθερία» και στη… «δημοκρατία».
Πηγή: thepressproject.gr

Η Φιλοσοφία στα σχολεία: Διαλύοντας δύο επικίνδυνους μύθους

http://www.nostimonimar.gr/wp-content/uploads/2017/01/philosophy-kids-school-1078x516.jpgΤου Θωμά Γιούργα

To editorial του Νόστιμον Ήμαρ

Σε έναν κόσμο όπου η πληροφορία προσφέρεται σε κατακλυσμιαίες δόσεις. Σε έναν κόσμο που η εμπορευματοποίηση εισχωρεί παντού και διαφθείρει αξίες και αγαθά. Σε έναν κόσμου όπου ότι δεν αποφέρει μετρήσιμα αποτελέσματα απαξιώνεται. Σε αυτόν τον κόσμο, ένα μικρό αλλά αναγκαίο αντίδοτο είναι η Φιλοσοφική εκπαίδευση από τις μικρές σχολικές βαθμίδες. Ένα απαξιωμένο μάθημα και δύο μύθοι που πρέπει να αποδομηθούν.
  1. Η Φιλοσοφία είναι κάτι τελείως θεωρητικό.
Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι που αποκαλούν την Φιλοσοφία κάτι τελείως «θεωρητικό» ή «αμπελοφιλοσοφία» (και είναι δυστυχώς πάρα πολλοί στην Ελλάδα), υπονοούν ότι είναι κάτι πρακτικά άχρηστο. Ή πως είναι, πολύ απλά, ένα προσωπικό χόμπι χωρίς πρακτική εφαρμογή στην καθημερινότητα. Η προσέγγιση αυτή είναι τρομακτικά εσφαλμένη. Είναι άραγε χωρίς πρακτική εφαρμογή η ικανότητα να σκεφτόμαστε καθαρά και με σαφήνεια; Δεν έχει πρακτική αξία να προσφέρουμε στα παιδιά από μικρά την δυνατότητα να εξοικειωθούν με την διαδικασία της δομημένης επιχειρηματολογίας και της κριτικής σκέψης; Μα αυτά είναι ακριβώς τα μεταφερόμενα εργαλεία που χρησιμοποιούμε σχεδόν σε όλες τις εκφάνσεις τις ζωής μας. Από το ατομικό μέχρι το συλλογικό. Από τον τσακωμό με την/τον σύντροφό μας, τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, την παρουσία μας στον εργασιακό χώρο, την κατανόηση πολιτικών επιχειρημάτων, την συνέπεια αλλά και τις συνέπειες θεωριών, πράξεων και ιδεών. Σε όλες αυτές τις καταστάσεις, η ικανότητα αναγνώρισης επιχειρημάτων, αρχών σκέψης, έμμεσων υποθέσεων, αλλά και η αποφυγή λογικών σφαλμάτων είναι ταλέντα ουσιώδη, τόσο στο διανοητικό όσο και στο ηθικό επίπεδο.
2. Η Φιλοσοφία είναι ένα θολό μάθημα το οποίο δεν προσφέρει μετρήσιμα αποτελέσματα.
Αυτός είναι ένας άλλος μύθος, ο οποίος μπορεί να αποδομηθεί από δύο πλευρές. Πρώτον, δεν σημαίνει ότι όλα τα πράγματα που είναι μετρήσιμα έχουν κάποια αξία. Δεύτερον, πολλά πράγματα που δεν μετρώνται έχουν τεράστια αξία. Ο αριθμός κόκκων άμμου σε μια παραλία, τα φύλλα γρασιδιού σε έναν κήπο είναι πράγματα μετρήσιμα. Η αγάπη, η φιλία, ο έρωτας, η αλληλεγγύη είναι πράγματα μη μετρήσιμα, δεν ποσοτικοποιούνται σε αριθμούς και μονάδες. Ακόμα λοιπόν και αν η φιλοσοφική εκπαίδευση δεν προσφέρεται για μετρήσεις νουμερικών αποτελεσμάτων, το αποτέλεσμά της μπορεί να σταθεί καθοριστικό και διαχρονικό στη ζωή μας. Το ίδιο ισχύει και για άλλες ανθρωπιστικές επιστήμες, οι οποίες χάνουν δραματικά το κύρος τους σε έναν κόσμο αυξανόμενου, αφελούς και επικίνδυνου θετικισμού/υλισμού.
Επίσης, ένα μάθημα Φιλοσοφίας, δεν είναι κατ’ ανάγκην, και ειδικά σε μικρότερες ηλικίες, μια ατελείωτη ανάλυση ορισμών ή υπαρξιακών προβληματισμών. Το να βομβαρδίσουμε ένα δεκάχρονο με την ανάλυση του υπερβατικού ιδεαλισμού, του Βιτγκεντστάιν ή του Σαρτρ, θα ήταν προφανώς γελοίο. Η Φιλοσοφία δεν είναι μόνο διανοητική διαδικασία, αλλά προσφέρεται και για την εκπαίδευση ηθικών αρετών. Για παράδειγμα, η μείωση του δογματισμού, η αυτοκριτική, ο σεβασμός στην διαφορετική οπτική και στάση ζωής, η οριοθετημένη αποδόμηση μιας αντίθετης γνώμης. Η κατανόηση καταστάσεων προπαγάνδας και συναισθηματικής χειραγώγησης. Όλες αυτές οι ικανότητες και αρετές μπορούν κατ’εξοχήν να καλλιεργηθούν σε μία τάξη Φιλοσοφίας.
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, το Σάββατο 14.1.2017

12 Ιαν 2017

Κούβα: Σε Παιδεία και Υγεία το 51% του προϋπολογισμού για το 2017

Η κουβανική Εθνοσυνέλευση ενέκρινε τον προϋπολογισμό της χώρας για το 2017 στον οποίο το 72% των τρεχουσών δαπανών διατίθεται σε κοινωνικές υπηρεσίες σύμφωνα με κρατικά μέσα ενημέρωσης. Το Telesur αναφέρει ότι το 51% του προϋπολογισμού αφορά δαπάνες στην Παιδεία και την Υγεία, ενώ το υπόλοιπο ποσοστό αφορά Αθλητισμό και Ασφάλιση


Σύμφωνα με το κουβανικό ΜΜΕ που επικαλείται τα έγγραφα του προϋπολογισμού, για την Δημόσια Υγεία και την Κοινωνική Πρόνοια θα διατεθούν 10.206.200.000 πέσος, ποσό που αντιπροσωπεύει το 28% του προϋπολογισμού και το 11% του ΑΕΠ. Όπως αναφέρει το Telesur, η ανάπτυξη προβλέπεται να φτάσει το 2%.
Aυτά τα ποσά επιτρέπουν να διατηρηθούν οι παροχές στις 12.400 μονάδες ιατρικής φροντίδας, στις οποίες περιλαμβάνονται 151 νοσοκομεία, 451 πολυϊατρεία, 10.782 εγκαταστάσεις οικογενειακών ιατρών, 110 οδοντιατρικές κλινικές, 147 οίκοι ευγηρίας, 265 κέντρα ηλικιωμένων και 30 κέντρα σωματικής αναπηρίας. Ο στόχος της κυβέρνησης είναι να υποστηρίξουν 1.200.000 εισαγωγές σε νοσοκομείο σε περισσότερες από 45.000 κλίνες, 86 εκατομμύρια ιατρικές εξετάσεις και περίπου 28,5 εκατομμύρια οδοντιατρικές επισκέψεις.

Ο προϋπολογισμός περιλαμβάνει κονδύλι 1.748.000.000 πέσος για την ανάπτυξη του Πολιτισμού και του Αθλητισμού, ποσό που αντιστοιχεί στο 5% των τρεχουσών δαπανών του προϋπολογισμού. Το Cuba Debate αναφέρει ότι το κονδύλι αυτό θα υποστηρίξει την παροχή υπηρεσιών στον τομέα του πολιτισμού σε 276 κινηματογράφους, σε 383 αίθουσες βίντεο, σε 285 μουσεία, σε 88 θέατρα και θεατρικές αίθουσες, σε 392 βιβλιοθήκες, σε 316 βιβλιοπωλεία, 343 πολιτιστικά κέντρα, 19 κλαμπ παραδοσιακής μουσικής και 130 γκαλερί, μεταξύ άλλων. Υποστηρίζει επίσης την μετάδοση 542.640 ώρες ραδιοφωνικών μεταδόσεων και 73.910 ώρες τηλεοπτικών μεταδόσεων. Στηρίζει επίσης την προετοιμασία 4.591.000 αθλουμένων καθώς επίσης και την λειτουργία 5.134 αθλητικών εγκαταστάσεων.

Στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης, ο προϋπολογισμός προβλέπει κονδύλι 6.000.000.000 πέσος για την καταβολή συντάξεων σε 1.672.000 κουβανούς εκ των οποίων οι 80.087 θα συνταξιοδοτηθούν το 2017. Από το σύνολο των συντάξεων το 96% αφορά συντάξεις γήρατος, αναπηρίας και θανάτου. Εμφανίζονται επίσης, 245.200.000 πέσος για παροχές μητρότητας. Το ύψος της μέσης σύνταξης στη χώρα, είναι 287,14 πέσος (11 δολάρια) και οι πάνω από 80.000 που θα ενταχθούν στο σύστημα συνταξιοδότησης το 2017, θα έχουν μέσο εισόδημα 429,40 πέσος (18 δολάρια).

Πηγές: Telesur, http://www.cubadebate.cu/ (Μετάφραση: Prensa Rebelde

Ο ευφυής μηχανικός που οχύρωσε το Μεσολόγγι. Το έκανε απόρθητο και πέθανε ηρωϊκά στην Έξοδο. Συνέχιζε να ανακατασκευάζει τα τείχη ακόμη και κατά τη διάρκεια των μαχών...

Στις 26 Οκτωβρίου του 1822, ο στρατός του Κιουταχή και του Ομέρ Βρυώνη περικυκλώνει και πολιορκεί το Μεσολόγγι. Ήταν η αρχή της πρώτης από τις τρεις πολιορκίες του Μεσολογγίου.
Υπεύθυνος για την οχύρωση ήταν ο πολιτικός και αγωνιστής Κωνσταντίνος Μεταξάς. Με την βοήθεια του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, ο οποίος είχε σπουδάσει οχυρωματικές τέχνες, ανέλαβε να ενισχύσει την άμυνα της πόλης με ό,τι μέσα διέθετε.
Τον Φεβρουάριο του 1823, κατά την δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου, φτάνει από την Βλαχία στο Μεσολόγγι ένας νεαρός μηχανικός για να αναλάβει εξ ολοκλήρου την οχύρωση. Το όνομά του ήταν Μιχαήλ Πέτρου Κοκκίνης.

Ο άνθρωπος πίσω από το τείχος
Ο Μιχαήλ Κοκκίνης γεννήθηκε στην Χίο. Η ακριβής ημερομηνία γεννήσεώς του είναι άγνωστη. Σπούδασε μηχανική στην Γαλλία και από το 1810 δίδασκε μαθηματικά, γεωγραφία και σχέδιο στην Ανώτερη Ελληνική Σχολή του Βουκουρεστίου. Μιλούσε ελληνικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά και ρουμανικά.
Στο Βουκουρέστι, ο Κοκκίνης μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία και έλαβε μέρος στην επανάσταση της Μολδοβλαχίας στο πλευρό του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Μετά την ήττα στην μάχη του Δραγατσανίου αποφάσισε να κατέβει στο Μεσολόγγι για να προσφέρει τις υπηρεσίες του εκεί που υπήρχε άμεση ανάγκη.
Το ταξίδι του μέσω Ιταλίας υπήρξε ιδιαίτερα επικίνδυνο αφού το καράβι κόντεψε να χαθεί στα κύματα μαζί με άλλους 71 Έλληνες που ταξίδευαν μαζί του. Τελικά σώθηκαν χάρη στις προσπάθειες του Άγγλου φιλέλληνα Λόρδου Σέφιλντ, τον οποίο θα τιμούσε αργότερα ο Κοκκίνης.
Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος αμέσως ανέθεσε στον νεαρό μηχανικό την διεύθυνση και κατασκευή των οχυρωματικών έργων. Μαζί με τον ντόπιο αρχιτέκτονα Σταύρο Κουτζούκη ο Κοκκίνης ξεκίνησε το γιγαντιαίο έργο.
Η κατασκευή του οχυρού διεκόπη πολλές φορές λόγω έλλειψης χρηματοδότησης.  Πολλές φορές δεν υπήρχαν χρήματα ούτε για τα υλικά, ούτε και για τους τεχνίτες οι οποίοι εργάζονταν αδιάκοπα για επτά μήνες.
 
Ο Κοκκίνης, εκτός από ικανότατος μηχανικός, υπήρξε και αξιόλογος ηγέτης. Καθημερινά διηύθυνε 4 εκατονταρχίες που εργάζονταν μέρα-νύχτα.
Είχε χωρίσει σε ομάδες τους εργάτες ανάλογα με την ειδικότητά τους, π.χ μουλαράδες, χτίστες κ.λπ. Για να τους οργανώνει εξέδιδε την «Καθημερινήν Προσταγήν», έναν κατάλογο που ανέφερε αναλόγως την ειδικότητα τις εργασίες της ημέρας.
Ο Κοκκίνης ήταν παθιασμένος με την επανάσταση.
Συχνά ενέπνεε τους εργάτες του εκφωνώντας πατριωτικούς λόγους.
Σε συνεργασία με την κεντρική διοίκηση επέβαλε επιπλέον φορολογία ή διοργάνωνε έκτακτους εράνους για να συγκεντρώσει άμεσα έσοδα για την κατασκευή του οχυρού. Άλλες φορές επέβαλλε  πρόστιμα σε όσους κωλυσιεργούσαν και καθόριζε μόνος του τα ωράρια και τους μισθούς.
Η αμοιβή των εργατών ήταν: 1 γρόσι για τους εργάτες, 1 ½ γρόσι για τους επιστάτες, 20 παράδες για τις γυναίκες και ψωμί για όλους.
Για να μαζέψει ακόμη περισσότερα χρήματα για την ολοκλήρωση του έργου σύναπτε δάνεια με εσωτερικούς και εξωτερικούς φορείς. Συμπαραστάτες του ήταν και οι φιλέλληνες, που προσέφεραν χρήματα από την περιουσία τους.
Στην οχύρωση εργάστηκαν όλοι οι κάτοικοι του Μεσολογγίου ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και επαγγέλματος.
Παιδιά και γυναίκες έσπευσαν να βοηθήσουν μεταφέροντας καθημερινά υλικά και τρόφιμα.
Ο αρχιμηχανικός έφερε και την οικογένειά στο Μεσολόγγι για να βοηθήσει στον αγώνα. Όλοι τον αποκαλούσαν «ο ιντζινιέρης του φράχτη», δηλαδή ο μηχανικός του φράχτη.
Οι οχυρώσεις
Αρχικά, ο Κοκκίνης κατασκεύασε 23 εξωτερικούς προμαχώνες που κάλυπταν συνολικό μήκος 2 χιλιομέτρων.
Οι κατασκευές έγιναν σύμφωνα με τα σχέδια των Γκλεράκ και Μονταλεμπέρ, που τους διαδέχθηκε.
Το τοίχωμα ήταν δομημένο από λίθο και ασβεστοκονίαμα, είχε ύψος περίπου 3,50 μέτρων και εσωτερικό πλάτος 7-18 μέτρα. Κατά διαστήματα υπήρχαν ξύλινα φράγματα.
Έξω από το τείχος, ο Κοκκίνης έσκαψε τάφρους δυόμιση μέτρων, μετά σχεδίασε δρόμο πλάτους 2 μέτρων και στην συνέχεια άλλη μία τάφρο, την «πρόταφρο».
Για να προστατεύεται το Ελληνικό στράτευμα όταν έβγαινε , ο Κοκκίνης  έστησε ανάχωμα ύψους ενός μέτρου πέρα από τις «πρόταφρους». Τέλος, τοποθετήθηκαν 48 πυροβόλα σε διάφορα σημεία του τείχους. Το αποτέλεσμα ήταν ένα απόρθητο φρούριο.
Θέλοντας να τιμήσει τους Έλληνες αγωνιστές, τους φιλέλληνες και τα σύμβολα της παγκόσμιας επανάστασης, ο Κοκκίνης έδωσε τα όνομά τους στον κάθε προμαχώνα. Από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά ονόμασε τους προμαχώνες προς τιμήν των εξής, μολονότι διαφέρουν από πηγές σε πηγές:
  1. του Σαχτούρη, 2. του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, 3. του Κοστιούσκο, 4. του Γουλιέλμου Τέλλου, 5. του Τοκέλυ, 6. του Λόρδου Βύρωνος, 7. του Βενιαμίν Φραγκλίνου, 8. του Καρλ φον Νόρμαν, 9. του Μιαούλη, 10. του Κουτσονέικα, 11. του Κοραή, 12. του Μπότσαρη, 13. του μητροπολίτη Ιγνατίου, 14. του Δημητρίου Μακρή, 15. Κεραυνοβόλος, 16. του Γουλιέλμου Α’ της Οράγγης, 17. του Ρήγα Φεραίου, 18. του Αντωνίου Κοκκίνη, 19. του Μονταλεμπέρ, 20. του Λόρδου Σέφιλντ, 21. του Σκεντέρμπεη, 22. του Κανάρη, 23. του Ιερολοχίτη Σπύρου Δρακούλη
Ο Κοκκίνης ξεκίνησε την κατασκευή στις 7 Μαρτίου 1823 και την ολοκλήρωσε στις 16 Ιουνίου του 1824. Παρά τις αντίξοες συνθήκες, τις  συνεχείς διακοπές και τα ελλιπή κονδύλια, τα κατάφερε σε  περίπου έναν χρόνο. Λεγόταν «Ελληνικόν επτάγωνον αρ. 1». Καθαγιάστηκε από τον επίσκοπο Ιωσήφ των Ρωγών με την παρουσία του Μαυροκορδάτου και των φιλελλήνων Μάρρεϋ και Μπλάκερ.
Ο Κοκκίνης συνέχισε την οχύρωση του Μεσολογγίου και δια θαλάσσης. Για να φράξει τον τουρκικό στόλο που θα έρχονταν από την λιμνοθάλασσα, τοποθέτησε φραγμούς με την χρηματοδότηση του Λόρδου Βύρωνος. Ονόμασε τον φράχτη «Φρούριο Βύρων».
Ο Κοκκίνης αναφέρει σε επιστολή προς τον Μαυροκορδάτο για το έργο του: «Τὸ ἔργον θὰ καταστῇ πολύτιμον Μνημεῖον ἀντάξιον τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους και θὰ περάσῃ εἴς την Ἱστορίαν ὥς ἕν θαῦμα τῆς ἠμετέρας ἐπαναστάσεως».
Π. Ζωγράφος, Η πολιορκία του Μεσολογγίου, Αθήνα, Γεννάδειος Βιβλιοθήκη
Ο «φράχτης» εν δράσει
Το τείχος ή «φράχτης» άντεξε όλες τις επιθέσεις των τουρκικών και αιγυπτιακών δυνάμεων κατά την διάρκεια της δεύτερης πολιορκίας.
Εντυπωσιακό ήταν ότι το τείχος συνέχιζε να «κτίζεται» ακόμη και κατά την διάρκεια των μαχών. Την νύχτα, άνδρες, γυναίκες και παιδιά μάζευαν ερείπια από τα σπίτια που είχαν καταστραφεί από οβίδες και τα ενσωμάτωναν στο τείχος.
Έτσι, κάθε βράδυ το τείχος ανακατασκευάζονταν. Ακόμη και ο ίδιος ο Κοκκίνης έβγαινε έξω από το τείχος για να επιτηρεί την εικόνα του φρουρίου.
Λαγουμιτζήδες άνοιγαν υπόγειες στοές που περνούσαν κάτω από το τείχος και έφταναν μέχρι το στρατόπεδο των τούρκων και των αιγυπτίων. Με αυτόν τον τρόπο ανατίναζαν αιφνιδίως τον εχθρό και τις προμήθειές του.
Το 1825 η διοίκηση του Μεσολογγίου ανακήρυξε τον Κοκκίνη επίτιμο πολίτη και η κυβέρνηση του απένειμε τον βαθμού του χιλίαρχου.
Η έξοδος του Μεσολογγίου, Θ. Π. Βρυζάκης, 1855
Η έξοδος
Για την ημέρα που θα έδιναν την τελευταία μάχη ο Κοκκίνης είχε κατασκευάσει κάτι τελευταίο: τις γέφυρες πάνω στις οποίες θα πατούσαν οι Έλληνες για να περάσουν από τις τάφρους και να ορμήξουν στον εχθρό για την ελευθερία τους.
Τις είχε φτιάξει κρυφά, λίγους μήνες πριν την έξοδο και τις είχε κρύψει στην αυλή του σπιτιού του Νότη Μπότσαρη.
Στις 11 Απριλίου του 1826, την Κυριακή των Βαΐων έγινε η ηρωϊκή Έξοδος. Όχι επειδή δεν άντεξε το τοίχος, αλλά επειδή οι κάτοικοι υπέφεραν από την πείνα.
Ο Κοκκίνης έπεσε νεκρός εκείνη την ημέρα, μαχόμενος στο πλευρό του Ραζηκότσικα, του Τζαβέλλα και του Κασομούλη.
Η γέφυρα του Κοκκίνη απεικονίζεται στον πίνακα του Βρυζάκη «Έξοδος του Μεσολογγίου».
Χτίστηκε από τα κατεδαφισμένα σπίτια με την βοήθεια των κατοίκων.
Είναι ένας από τους πρωταγωνιστές αλλά αφανείς ήρωες της πολιορκίας.

Ψαραντώνης: «Ξυπνάει ο κόσμος, ακούει, πάει στην ουσία.»

 http://www.nostimonimar.gr/wp-content/uploads/2017/01/4_%CF%86%CF%89%CF%84%CF%8C-1-1078x516.jpg
Κείμενο: Χάρις Γεωργίου, Φωτογραφίες: Χρήστος Διαμάντης

Από τα όρη της Κρήτης, ως τα στάδια της Δυτικής Γερμανίας, και από εκεί ως το Μανχάταν της Νέας Υόρκης και το Μάινχεντ της Αγγλίας. Μια συνεργασία με τον Nick Cave το 2009. Συμμετοχές σε Φεστιβάλ στο εξωτερικό. Πολλά βραβεία. Και πολλή μουσική. Ο Ψαραντώνης αποτελεί πλέον έναν από τους ζωντανούς θρύλους της μουσικής παράδοσης και της ελληνικής μουσικής γενικότερα.
Στίχοι βγαλμένοι από τη μυθολογία και τον αρχαίο πολιτισμό. Ήχοι παραδοσιακοί. Τρελαμένες δοξαριές. Διονυσιακές μελωδίες.
Μες τα τραγούδια του Ψαραντώνη νιώθεις να ξαναζωντανεύει η μυθολογία της Κρήτης, o Δίας, οι Κουρήτες, το λίκνο του πολιτισμού, η Κρήτη.
Μέχρι να πάμε στο καφέ που μας περίμενε, ήμουν αγχωμένη. Πώς τάχα μπορεί ένας άνθρωπος να συνομιλεί με ένα θρύλο;
Φτάνοντας, μας υποδέχτηκε εγκάρδια. Με τρόπο που μόνο οι Κρήτες ξέρουν.
«Καλώς τα παιδιά», θα μας πει χαμογελαστός και θα εξαφανίσει το άγχος μου αμέσως. Η ευγένεια της ψυχής του μας κάνει να νιώθουμε αμέσως οικεία. Η κρητική φιλοξενία μεταφέρεται σε ένα καφέ στο κέντρο της Αθήνας.
Η συζήτηση θα ξεκινήσει σχεδόν φυσικά. Τον παρακολουθούμε με δέος. Μοιάζει απλός άνθρωπος, καθημερινός. Κι όμως, είναι πολλά περισσότερα.
«Πώς ξεκίνησε η ενασχόληση με τη μουσική;», θα τον ρωτήσω και θα τον γυρίσω χρόνια πίσω.
«Ήμασταν παιδιά. Ο Νίκος… τον έβαλε ο δάσκαλος να τραγουδήσει στις εξετάσεις στο σχολειό. Εγώ δεν είχα μπει ακόμα σχολείο. Μια στιγμής ήθελε ο Νίκος, λύρα και έλεγε «θέλω λύρα», «θέλω λύρα». Και πάει ο πατέρας μας στο δάσκαλο, ωραίος τύπος συγχωριανός μας και του λέει «δάσκαλε το κοπέλι θέλει λύρα, τι θα κάμω;». Και του απαντάει «Γιώργη, θέλει το κοπέλι λύρα; Ο Νίκος; Να πα να του την πάρεις Γιώργη και θα με θυμηθείς». Θα ‘ταν τρίτη-τετάρτη δημοτικού τότε. Και πάει και του παίρνει τη λύρα. Εμείς ακούγαμε τότε τους πιο παλιούς τον Καλομοίρη, τον Μανωλά, τον Πασταράκη, ωραίοι. Και ακούγαμε και παίρναμε εικόνες και πράξεις. Κι εγώ του πείραζα τη λύρα. Ότι είχα μπει στην πρώτη τάξη. Και μου ‘λεγε να μη του την πειράζω τη λύρα και του κάμω ζημιά. Κι έτσι από την ακοή, από αυτό που άκουγα… Επήγα, πάνω στο κρεβάτι και την έπιασα τη λύρα και μου ‘ρθε μια μελωδία. Και άκουσε αυτός τη μελωδία και δε με ενοχλεί, να ανοίξει την πόρτα. Έστεκε και άκουγε μια μελωδία. Με μιας στιγμής ανοίγει σιγά-σιγά την πόρτα, αφήνω εγώ τη λύρα για να μη με μαλώσει και μου λέει κάτσε, για πες μου αυτό που έπαιζες. Βγάνεις ωραίο ήχο. Να παίζεις. Επήρε μου και μαντολίνο και παίζαμε σε γλεντάκια. Κι έτσι μάθαμε.»
 «Οι δικοί σου στίχοι; Πώς σκαρφίζεσαι τις μελωδίες και τους στίχους; Υπάρχει κάτι που να είναι έμπνευση για σένα;»
«Έμπνευση είναι η φύση παιδί μου. Όλα είναι η φύση. Δεν υπάρχει Θεός άνθρωπος. Θεός είναι μόνο η φύση. Κι αν μας τιμωρεί έτσι όπως τις φερόμαστε, θα καθαρίσει. Χωρίς τη φύση δε γίνεται τίποτα. Ο παλμός είναι η ζωή. Η φύση γεννά συναισθήματα. Όταν μπορείς να πάρεις από τη φύση, μπορείς και να δώσεις, να γράψεις, να πεις κάτι, να κάμεις μουσική..»
«Η Κρήτη είναι από τα λίγα μέρη που κρατούν ζωντανή την παράδοση και αυτό είναι ένα από τα συστατικά της γοητείας της. Ειδικότερα, όμως η παράδοση βρίσκεται και στα τραγούδια σας. Πώς ξεκίνησε το ενδιαφέρον για την παραδοσιακή μουσική;»
«Η παράδοση είναι πάντα και παντού παρόν. Είναι η ρίζα ενός λαού. Και χωρίς ρίζα δεν υπάρχει ούτε φύλλο, ούτε καρπός. Δεν είναι μόνο η Κρήτη. Σε όλη την Ελλάδα υπάρχουνε μουσικοί. Και στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Ο κάθε λαός πρέπει να έχει παράδοση. Να την κρατά ζωντανή. Στην Κρήτη, κείνο που με γεμίζει αισιοδοξία είναι ότι όσο περνούν τα χρόνια όλο και περισσότεροι νέοι μουσικοί πιάνουν τη λύρα. Εκατοντάδες παιδιά σήμερα, δεν υπήρξαν ποτέ. Ξυπνάει ο κόσμος, ακούει, πάει στην ουσία. Κι όσο πάει ο καιρός όλο και περισσότεροι. Και αυτό είναι το καλό. Κάποιο ταλέντο θα βρεθεί και θα κάνει και περισσότερα.»
 
«Παίζουν και τα παιδιά σας μουσική. Η μουσική είναι οικογενειακή υπόθεση;»
«Μόνα τους ξεκίνησαν. Επήραν τα όργανα και ξεκίνησαν να παίζουν».
Ο Χρήστος που ακούει καθηλωμένος θα μπει στη συζήτηση:
«Πώς νιώθετε που πολλοί νέοι έχουν πάρει από εσάς;, Που είστε δάσκαλος, αν θέλετε για πολλούς;» θα ρωτήσει.
«Κι εγώ έχω πάρει απ’τους άλλους τους παλιούς. Οι νέοι προσπαθούν να κάμουν περήφανους εμάς, όπως προσπαθήσαμε κι εμείς να κάνομε τους προηγούμενους.»
«Εσείς παίρνετε πράγματα από τους νέους;»
«Φυσικά. Από όλους παίρνεις. Και από τους νέους, και από τη φύση. Ακόμα και από τα πουλιά μπορείς να πάρεις ερεθίσματα.»
«Αυτό το βλέπουμε έντονο στην Κρήτη. Βλέπουμε μουσικούς, στα Ανώγεια, να τραγουδάνε μαζί, να παίρνουν πράγματα ο ένας από τον άλλο..»
«Ναι, από παλιά. Εμείς, θυμάμαι, στο σχολείο κάναμε καντάδες με τα κοπέλια, με λύρα, μαντολίνο, μπάσο… Και γυρνούσαμε, τη νύχτα, τα μεσάνυχτα. Είχανε βγάλει τότε, ο Λεωνίδης ο Κράδος, μικρά δισκάκια. Επαίζαμε αυτούς τους σκοπούς. Τους μαθαίναμε και κάναμε καντάδα. Ο Κλάδος, καλός παίχτης, καλλιτέχνης, ωραίος, έπαιζα κάτι σκοπούς του, από δισκάκια και κάναμε καντάδα. Οι βοσκοί τονε πειράζανε και του λέγανε, άμα ακούσεις του σκοπούς από ένα κοπέλι, θα κρεμάσεις τη λύρα σου στον τοίχο. Τονε γνώρισα, λοιπόν, σε ένα πανηγύρι, σε ένα πλάτανο από κάτω. Θα ήμουνα εννιά χρονώ. Νέος αυτός, λεβέντης. Και σηκώνεται και μου δίνει τη λύρα και έπαιξα δεκάμιση ώρα, τους σκοπούς μου και όταν κατέβηκα είχε τα χέρια από πίσω και με στένει μπροστά του και μου λέει «συ ‘σαι βρε μαϊμούνι που θα με κάμεις να κρεμάσω τη λύρα στον τοίχο;»  Άκου να δεις ωραίοι ανθρώποι! Και με πιάνει και με αγκαλιάζει και με σήκωσε. Από τότε είμαστε αγαπημένοι και πάω και κουβεντιάζομαι. Και μου λεγε θέλω να γράψεις αυτούς τους παλιούς μου σκοπούς να τα παίξεις εσύ με το δικό σου τρόπο. Ο άθρωπος έχει ένα στούντιο, που το ‘χει ένας που παίζει και καλή λύρα, και έγραψε μια δεκαριά κομμάτια, σκοπούς και αυτός πέθανε μετά από λίγο. Και λέει εά δε τα πει ο Αντώνης, να μη τα κυκλοφορήσεις. Και έχω πάει και έχω πει τέσσερα τώρα.»

 «Πρόσφατα κάνατε μια συνεργασία με την Παυλίνα Βουλγαράκη. Στηρίζετε νέους καλλιτέχνες;»
«Ναι, αμέ. Βέβαια. Τα νέα παιδιά πρέπει να τα σέβεσαι και να τα αγαπάς. Γιατί προσπαθούνε.»
Ο Χρήστος θα ξανασχολιάσει:
«Έχω ακούσει πως είστε αυστηρός σε αυτό που κάνετε».
«Όχι, καθόλου. Η μουσική πηγάζει από την ψυχή. Αν λείπει αυτό, είπαμε, δε μαθαίνεται αυτό. Δε γράφεται στο χαρτί το συναίσθημα του καλλιτέχνη για να το μάθεις. Αυστηρός μπορεί να είμαι όταν κάποιος προσπαθεί να παίξει μουσική χωρίς ψυχή».
Ύστερα, η συζήτηση θα βγει από τα σύνορα.  Θα τον ταξιδέψουμε ως την Αγγλία, για να ρωτήσουμε πως έγινε η γνωριμία με τον Nick Cave.
«Γνωριστήκαμε σε ένα φεστιβάλ στην Αγγλία. Και έπαιξε. Και κάθομουν εγώ σε μια άκρη με κάτι συγχωριανάκια μας και τη Νίκη. Πιάνει το μικρόφωνο όταν τελείωσε και μίλησε. Και μου λεν τα κοπέλια, για σένα λέει. «Αύριο, λέει, μη χάσετε τον αρχαίο μέγα εκείνο που εγώ τον ακούω σπίτι μου και όταν ταξιδεύω.» Δε θέλω να πω τίποτα άλλο, τέλος πάντων. Κι από τότε γνωριστήκαμε.
Οι μεγάλοι άνθρωποι, παιδί μου, αγαπούν ο ένας τον άλλο. Όπως βλέπονται τα ψηλά βουνά, περήφανοι, έτσι είναι κι οι αθρώποι. Δε φοβούνται να εκφράσουν θαυμασμό. Μετά είχαμε παίξει και μαζί με τον Nick Cave, στο Φεστιβάλ στην Αυστραλία που είχα πάει το 2009».
 «Και πώς προέκυψαν αυτά τα ταξίδια, αυτές οι συμμετοχές σε φεστιβάλ του εξωτερικού;»
«Σε αυτά τα φεστιβάλ στέλνουν ένα από κάθε χώρα. Έτσι και στην Ελλάδα, κάθε χρόνο, το υπουργείο πολιτισμού επιλέγει να στείλει ένα μουσικό. Τότε που ήμουν νεαρός, είκοσι πέντε χρονώ με επέλεξαν για να πάω στη Γερμανία. Είναι τιμή μου που με επέλεξαν, να εκπροσωπήσω τη χώρα και την παραδοσιακή μουσική.»
«Οι άνθρωποι έξω; Πώς αντιμετωπίζουν την ελληνική μουσική;»
«Γενικά στο εξωτερικό έχω δεχθεί πολύ αγάπη. Οι άνθρωποι μας αγαπούν, μας εκτιμούν. Γνωρίζουν την ιστορία μας, την παράδοσή μας και τη σέβονται. Γνωρίζουν ακόμα και πράγματα που εδώ στην Ελλάδα, είναι πολλοί που δε ξέρουνε για την ιστορία και τον πολιτισμό μας. Ειδικά στα φεστιβάλ πριν βγω, αυτά που λένε για εμάς, δε τα λένε για κανένα άλλο λαό. Μας αντιμετωπίζουνε με δέος, με θαυμασμό. Μάλιστα, με έχει συγκινήσει ότι πολλοί ξένοι έρχονται στην Κρήτη σε δισκάδικα και ζητάνε τον Αντώνη.
Πρόσφατα είχε έρθει ένας μαέστρος Ρώσος και κάναμε παρέα. Ήρθανε τα ταλέντα Ρώσοι από ένα σχολείο, με το μαέστρο, στο θέατρο. Και είχανε κάνει ένα κλαδάκι ελιά και παρουσιάζαμε το κάθε κοπέλι με τιμές. Και πήγαινα εγώ και του δινα το κλαδάκι ελιάς στο κεφάλι. Και μετά παίξαμε κιόλας. Μένει ο μαέστρος στο θέατρο πολύ συλλογισμένος και έλεγε του προέδρου: «θα πάω στην Ρωσία και θα πάψω να διδάσκω, τι είναι τώρα αυτό, από δω ξεκίνησαν όλα.» Είναι συγκινητικό να το ακούς αυτό».

«Όσον αφορά την κρίση…»
«Παιδιά, οι αρχές προκαλούνε όλο το κακό. Δε τα κάνει ο Γερμανός ή ο Τούρκος. Οι αρχές τα κάνουν. Γιατί έχω πάει παντού και ξέρω τους ανθρώπους, πόσο μας αγαπούν και σέβονται την ιστορία μας».
«Πιστεύετε πως η κρίση μπορεί να φέρει πολιτισμική επανάσταση;»
«Μπορεί να γίνει κάτι καλό. Να συμμορφωθούμε. Να καταλάβομε τι κακό κάνομε.»
«Κάποια ιστορία που σας έκανε εντύπωση;»
«Θυμάμαι σε ένα φεστιβάλ, έρχεται ο Κινέζος αντιπρόσωπος να με συγχαρεί. Μουσικοί υπάρχουν από την αρχαιότητα, από την αρχαία Ελλάδα, μου λέει. Η λύρα που έπαιζε ο Ορφέας και ο Απόλλωνας ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα γεννήθηκε ο πολιτισμός. Ακόμα και οι ονομασίες του ουρανού είναι ελληνικές, γκρεκ. Αυτά λένε, σε όλο τον κόσμο. Κι εδώ στην Ελλάδα πάμε και καταστρέφουμε τις αρχαίες μας περιουσίες. Όταν πηγαίνεις σε έναν αρχαίο χώρο και βλέπεις πα σε ένα μνημείο μια μουτζούρα… Αυτοί που έρχονται ξέρουνε και έρχονται με δέος και βλέπουνε αυτή τη μουτζούρα. Και αναρωτιόνται… Τι θέλουνε να κάμουνε, λέει; Να θάψουνε αυτή την ιστορία; Ή τάχα δεν έχει πιο πέρα χώρο;»
Κλείνοντας, θα του ζητήσω να μου πει μια μαντινάδα για να πάρω λίγο άρωμα Κρήτης. Θα μου πει μία από τον επόμενο δίσκο που ετοιμάζει, όμως επιλέγω να σας αφήσω με την απορία.
Κι αν ίσως πρέπει να κρατήσουμε μια επίγευση από όλη αυτή τη συνάντηση, είναι πως «οι πιο απλοί άνθρωποι, γεννούν τα πιο σύνθετα συναισθήματα», φράση που έχω ξαναγράψει για τον αυτό το θρύλο της μουσικής. Και πως η ψυχή σε ότι κάνουμε είναι το βασικό συστατικό της επιτυχίας, το μυστικό αν θέλετε, αν τάχα υπάρχει μυστικό για την επιτυχία. Η ψυχή και το μεράκι, το πάθος για δημιουργία, το συναίσθημα.
Info:
Τον Ψαραντώνη θα τον απολαύσουμε στο Gagarin 205, όπου θα εμφανιστεί μαζί με τους SWANS την Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017. Ωστόσο, δεν είναι καθόλου απίθανο να τον συναντήσετε να παίζει με τη λύρα του σε παρέες στήνοντας αυτοσχέδια γλέντια, όπως κάνουν στην Κρήτη.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ένθετο του Νόστιμον Ήμαρ στον Δρόμο της Αριστεράς, την Παρασκευή 6.1.2017

Το συναισθηματικό βάρος των βαθμών (καλών και κακών)

http://im1.7job.gr/sites/default/files/imagecache/1200x675/article/2017/02/218316-chalk-e1479909502475.jpg Όπως γνωρίζουν οι περισσότεροι γονείς, τα παιδιά αντιδρούν συναισθηματικά στους βαθμούς που παίρνουν -πολύ περισσότερο από τον ενθουσιασμό που συνοδεύεται από ένα Α+ ή την απογοήτευση ενός Γ.
Όταν η Jessie, μία μαθήτρια της 8ης τάξης πήρε έναν αχαρακτήριστα χαμηλό σκορ στο διαγώνισμα των ισπανικών, δεν ένιωσε μόνο ντροπιασμένη -«επειδή δεν είχα ξαναπάρει τόσο χαμηλό βαθμό»- αλλά και άχρηστη: «Δεν ένιωθα καλά με τον εαυτό μου», είπε.
Ούτε κάθε σκορ στα  95%  είναι αιτία πανηγυρισμού, τουλάχιστον για τον Xavier McCormick, που είναι τώρα πρωτοετής στο κολέγιο. Στο λύκειο, όταν έπαιρνε υψηλούς βαθμούς με λίγη προσπάθεια ο McCormick ένιωθε αδιάφορος για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού. «Ένιωθα … εε…ήταν απλά ένας αριθμός εκείνη τη στιγμή». Συνήθως, ο McCormick δεν δούλευε υπερβολικά για τους βαθμούς. Εστίαζε περισσότερο στη μάθηση παρά στην αναγκαστική επίλυση και της τελευταίας εργασίας στο σπίτι. «Δεν πρόκειται να το κάνω μόνο για πάρω βαθμό» είπε. «Προτιμώ να κοιμηθώ δύο ώρες περισσότερο».
Μία πιο τυπική ανταπόκριση των εφήβων στους βαθμούς και ιδιαίτερα στους χαμηλούς; Ο φόβος. «Οι φίλοι μου αγχώνονται τόσο πολύ με τους βαθμούς», είπε η Jessie. «Όταν δεν τα πηγαίνουν καλά, η πρώτη τους αντίδραση είναι: 'Οι γονείς μου θα με σκοτώσουν!'»
Συναισθήματα και Μάθηση 
Το πρόβλημα με αυτές τις ακραίες συναισθηματικές αντιδράσεις για τους βαθμούς είναι πως η γνώση των μαθητών για ένα θέμα συνδέεται στενά με την εμπειρία τους για τους βαθμούς, λέει η Mary Helen Immordino-Yang, αναπληρώτρια καθηγήτρια της εκπαίδευσης, της ψυχολογίας και της νευρο-επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας. Τα δυνατά συναισθήματα γύρω από τους βαθμούς πνίγουν το έμφυτο ενδιαφέρον των παιδιών για κάθε αντικείμενο.
«Είτε ο βαθμός είναι καλός είτε είναι κακός, αποσπάς τον μαθητή από το να επικεντρωθεί στο εγγενές ενδιαφέρον του θέματος και συνδέεις την εμπειρία του με τους βαθμούς» εξηγεί η Immordino-Yang. Υπό τέτοιες συνθήκες το αυθεντικό ενδιαφέρον για αυτή καθεαυτή τη μάθηση μαραίνεται. «Οι βαθμοί μπορεί να δώσουν ώθηση στη δουλειά και μπορεί να είναι πραγματικά ικανοποιητικοί», λέει. «Αλλά το πρόβλημα είναι όταν τα συναισθήματα γύρω από τους βαθμούς πνίγουν τα συναισθήματα γύρω από το αντικείμενο».
Αν και παλιότερα θεωρούνταν εμπόδια στη σκέψη, τα συναισθήματα κατανοούνται τώρα ως αλληλένδετα με ποικίλες γνωστικές διαδικασίες.  Στο βιβλίο Emotions, Learning, and the Brain, η Immordino-Yang γράφει πως ένας καλύτερος τρόπος για να σκεπτόμαστε τη κεντρική σημασία των συναισθημάτων στη μάθηση είναι ο εξής: «Σκεφτόμαστε μόνο για πράγματα για τα οποία νοιαζόμαστε». Όταν τα παιδιά νοιάζονται κυρίως για τους βαθμούς, αφιερώνουν τις περισσότερες πνευματικές δυνάμεις στην αξιολόγηση παρά στο αληθινό περιεχόμενο.
Φαίνεται πως οι μαθητές εκτιμούν τη διάκριση μεταξύ του να μελετούν για να μάθουν και να εργάζονται για τους βαθμούς.
Για την Elizabeth Gilbert, που είναι απόφοιτη του Πανεπιστημίου του Chicago, το να γράψεις την καλύτερη εργασία μετράει περισσότερο από το να πάρεις Α+. Στη προσπάθειά της να αριστεύσει, μερικές φορές παρέδιδε εργασίες μετά τη συγκεκριμένη ημερομηνία παράδοσης, βελτιώνοντας την υποτροφία της αλλά ρίχνοντας  τον μέσο όρο βαθμολογίας της. Σταδιακά συνειδητοποίησε ότι υποβάλλοντας εργασία απλά για το βαθμό ήταν μία λογική στρατηγική να τελειώσεις το πανεπιστήμιο. «Το να συμβιβαστείς για το βαθμό βοήθησε» είπε.
Ο McCrmick το θέτει διαφορετικά. Εάν οι βαθμοί ήταν μία καθαρή αντανάκλαση της μάθησης, προσθέτει, οι μαθητές δεν θα βαθμολογούνταν για το αν έχουν κάνει τις εργασίες τους. Παραδείγματος χάρη, σε τάξεις όπου οι εργασίες καθορίζουν το 20% της βαθμολογίας των μαθητών ακόμα και επιτυγχάνοντας 100% σε κάθε τεστ -και επιδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο πλήρη κατανόηση του αντικειμένου- ο βαθμός Α δεν θα ήταν εγγυημένος.
«Το σχολείο διδάσκει τα παιδιά να ακολουθούν κανόνες και δίδοντας έμφαση στους βαθμούς είναι ο τρόπος που το κάνει», λέει.
Εκπαιδευτικοί και βαθμοί 
Ορισμένοι εκπαιδευτικοί συμφωνούν. Η Starr Sackstein, μία βετεράνος εκπαιδευτικός στο Flushing της Νέας Υόρκης και συγγραφέας του Hacking Assessment: 10 Ways to Go Gradeless in a Traditional Grades Schoolσυνειδητοποίησε πως άρχισε να χρησιμοποιεί τους βαθμούς ως ένα εργαλείο για να ελέγχει τους μαθητές της: Για κάθε εργασία που ερχόταν μετά την ημερομηνία παράδοσης για παράδειγμα, αφαιρούσε 5 βαθμούς. Άρχισε να αναθεωρεί όταν παρατήρησε τους μαθητές της να γυρίζουν στη πίσω μεριά των φύλλων, που είχε περάσει ώρες να κάνει διορθώσεις, μόνο και μόνο για να δουν το σκορ τους. Η Sackstein κατάλαβε πόσο ισχυροί μπορεί να είναι οι βαθμοί στους μαθητές. Μία δασκάλα που χειραγωγεί μέσω των βαθμών όπως περιγράφει η ίδια τον εαυτό της, αποφάσισε να αλλάξει τον τρόπο που αξιολογούσε τους μαθητές ώστε να μεγιστοποιήσει την μάθησή τους εγκαταλείποντας τους βαθμούς.
Η Sackstein είναι μέρος ενός κινήματος εκπαιδευτικών που αντικαθιστούν τους βαθμούς με πιο διαφοροποιημένα είδη αξιολόγησης των μαθητών. Παρακινούμενοι από παιδαγωγούς όπως ο Alfie Kohn και ο Mark Barnes, οι οποίοι απορρίπτουν τους βαθμούς ως παραπλανητικούς και απλουστευτικούς, αυτοί οι εκπαιδευτικοί διδάσκουν και αξιολογούν τους μαθητές τους χρησιμοποιώντας πορτοφόλιο, ατομικές συναντήσεις, αξιολογήσεις συνομηλίκων και άλλες μορφές ποιοτικής ανατροφοδότησης.
Η Sackstein ξεκίνησε σιγά σιγά και προσπάθησε να εμπλέξει τους μαθητές. Ενημέρωσε τους μαθητές της ότι πρόκειται να βρουν μαζί πως θα βελτιώσουν τις γνώσεις τους και την αξιολόγησή τους και είπε πως όσο αφορούσε την ίδια μπορούσε ο καθένας να πάρει Α. Απέρριψε εξ ολοκλήρου κάθε ποσοτική αξιολόγηση – «Εφόσον μπορούμε πολύ εύκολα να έχουμε πρόσβαση σε πληροφορίες, η απομνημόνευση πληροφορίων δεν πρόκειται για μία δεξιότητα που έχουμε ανάγκη να τεστάρουμε» – και προσκάλεσε τους μαθητές να θέσουν οι ίδιοι τους στόχους τους και τα κριτήρια τους. Έπειτα, η Sackstein χρησιμοποίησε οτιδήποτε οι μαθητές έκαναν μέσα στην τάξη για να τους ελέγξει σε σχέση με τους δικούς τους στόχους.
«Κάνω διαφορετικού είδους συναντήσεις με τους μαθητές. Έχω προφορικά projects, κανονίζω συναντήσεις με τα παιδιά» εξηγεί η Sackstein αναφορικά με την πολλαπλότητα των τρόπων με τους οποίους εργάζεται με τους μαθητές. «Δεν προσδιορίζω τι έχουν ανάγκη. Αυτοί το κάνουν. Εγώ είμαι απλώς ένας αναγνώστης που δίνει ανατροφοδότηση» λέει. Οι μαθητές ανταποκρίθηκαν στις μεθόδους της, επειδή οι αξιολογήσεις είναι πιο προσωπικές και η ίδια τους προσφέρει άφθονες ευκαιρίες για να εκφράσουν τον εαυτό τους.
Η Sackstein συχνά μιλάει στους μαθητές της για το πως οι βαθμοί τους επηρεάζουν και κατανοεί πόσο επαχθείς μπορεί να γίνουν οι ποσοτικές αξιολογήσεις.
«Οι βαθμοί έχουν την ικανότητα να κάνουν τα παιδιά να νιώσουν χαζά ή έξυπνα και αυτό είναι μία τεράστια δύναμη» λέει. Οι εκπαιδευτικοί είναι άνθρωποι, προσθέτει, και θα αντιδράσουν συναισθηματικά και μερικές φορές αυθαίρετα σε διαφορετικά παιδιά και σε διαφορετικούς τρόπους εργασίας. Όταν οι μαθητές προσδιορίζουν τον εαυτό τους θετικά ή αρνητικά από αυτές τις κρίσεις, παραχωρούν τον έλεγχο γύρω από την ευημερία τους σε κάποιον άλλο -τον εκπαιδευτικό- ο οποίος μπορεί να μην τους καταλαβαίνει.
«Εμείς ως εκπαιδευτικοί και διευθυντές πρέπει να εστιάζουμε στα παιδιά που έχουμε μπροστά μας», λέει η Sackstein. «Η μάθησή τους είναι το μόνο που έχει σημασία».
Την τελευταία χρονιά στο λύκειο, η Caroline Wohl άρχισε να συνειδητοποιεί πως το να πάρει Α σε κάθε μάθημα, ανεξάρτητα από τον ενθουσιασμό της για το θέμα, ήταν ανόητο και μη αναγκαίο. «Απλώς μεγάλωσα και ενδιαφέρομαι λιγότερο για το να νικήσω» λέει. Ανέχεται ένα Β στη Φυσική και ασχολήθηκε με την σχολική ομάδα ρητορικής, όπου ικανοποιούσε τα αυθεντικά της ενδιαφέροντα και αποδέχτηκε την ελευθερία από τους βαθμούς.
Η Wohl έχασε αρκετά μαθήματα για να διαγωνισθεί σε εθνικούς διαγωνισμούς ρητορικής χωρίς να το μετανιώνει.
ΠΗΓΗgiaenadiaforetikosxoleio.wordpress.com

Η Ευρώπη των λαών… και της βιομηχανίας όπλων


Του Δημήτρη Κούλαλη

ΕΛΛΟΓΑ ΠΑΡΑΛΟΓΑ

Ήταν στις αρχές του περασμένου μήνα όταν η βρετανική εφημερίδα Independent, υπό τον τίτλο:  «Χρήματα του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού μπορεί να διατίθενται για την ανάπτυξη όπλων για τη Σαουδική Αραβία», παρουσίαζε το νέο πλάνο  της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ενίσχυση της βιομηχανίας όπλων.
Το νέο σχέδιο που παρουσίασε η Κομισιόν, αναφέρει ότι το  Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας, θα χρησιμοποιεί χρήματα των κρατών- μελών, δηλαδή των φορολογουμένων, σε ‘’επενδύσεις’’ στην πολεμική βιομηχανία. Η κύρια ανησυχία, όμως, της εφημερίδας έγκειται στο γεγονός ότι  το ταμείο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή όπλων τα οποία στην πορεία θα καταλήγουν σε επικίνδυνα χέρια (sic), όπως σ’ αυτά στυγνών δικτατόρων .
Η γλίσχρα κεφαλαιακή ενίσχυση του ταμείου μέχρι στιγμής ( 25 εκατομμύρια ευρώ για έρευνα) δεν επιτρέπει τον εφησυχασμό, αφού, στόχος της Κομισιόν, είναι το ταμείο να διαθέτει σύντομα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ.
Σημειώστε ακόμη ότι,  τα εν λόγω κεφάλαια, δεν θα προσμετρώνται στα ελλείμματα των κρατικών προϋπολογισμών.  Φανταστείτε δηλαδή, μια χώρα όπως η Ελλάδα, στην οποία, σύμφωνα με την έκθεση της Κομισιόν, «Έκθεση παρακολούθησης  της εκπαίδευσης και της κατάρτισης του 2016»:
  • Οι μισθοί των εκπαιδευτικών είναι χαμηλότεροι σε πραγματικούς όρους από ό,τι σε πολλές άλλες χώρες του ΟΟΣΑ και μέχρι το τέλος του 2017 θα παραμείνουν αμετάβλητοι.
  • Οι δαπάνες της γενικής κυβέρνησης για την εκπαίδευση ανήλθαν στο 4,4% του ΑΕΠ το 2014, έναντι 4,9% του ευρωπαϊκού μέσου όρου.
  • Οι μισοί (49%) στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση είναι άνω των 50 ετών, ενώ λιγότεροι από το 1% είναι κάτω των 30.
  • Στη δευτεροβάθμια, το 39% έχει ηλικία από 40 έως 49 ετών».
Σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, που, όπως σημειώνει η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος (ΟΕΝΓΕ), η προϋπολογιζόμενη δαπάνη για τα νοσοκομεία το 2016 ήταν μόλις 1, 156 δισ.  ευρώ., 6.600 οργανικές θέσεις ιατρικού προσωπικού και 20.000 παραϊατρικού είναι κενές, ενώ, τέλος, από τους 1.400 επικουρικούς, οι 1.050 προορίζονται προς απόλυση μέχρι τις 30/9/2017.
Σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, η οποία, ενώ ο λαός της ανεβαίνει καθημερινά τις ακανθώδεις ατραπούς του μισεμού, εκείνη συνεχίζει να καταβάλλει το 2,64% του ΑΕΠ  (κατά κεφαλήν δαπάνη 457$) στο ταμείο του ΝΑΤΟ, η ΕΕ τής ζητά να πετσοκόψει κι άλλο τις κοινωνικές παροχές  στην υγεία και την εκπαίδευση, για να μπορέσει να ξοδέψει ανεμπόδιστα τα χρήματα στους εμπόρους όπλων.
***
Αλλά, αλήθεια, πόσο μας εξέπληξε αυτή η είδηση;
Ήδη από το 2009, προσέξτε- εν μέσω κρίσης, σύμφωνα  με το SIPRI, το 59%  των εισαγωγών όπλων του αυταρχικού καθεστώτος της Σαουδικής  προέρχεται από Ευρώπη .
Η «Ερευνητική ομάδα πληροφόρησης σχετικά με την ειρήνη και την ασφάλεια», αναφέρει χαρακτηριστικά: «Μεταξύ 2009 και 2013, οι χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) χορήγησαν πάνω από  19 δισεκατομμύρια € των πιστοποιητικών εξαγωγής για  εξοπλισμό και στρατιωτική τεχνολογία στη Σαουδική Αραβία . (…) Το Βέλγιο, το οποίο μόνο το διάστημα 2009 -2013,  έχει διαθέσει 595 εκατ ευρώ για τα πιστοποιητικά εξαγωγής προς τη Σαουδική Αραβία, κατέχει εξέχουσα θέση (…) καθώς είναι γνωστό για μια πολύ ειδική κατηγορία  όπλων: Για τα περίφημα SALW , φορητά όπλα μικρού διαμετρήματος .
(…) Από το 2011, το Ριάντ παραμένει η μεγαλύτερη αγορά για τα όπλα της Βαλλονίας. Μεταξύ 2006 και 2014, η Περιφέρεια της Βαλλονίας χορήγησε πιστοποιητικά εξαγωγής ύψους  1,7 δισεκατομμυρίων ευρώ στη Σαουδική Αραβία, εκ των οποίων τα 397 εκατ. ευρώ μόνο για το 2014. Και τα στοιχεία αυτά δεν λαμβάνουν υπόψη το τεράστιο συμβόλαιο ύψους 3,2 δισεκατομμυρίων ευρώ που υπογράφηκε από την εταιρεία CMI για την παροχή τέτοιου τύπου όπλων. Αυτά τα φονικά όπλα (…)  εξοπλίζουν τα τεθωρακισμένα οχήματα που συναρμολογούνται στον Καναδά για τη Σαουδική Εθνική Φρουρά».
Την επόμενη φορά που θα ακούσετε τους ηγέτες της ΕΕ να εκφωνούν δεκάρικους για την προάσπιση της δημοκρατίας και της ελευθερίας ρωτήστε τους, ποια, ακριβώς, Ευρώπη εκπροσωπούν…

Share

Facebook Digg Stumbleupon Favorites More